Korte inhoud

De Echoman

SAM HOLLAND

Charles Manson, Ted Bundy en Jeffrey Dahmer gingen de geschiedenisboeken in vanwege hun misdaden.

De Echoman gaat nog een stap verder...

Jessica Ambrose is op de vlucht. Ze wordt verdacht van het in brand steken van haar woning, waarbij haar echtgenoot is omgekomen en haar dochtertje zwaargewond is geraakt. Haar enige hoop is de gewetenloze rechercheur Nate Griffin, die ervan overtuigd is dat ze onschuldig is. Samen proberen ze de ware toedracht van de zaak te achterhalen.

Wanneer er in korte tijd meer verdachte zaken en moorden plaatsvinden, staat de politie voor een raadsel. Dan ontdekken Jess en Nate een link tussen de misdaden: iemand kopieert de moordmethoden van bekende seriemoordenaars uit de geschiedenis. Ze openen de jacht op een dader die zij ‘de Echoman’ noemen en zijn vastberaden hem te stoppen.

Maar de Echoman maakt zich alweer op voor een nieuw meesterwerk…

Voor Ed

Wie tegen monsters vecht, moet ervoor waken zelf een monster te worden. En als je lang in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou.

Nietzsche, Voorbij goed en kwaad, 1886

Proloog

Bladeren knisperen onder zijn schoenen. Het donker sluit hem in; hij bestaat alleen in de smalle lichtbundel van de koplampen. Hij ademt diep in. Het bos ruikt naar vochtig gebladerte, modder, tintelend frisse lucht. Tot nu toe voelt het even lekker als hij zich had voorgesteld. Het loopt allemaal gesmeerd.

Hij draagt een vrouw, een arm onder haar knieën geslagen, de andere om haar rug. Ze is nog vers, en bloed loopt uit de steekwonden over zijn witte plastic broek. Hij geniet van de warmte onder zijn koude handen.

Vertederd kijkt hij even naar haar, dan kwakt hij haar in de kofferbak. Ze komt met een doffe dreun neer tegen het tweede lichaam, waarbij haar ene been buitenboord blijft bungelen. Hij duwt hem erin.

Het moet allemaal precies kloppen.

Hij kijkt naar hen allebei, daarna buigt hij voorover en doet de handboeien af. Zelfs in het donker kan hij vage rode en blauwe striemen op haar pols zien, toegebracht toen ze nog een lichaam had dat in staat was bloeduitstortingen te vormen. Hij is tevreden: daaruit zal blijken wat hij heeft gedaan.

Hij loopt terug naar de voorkant van de auto, waar hij de deur aan de passagierskant opent. Hij pakt de twee werktuigen op die in de beenruimte liggen, en haalt een ervan uit de schede. Het roestvrijstalen lemmet van het mes blinkt, schoon en pas geslepen. Het is zijn favoriete exemplaar; hij weet dat het voor dit soort gevallen het beste werkt. Kleiner en preciezer dan het model dat hij gebruikte om te doden.

Hij neemt beide stukken gereedschap mee naar de lichamen. Stopt. Kijkt naar de meiden. Hij heeft dit nog nooit in de openlucht, in het donker gedaan. Hij houdt er niet van te worden opgejaagd, maar nood breekt wet.

Hij grijpt een arm en trekt haar half uit de kofferbak. Hij gaat schrijlings over haar heen staan, pakt een flinke handvol haar. Er vloeit bloed, maar hij weet wat hij doet, het belemmert zijn procedure niet.

Hij verandert van houding om het lichaam om te draaien, zodat hij bij de andere kant kan. Dan legt hij het mes neer en pakt het andere werktuig op. Het is groter, zwaarder. Het gewicht is geruststellend. Hij doet wat hij moet doen, en dan, met een laatste haal en ruk, zit het erop.

Hij komt overeind, verlegt de lichamen en voert dezelfde handeling uit met de tweede vrouw. Nu gaat het sneller, zijn techniek is de tweede keer beter, en na afloop neemt hij een moment om van een afstandje het tafereel in de kofferbak te keuren.

Het is niet perfect. Hij zucht. Het zit hem dwars dat hij het tableau ditmaal niet kan afwerken zoals het hoort, dat dit allemaal niet in de juiste volgorde is gegaan. Maar hij wil dat deze twee gevonden worden.

Hij doet de kofferbak dicht. Met de hak van zijn schoen trapt hij het rechterachterlicht kapot. Hij loopt naar de tweede auto en trekt de plastic kleding uit, die hij in een zak stopt om later te verbranden. Hij stapt in en klemt zijn hand om het contactsleuteltje, waarbij hij een schietgebedje doet dat de ouwe brik wil starten. Terwijl die sputterend aanslaat en hij wegrijdt, kijkt hij in de achteruitkijkspiegel naar de auto. Van buiten kan niemand zien wat erin ligt.

Niemand kan zich een voorstelling maken van de verschrikkingen die nog op stapel staan.

Deel 1

DAG 1

MAANDAG

Hoofdstuk 1

Ik verveel me he-le-maal kapot.

De gedachte komt ineens in haar op, opdringerig en verwarrend. Ze kijkt in de spiegel boven de wasbak. De uitdrukking op haar gezicht is er niet een van lust of begeerte – het is verveling. Pure, onvervalste verveling.

Ze staat gebogen over de kranen; de zeeppomp voor haar, de handendroger links van haar. Ze kan de man achter haar zien. De man die een vrij matige wip met haar staat te maken in het invalidentoilet van het buurtcentrum, amper een kwartier nadat ze hun kinderen bij school hebben afgezet.

Haar slipje hangt op haar enkels; haar rok is opgestroopt om haar middel. Zijn ene hand, die hij onder haar beha heeft geschoven, kneedt haar borst als niet-gerezen deeg. De andere houdt haar heup beet terwijl hij in haar stoot.

Ethan? Evan? Wat maakt het uit, denkt ze. Ze weet nog wel dat zijn zoontje Hayden heet. Hij zei dat hij bij Alice in de klas zat, wijzend naar de horde niet van elkaar te onderscheiden kinderen die de school in renden toen de bel ging.

Hij viel op tussen de mjammie-mammies in strakke sportoutfits en gejaagde carrièrevrouwen op weg naar hun werk. Kort bruin haar, iets te mager naar haar smaak, maar hij kon ermee door. Geen trouwring. Dat was het enige teken dat ze nodig had voor ze het voorstel deed. Hij negeerde de hare, de platina ring die nu het felle tl-licht reflecteert.

Ze huivert wanneer hij krampachtig stotend klaarkomt met een onderdrukte kreet, waarna hij tegen haar rug zakt. Ze wurmt zich onder hem uit en gaat rechtop staan, haar rok naar beneden trekkend, in een poging nog een zweem van fatsoen op te houden.

Hij staat met zijn rug naar haar toe om zichzelf te fatsoeneren. Hij gooit het toiletpapier en het condoom in de wc, en trekt dan door.

Hij maakt zijn riem vast, voordat hij de deur opent en nerveus naar buiten gluurt.

‘Jessica was het, toch? Wil jij…’ vraagt hij.

‘Ga nou maar,’ zegt ze. Hij buigt naar haar over om haar een zoen te geven, maar ze deinst achteruit.

‘Bedankt,’ mompelt hij schutterig, en hij doet de deur achter zich dicht.

Ze draait hem op slot en gaat op het toilet zitten. Vol ongeloof schudt ze haar hoofd terwijl ze haar slipje weer aantrekt.

Ik verveel me he-le-maal kapot, denkt ze nogmaals.

Eenmaal thuis neemt Jess een douche om alle sporen van Ethan/Evan van zich af te spoelen. Ze maakt een kop koffie en neemt die mee naar de tuin.

Het regent niet meer, en de winterse buitenlucht is bijtend koud. Ze gaat op de rand van een van de betonnen treden zitten met alleen een trui en jeans aan, blote voeten, haar haar nog nat van de douche. Ze weet dat ze niet lang buiten kan blijven, maar de kou op haar lijf voelt lekker.

Hun tuin is groot en verwilderd. Hoog opgeschoten gras, onkruid dat welig tiert in spleten tussen de tegels, struiken niet meer dan twijgjes. Haar man heeft weleens aanmerkingen op de wildgroei, maar dan zegt ze tegen hem dat zij dit juist mooi vindt – de natuur die haar eigen gang gaat, zonder zich iets aan te trekken van regels of voorschriften.

Ze drinkt haar koffie op en kijkt naar haar voeten. De huid is wit geworden, haar teennagels blauw. Ze begint al lichtjes te rillen. Het is tijd om naar binnen te gaan, en ze bedenkt wat er nog moet gebeuren voordat ze Alice uit school haalt.

Voorheen werkte ze, maar tussendoor heen en weer sjezen naar school was niet meer vol te houden. Ze mist het niet – destijds verveelde ze zich net zo stierlijk als nu – maar ze vond de afleiding die het bood wel prettig. Nu heeft ze niets om zich op te focussen. Niets te doen.

Op het schoolplein speurt ze zenuwachtig de menigte af, maar Ethan/Evan is er goddank niet. Ze wacht aan de rand van de speelplaats, de andere, babbelende moeders negerend, want Jess heeft een gloeiende hekel aan hun geneuzel. De deur gaat open en de kinderen dartelen naar buiten, een voor een, op een teken van de juf, richting hun moeders.

En dan: Alice. Daar is ze. Haar krullen schieten onder de haarband uit wanneer ze op Jess af huppelt, een brede glimlach op haar gezicht, haar schooltas kolossaal vergeleken bij haar kleine lijfje. Jess geeft haar een knuffel, waarna ze haar naar de auto loodst, onderwijl luisterend naar haar gekwebbel over haar dag.

Op de terugrit kijkt ze naar haar dochter in de achteruitkijkspiegel. Ze kan er niet over uit dat zij dit prachtige, zelfverzekerde wezentje heeft voortgebracht: onbevangen, speels, één brok energie. Het enige mooie wat ze heeft voortgebracht, denkt ze wrang. Alice heeft het over Georgia, over Isabelle, over Ned. Gezichtsloze kinderen die Jess niet kent.

‘En hoe was het met Hayden?’ vist ze bij haar dochter.

Alice schudt haar hoofd. ‘Die ken ik niet,’ antwoordt ze, tot Jess’ opluchting. Als ze ergens niet op zit te wachten, is het een geforceerd speelafspraakje met die gast.

Ze komen thuis. Alice snelt weg naar haar speelgoed, en Jess begint aan het avondeten. Ze maakt runderlapjes in rodewijnsaus, waarvoor ze het vlees snel aanbraadt, groenten zorgvuldig fijnsnijdt. Ze hoort haar man door de voordeur binnenkomen, en Alice rent erheen om hem te begroeten. Jess kijkt amper op tot ze hem achter zich voelt, klaar om een zoen in haar nek te geven.

‘Ruikt lekker,’ mompelt Patrick in haar haar.

‘Ik of het eten?’ vraagt ze, en hij schiet in de lach.

Ze draait zich om en kijkt hem na terwijl hij de gang in loopt. Onderweg trekt hij zijn jasje uit en doet zijn stropdas af. Ze neemt hem met een objectieve blik op.

Patrick is nooit slank geweest, maar de laatste tijd lijkt zijn stofwisseling hem de baas te worden. Zijn overhemd trekt bij de kraag, een buik puilt over zijn broeksband.

Ze draait zich weer om naar het fornuis. Het is niet eerlijk van haar, dat weet ze. Hij is liefhebbend, meelevend, hardwerkend. Alle eigenschappen van de Goede Echtgenoot. Ze zou er het beste van moeten maken met hem, denkt ze, een glas rode wijn inschenkend uit de fles, voordat ze de rest in de pan giet. Ze zou met hém een potje moeten vozen in openbare toiletten in plaats van met naamloze wildvreemden. Misschien zou hij het dan niet zo fanatiek buiten de deur zoeken.

Ze wil een teug uit het glas wijn nemen, maar haar hand is glibberig van het koken. Het glas ontglipt haar en spat uiteen op de vloer.

‘Mama?’ hoort ze Alice uit de woonkamer roepen.

‘Niks aan de hand, ik liet iets vallen. Niet binnenkomen, hoor.’

Fronsend kijkt ze naar de glasscherven op de tegels, het rood van de wijn dat langzaam uitwaaiert. Een scherf krult omhoog van de vloer, de scherpe punt gericht naar het plafond. Ze loopt op blote voeten, sokken en schoenen zijn onnodig met hun dure vloerverwarming, en ze tilt haar rechtervoet op en laat hem op de scherf zakken. Langzaam brengt ze haar gewicht erop over. Ze hoort een krakkend geluid op het moment dat het stuk versplintert, dan voelt ze de zachte plop waarmee haar huid openbarst en het glas in het zachte weefsel dringt.

Het voelt goed.

Ze ziet een stroompje bloed traag onder haar voet uit sijpelen, het felle rood dat zich vermengt met de lichtere tint van de wijn.

‘Jess! Wat doe jij nou?’

Ze voelt Patricks handen op haar bovenarmen. Hij trekt haar weg van de troep en duwt haar naar een stoel. Ze ploft neer. Hij kijkt naar haar, zijn handen op zijn heupen. Ze ziet dat hij kwaad is, maar hij wil niet schreeuwen.

‘Je weet wel beter,’ zegt hij, hurkend om de wond te bekijken. ‘Shit,’ foetert hij. Zijn gezicht vertrekt als hij het stuk glas uit het vlezige deel van haar voet trekt. ‘Dit moet gehecht worden.’

‘Ik regel wel wat,’ zegt ze. ‘Ik laat Nav hierheen komen.’

Patrick staat op en kijkt naar haar. Hij staat op het punt iets te zeggen, maar houdt zich in. ‘Ik maak het eten wel af,’ zegt hij in plaats daarvan.

Ze draait haar voet zodat ze het zelf kan zien. De randen van de snee zijn kaarsrecht, maar ze staan wijd open en er stroomt bloed uit. Patrick geeft haar een rol keukenpapier aan, dat ze slordig om haar voet wikkelt, waarna ze naar de badkamer strompelt.

Eenmaal binnen doet ze de deur op slot en gaat op de deksel van het toilet zitten. Ze haalt de EHBO-doos uit de kast en zet die geopend op de rand van het bad. Het is meer dan de huis-tuin-en-keukenvoorraad pleisters – diverse soorten verband, gaas, tape: alles wat ze maar nodig kan hebben voor situaties als deze.

Ze bekijkt haar voetzool nogmaals, waarna ze aan de slag gaat door de snee dicht te drukken, de huid rondom de wond af te vegen en de randen zo goed mogelijk dicht te plakken met hechtstrips. Maar er sijpelt nog steeds bloed uit. Patrick had gelijk: het moet gehecht worden. Dus pakt ze haar telefoon om een berichtje te versturen. Het antwoord volgt onmiddellijk.

Ik ben op mijn werk, Jess. Ik heb nachtdienst. Ga naar de artsenpost als ieder ander normaal mens.

Ze antwoordt: Ik ben geen normaal mens, Nav, dat weet je best. Het kan wel wachten. Wanneer kun je op zijn vroegst langskomen?

Er verschijnen drie puntjes: hij is aan het typen. Dan even niets. Ze weet dat ze de grenzen van hun vriendschap opzoekt, maar ze moet er niet aan denken naar weer een ander inloopspreekuur te gaan. Altijd maar weer dezelfde vragen. Dezelfde blikken, dezelfde argwaan.

Haar telefoon piept.

Goed dan. Morgenochtend. Ik ben om 8 uur klaar in het ziekenhuis.

Dan een vervolgberichtje: Ik kan dit niet blijven doen.

Zuchtend legt ze haar telefoon weg, waarna ze haar voet zo goed mogelijk verbindt. Ze trekt sokken aan: ze moet de wond verborgen houden voor Alice.

Wanneer ze terugkomt in de keuken, zitten Patrick en Alice aan tafel, waar Patrick net het eten opschept. Ze woelt door Alice’ haar terwijl ze gaat zitten, en haar dochter kijkt stralend naar haar op.

‘Alles oké?’ vraagt Patrick.

Ze geeft hem de reactie die hij wenst: een glimlach en een knikje. Ze vraagt zich af, niet voor het eerst, wat haar mankeert.

Ze eten, en Alice vertelt hun over haar schooldag. Het is een stortvloed van woorden, een onsamenhangend verhaal, maar ze luisteren, de toegeeflijke ouders van een vijfjarig enig kind. Patrick stelt haar op de juiste momenten vragen terwijl ze honderduit ratelt; ze merkt niets van de spanning tussen haar ouders.

Jess doet haar dochter in bad en brengt haar naar bed. Ze leest haar een verhaaltje voor. Er heerst rust. Alice kruipt onder haar dekbed, en ze geeft haar een kus en een knuffel. Haar dochter ruikt naar shampoo en warmte en onschuld en ze voelt haar borst zwellen van liefde. Ze dankt God op haar blote knieën – voor de honderdste keer – voor het feit dat haar dochter normaal is.

Patrick komt na haar binnen om welterusten te zeggen, en doet het licht uit. Jess wacht op de gang tot hij de deur dichtdoet, maar hij loopt zonder een woord te zeggen langs haar naar beneden. Ze volgt hem naar de keuken, waar ze in de deuropening blijft dralen terwijl hij een biertje uit de ijskast pakt.

‘Het spijt me, Patrick,’ zegt ze, en hij knikt traag zonder haar aan te kijken.

Hij opent het flesje en zet het aan zijn mond, neemt een flinke teug.

‘Ik ga morgenochtend naar Londen,’ reageert hij. ‘Ik moet vroeg op. Dus ik slaap wel in de logeerkamer zodat ik je niet wakker maak.’ Hij laat een korte stilte vallen. ‘Ik zal een afspraak maken bij dokter Crawford.’ Zonder verder nog iets te zeggen draait hij zich om en gaat naar de woonkamer.

Ze moet er niet aan denken: nóg een uur op de pijnbank bij dokter Crawford, een vrouw die het niet snapt en die het niet interesseert. Ze stelt Jess vragen waar ze geen antwoord op heeft. Waardoor komt het dat je jezelf pijn wilt doen? Wat denk je dat er gebeurt als je je zo zelfdestructief blijft gedragen? Jess herkent het dreigement dat in de schijnbaar onschuldige vraag besloten ligt.

Ze hoort de tv aangaan en het geluid van voetbal. Patrick weet dat ze een hekel aan voetbal heeft. Daarmee geeft hij haar te verstaan: blijf weg. Ik wil momenteel niet bij je in de buurt zijn.

Ze kan het hem niet kwalijk nemen. Zij wil momenteel ook niet bij zichzelf in de buurt zijn.

Ze gaat naar bed. Ze kijkt tv in hun slaapkamer, een truecrimedocumentaire, maar de opgeklopte dramatiek biedt niet de afleiding van haar eigen leven waarop ze had gehoopt. Na een tijdje hoort ze Patrick zijn tanden poetsen en daarna de deur van de kamer aan de voorkant dichtdoen. Ze vraagt zich af of ze welterusten moet gaan zeggen, nogmaals haar excuses moet aanbieden, maar besluit het niet te doen. Excuses betekenen: sorry, ik zal proberen het niet meer te doen. Loze woorden, aangezien ze weet dat het niet waar is.

Ze zet de tv uit, waarmee de kamer in duisternis wordt gehuld.

Ze ligt in het donker langzaam te tellen terwijl ze in- en uitademt. Bij haar dochter in de kamer ernaast is het stil, ze hoort geen gestommel van Patrick in de logeerkamer. Langzaam maar zeker valt ze in slaap.

Op het moment dat de nacht invalt, duwt een hand voorzichtig de brievenbus open. Er wordt vloeistof in de gang gegoten; het vocht loopt over de tegels, doordrenkt de deurmat. Dan volgt er iets anders: een brandende lucifer.

Die valt op de vloer, en met een suizend geluid ontbrandt het vuur.

Hampshire Chronicle, 15 juli 1994

DIERENMOORDENAAR NOG OP VRIJE VOETEN

– 12 KATTEN DOODGESTOKEN

Er is een sadistische dierenmoordenaar op strooptocht, die in de afgelopen maanden naar schatting acht katten heeft gedood en er nog eens vier heeft verwond. Mogelijk zijn ook andere dieren het slachtoffer geworden, aldus de dierenbescherming, die meldt dat er in dezelfde periode twee honden en vier konijnen vermist zijn geraakt.

Michelle Smith, moeder van twee kinderen, zegt dat haar kroost ‘getraumatiseerd’ is sinds ze vrijdag bij thuiskomst hun kat, Stimpy, dood en met opengereten buik aantroffen op hun veranda. Anonieme bronnen bij de politie hebben ook gevallen gemeld waarbij huisdieren gevild zijn aangetroffen, mogelijk levend, hoewel dit nog niet officieel bevestigd is.

De dierenbescherming en de politie van Hampshire werken samen om de moordenaar op te sporen en verzoeken burgers die iets verdachts zien het alarmnummer te bellen.

Ze raden bewoners met huisdieren aan om alle dieren binnen te houden totdat de dader is gearresteerd.

Hoofdstuk 2

Het glas gloeit rood en oranje op, vlammen verlichten de ramen, blakeren het interieur zwart. Rook kruipt tegen de muren op, grijze tentakels die hemelwaarts klauwen.

Bijna geruisloos oprukkend over het tapijt zet het vuur gordijnen, meubels, alles op zijn weg in lichterlaaie. Glas knapt van de hitte, donkere slierten kringelen de trap op, glippen onder deuren door.

Het dringt haar neus binnen. Ze wordt wakker van haar eigen gehoest, zuurstofgebrek doet haar naar adem happen. Jess opent haar ogen. Om haar heen is het vrijwel pikzwart, maar ze kan een nevel zien sluimeren langs de rand van het plafond. Die hangt daar, een schrikbeeld, dicht en intimiderend. Ze hoest opnieuw, voelt dat haar longen verstopt raken.

Dan schrikt ze ineens wakker. Ze springt uit bed, slechts gehuld in haar oversized T-shirt, en gaat naar de deur. De kruk is koud, en ze doet hem voorzichtig open naar de hal.

De hele overloop op de eerste verdieping staat vol rook. Instinctief laat ze zich op haar knieën vallen en kruipt met bonkend hart over het tapijt. Ze werpt een blik naar beneden, terugdeinzend voor wat ze ziet.

De voordeur is aan het zicht onttrokken; de hal staat in de fik. Een vuurzee likt aan de rand van de trap. Het geknetter jaagt haar doodsangst aan, overstemt elk ander geluid. En dan dringt het tot haar door. De rookmelders. Ze kijkt omhoog door de grijze walm, starend naar de nutteloze witte schijfjes aan het plafond. Waarom gaan ze niet af? Waarom hebben ze Patrick en Alice niet wakker gemaakt?

Bij de gedachte aan haar gezin komt ze in actie. Keer op keer schreeuwt ze de naam van haar man, half stikkend, hoestend, terwijl ze over de overloop kruipt en de hitte van de vlammen achter haar voelt. Ze trekt de deur van haar dochters kamer open, stormt naar binnen om te proberen Alice wakker te schudden. De rook hierbinnen is dikker, vult de kamer bijna tot aan de vloer. Ze weet dat ze niet veel tijd hebben. Maar Alice beweegt niet, haar ogen blijven dicht, haar ademhaling is zwaar.

De veranda zit onder het raam in de logeerkamer, waar Patrick slaapt. Ze kijkt achterom, hoopt dat haar man al heeft weten te ontsnappen. Daar kunnen ze met geen mogelijkheid komen. De vloer van de overloop is inmiddels een vlammenzee, rood en geel opstijgend naar het plafond. Ze voelt de hitte, het tapijt dat onder haar knieën begint te smelten.

Jess schopt de deur dicht, probeert uit alle macht een andere uitweg te bedenken terwijl ze haar bewusteloze dochter in haar armen draagt. Ze laat zich zo laag mogelijk op de vloer vallen en schuift naar het raam.

Het is een sprong van de bovenverdieping naar de tuin. Ze weet dat zodra ze het raam opent, de vlaag zuurstof de vlammen zal aanwakkeren, en ze tuurt door het geblakerde glas. Het gazon ligt onder hen, maar dan nog. Bij strenge vorst kan het zo hard zijn als beton.

Maar hier blijven zal hun allebei vrijwel zeker het leven kosten.

Zich inmiddels de longen uit het lijf hoestend duwt ze het raam open. De frisse lucht werkt verzachtend op haar longen, maar prompt hoort ze het geraas van het oplaaiende vuur achter haar.

Onbeholpen, met Alice roerloos in haar armen, hijst ze zich op de vensterbank. Haar benen bungelen in het luchtledige. Ze kijkt naar het gezicht van haar dochter. Ze kan niet zien of Alice nog ademt, en de paniek slaat toe.

Ze tuurt in het donker onder zich.

En springt.

Haar lichaam klapt in elkaar zodra ze de grond raakt en ze stort op het koude gras, met Alice boven op haar. Ze voelt dat haar hoofd iets hards raakt: de rand van de betonnen patio. Ze trilt van de adrenaline en kijkt op naar haar huis. Elk raam is verlicht – dansend felrood en geel erachter. De erker van de woonkamer naast hen ligt aan diggelen, naar buiten geblazen door het geweld van de vuurzee.

Ze probeert te bewegen, maar haar hoofd tolt. Ze is duizelig, misselijk en laat zich achterover op het gras zakken om haar longen vol te zuigen.

Ze hoort sirenes, ziet blauwe zwaailichten op de weg. Er komen mensen aan. Een man gehuld in fluorescerend geel staat naast haar en vraagt om medische hulp via zijn radio. Ze ziet ladders, een drukte van belang rond haar huis.

Haar dochter wordt uit haar armen getrokken. Ze graait naar lucht.

‘Waar neem je haar mee naartoe?’ brengt ze hijgend uit wanneer ze ziet dat Alice wordt weggedragen. Naast haar duikt een ambulancebroeder op.

‘Uw dochter is in goede handen. We brengen haar naar het General, u wordt daar zo ook naartoe gebracht.’ Jess voelt zijn handen over haar lijf gaan om te controleren of ze gewond is. ‘Ik zal u iets tegen de pijn geven,’ zegt hij.

‘Ik hoef geen…’ begint ze, maar ze is te moe om te protesteren wanneer de naald in haar arm wordt gestoken.

Een brandweerman buigt zich over haar heen. ‘Wie is er nog meer in het huis?’ schreeuwt hij.

‘Patrick,’ prevelt ze. ‘Mijn man. Slaapkamer aan de voorkant.’

Het bericht wordt doorgegeven, en ze gaat weer op het gras liggen. De ambulancebroeder probeert met haar te praten, maar ze hoort hem niet. Ze kan alleen maar aan haar dochter denken.

Er wordt een masker op haar gezicht gedrukt. Een stijve kraag om haar nek vastgemaakt.

Ze voelt het gras in haar haar, het vocht dat in haar T-shirt trekt. De hitte van het vuur wordt vervangen door een koude wind wanneer ze haar op een brandcard duwen, eerst de ene kant op, dan de andere.

Haar brein kan niet bijbenen wat er zojuist is gebeurd: de brand, de snelheid waarmee die om zich heen greep, de vlammen die haar huis in de as legden. Ze wil Patrick hier hebben. Met elke vezel van haar lijf wil ze dat Alice in orde is. Neem mij, denkt ze, neem me alles af, behalve mijn dochter.

Het wordt haar te veel en ze begint te snikken, waarbij haar tranen rechte strepen trekken in het zwarte roet op haar gezicht. Ze wordt een ambulance in gedragen. Een broeder blijft naast haar zitten terwijl ze met gillende sirenes naar het ziekenhuis rijden, en hij neemt een van haar handen in de zijne.

‘We zijn er zo,’ zegt hij. Hij heeft een vriendelijk gezicht. Begripvol. ‘Wilt u nog iets tegen de pijn?’

‘Nee,’ fluistert ze. Alles is verdoofd, denkt ze. Haar hele wereldje is verdoofd.

DAG 2

DINSDAG

Hoofdstuk 3

De politieagent die bij het afzetlint staat, ziet bleek. Het is een ijskoude dag: het gras berijpt, plassen stijfbevroren. Ze stapt uit de auto. Haar adem stijgt in wolkjes op; ze stampt met haar voeten om warm te blijven.

Achter haar neemt rechercheur Noah Deakin een laatste haal van zijn sigaret, voordat hij hem weggooit en uittrapt met de neus van zijn schoen.

‘Klaar?’ vraagt ze hem, en hij knikt, zijn mond al vertrokken tot een grimmige streep.

Een agent die de plaats delict bewaakt, overhandigt hun de witte overalls en die trekken ze aan, onhandig wankelend op het ene been, dan het andere, om de plastic hoezen over hun schoenen aan te trekken en hun handen in een dubbele laag handschoenen te steken.

Ze duiken onder het lint door en lopen het pad af, hun weg zoekend over de stapplaten die daar zijn neergelegd door de forensisch onderzoekers waar het bos al van wemelt. In het schemerlicht lijken ze buitenaardse wezens, spookachtige figuren tussen de bomen. Af en toe ziet ze de flits van een camera die het tafereel vastlegt.

De auto werd vanochtend om vijf uur aangetroffen. Een man die zijn hond uitliet, zag bloederige strepen op de carrosserie, en een plasje van iets roods onder de kofferbak. Vlak daarna werd ze wakker gebeld, ruw weggerukt uit het duister. Ze had zich snel aangekleed en Noah onderweg opgepikt.

Ze ziet de auto. Ze herkent het model – een Ford Galaxy, in trek bij menig moeder voor de schoolritjes. Hij is lichtblauw, oud en viezig. Het achterlicht is kapot, stukjes rood plastic liggen op de grond. De kofferbak staat open, een lange gestalte tuurt erin.

Grote schijnwerpers op metalen onderstellen zijn rond de auto opgesteld, en ze knijpt haar ogen half dicht bij het onverwacht felle licht.

De man krijgt hen in het oog en komt overeind, zijn rug rekkend.

‘Rechercheurs,’ zegt hij. Ze herkent zijn stem en postuur – recht, lang, middenklasse.

‘Dokter Ross,’ reageert ze. ‘Ik ben inspecteur Cara Elliott, dit is brigadier Deakin.’

‘Inspecteur. Ze hebben zwaar geschut ingezet.’ Zuchtend draait hij zich weer om naar de auto. ‘Wat een shitzooi is dit.’

Hij stapt achteruit, zodat zij erin kunnen kijken. Allebei deinzen ze terug, Cara’s hand gaat naar haar mond. Ze wist wat haar te wachten stond, maar het met eigen ogen zien is desondanks schokkend. Het is onmenselijk.

‘Fuck,’ hoort ze Noah naast haar mompelen, zijn stem schor en hees.

Ze kijkt opnieuw in de kofferbak, ditmaal probeert ze objectief te blijven. Onder een opzij geslagen deken liggen twee lijken. Ze neemt aan dat het vrouwen zijn. Hun kleren zijn aan flarden gescheurd, panty’s uitgerukt, benen bloot.

Er is overal bloed. Vlekken en striemen op de huid, kleren doordrenkt, roodgekleurd.

‘Enig idee over de doodsoorzaak?’ vraagt ze.

‘Onmiskenbare sporen van steekwonden bij beide vrouwen,’ zegt de patholoog. ‘Hoewel ik ze naar het mortuarium moet laten brengen om de definitieve doodsoorzaak vast te stellen. Tijdstip van overlijden tussen drie en acht uur geleden, maar pin me er niet op vast. Rigor is ingetreden; lichamen zijn nog vrij warm.’

‘En wanneer kunnen we het rapport verwachten?’

Dokter Ross neemt de auto op. ‘Waarschijnlijk niet vóór morgen. Geef ons vierentwintig uur voordat je begint te mauwen.’

Hij overhandigt Cara een bewijszak, die ze ophoudt in het licht. Er zitten twee rijbewijzen in. Ze kijkt naar hun gezichten op de foto’s. Ze zijn jong, twintig jaar, met lang bruin haar, een argeloze glimlach. Onherkenbaar vergeleken bij wat zich nu voor haar bevindt. ‘Gevonden in hun zakken, samen met flink wat cash,’ voegt dokter Ross eraan toe.

‘Geen roofoverval dus.’

‘Dat is niet aan mij, inspecteur.’

Deakin neemt de bewijszak van haar over en noteert de twee namen op de rijbewijzen.

Cara dwingt zichzelf weer in de kofferbak te kijken. De lichamen zijn boven op elkaar gegooid, zonder mededogen achtergelaten. Plus de –

Ze schudt haar hoofd in een poging om wat ze ziet daaruit te krijgen. Wie doet zoiets? Wie dit gedaan heeft kende geen grenzen, geen schroom. Hij – ze gaat ervan uit dat het een hij was – was meedogenloos.

Bloed is uit de auto gelopen en vormt een plasje in de modder eronder. Dan ziet ze twee diepe groeven die over de breedte van de bumper lopen.

‘Wat denk je dat dit zijn?’ vraagt Cara aan Ross, ernaar wijzend. Ze zijn recht, een centimeter of vijftien lang.

‘Mijn inschatting?’ Ross maakt een neerwaartse hakbeweging met zijn arm, en Cara huivert. ‘Krachtig genoeg om door het zwarte plastic te gaan. FO neemt afdrukken zodra ik klaar ben.’

Cara heeft er genoeg van. Ze stapt weg van de kofferbak en opent het portier om achterin te kijken. Er liggen plassen bloed op de bank, spetters en sporen tegen de zijkanten en op het dak. Ze ziet, naar ze vermoedt, braaksel op de bodem, en ondanks haar mondkapje ruikt ze de geur van urine en zweet. Van angst.

Ze schraapt haar keel. Er is werk aan de winkel. ‘Hier binnen vermoord?’ vraagt ze schuin achterom aan Deakin, die over haar schouder kijkt.

‘Misschien. Heb je de striemen op hun polsen gezien? Duidelijk vastgebonden. Hij was voorbereid.’

Ze kijken voorin, waar ze het handschoenenvakje openen, onder de stoelen turen. Ze wil het met eigen ogen zien, ook al weet Cara dat de forensisch onderzoekers alles zullen uitkammen, controleren of er iets is achtergelaten: biologisch materiaal, vingerafdrukken, sporen. Maar hier is zo op het oog niets te bekennen.

Cara knikt Ross gedag, en ze lopen terug over het pad. Deakin houdt het lint omhoog zodat Cara eronderdoor kan duiken. Ze trekken hun pakken uit, en ze opent de auto op afstand. Ze stappen in, blij om even uit de vrieskou te zijn.

Deakin steekt bijna meteen een sigaret op en neemt een diepe haal. Hij opent een raampje en blaast rook de koude buitenlucht in. Zij drukt haar vingers tegen haar mond, piekerend, haar blik gericht op de forensisch onderzoekers die rondlopen op de plaats delict.

Twee vrouwen dood. Meisjes nog maar. Ze ziet hun kleren voor zich: glittertopjes, panty’s en korte rokjes.

‘Een avondje uit?’ zegt ze.

‘Op een maandag?’ Hij neemt nog een hijs, en ze kijkt naar hem. Noah Deakin is het type dat rookt alsof hij het al sinds zijn geboorte doet. En het past bij zijn kledingstijl: vandaag draagt hij een strak overhemd, een losjes geknoopte stropdas, donkere jeans. Ieder ander zou het sjofel staan; bij Deakin is het nonchalant cool.

‘Studenten?’ oppert Cara.

‘Maar wat doen ze hier helemaal?’

Ze zijn in de rimboe, meer dan vijftien kilometer van het dichtstbijzijnde stadje.

‘Ze lopen naar huis, hij geeft hun een lift, ontvoert ze?’ antwoordt ze.

Jaloers loert ze naar zijn sigaret. Ze heeft vaker lijken gezien, zeker, maar nooit zo. Wat moet er door hun hoofden zijn gegaan toen hij hierheen reed? Toen hij hun handboeien omdeed? Ze moeten doodsangsten hebben uitgestaan.

Het gerinkel van Cara’s telefoon onderbreekt haar gedachtegang. Ze zet hem op de speaker.

‘Baas? Bent u op de pd?’ De stem van een van hun agenten – een hardwerkende, rustige jongen die Toby Shenton heet – vult de auto.

‘Wij zijn ter plaatse. Iets bekend over het kenteken?’ vraagt Cara hem.

‘Gisteravond als gestolen opgegeven,’ zegt hij, en Cara zucht. ‘Ze halen de eigenaar op voor verhoor.’

‘Goed zo. Noah stuurt je nu de namen van de slachtoffers. Ik wil alles van ze weten tegen de tijd dat we op het bureau zijn.’

‘Ik, eh… hoef niet –’ stottert hij, en Cara onderbreekt hem.

‘Nee, rustig maar, Toby. Je hoeft de families niet in te lichten, laat dat maar aan ons over.’ Naast haar zit Noah met zijn ogen te rollen. Ze glimlacht toegeeflijk. ‘Doe jij de achtergrond maar.’

‘Baas…’ Shenton hapert weer. ‘Is het waar wat ze zeggen?’

Cara fronst haar wenkbrauwen. Het werd toch wel bekend. Details over zo’n dubbele moord, zo uitzonderlijk, zo geruchtmakend, zouden binnen luttele minuten rondgaan in het team Zware Misdaad, hoe hard ze het ook probeerden tegen te gaan.

‘Ja, het is waar.’

‘Dat de slachtoffers zijn…’

Cara werpt een blik op Noah. Hij neemt nog een trek van zijn sigaret, staart uit het raampje. Ze ziet de binnenkant van de auto weer voor zich. Twee lichamen, verminkt, toegetakeld. Twee bloederige halzen: wit bot, vlees, pezen zichtbaar. En twee hoofden ernaast. Achteloos neergekwakt, nat haar in bloed gedrenkt, glazige ogen wijd open.

‘Ja,’ zegt ze. ‘Onthoofd.’

Hoofdstuk 4

De tijd verstrijkt in een waas. Jess herinnert zich de ambulance, dat ze naar Alice vroeg, naar Patrick, het ziekenhuis in werd gereden, felle lampen boven haar hoofd. Ze herinnert zich de artsen, verschillende gezichten in haar blikveld.

Wanneer ze wakker wordt, weet ze gelijk waar ze is. Ze herkent de geluiden: de piepjes, het geratel op gangen, het gepiep van comfortabele schoenen op linoleum. Ze herkent het gevoel van stugge lakens tegen haar huid.

Ze ligt in een ziekenzaal; het blauwe gordijn om haar bed is dichtgetrokken, waardoor ze afgeschermd is van de andere patiënten.

Ze hoort gekraak van iemand die gaat verzitten in de stoel naast haar, en ze draait haar hoofd. Daar zit een man, een boom van een vent, in een zwart jack en versleten jeans, met grote, zware schoenen.

‘Wie bent u?’ vraagt ze. Haar stem is schor, haar keel rauw.

‘Hoe voelt u zich, Mrs Ambrose?’

‘Een beetje gammel,’ antwoordt ze. Maar dan schiet het haar te binnen, slaat de angst toe. ‘Waar is Alice? Waar is mijn dochter?’

‘Op de ic, met uw ouders,’ zegt de man. ‘Ze heeft veel rook ingeademd en verkeerde in ademnood door koolmonoxidevergiftiging. Maar ze heeft het ergste achter de rug, het komt helemaal goed.’

Jess probeert rechtop te gaan zitten, maar het duizelt haar. ‘Ik moet naar haar toe,’ mompelt ze, maar de man schudt zijn hoofd.

‘Nog niet, Mrs Ambrose. Ik wil u eerst spreken over hoe uw echtgenoot is omgekomen voor we u bij uw dochter kunnen toelaten.’

‘Mijn echtgenoot…’ herhaalt ze. ‘Patrick is dood?’

De man heeft het fatsoen om beschaamd te kijken. ‘Neem me niet kwalijk, ik dacht dat u het wist. Ze hebben een lichaam gevonden in de logeerkamer. We nemen aan dat het uw man was?’

Jess knikt langzaam. Ze begint te huilen. Wat was er in godsnaam gebeurd? Hoe kon Patrick nou dood zijn? Hij was thuis, hij was gewoon thuis, bij haar. Hij ging vandaag naar Londen. Heeft iemand naar zijn werk gebeld om het hun te vertellen? Heeft iemand zijn ouders gesproken? Moest zij…?

‘Kunt u me vertellen wat er gisteravond is gebeurd?’ vraagt de man kalm.

‘Je bent van de politie.’ Ze klapt dicht, kaken op elkaar geklemd, bonkend hart. Een vertrouwde paniekreactie. ‘Ik wil niet met jou praten.’

Hij gaat rechtop zitten. Hij kijkt haar strak aan. ‘Dit gaat niet weg, Jessica,’ zegt hij. ‘Hoe sneller je het vertelt, hoe eerder we dit opgehelderd hebben en je je dochter mag zien.’

‘Opgehelderd? Hoe bedoel je?’ Maar dan dringt het tot haar door. Door haar tranen kijkt ze hem woest aan. ‘Denk je dat ik het heb gedaan?’

‘Het was brandstichting. Iemand heeft die brand doelbewust aangestoken.’

‘Ik niet!’

‘Vertel me dan wat er is gebeurd.’ Hij zwijgt, en ze voelt dat hij haar gezicht opneemt om haar reactie te peilen. ‘Je wilt Alice toch zien, Jessica?’ voegt hij eraan toe.

Ze knikt. Ja, dat wil ze het allerliefst.

Hij geeft haar een tissue aan uit de doos op het nachtkastje, en ze droogt haar ogen en snuit haar neus. Het snot in de tissue is zwart van het roet.

Jess schudt haar hoofd. ‘Eerlijk gezegd herinner ik me er niet veel van. Ik werd wakker, ik rook rook. Ik kroop mijn slaapkamer uit. De vlammen waren overal. Ik pakte mijn dochter op en ontsnapte op de enige manier die ik kon bedenken.’

‘Belde je de brandweer?’

‘Nee, nee, dat niet.’

‘Waarom niet?’

‘Ik… ik weet het niet.’ Waarom had ze het alarmnummer niet gebeld? Het was domweg niet in haar opgekomen. In haar paniek had ze alleen aan haar dochter gedacht.

‘Waarom sliep je in een andere kamer dan je man?’

‘Hij moest vroeg op voor zijn werk. Hij stoort me liever niet.’

De man knikt nadenkend. Hij is niet wat ze verwacht van een politieagent. Hij is donker, ernstig, met warrig haar en stoppeltjes van minstens een week. Er hangt een geur om hem heen: niet onaangenaam, maar een tikje muf, met een vleug dieselolie. Het doet haar denken aan een garage.

‘Hoe heet je?’ vraagt ze. ‘Rechercheur…’

‘Griffin,’ zegt hij. ‘En is je de laatste tijd een vreemd gezicht opgevallen?’

‘Een vreemd gezicht?’

‘Iemand die je niet kent in jullie buurt. Die jullie of jullie huis gadesloeg? Heeft je man het over iets vreemds gehad?’

Ze denkt terug. ‘Nee, niet dat ik weet.’

‘Heeft jullie huis een bewakingscamera of alarminstallatie?’

Ze schudt haar hoofd.

‘Jammer.’

Jess ziet dat zijn blik zich verplaatst naar haar linkeronderarm, naar de rechte lijnen die zilverachtig afsteken tegen haar huid. Vlug trekt ze het laken op om ze te verbergen.

‘De rookmelders,’ schiet haar ineens te binnen. ‘Ze gingen niet af.’

Hij knikt opnieuw. Hij maakt geen aantekeningen, luistert alleen maar, nog steeds met die nadenkende blik. ‘Wanneer hebben jullie die voor het laatst gecontroleerd?’ vraagt hij.

Dat weet ze niet meer. Ze opent haar mond en klapt hem weer dicht. Ze weet niet wat ze hem verder nog moet vertellen om te zorgen dat hij haar gelooft.

Maar dan wordt het gordijn opzijgeschoven en verschijnt er een man voor hen. Griffin staat op en stapt achteruit bij het zien van het pasje en de stethoscoop om de nek van de man.

‘Jess! Sorry, ik ben gekomen zodra ik het hoorde. Gaat het?’

Jess voelt dat haar lichaam zich ontspant bij de welkome aanblik van haar vriend. De arts draait zich om om de andere man die naast Jess’ bed staat te begroeten.

‘Nav Sharma,’ zegt hij, zijn hand half uitgestoken, maar Griffin loopt al weg, zijn hoofd gebogen, schouders opgetrokken.

Nav draait zich weer om naar Jess en gaat zitten op de stoel waar de rechercheur net uit is opgestaan. Hij neemt haar handen in de zijne.

‘Nav, heb jij Alice al gezien?’ vraagt ze.

‘Ja. Ze is bij kennis, maar nog aan de zuurstof, van slag, met flinke hoofdpijn.’ Hij glimlacht, maar ze ziet de sporen van de doorwaakte nacht en ongerustheid op zijn gezicht. ‘Het team op de ic is top. In betere handen kan ze niet zijn. En ik ken mijn peetdochter, ze is sterk. Een vechtertje.’

‘En mijn vader en moeder…?’

‘Die houden haar in de gaten.’

Jess voelt zich iets beter, in de wetenschap dat haar ouders bij haar dochter zijn. Ze stelt zich haar moeder voor, die zachtjes Alice’ haar streelt. Haar vader, die druk in de weer is om te zorgen dat alles wordt geregeld.

‘En hoe is het met jou?’ vraagt Nav zachtjes.

Zijn vriendelijkheid doet haar weer in huilen uitbarsten en hij buigt voorover om haar stevig te omhelzen. Ze leunt tegen hem aan. Hij ruikt naar desinfectiemiddel en een lange nacht op de zalen. Hij laat haar langzaam los.

‘Ik vind het heel erg van Patrick,’ zegt hij. ‘Hij was… Hij…’ En dan valt hij stil, zijn mond vertrokken, ogen dicht. Ze glimlacht zwakjes naar haar vriend, knijpt in zijn hand. Hij ademt diep in om zich te vermannen, voor hij zijn aandacht weer op haar richt. Ze weet dat Nav erger aangeslagen is dan hij laat merken, maar zijn professionele instelling heeft de overhand.

‘Weten ze –’ vraagt Nav, maar Jess kapt hem af.

‘Natuurlijk, Nav. Het staat in chocoladeletters in mijn medisch dossier.’ Ze klinkt snibbiger dan ze wil, en voelt zich op slag schuldig. Er valt een stilte, en ze weet dat Nav naar haar zit te kijken. Ze vindt het niet prettig degene te zijn die hij nu ziet. Zwak, ziek. Zielig.

Jess slaat haar ogen neer, de vochtige tissue nog in haar vingers geklemd. Ze ziet haar zwarte nagelranden, roetstrepen van de brand in haar huid gekerfd.

‘En wie was dat?’ zegt hij uiteindelijk.

‘Politie.’

Hij kijkt in de richting waarin Griffin is verdwenen, maar de gangen zijn leeg.

‘Ik mag niet naar Alice toe. Ze denken dat ik…’ Jess’ stem sterft weg, waarop Nav knikt, met een ernstig gezicht.

‘Weet ik. Dat zei je moeder al.’

‘Jij houdt toch wel een oogje op haar, hè?’ vraagt ze. Ze voelt haar oogleden zwaar worden. Haar lijf is moe, heeft energie nodig om te herstellen.

Ze put troost uit Navs aanwezigheid. Hij is haar oudste vriend, sinds ze elkaar leerden kennen in hun plaatselijke stamkroeg op de universiteit. Destijds was Nav met een groep zuipende testosteronbommen die medicijnen studeerden. Jess was een rustig avondje uit met vriendinnen. Hij had lallend zijn excuses aangeboden voordat hij over haar schoenen kotste.

De dag erop had hij haar – op een of andere manier – opgespoord om haar een paar gloednieuwe sneakers aan te bieden. Het was een onverwacht gebaar, maar iets wat perfect aansloot bij hoe Nav is. Beleefd, bekakt, elitair. Ze heeft hem altijd haar leven toevertrouwd. En nu vertrouwt ze hem dat van haar dochter toe.

Ze sluit haar ogen.

‘Dat beloof ik,’ hoort ze Nav zeggen, vlak voor ze wegglijdt in het niets.

Hoofdstuk 5

Cara vangt het gefluister van haar collega’s op zodra zij en Deakin het politiebureau binnenlopen. Twee jonge vrouwen. Vermoord. Hun hoofden afgehakt. Ze weet dat alles wat ze doet op de voet zal worden gevolgd om te zien hoe ze de zaak aanpakt; ze durft te wedden dat er al is ingezet op het tijdstip van de eerste arrestatie. Niet dat iemand zoiets lomps openlijk zal toegeven.

‘Elliott!’ hoort Cara iemand brullen van de andere kant van de zaal, en wanneer ze zich omdraait, ziet ze de hoofdinspecteur op zich afkomen.

Hoofdinspecteur Marsh is een man die onder druk staat en overleeft op een overdosis aan nicotine en cafeïne, met bijbehorende gelaatskleur. Zijn gezicht is asgrauw, ingevallen onder zijn jukbeenderen, en hij heeft een groezelige mok in een hand. Daar neemt hij nu een slok uit, waarna hij een vies gezicht trekt en de dichtstbijzijnde agent opdraagt om een verse kop voor hem te halen.

Hij gebaart dat Cara hem moet volgen naar haar kantoor, waar hij zijn niet-bestaande kont op haar bureau parkeert en zijn armen over elkaar slaat. ‘Ik hoor dat de eigenaar van de auto een doodlopend spoor is,’ komt hij meteen ter zake.

Cara trekt haar jas uit en gaat op haar stoel zitten. ‘Heeft een alibi voor gisteravond,’ bevestigt ze, waarna ze herhaalt wat Shenton hun heeft verteld op de terugrit van de pd. ‘Maar de families zijn ingelicht, en het vriendje van een van de meiden zit beneden te wachten.’

Hun rechercheur had hard gewerkt, en inderdaad, de twee slachtoffers waren studenten. Slimme, hardwerkende vrouwen, met een stralende toekomst. En familie in verschillende delen van het land.

Ze geeft het niet graag toe, maar Cara is blij dat zij het verschrikkelijke nieuws niet hoefde te brengen. Dat heeft ze al te vaak gedaan. Lijkbleke ouders, radeloze echtgenoten, huilende echtgenotes. Er is geen goede manier om iemand te vertellen dat zijn of haar geliefde op beestachtige wijze is vermoord.

‘Mooi zo. Kijk wat je uit hem kunt krijgen.’ Marsh tuurt fronsend door de openstaande deur naar het whiteboard op de afdeling. Shenton heeft foto’s van de slachtoffers op de bovenkant geplakt, hun namen met zwarte stift eronder geschreven. Marisa Perez. Ann Lees. Ze lachen stralend, niet wetend wat hun te wachten staat, pasfoto’s afkomstig van hun studentenpassen.

‘Iets op bewakingscamera’s?’

Cara wijst naar de computer waar Shenton nu achter zit, met Deakin gebogen over zijn schouder. ‘Wordt aan gewerkt.’

Marsh knikt. ‘Hou me op de hoogte,’ zegt hij.

Cara volgt hem de afdeling op, waar ze hem nakijkt terwijl hij terugloopt naar zijn eigen kantoor. Onderweg pakt hij de nieuwe mok koffie mee en slaat het gloeiend hete brouwsel bijna in één keer achterover.

‘Deaks,’ roept ze, en hij draait zich om. Ze maakt een hoofdgebaar naar de deur. Kom mee, zegt ze daarmee, verhoortijd.

Rick Baker is jong en hip en zenuwachtig. Vriendje sinds een paar maanden, en duidelijk een sportschoolfanaat. Ze hebben hem in een verhoorkamer gezet waar hij al een halfuur zit te wachten, zwetend, aan zijn shirt te zien.

Cara en Deakin gaan tegenover hem zitten. Ze starten de video en geven de standaard waarschuwingen voor een vrijwillig vraaggesprek, waarop hij kijkt alsof hij in huilen gaat uitbarsten. Deakin neemt het voortouw. De tijd dringt, en Cara weet dat Noah iets over zich heeft waardoor mannen zich onmiddellijk bij hem op hun gemak voelen. Hij begint vriendelijk, door zijn oprechte deelneming uit te spreken. Het vriendje knikt, met zijn lippen op elkaar geperst.

‘Kun je ons vertellen wanneer je Marisa voor het laatst zag?’ vraagt Noah.

‘Gisteren. Lunchtijd. We spraken af vandaag iets te gaan doen, ze wilde een meidenavondje uit met Ann.’ Cara ziet dat de jongen een bewonderenswaardige poging doet zich groot te houden. Dan vertrekt hij zijn gezicht en begint hij te huilen.

Deakin kijkt naar Cara en trekt nauwelijks merkbaar een wenkbrauw op. Met die ene blik weet Cara wat Noah bedoelt: óf hij is een getraumatiseerd vriendje, óf hij doet zijn uiterste best zo over te komen.

Deakin geeft hem een tissue aan. ‘En waar waren ze van plan naartoe te gaan?’ vraagt hij.

Rick veegt zijn tranen af. Hij snuit luidruchtig zijn neus. ‘Reflex. Dat was vaste prik. Het is een jarentachtigclub in de stad. Ik had met ze mee moeten gaan. Ik had erop moeten staan dat ze voor de verandering een taxi naar huis namen.’

Cara gaat rechtop zitten. ‘Hoe gingen ze normaal gesproken naar huis?’

‘Lopend. Maar het was koud gisteravond, misschien hebben ze…’ Zijn stem sterft weg. Hij schudt zijn hoofd. ‘Soms liftten ze. Er was altijd wel iemand die ze meenam. Marisa lachte me uit als ik zei dat ik er ongerust over was, dan zei ze dat ze met zijn tweeën waren, dat ze zich wel zouden redden.’ Hij kijkt op. Zijn ogen zijn bloeddoorlopen. ‘Maar dat was niet zo, hè?’

Deakin leunt naar voren, kijkt het arme joch in de ogen. ‘Dat kon jij niet weten,’ zegt hij zachtjes. ‘En wat deed jij gisteravond?’

Rick neemt zijn avond met hen door. Werkte aan een essay op zijn kamer. Ging rond elf uur naar bed.

‘Heeft iemand je gezien?’ vraagt Noah.

Blijkbaar niet.

Ze ronden het gesprek af. Rick vertrekt. Cara en Noah kijken hem na terwijl hij de dubbele deuren openduwt en de frisse januarimiddag in stapt.

Cara werpt een blik op Noah. Hij is in gedachten verzonken, dan haalt hij een hand door zijn haar.

‘Niet onze dader, hè?’ zegt hij.

‘Hij is aan de kleine kant, maar wel sterk, hij zou het makkelijk gedaan kunnen hebben. Maar een auto stelen, naar een plek een uur buiten de stad rijden, ze op die manier vermoorden? Wat zou het motief zijn?’ Cara grimast. ‘We hebben monsters bij hem genomen, wie weet wat het labonderzoek oplevert. Maar nee. Ik denk niet dat hij het was.’

‘Dus we gaan ervan uit dat we te maken hebben met een gelegenheidsmisdrijf?’ vraagt Deakin. Ze lopen de trap op naar de afdeling.

Cara geeft geen antwoord op zijn vraag. Ze weet wat hij denkt. De meeste moorden worden gepleegd door een bekende van het slachtoffer. In een vlaag van woede, voor de hand liggende motieven. Makkelijk op te sporen. Misdaden als deze, die uit het niets plaatsvinden, zijn lastig.

Ze openen de deur van de afdeling. Er zit niets anders op dan goed, gedegen speurwerk. Bewakingscamera’s. Forensisch onderzoek. Huis-aan-huisbezoeken. Het saaie werk. Getuigenverklaringen doorspitten, tot er iets uit springt.

Ze werpt een blik op de klok aan de muur, het is al vier uur. Ze weet dat ze vanavond niet thuis eet.

Want onder de klok hangen nieuwe foto’s, die ochtend genomen op de pd. Blijkbaar heeft Shenton ze ontvangen van het lab, en ze eisen haar aandacht op. Ze rukt haar blik los van de dode vrouwen, de lichaamloze hoofden, en staart dan naar de auto.

De bebloede achterbank, handafdrukken op de deuren, vegen op het dak. Ze fronst. Deakin vangt haar uitdrukking op.

‘Wat denk je?’ vraagt hij.

‘Tja…’ Ze tikt met een vinger op de pd-foto. ‘Dit hele plaatje schreeuwt “aanval in blinde razernij”. De steekwonden. Het bloed. Oog in oog met de slachtoffers.’

‘Ja. En?’

‘Maar de locatie – mijlenver van de bewoonde wereld – en het afhakken van hun hoofden…’ Ze kijkt Noah aan. ‘Dat lijkt gepland. Hij moet gereedschap nodig hebben gehad, de juiste soort messen. En waarom heeft hij ze onthoofd, Deaks? Wanneer zouden we dat normaal gesproken verwachten?’

‘Om eenvoudig van het lichaam af te komen?’

‘Precies. Maar daar is hier geen sprake van.’

‘Misschien veranderde hij van gedachten?’ Ze staan zij aan zij voor het whiteboard. Hun houdingen weerspiegelen elkaar: armen over elkaar geslagen, dezelfde frons.

‘Uit de hand gelopen verkrachting?’ oppert Noah. ‘Ze deden iets waar hij woest om werd, hij ging door het lint?’

‘Vrij heftig geëscaleerd, dan,’ mompelt Cara. ‘Dit was buitensporig geweld.’

Cara wil haar laatste gedachte niet uitspreken. Deakin weet wel wat er door haar hoofd gaat, maar het hardop zeggen voelt als de goden verzoeken.

Als deze kerel de controle over zichzelf verloor, denkt ze somber, blijft het niet bij één keer. Dan is de kans groot dat hij het opnieuw doet. En snel ook.

Hoofdstuk 6

Wanneer Jess wakker wordt, is het donkerder in de zaal. Ze is duf, heeft moeite om te bepalen hoeveel tijd er verstreken is.

Ze kijkt naar de stoel naast haar. Nav hangt onderuit, zijn hoofd in een ongemakkelijke hoek, donker haar dat over zijn gezicht valt, in een diepe slaap. Hij is kennelijk weggeweest en teruggekomen: er staat een tas bij zijn voeten, zijn jas hangt over de stoel.

Zelfs met Nav hier voelt ze zich beroerd en alleen. Ze denkt aan Patrick, aan hun bonje gisteravond. Aan hoe ze uit elkaar gingen, zonder ook maar een nachtzoen.

Ze begint te huilen, diepe, hartverscheurende snikken. Het enige wat ze wil is haar man zien, haar dochter vasthouden. Alice heeft haar vader verloren. Ze hoort bij haar te zijn. Hoe kunnen ze in vredesnaam denken dat zij hier iets mee te maken heeft?

Maar dan hoort ze stemmen achter het gordijn. Ze stopt en spitst haar oren. Gedempte, dringende toon. Iets belangrijks.

‘Dat er geen batterijen in de rookmelders zaten, betekent nog niet dat ze haar man heeft vermoord.’ Ze herkent de stem: de mannelijke rechercheur, nors en geïrriteerd.

‘Nee, maar haar vingerafdrukken zaten op de gieter waar de petroleum in zat. Wat zegt dat jou?’ Een vrouw ditmaal, duidelijk niet blij. ‘En ze heeft een strafblad, heb je haar dossier überhaupt gelezen? Nee, natuurlijk niet.’

Het duizelt Jess. Ergens geloofde ze nog steeds dat de brand een ongeluk was. Dat defecte bedrading of kapotte stekker een vonk had veroorzaakt. Maar dit? En ze weten ervan. Van wat er twee jaar geleden is gebeurd. Van –

‘Ik ben het er niet mee eens.’

‘Met alle respect, Griffin, dat interesseert me geen reet. Je werkt niet voor de politie. Dit is niet jouw zaak. Je hoort hier helemaal niet te zijn.’

Jess tilt haar hoofd op en door een kiertje in het gordijn kan ze het gezicht van de vrouw zien. Mond dichtgeklemd, ogen neergeslagen. Ze ziet eruit alsof haar nog tig dingen op de lippen branden.

‘Heb je haar naar de oorbel gevraagd?’

‘Echt hoor, Griffin, die theorie van jou…’

‘Nou?’

‘Die kloteoorbel heeft niks te maken met de andere zaken. Dit is een op zichzelf staand onderzoek. Míjn onderzoek. Niet alles houdt verband met elkaar.’ Een stilte. Een inademing, dan een diepe zucht. ‘Goed. Zodra de dokter toestemming geeft, arresteren we haar en dan kunnen we ernaar vragen.’

‘En wanneer gaat dat gebeuren?’

‘Nu meteen, als het aan mij ligt. Maar ze heeft een flinke smak gemaakt en ik wil niet dat ze in elkaar zakt in een cel.’ De man wil iets zeggen, maar ze kapt hem af. ‘Ik meen het, Griffin. Zo is het genoeg. Ik waarschuw je, blijf bij mijn verdachte vandaan.’

Jess hoort voetstappen van de wegbenende vrouw, daarna doet ze snel haar ogen dicht omdat een hand het gordijn opzijschuift. In haar verbeelding ziet ze de man daar staan – de man die kennelijk geen rechercheur is, die aan haar kant lijkt te staan. Dan hoort ze een zucht, waarna het gordijn weer dichtgaat en zijn zware schoenen in de verte verdwijnen.

Ze opent haar ogen weer, waar ze de tranen achter voelt prikken. Ze heft haar hand op om voorzichtig aan het verband te voelen. Ze kijkt naar het infuus in haar arm. Ze zit vast in dit ziekenhuisbed met een rechercheur die op het punt staat haar te arresteren, die ervan overtuigd is dat ze haar man heeft vermoord en haar dochter heeft geprobeerd te vermoorden. Een dochter die ze niet mag zien, die ze niet in haar armen mag houden en niet mag troosten en vertellen dat het allemaal goed komt. Wat is ze voor een moeder?

Haar vingerafdrukken kan ze verklaren – het was waarschijnlijk haar gieter, die ze al honderd keer heeft gebruikt in de tuin. Maar de petroleum? Dat weet zij ook niet. En ze heeft de series op Netflix gezien, ze weet dat als agenten eenmaal een theorie hebben, ze alleen dat spoor volgen. Met oogkleppen op, blind voor andere mogelijkheden.

Ze heeft eerder te maken gehad met agenten zoals deze vrouw. Kille, harteloze dienders, die haar op één manier zagen, en niet anders, en nooit van mening veranderden. Ze herinnert zich de ruk waarmee haar armen op haar rug werden gedraaid. Het koude metaal om haar polsen, scherp grind tegen haar wang. Ze herinnert zich het gevoel van machteloosheid, en het heilige voornemen dat nooit meer te laten gebeuren.

Haar mond is droog en plakkerig, dus neemt ze een slok uit het glas op het tafeltje. Het is warm.

Ze kijk naar Nav. Die slaapt diep, overhangend naar één kant. Jess weet wat haar te doen staat. En wel nu.

Ze gaat rechtop zitten. Haar hoofd tolt en ze is misselijk, wat het moeilijk maakt om uit bed te komen. Moeilijk, maar niet onmogelijk.

Ze kijkt naar het infuus in haar arm en haalt de pleister eraf, waarna ze de naald er langzaam uit trekt. Rood welt op uit het prikgaatje, en uit de doos naast haar pakt ze een tissue, die ze er hard op drukt.

Ze schuift naar de rand, beide voeten nu op de vloer. Langzaam staat ze op, en ze werpt een blik op Nav. Maar hij heeft zich niet verroerd. Ze voelt de koude tochtvlaag langs haar lijf gaan. Ze draagt niet meer dan een ziekenhuishemd met open rug.

Haar T-shirt ziet ze nergens, en ze realiseert zich met een schok dat de rechercheurs het waarschijnlijk als bewijsmateriaal hebben meegenomen. Ze opent de kast naast haar bed en bedankt haar moeder inwendig – wat noodzakelijke toiletspullen en een stapel gloednieuwe kleren zijn erin gelegd. Ondergoed, een trainingsbroek, een trui. Die trekt ze aan, met sokken en sneakers. Met de borstel en het elastiek doet ze haar haar in een hoge staart, om er het beste van te maken met haar gehavende uiterlijk. Ze dwingt zichzelf tot een glimlach. Zo moet het maar.

Ze loopt naar Nav en trekt voorzichtig zijn tas bij zijn voeten vandaan. Die zet ze op het bed, waarna ze erin grabbelt. Haar vingers stuiten op koud metaal, en ze haalt de autosleutels eruit. Op de valreep pakt ze al het contante geld dat in zijn portefeuille zit.

‘Sorry, Nav,’ fluistert ze.

Ze weet dat dit een slecht idee is. Ze weet dat wanneer ze gewond is, doktersadvies in de wind slaan het slechtste is wat ze kan doen, maar nu ligt het anders. Dit is een noodgeval.

Alleen: haar dochter achterlaten?

Wankelend op haar benen schuift ze het gordijn opzij. De zaal lijkt leeg, dus loopt ze naar buiten.

Ze volgt de bordjes naar de ic. Onderweg gaan deuren automatisch open. Het is laat en de gangen zijn verlaten; niemand houdt haar staande.

Maar dan houdt ze halt. Er staat een man in de deuropening in zijn herkenbare, zwarte uniform, op wacht, handen op zijn rug. Hij knikt glimlachend naar een arts die langs hem de ic op loopt, en Jess ziet in dat het uitgesloten is dat ze haar dochter vanavond ziet.

Ze duikt weg om de hoek, hijgend, op het punt in tranen uit te barsten. Ze wilde alleen een kijkje bij Alice nemen, haar warme handje vasthouden, haar een kus geven en zeggen dat het allemaal goed komt. Maar pa en ma zijn er, houdt ze zichzelf voor. Ze denkt terug aan de honderden keren in het verleden dat haar ouders de artsen hadden gecommandeerd, geduldig aan haar bed hadden gezeten, hoelang het ook duurde. Zelf mag ze dan niet in staat zijn Alice te zien, zij staan met stip op twee.

Ze keert om. Ze zou terug kunnen gaan naar haar zaal. Vertrouwen op de politie, dat ze de waarheid achterhalen. Maar het onbehaaglijke gevoel dat hier al snel op volgt, verjaagt de gedachte.

Ze begint weer te lopen. Ze passeert twee verpleegsters die een praatje maken op de gang, en glimlacht zelfverzekerd naar hen. ‘Sigaretje,’ mompelt ze. Ze kijken afkeurend, maar laten haar gaan, en ze slaakt een zucht van verlichting zodra ze veilig is.

Ze speurt naar bordjes naar de hoofdingang. Al die tijd bonkt haar hart in haar borst, overtuigd als ze is dat ze elk moment gesnapt kan worden en teruggebracht naar de zaal, ditmaal met handboeien om. Maar misschien is het te laat, of zijn mensen te afgemat. Hoe dan ook, niemand houdt haar tegen.

Ze ziet de dubbele deuren van de hoofdingang voor haar. Hier zijn meer mensen: verpleegsters die koffie halen bij Costa, de verveelde receptioniste die op haar computer kijkt. Maar één iemand hoeft haar te herkennen, dan is het einde oefening.

‘Hé.’ Een stem klinkt naast haar, een hand grijpt haar mouw. Ze draait zich om, met het hart in de keel. ‘Je hebt dit laten vallen,’ zegt de man, een briefje van vijf pond ophoudend.

Ze neemt het aan, met trillende hand. ‘Bedankt,’ krast ze.

‘Kan ik je ergens mee helpen?’ vraagt hij.

‘Nee, nee, het gaat wel. Even een sigaretje roken.’ Ze glimlacht, maar het voelt geforceerd.

‘Met dit weer?’ vraagt hij. Ze kijkt naar de deur. De regen komt met bakken uit de lucht, de stoep staat vol plassen. Ze heeft geen jas. Hij lijkt in dubio te staan; hij kijkt haar aan alsof ze een psychiatrisch patiënt is, ontsnapt uit de zalen op de tweede verdieping.

‘Ik ben zo terug.’ Ze stoot een geforceerd lachje uit. ‘Ze hebben me van de methadon gehaald, dus nicotine is de enige drug die ik nog wel mag.’

De tactiek werkt en de man doet een stap achteruit. ‘Nou, pas goed op jezelf,’ zegt hij, en hij maakt zich uit de voeten.

Het regent nog harder dan ze dacht. Binnen een paar tellen is ze doorweekt, plakken de kleren aan haar lijf, druipt het water van haar gezicht. Zo snel als ze kan strompelt ze naar de parkeergarage voor het personeel, verkleumd, duizelig, op zoek naar Navs zwarte Renault Clio.

Ze loopt de rijen op de bovenste verdieping af, telkens weer op het knopje van de autosleutel drukkend. De wind waait dwars door de kletsnatte trui en ze begint te rillen. En dan, eindelijk, een oranje flits. Ze zegt een inwendig dankgebedje op omdat Nav een man van vaste gewoonten is, en loopt naar de auto, waar ze zich in laat vallen, waarna ze de deur dichttrekt tegen de wind en regen.

Maar waar moet ze heen?

Nav is een mogelijkheid. Ze zou naar zijn huis kunnen gaan. Onderduiken tot hij thuiskomt.

Haar ouders ook. Maar die zijn nog in het ziekenhuis. Bij Alice.

Met een schok realiseert ze zich dat ze geen andere vrienden heeft. Althans, geen heel goede bij wie ze in het holst van de nacht kan aankloppen en zeggen: hé, hebben jullie zin om onderdak te verlenen aan een moordverdachte?

Maar ze weet dat er maar één plek is waar ze naartoe wil.

Naar huis.

Hoofdstuk 7

Het huis staat nog net overeind. Het blauw-witte politielint klappert: gehavende slierten in de wind.

Jess parkeert de auto achter een witte bestelwagen en zet de motor uit. Ze staart uit het open raampje. Een paar straten verderop hoort ze auto’s rijden, maar verder is het stil. Het is 05.34 uur.

De aanblik van haar verwoeste huis is angstaanjagend, maar ze kan niet wegkijken. Een ruïne van zwart en grijs, de linkerkant van het dak is weg, ingestort op de plek waar de logeerkamer moet hebben gezeten. Waar Patrick had liggen slapen. Een snik ontsnapt haar en ze begint te beven, legt haar hoofd in haar handen. Als ze geen mot hadden gehad, zou hij in hetzelfde bed als zij hebben geslapen. Dan zou hij nog leven.

Dat ze Patrick zoveel jaar geleden had leren kennen was al onverwacht geweest, en nog verbazingwekkender was het dat hij haar ten huwelijk had gevraagd. Ze beschouwde zichzelf als iemand van wie je niet kon houden. Te zeer de weg kwijt, te beschadigd. Hij was hartelijk, grappig, liefhebbend – en had begrip voor haar problemen. Hij wilde dat ze zich beter voelde. Normaal.

Maar nu is hij er niet meer. En haar huis is verwoest.

Ze opent het portier en staat in de ijzige kou. Ze beseft dat er niets overgebleven kan zijn, maar ergens wil ze naar binnen. De meeste ramen aan de voorkant zijn verbrijzeld, er liggen bergen puin in de voortuin, meer her en der om het huis, daar blijkbaar neergegooid door de mensen die het brandonderzoek hebben gedaan. Ze ziet een grote geel-witte sticker op de voordeur zitten, die mensen verbiedt het pand te betreden. Plaats delict in onderzoek, staat er.

Is dit wat ervan over is? Het eerste huis dat ze met Patrick kocht, het spuuglelijke jarenzeventighol dat ze liefdevol verbouwden tot hun thuisbasis. De plek waar ze hun pasgeboren dochter mee naartoe namen, waar ze nachtenlang huilde, waar ze haar eerste stapjes zette.

Nijdig veegt Jess de tranen weg die haar blik vertroebelen. Het heeft geen zin om hier te blijven staan. Ze stapt weer in de auto en staat op het punt weg te rijden, wanneer ze een andere auto ziet stoppen, pal voor haar huis.

Het is een klassieke grijze Land Rover, en de bestuurder stapt uit en leunt tegen de deur. Plotseling werpt een vlam een flakkerende gloed over zijn gezicht wanneer hij zijn hoofd buigt om een sigaret op te steken. Jess kan nog net donker haar en stoppeltjes onderscheiden. Het is de man uit het ziekenhuis: Griffin. Eerst daar, nu hier. Het is geen toeval, hij is geïnteresseerd in wat haar is overkomen, zeker weten. Maar waarom?

Ze denkt terug aan het gesprek achter het gordijn. Hij dacht niet dat zij verantwoordelijk was. Ze vraagt zich af waardoor hij er zo zeker van is, terwijl de andere rechercheur popelde om haar te arresteren.

Hij rookt de sigaret op en gooit hem op straat. Dan stapt hij weer in de Land Rover, waarop Jess de motor van Navs auto start.

Ze hoort het geronk van de oude jeep wanneer die wegrijdt, en volgt hem. Aanvankelijk rijdt hij langzaam door de woonwijk, dan geeft hij gas, alsof hij doorheeft dat ze achter hem zit.

Zijn auto is sneller dan Navs lullige Clio 1.2, maar ze kent de straten hier goed. Na een minuut of twintig met een rotgang links en rechts afslaan, rijdt hij een bedrijventerrein op, en ze volgt hem. Ze wil hem niet kwijtraken. In haar achterhoofd is ze zich bewust van het mogelijke gevaar, maar dit is het enige wat ze momenteel kan bedenken. De man weet iets.

Hij mindert snelheid. De straatverlichting hier houdt niet over; de gebouwen zijn groot en intimiderend. De Land Rover slaat een steegje in achter een enorme loods en stopt, en zij stopt achter hem.

Het portier gaat open en hij stapt uit, met zijn blik op haar gericht. Haar hart slaat een slag over, maar hij loopt langs haar, waarna hij een grote afvalcontainer achter de Clio neerzet. Ze draait zich om op haar stoel, realiseert zich paniekerig in wat voor benarde situatie ze is beland. Ze zit in de val. De auto staat klem tussen de container en zijn Land Rover. Ze overweegt uit te stappen en het op een rennen te zetten, maar ze weet dat ze niet ver zal komen. Niet in deze staat. Haar hand hangt boven de versnellingspook. Ze zou plankgas achteruit kunnen rijden, met alle pk’s van dit autootje tegen de container op rijden zodat die hopelijk opzij vliegt. Ze zou het op zijn minst kunnen proberen.

Maar iets houdt haar tegen. Nonchalant loopt hij naar haar raampje en klopt erop, twee keer. De deuren van de Clio zitten op slot, hij kan er niet in, en ze staart hem een ogenblik aan, met opengesperde ogen.

Hij gebaart dat ze het raampje naar beneden moet doen. Ze laat het een klein stukje zakken.

‘Wat doe jij in vredesnaam uit het ziekenhuis?’ grauwt hij.

‘Wat deed jij in vredesnaam bij mijn huis?’ reageert ze, waarbij ze haar stem dwingt zelfverzekerder te klinken dan ze zich voelt.

Het begint weer te regenen. Dikke druppels vallen in het schijnsel van de koplampen, kletteren tegen de voorruit. Hij tuurt omhoog zodra de regen op zijn haar belandt. Hij gebaart naar de passagierskant, de kraag van zijn jas opzettend.

‘Laat me erin,’ zegt hij. Hij ziet haar aarzeling. ‘Godallemachtig, ik doe je heus niks. Doe die deur open, ik krijg het koud.’

Jess ademt diep in. Ze weet dat dit geen goed idee is, maar wat heeft ze te verliezen? Haar man en haar huis zijn er niet meer. De politie is nu vrijwel zeker naar haar op zoek. Ze mag niet naar haar dochter toe. Qua riskant gedrag is dit niet meer dan de zoveelste van een oneindige reeks beroerde beslissingen.

Ze klikt het slot open.

Hij loopt naar de passagierskant, trekt het portier open en stapt in. Hij ruikt naar natte hond en sigarettenrook. Hij schudt zijn hoofd. ‘Het bestaat niet dat ze je hebben laten gaan.’

‘Ze wilden me arresteren –’

‘Dus je bent op de vlucht voor de politie?’ Hij snuift spottend. ‘Verstandig,’ voegt hij er sarcastisch aan toe.

‘Ik vertrouw ze niet. En wie ben jij?’ vraagt ze op hoge toon. ‘Zeg niet dat je een agent bent, want ik weet dat je dat niet bent.’

‘Ik ben rechercheur, alleen nu even niet,’ zegt hij. Ze ziet hem zijn kaken op elkaar klemmen. Hij wil iets tegen haar zeggen, maar zijn telefoon gaat over in zijn zak. Hij haalt hem tevoorschijn en kijkt haar boos aan voordat hij opneemt.

Griffin praat in grommen en eenlettergrepige woorden; Jess kan de stem aan de andere kant van de lijn niet horen.

‘Ik kom eraan,’ zegt hij uiteindelijk, waarna hij zich tot haar wendt. ‘Je moet kappen met mij achtervolgen.’

‘Vertel waarom je zo graag wilt weten wat er is gebeurd, dan laat ik je met rust.’

‘Ik moet ervandoor.’

‘Dan ga ik met je mee,’ reageert ze. Hij zegt niks, dus gaat ze verder. ‘Jij lijkt de enige te zijn die niet gelooft dat ik mijn man heb vermoord, en ik wil weten waarom.’

Hoewel hij van de politie is, of was, heeft ze bij hem een ander gevoel dan bij de agenten met wie ze in het verleden te maken heeft gehad. In het ziekenhuis luisterde hij, geloofde hij haar, nam hij het voor haar op tegen de vrouwelijke rechercheur. En hij ziet er niet uit als een agent. Dat helpt, om een of andere reden.

Hij haalt een pakje sigaretten uit zijn jaszak en steekt er een op. Hij vraagt geen toestemming. Jess maakt zich zorgen over Navs auto en de stank, maar zet het dan uit haar hoofd. Er is immers een hoop waar hij nog kwader over zal zijn.

Griffin houdt zijn ogen naar beneden gericht, zijn wenkbrauwen gefronst tijdens het roken. Dan vloekt hij binnensmonds en zucht. ‘Goed. Maar je moet deze auto achterlaten. Ze zijn ongetwijfeld naar je op zoek, en het zal niet lang duren voor ze erachter zijn waar je in rijdt.’ Hij merkt haar aarzeling op. ‘Hoor eens, dat is mijn aanbod, graag of niet. Als ik je iets had willen aandoen, had ik het allang gedaan.’ Hij gebaart naar het steegje. ‘Hier hangen geen camera’s, en het is niet dat je jezelf had kunnen verdedigen of zo. Met jouw vlieggewicht. Ik had je in een mum van tijd kunnen wurgen.’

Hij heeft gelijk. Hij is een boom van een vent, met grote handen en gespierde schouders. Ze zou geen schijn van kans hebben. Ze weet niet of ze gerustgesteld of bang moet zijn door het feit dat hij de methode om haar te vermoorden al heeft vastgesteld, maar ze zet de motor af.

Hij stapt uit, gooit zijn peuk op het beton en loopt vervolgens terug naar zijn auto. Ze volgt hem, en hij leunt opzij om de deur voor haar te openen.

‘Stap in.’

Ze stapt in en klikt haar gordel vast.

‘Waar gaan we heen?’ vraagt ze.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Je moet niet zoveel vragen stellen. Dat zie je zo wel.’

De Land Rover slaat sputterend aan en hij rijdt het steegje uit.

Hoofdstuk 8

Hij had het met eigen ogen willen zien; er kan niets op tegen zelf aanwezig zijn op de plaats van een misdrijf. Griffin had daar staan kijken naar het afgebrande huis, naar de ingestorte muren, naar het verbrijzelde glas, en gedacht: was jij hier?

Als hij er vierentwintig uur eerder was geweest, zou hij hem dan hebben gezien? Zou hij het nu dan weten?

Maar een brand, dat is afwijkend. Chagrijnig had hij zijn sigaret tot op het filter opgerookt, waarna hij ’m op de grond had gegooid. Zelfs na al die tijd krijgt hij zijn gedachten niet op een rijtje. Hij moet nodig slapen. Hier niet constant aan denken.

En nu is zij hier.

Op een of andere manier is ze ontsnapt uit het ziekenhuis. Om de een of andere reden rijdt ze midden in de nacht rond, ondanks een hoofdwond en mogelijke hersenschudding, en zit ze nu in de passagiersstoel van zijn Land Rover. Hij zou Taylor moeten bellen. Hij zou haar op zijn minst terug moeten brengen naar het ziekenhuis. Maar jezus, hij kan Taylor niet uitstaan, van meet af aan al niet. Ze bijt zich als een terriër vast in onderzoeken, kijkt nooit eens verder dan de voor de hand liggende verdachte. Ze lijdt zozeer aan tunnelvisie dat een mol er nog een puntje aan kan zuigen.

En deze vrouw, Jessica Ambrose? Hij herkent de blik in haar ogen. Die ontreddering, het verdriet, de angst – vermengd met koppigheid. Hij weet nog hoe dat voelde, en hoe hard hij in het begin iemand nodig had gehad die bij hem bleef. Een rustig persoon om de verstikkende eenzaamheid op afstand te houden.

Het isolement dat hij nog steeds voelt.

Hij is al zo lang alleen.

Maar hoe graag hij ook zou willen praten – met haar, met iemand, wie dan ook, die bereid is te luisteren – hij zegt niets. Steekt alleen nog een sigaret op en concentreert zich op de weg.

Bureau Jeugdzorg – Bezoekverslag

Naam kind: Robert Daniel Keane (geb.dat. 31-03-1986, leeftijd 9)

Broers/zussen: geen

Datum: 25 januari 1996

Reden verwijzing: herhaaldelijk schoolverzuim, zorgen omtrent welzijn van het kind, gemeld door leerkracht.

Bij aankomst in het ouderlijk huis aan Millmoor Way werd ik voorgesteld aan Gary Keane (vader) en Marcus Keane (inwonende oom). Het huis oogde slecht onderhouden en smerig. Er waren sporen van alcoholgebruik (lege flessen) en vermoedelijk drugsgebruik (geur van marihuana) in het gehele pand.

Ik vroeg naar Roberts moeder: vader zei dat ze vertrok in februari 1990, toen Robert drie was, Robert noch Gary Keane heeft haar sindsdien gezien. Robert bleef op de gang tijdens ons gesprek. We bespraken de reden van mijn bezoek en Roberts langdurige schoolverzuim: vader verklaarde dat Robert wordt gepest door andere kinderen en als gevolg daarvan angstaanvallen heeft. Hij had het over thuisonderwijs, maar kon daar niet over uitweiden en er ook geen bewijs van leveren.

Zijn vader omschreef Robert als een over het algemeen gezonde jongen, die goed eet en slaapt, hoewel uit eerdere controleonderzoeken op school blijkt dat Robert ondergewicht heeft, in het tweede kwartiel voor zijn leeftijd en lengte. Hij heeft een litteken links op zijn voorhoofd, bij de haargrens. Vader weigerde inzage te geven in Roberts medische gegevens.

Bij bezichtiging van Roberts kamer vroeg ik waarom er geen lakens op Roberts bed lagen. Vader legde uit dat ze in de was zaten, vanwege wat problemen met bedplassen.

Ik verzocht om tijd alleen met Robert, wat na enige aarzeling van zijn vader werd toegestaan. Robert heeft weinig speelgoed, met uitzondering van twee grote, beduimelde gebonden boeken, die hij me na enig aandringen liet zien. Het ene is De reuzenperzik, het andere een ingewikkeld medisch woordenboek. Ik vermoed dat het bibliotheekboeken waren, hoewel ik dat niet heb kunnen vaststellen. Ik vroeg of hij het woordenboek begreep, hij zei van niet, maar hij vond de plaatjes mooi.

De school geeft aan dat Robert een intelligent kind is, dat verder is met lezen dan zijn leeftijdgenoten. Hij is stil en verlegen, maar werd in de loop van ons gesprek spraakzamer. Hij weigerde te antwoorden toen ik vroeg of hij vriendjes had, en lijkt geen andere volwassenen en geen vrouwelijke invloed in zijn leven te hebben. Tijdens ons gesprek hield hij een notitieboekje met een elastiek eromheen vast. Hij weigerde mij erin te laten kijken, en toen ik aandrong, schreeuwde hij ‘nee’ en zei: ‘Het is van mij, je mag niet in mijn spullen kijken.’

Aan het einde van het beschikbare uur voor het bezoek, onderbrak de vader ons gesprek met de mededeling: ‘U moet nu gaan, wij moeten weg.’

Aanbevelingen: De thuisomgeving voldoet duidelijk niet aan hygiënestandaarden, en beide opvoeders roken en gebruiken regelmatig krachttermen. Gezien het voorgaande, en Roberts lage lichaamsgewicht, ben ik van mening dat de kans klein is dat zijn gezondheid voldoende op peil gehouden kan worden zonder gemeentelijke inzet. Derhalve zou ik Roberts geval graag voorleggen aan een interdisciplinair team, met de mogelijkheid tot nadere beoordeling door specialisten van de politie van Hampshire en het eerstelijnshulpteam. Bovendien is het raadzaam een gerechtelijk bevel aan te vragen voor inzage in Roberts medische gegevens, die wellicht meer licht werpen op de zaak. Verwijzing naar onderwijspsycholoog noodzakelijk. Gesprek met hoofdonderwijzer gewenst om beschuldigingen van pestgedrag te onderzoeken, met als voornaamste doel Robert zo snel mogelijk weer naar school te krijgen.

Kind dient bij familie te blijven zolang het onderzoek loopt.

Hoofdstuk 9

Zwijgend rijden ze in de roestige Land Rover. Af en toe werpt Jess een blik in Griffins richting, in de hoop hem aan de praat te krijgen, maar ze durft haar mond niet open te doen. Na ongeveer een kwartier rijden kijkt hij terug.

‘Staar me niet zo aan,’ gromt hij.

‘Vertel eens waarom je mij gelooft. De rechercheur in het ziekenhuis zei dat jij een verband ziet.’

Met een ruk kijkt hij opzij. ‘Heb je dat gehoord?’

‘Zeg op.’

Griffin weifelt, neemt dan een afslag. Hij rijdt een donker pad in en stopt. Hij zet de motor af. Jess kijkt uit het raampje en in de stilte beseft ze ineens hoe ver van de bewoonde wereld ze is, hoe dom ze is geweest. Griffin buigt haar kant op en haar hand schiet naar de deurhendel om weg te komen, maar hij haalt een zwarte rugzak uit de ruimte bij haar voeten. Haar ademhaling is gejaagd, en hij heeft in de gaten wat ze van plan was. Hij werpt haar een schampere blik toe.

‘Godsamme, zeg,’ foetert hij. Hij zwijgt even ‘Heb je een zwakke maag?’

Jess kijkt naar de rugzak. Wat kan daarin zitten? Een dood dier? Afgehakte vingers? ‘Weet ik niet,’ zegt ze nerveus.

Hij kijkt haar even nors aan, opent dan de rugzak. ‘Dit hele verhaal begon een jaar of twee geleden,’ zegt hij. Hij haalt een verfomfaaide kartonnen map uit de rugzak, die hij op schoot legt en openklapt. Met zijn andere hand doet hij de binnenverlichting aan.

‘Ik werd naar een plaats delict geroepen van een gewurgde en verkrachte vrouw, die duidelijk was vastgebonden en gemarteld voor ze werd vermoord.’ Hij gaat door een stapel van wat Jess herkent als pd-foto’s, en overhandigt haar er een. Haar adem stokt. In het felle licht ziet ze bleke huid, donkere bloeduitstortingen. Een gezicht, ogen gesloten. ‘Ze was eenentwintig, serveerster in een plaatselijk café. Ze heette Lisa Kershaw.’

Jess kijkt nogmaals. Het lichaam is naakt, zichtbare striemen op haar hals, polsen en enkels.

‘Dus je bent wel rechercheur?’ vraagt ze.

‘Dat was ik,’ zegt hij nors. Hij praat er snel overheen. ‘Toen werden er nog twee lichamen gevonden.’ Hij geeft haar de foto’s aan. Nog twee vrouwen. Naakt. Dood. Jess huivert bij de beelden. ‘Daria Capshaw en Sarah Jackman. Gewurgd, gemarteld en verkracht.’ Hij praat op de manier van iemand die zijn hart lucht: woorden die al heel lang niet zijn uitgesproken en er nu in een stortvloed uit komen. Hij kijkt haar aan. ‘Dus dat zijn er drie. We hebben te maken met een seriemoordenaar.’

‘Ik heb hier niks over gehoord op het nieuws,’ zegt ze, verbijsterd. ‘Hoe kan dat?’

‘Mijn chef was bang dat de publiciteit de moordenaar zou aanmoedigen. Dus hielden we het stil. Maar toen werden er meer zware misdrijven gemeld. Twee verkrachtingen, op privéadressen, langdurig en met bruut geweld. Eerst dachten we niet dat er een verband was.’

‘En dat was er wel?’

Griffin knikt. ‘De slachtoffers hadden iemand in hun tuin gehoord voor ze werden aangevallen. Er werden voetafdrukken gevonden in de bloemperken, een stervormig patroon dat afkomstig bleek van een oud model Adidas- hardloopschoen, ook aangetroffen bij het lichaam van Sarah Jackman. Maar het was raar. Moordenaars gaan het meestal niet rustiger aan doen naarmate de tijd verstrijkt. Ze beginnen met verkrachten en gaan dan over op moorden naarmate hun zelfvertrouwen toeneemt. Nooit andersom. Dus vroegen we ons af of er meer moorden waren gepleegd die ons niet waren opgevallen.’

Jess zit op het puntje van haar stoel. Het lijkt onwezenlijk, zoals Griffin droog verslag doet van dood en geweld. Maar hoe kunnen deze zaken in vredesnaam verband houden met haar?

Hij pakt de volgende foto en wijst met een grimmig gezicht. ‘Nog twee, zelfde modus operandi als bij het eerste slachtoffer: verkracht en gewurgd.’ Korrelige, donkere foto’s, lichamen moeilijk te onderscheiden. ‘Een paar jaar eerder gebeurd. Maar in twee verschillende districten, dus niemand legde het verband. Onopgelost.’

‘En toen?’

‘We bundelden onze krachten, zetten een speciaal onderzoeksteam op. Maar we vonden niets. En het liep spaak. Tot deze twee.’ Hij wijst opnieuw. ‘Emily Johnson en Isabelle Richards,’ zegt hij. ‘Allebei sekswerker. Op het hoofd geslagen met een hamer, meent de patholoog, daarna doodgestoken.’

‘Het patroon is anders,’ zegt ze.

‘Klopt. Maar dat zijn een hoop gewelddadige moorden voor Engeland. Zeker als je nagaat dat de meeste moorden worden gepleegd door een bekende van het slachtoffer.’ Peinzend kijkt hij haar aan. Ze zit inmiddels te rillen in de koude auto en slaat haar armen om zich heen, maar dat lijkt hem te ontgaan. ‘Een jaar geleden vindt er een andere overval plaats,’ vervolgt hij langzaam. ‘Een echtpaar. Ze worden thuis onder schot gehouden, een zaklamp schijnt in hun gezicht. Ze worden gescheiden, vastgebonden. De vrouw wordt herhaaldelijk verkracht. Urenlang.’ Griffins stem is zacht, hij praat langzaam, afgemeten. ‘De man wordt zwaar mishandeld, bewusteloos geslagen met een blok van de houtstapel. Wanneer hij bijkomt, is zijn vrouw dood. Op dezelfde manier afgetuigd, haar handen vastgebonden met koord van de gordijnen.’

Griffin valt even stil, en Jess kan zijn kaakspieren zien bewegen; blijkbaar doet hij zijn best om zich te vermannen. Ze ziet dat deze onopgeloste moorden hem niet in de koude kleren zijn gaan zitten. ‘Als we die kerel eerder hadden gepakt…’ Griffin valt weer stil, en Jess kan zich voorstellen hoe schuldig hij zich moet hebben gevoeld, in de wetenschap dat er tijdens zijn onderzoek nog iemand was omgekomen.

Griffin ademt diep in, kijkt dan naar haar. ‘Maar daarna loopt het spoor dood.’

‘Sindsdien niets?’ vraagt Jess ongelovig. ‘In een jaar tijd?’

Griffin schudt zijn hoofd. ‘Noppes, totdat ik gisteravond een telefoontje kreeg – een dode bij een huisbrand. Vermoedelijk brandstichting. Vermoedelijk moord.’

Er vormt zich een knoop in haar maag. Dat gaat over haar huis. Haar man. Ze wordt misselijk. Ze weet dat zij de brand niet heeft aangestoken, maar ze ging ervan uit dat het domme pech was. Een tiener, een uit de hand gelopen weddenschap. Een geval van persoonsverwisseling bij een wraakactie. Het was nooit bij haar opgekomen dat er een groter verband kon zijn.

‘Het k-kan onmogelijk met elkaar te maken hebben,’ stottert ze.

Hij haalt zijn telefoon uit zijn jaszak, scrolt met zijn duim, laat haar dan een foto zien. Ze schrikt terug, maar ditmaal is het onschuldig: een oorbel, een halvemaan, flitsen van groen en blauw in het zilver.

‘Van jou?’

Ze schudt haar hoofd.

‘Zeker weten?’

Jess kijkt nogmaals. ‘Ja.’ Ze zwijgt. Ze durft er amper naar te vragen.

‘Hij werd vlak achter jouw voordeur gevonden.’ Jess opent en sluit haar mond. Griffin neemt haar op. ‘Hij was van het laatste verkrachtingsslachtoffer. Ik geloof dat hij daar opzettelijk is neergelegd.’

‘Maar waarom?’

‘Dat is mij ook een raadsel.’

Hij steekt een hand uit en start de motor weer. En zij realiseert zich waar het telefoontje over ging.

‘Is er weer een slachtoffer?’ vraagt ze. ‘Gaan we naar een plaats delict?’

‘Ik, jij niet. Jij blijft in de auto.’

En zonder op instemming te wachten, laat hij de motor razen en rijdt de weg op.

Snelweg wordt tweebaansweg, dan straat. Jess heeft de foto’s nog in haar handen en tijdens de rit gaat ze er nog een keer doorheen. Flikkerende beelden in de straatlantaarns. Dood. Verwoesting. Moord. Wat kan dit in hemelsnaam met haar te maken hebben?

Angst krijgt de overhand en ze begint stilletjes te huilen. Wie wilde haar gezin dood hebben? Er is niets uitzonderlijks aan hen drieën wat hen tot doelwit zou kunnen maken. Patrick heeft een saaie kantoorbaan, en zij is maar een huisvrouw.

Ze is in de war. Ze heeft meer boeken gelezen, meer tv-programma’s gezien over dit soort dingen dan haar lief is: documentaires, forensische psychologie, morbide en macaber, maar dat helpt nu bepaald niet. Alles wat ze van Griffin heeft gehoord, zou zo uit een van die truecrimeverhalen gescheurd kunnen zijn.

En haar hoofd vormt een probleem; als ze te snel beweegt, wordt ze duizelig. Het is wel duidelijk dat er daar binnen iets niet in orde is. Maar daar kan ze zich nu niet druk om maken.

Nog geen vierentwintig uur geleden was ze thuis, met haar dochter en man. En nu is ze koud en nat in een groezelige Land Rover met iemand van wie ze niets weet, op weg naar een andere moord.

Ze heeft nog nooit een lijk gezien – niet in het echt. Maar ze klampt zich vast aan deze man, alsof hij de uitweg kent uit de hel die haar bestaan is geworden.

Ze rijden ongeveer een uur, tot Griffin stopt in een straat in een buitenwijk. Het is een mooie buurt: grote villa’s in art-decostijl met toegangspoorten en Discovery's en Evokes op hun riante oprijlanen. Jess kijkt naar hem: hij tuurt door de voorruit, kennelijk op zoek naar iemand. Hij opent zijn portier op het moment dat een man over straat op hen af komt lopen. Hij is ouder, met een kaal hoofd, een buikje en een gezicht als een geslagen hond.

Griffin werpt een blik op Jess. ‘Jij blijft hier.’ Hij ziet dat ze iets wil terugzeggen. ‘Geen gezeur. Blijf hier.’

Hij stapt uit en gaat bij de man staan, die Griffin nijdig aankijkt. Ze staan zo dichtbij dat Jess hun gesprek kan horen.

‘Dit moet stoppen,’ zegt de man. ‘Je kunt me niet eeuwig blijven chanteren met één vergissing.’

‘Zodra dit achter de rug is, Alan, stop ik ermee.’

De man kijkt door de voorruit van de Land Rover naar Jess.

‘Zij blijft hier,’ herhaalt Griffin, zowel ten behoeve van haar als van de man.

Ze benen de straat uit. Jess kijkt ze een ogenblik na, opent dan het portier en volgt hen. Griffin kan de pot op. Ze moet dit zien; weten dat het allemaal echt is. Dit is háár leven, háár nachtmerrie.

Ze duikt achter een geparkeerde auto wanneer Griffin en de man blijven staan bij een grote witte bestelbus. In de verte kan ze blauw-wit lint in het donker zien klapperen.

‘Wat hebben we?’ hoort ze Griffin vragen.

Alan pakt iets wits uit de laadruimte van de bus en geeft dat aan hem. Jess kijkt toe terwijl Griffin de overall aantrekt, waarna de twee mannen weglopen. Ze wacht tot ze een flink eind weg zijn, dan pakt ze er zelf een: hij is veel te groot, zacht en plasticachtig, en ze krijgt met moeite de witte hoezen over haar sneakers en de blauwe handschoenen om haar handen.

‘Het is een slachtpartij,’ hoort ze Alan zeggen wanneer ze achter hen aan sluipt. ‘Overal bloed.’

‘Denk je dat hij het is?’ vraagt Griffin, waarop Alan knikt.

‘Zoiets heb ik al heel lang niet meer gezien. We wachten nog op de patholoog, maar het is absoluut moord. Zware Misdaad is al geweest. Zeiden niet veel.’

Jess ziet dat ze de mondkapjes opdoen en daarna de capuchon over hun hoofd trekken. Ze doet hetzelfde. In deze outfit voelt ze zich ineens veilig – niet te onderscheiden van de andere lui waar de straat vol mee staat.

Ze sjokken naar het huis en stoppen bij het afzetlint. De agent die de pd bewaakt, kijkt toe terwijl Alan vooroverbuigt, iets in een turquoise logboek schrijft en daarna gebaart naar Griffin achter hem.

‘Hij staat al geregistreerd,’ hoort Jess hem mompelen, waarna ze allebei doorlopen.

Jess wacht. Ze overweegt een valse naam op te geven, in de hoop dat de bewaker geen ID zal vragen, wanneer een legertje forensisch onderzoekers achter haar opduikt, druk pratend in hun identieke witte pakken. Ze zorgt dat ze opgaat in de homogene groep specialisten, die geintjes maken met de bewaker en om beurten het boek tekenen.

En dan gebaart hij hun door te lopen en is ze binnen.

Het is een villa, met een lange oprijlaan naar een statige entree. Jess kan het lichtschijnsel door de openstaande voordeur zien, en heen en weer lopende forensisch onderzoekers. De grond is bezaaid met kleine gele driehoekjes; zo nu en dan ziet ze de flits van een camera. In het donker doet het griezelig aan, en ze voelt een rilling over haar rug lopen. Links van hen staat een auto geparkeerd, de deur aan de bestuurderskant open, mensen die naar binnen leunen. Snel haalt ze Griffin bij, net wanneer Alan naar de auto wijst.

‘De eerste ligt daarin. Jongen van achttien. Neergeschoten. Met meerdere kogels, van dichtbij, zo lijkt het. En overhoopgestoken met een mes. De details volgen nog.’

Jess kan haar ogen er niet van afhouden en stelt zich voor hoe het er daar binnen uitziet. Maar dan voelt ze een hand als een bankschroef om haar arm. Ze kijkt op in Griffins vuurspuwende ogen.

‘Wat krijgen we verdomme nou? Ik zei dat je in de auto moest blijven.’

‘Ik ga mee. Dit gaat mij ook aan.’

‘Weet je wel wat –’

‘Ja.’

Hij staart haar aan. Neemt haar uitdagende blik boven het mondkapje op. ‘Prima,’ snauwt hij, ook al is het Jess overduidelijk dat het allesbehalve prima is. Maar ze weet dat hij niet wil dat ze een scène trapt, de aandacht vestigt op het feit dat ze hier geen van beiden horen te zijn.

Ze zijn blijven staan bij de ingang van een grote witte tent, rechts van het huis. Alan heeft hun woordenwisseling aangehoord en kijkt hen nu allebei kwaad aan.

‘Zij was geen onderdeel van de deal,’ sist hij tegen Griffin.

‘De deal is exact zoals ik zeg dat-ie is.’ Griffin torent boven hem uit, duidelijk de grotere en sterkere. ‘Jij hebt het verkloot, en als dat niet was gebeurd…’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Doe gewoon wat ik vraag, en zodra dit achter de rug is, hoef je me nooit meer te zien.’

Alan beantwoordt Griffins strakke blik, waarna hij zijn ogen neerslaat. Kregelig houdt hij het tentdoek open en Griffin duikt naar binnen. Op het moment dat Jess langs Alan glipt, grijpt Griffin haar weer bij de arm.

‘Weet je zeker dat je dit wilt zien?’ vraagt hij, en ze knikt.

Maar niets had haar kunnen voorbereiden op wat zich daar binnen bevindt.

Een lichaam – een vrouw, realiseert Jess zich – ligt op de grond. Er zijn schijnwerpers opgesteld, die het vertrokken gezicht van de vrouw verlichten. Waar ze ook kijkt, overal is bloed. Het witte nachthemd van de vrouw is gescheurd en ervan doordrenkt. Het gras rondom haar is roodgekleurd. Jess is duizelig en beseft dat ze haar adem heeft ingehouden. Ze dwingt zichzelf teugjes lucht in haar longen te zuigen.

‘We hebben het lichaam niet aangeraakt, uiteraard,’ fluistert Alan. ‘Maar het zit er dik in dat de doodsoorzaak steekwonden zijn, waarschijnlijk van een mes. Op het eerste gezicht schat ik dat ze minimaal dertig keer is gestoken.’

‘Dat is een vrij chaotische aanval,’ mompelt Griffin, en Alan knikt.

‘En dat is niet alles.’

Er ligt een tweede lichaam achter. Zijn gezicht is onherkenbaar verminkt, maar op basis van zijn haar en kleding neemt Jess aan dat het een man is.

‘Meerdere hoofdwonden van een stomp voorwerp, plus wat volgens ons steekwonden zijn, maar ook schotwonden kunnen zijn. We hebben meldingen van schoten binnengekregen,’ mompelt hij. ‘Lijkt of hij weg probeerde te rennen. Arme vent.’

Ze zijn er nog niet.

Alan loodst hen mee terug het donker in. Hij wijst naar het huis.

Ze lopen de brede stenen treden op. Ze gaan naar binnen. Het is een ongelooflijk huis. Zodra Jess’ ogen zich hebben aangepast aan het felle licht, neemt ze de monumentale trap, de natuurstenen vloeren, foto’s van een lachend echtpaar aan de muur in zich op.

De stapplaten glijden over het marmer wanneer ze eroverheen lopen; de vloer is besmeurd met bloed- en moddervegen. Alan wijst er onderweg naar.

‘Vuiligheid van hulpverleners,’ foetert hij. ‘Dit gaat ons geen bruikbare voetafdrukken opleveren.’

De hal leidt naar dubbele houten deuren, die op een kier staan. Alan duwt ze open met een gehandschoende vinger, en Jess blijft stokstijf staan.

De woonkamer is een twee verdiepingen hoge aanbouw, waar regen begint te tikken op de lichtkoepels in het dak. Jess ziet dat het smaakvol, ingetogen, minimalistisch ingericht in beige en crèmekleurige tinten moet zijn geweest, maar op dit moment is het één grote chaos in de kamer. De salontafel is omvergegooid, de bank ligt op zijn kant, alle meubelstukken staan schots en scheef.

En elk oppervlak zit onder het bloed. Spetters lopen langs de muren. De crèmekleurige stoelen zijn besmeurd. Er ligt een grote plas in het midden van de kamer, waar de lichamen in elkaar zijn gezakt.

Er hangt een vreemde en verontrustende lucht: ijzerachtig en wee. Die hecht zich in Jess’ neus. Zelfs met het mondkapje op kan ze het bijna proeven en ze kokhalst, haar hand tegen haar mond gedrukt.

Er zijn twee lijken. In het midden van de kamer is een plek vrijgemaakt waar ze tegen elkaar hangen, nat en bebloed. Jess ziet dat een wit touw over een van de dakbalken is geslingerd, daarna om hun nek is geslagen. De handen van de man zijn vastgebonden.

‘Zijn ze… Waren ze…’ begint Jess, wijzend naar het touw, maar Alan schudt zijn hoofd.

‘Zo troffen we ze aan. En ze hebben niet de voor de hand liggende wurgsporen in hun hals die je zou verwachten als ze waren opgehangen.’

Het lijken een man en een vrouw. Het lijkt – Jess doet een stap naar voren om het van dichterbij te bekijken. Griffin steekt een arm uit om haar tegen te houden.

‘Is ze…’ stamelt ze. Ze kan het niet opbrengen het hardop te zeggen.

Hij knikt langzaam, zijn ogen half dichtgeknepen.

De handen van de vrouw zijn op haar rug gebonden, haar lichaam is bedekt met bloed. Ze is scheef voorovergezakt, maar Jess kan nog net de ronding van haar buik zien.

Ze was zwanger.

Jess wordt misselijk. Ze voelt haar hete adem in het mondmasker. Het bloed, de razernij van de misdaad is één ding, maar een zwangere vrouw vastbinden en vermoorden? Het is barbaars. Krankzinnig. Ze herinnert zich hoe ze zich voelde toen ze zwanger was van Alice. Ze zou er alles voor over hebben gehad om haar ongeboren kind te beschermen. Ze vraagt zich af wat er door het hoofd van deze vrouw ging. Of ze zich verzette, of ze smeekte om het leven van haar kind te sparen. Jess verbijt haar tranen en begint achteruit te lopen, weg van de lichamen.

‘Had erger gekund,’ zegt Alan, waarop Jess met een ruk naar hem kijkt. Hoe dan, denkt ze. Hoe had dit in godsnaam erger kunnen zijn? Alan gaat door: ‘Er werden hier gisteravond nog twee anderen verwacht, maar die bedachten zich op het laatste moment. Ze kwamen vanmiddag langs om zich te verontschuldigen en vonden de lichamen op het gazon. En een knaap, een jaar of negentien, die logeerde in hun gastenverblijf aan de achterkant.’

‘Een getuige?’ vraagt Griffin, maar Alan schudt zijn hoofd.

‘Zo stoned als een garnaal. Sliep een gat in de dag. Zegt dat hij niks heeft gehoord.’

‘Hoe zit het met de vlag?’

Een grote Amerikaanse vlag is over de bank gedrapeerd, vlak achter de dode vrouw. Felgekleurd en opzichtig. In Jess’ ogen lijkt die daar bewust overheen gelegd te zijn – de randen hangen kaarsrecht. Het is het enige in de kamer wat niet onder het bloed zit.

Alan kijkt ernaar. ‘We weten het niet zeker. We hebben een aantal theorieën.’

Voor ze ernaar kunnen vragen, horen ze tumult achter zich. Mensen stappen opzij wanneer een andere figuur de kamer binnenkomt. Hij ziet er net zo uit als alle anderen, maar hij heeft het hier duidelijk voor het zeggen. Griffin trekt Jess naar achteren.

‘Heeft iemand ze aangeraakt?’ blaft de man.

‘Nee, niemand,’ antwoordt Alan.

De man knikt goedkeurend en hurkt naast de lijken. Zijn schouders zakken bij het zien van de vrouw. Jess hoort hem een reeks vloeken prevelen.

Griffin tikt op haar schouder en gebaart dat ze moeten wegwezen. Ze loopt achter hem aan. Zodra ze de woonkamer uit zijn, voelt ze een ruk aan haar hand en houdt Alan haar tegen.

Hij kijkt Griffin na, die het huis uit loopt, en wendt zich dan tot Jess.

‘Luister,’ zegt hij. ‘Ik weet niet wie je bent of wat je hier doet. Maar ik waarschuw je: laat je niet door hem meesleuren in die missie van hem. Nate zit er zo diep in dat hij niet meer weet wat links en rechts is. Ik ga samen met hem ten onder – en dat is net zo goed mijn schuld als de zijne –, maar jij lijkt een nieuwkomer in het vak. Laat hem niet alles afpakken wat je hebt.’

Jess fronst. ‘Ik ben vrijwel alles al kwijt,’ reageert ze, en ze loopt weg.

Ze ziet alleen maar bloed wanneer ze het huis uit loopt. Handafdrukken. Vegen en vlekken. Een fotograaf legt bewijs vast op de buitenmuur naast de voordeur, en het trekt haar aandacht. Er is iets op gekalkt. Felrode vegen, in wat, naar ze aanneemt, niets anders dan bloed kan zijn. Ze stopt en staart naar het woord.

PIG, staat er.

Hoofdstuk 10

Jess komt tegelijk met Griffin aan bij de Land Rover. Kwaad trekt hij zijn beschermende kleding uit, die hij daarbij kapotscheurt en tot een bal oprolt. Die mikt hij achter in de auto, waarna hij achter het stuur gaat zitten. Zij doet hetzelfde en gaat naast hem zitten, sluit met een zucht van verlichting haar ogen een ogenblik. Ze is weer duizelig. De extra inspanning zal haar hoofd geen goed hebben gedaan.

Griffin start de auto en ze rijden in stilte. Hij kijkt niet één keer haar kant op. In alles straalt hij uit dat hij niet blij met haar is.

Haar hoofd tolt van alles wat ze heeft gezien. De moorden doen krankzinnig aan; de hoeveelheid bloed, de steekwonden, de vlag. Ze snapt niet hoe dit in vredesnaam verband kan houden met haar, met het in brand steken van haar huis. De moord op Patrick lijkt in de verste verte niet op wat ze vandaag heeft gezien.

Gedachten schieten door haar hoofd. Ze ziet het bloed voor zich. De zwangere vrouw. Ze dacht dat moordenaars een type hadden, altijd op dezelfde manier moordden. Waarom zou iemand de ene dag een huis in brand steken, en daarna vijf mensen in hun huis vermoorden, met messen en touw en vuurwapens?

Griffin trapt ’m flink op zijn staart, rost door de bochten. Ze werpt een blik op de snelheidsmeter, die geeft honderd, dan honderdvijftien kilometer per uur aan. Ze houdt zich stevig vast aan de deur omdat ze van links naar rechts wordt gesmeten. Hij reageert zijn woede af, en dat kan ze hem niet kwalijk nemen.

Ze heeft geen idee waar ze naartoe gaan, tot ze stoppen voor een tweedehandsautobedrijf. Het is zo’n zelfstandig garagebedrijf, met aftandse Ford Fiesta’s en tien jaar oude Vauxhalls op het parkeerterrein. Zonder op haar te wachten stormt Griffin de auto uit, opent een grote zijdeur van de garage en stampt een steile metalen trap af naar de woning eronder. Ze haast zich achter hem aan, maar voor ze binnen is, hoort ze het kabaal.

Het is de klap van iets wat kapot wordt gegooid, dan een doffe dreun.

Aarzelend opent ze de deur.

De woning is niet meer dan één grote kamer en, naar ze aanneemt, een badkamer achter de deur aan de linkerkant. De ruimte heeft kale bakstenen muren en een houten vloer, maar er liggen vloerkleden en er staat een bank. Een eenvoudig keukentje beslaat de achtermuur, met een tweepersoonsbed rechts ervan. Een batterij halters ligt in een rek in een hoek.

Griffin heeft een van de stoelen omgetrapt; een bierflesje is kapotgesmeten tegen de muur naast haar, glasscherven liggen op de vloer, bier druipt van de bakstenen. Brullend beukt hij met zijn vuist tegen het metselwerk. Hij schreeuwt het uit, en ze rent naar hem toe om zijn arm vast te pakken zodat hij het niet nog een keer kan doen.

Plotseling draait hij zich om, zijn vuist geheven, precies ter hoogte van haar hoofd. Ze voelt de spanning in zijn spieren, de kracht in zijn arm. Ze moet alle zeilen bijzetten om niet tegen de vloer te worden gegooid. Zijn gezicht is vertrokken van woede.

Hij kijkt haar aan. Zijn blik is leeg. Geen herkenning, geen menselijkheid. Alleen razernij. Dan komt hij in beweging, drijft haar in een hoek, met haar rug tegen de muur.

Met zijn andere hand grijpt hij haar pols; ze voelt zijn vingers in haar vlees dringen en laat zijn arm los. De adrenaline giert door haar lijf, maar ditmaal is het geen angst. Het is iets anders. Een stoot energie. Ze is kwaad, net als hij. Hij grijpt haar andere pols en houdt haar armen aan weerszijden van haar hoofd. Ze voelt de ruwe bakstenen tegen haar huid. Ze duwt zo hard mogelijk terug om vrij te komen, maar hij houdt haar in bedwang, zijn gezicht op centimeters van het hare.

Ze ademt zwaar, ze voelt haar hart bonzen. Ze kijkt hem recht in de ogen, maar voor haar geestesoog ziet ze alleen maar bloed. De gaten in hun lichamen, de plassen rood. Dat ongeboren kind, het ongeboren kind –

En dan drukt haar mond hard op de zijne. Van subtiliteit is geen sprake, alleen tegen elkaar stotende tanden, zijn stoppels tegen haar kin, haar tong in zijn mond. Hij beantwoordt de kus, waarbij hij zijn handen onder haar kleren wurmt. Ze voelen koud aan op haar warme huid, en ze doet hetzelfde bij hem, schuift haar handen onder zijn shirt. Zijn lijf is hard, robuust, en ze wil hem – om maar iets te voelen, maakt niet uit wat, om die beelden uit haar hoofd te krijgen.

Ze schopt haar schoenen uit, ze voelt zijn handen in haar broek glijden. Zijn tanden stoten tegen haar lip en heel even proeft ze bloed. Het doet haar denken aan de lichamen… het rood… maar ze knijpt haar ogen stijf dicht en focust op wat hij doet. De ene hand achter in haar broek, de andere –

Hortend ademt ze in. O god. Ze duwt zichzelf tegen hem aan, en ze voelt zijn mond in haar hals, op haar sleutelbeen. Ze trekt zijn shirt uit, hannest met zijn riem en jeans, zijn vingers nog in haar, prikkelend, gekmakend.

Maar dan, ineens, stopt hij. Hij maakt zich los, zijn ogen zoeken de hare.

Er is iets veranderd. Hij schudt zijn hoofd, nog buiten adem, en doet een stap achteruit.

‘Nee. Nee, dit kan niet,’ mompelt hij, bijna tegen de vloer. Hij wendt zich af, zijn jeans ophijsend, raapt dan zijn shirt op en grist op weg naar buiten het pakje sigaretten van tafel mee.

Ze ziet de deur dichtgaan. Daar staat ze dan, tegen de muur, sprakeloos. Ze vond het lekker, ze snakte ernaar. Om even iets anders te voelen dan die eeuwige onthechting.

Maar iets hield hem tegen. Ze hijst haar broek op en laat zich dan op bed vallen. Ze staart naar het plafond. Ze bedenkt dat ze zich schuldig zou moeten voelen om wat ze zo snel na Patricks dood probeerde te doen, maar behalve het schurende gevoel van zijn afwijzing voelt ze niets. Zo’n zielig figuur ben ik dus, denkt ze. Daarom wilde hij niet met me neuken. Zelfs een man als Griffin moet me niet.

De deur gaat open en Griffin komt weer binnen met een vlaag koude lucht. Hij kijkt naar haar. ‘Jessica –’ begint hij, maar ze kapt hem af.

‘Ik heet Jess. En ik wil er niet over praten,’ zegt ze, en hij knikt.

‘Mij best.’

Hij trekt zijn shirt over zijn hoofd uit, waarna hij op zijn buik naast haar gaat liggen, zijn gezicht weggedraaid van haar. Hij trekt het dekbed over zich heen. Een lichtflits weerkaatst op zijn linkerhand, en voor het eerst valt Jess de trouwring op. Was dat waarom hij ermee ophield? Maar waarom woont hij dan hier?

Daar kan ze nu niet over nadenken. De vermoeidheid slaat toe, en ze legt haar hoofd op het kussen. Ondanks zijn afwijzing lijkt hij het niet erg te vinden dat ze naast hem in bed ligt, en daar is ze blij om.

‘Griffin?’ vraagt ze, en hij gromt. ‘Hoe heet je?’

Fronsend draait hij zijn hoofd naar haar toe. ‘Hoe bedoel je?’

‘Die man noemde je Nate.’

Hij draait zich weer om. ‘Nate. Nathanial Griffin,’ zegt hij, zijn stem gedempt door het kussen. ‘Er zijn niet veel mensen meer die me zo noemen. Hou het maar bij Griffin.’

Jess luistert naar zijn ademhaling. Die is inmiddels vertraagd tot een zacht in en uit. Ze doet haar ogen dicht. Beelden flitsen op in haar hoofd. Het bloed. De dode zwangere vrouw. Haar geruïneerde huis.

Denk aan iets anders, denkt ze, haar ogen stijf dichtknijpend. Iets leuks.

Alice.

De pijn die ze voelt nu haar dochter niet bij haar is beneemt haar bijna de adem. Maar Alice leeft nog. Ze is veilig, houdt ze zichzelf voor, bij pa en ma en Nav.

En met haar dochter in gedachten, liggend naast een vreemde man, in een vreemde woning, valt ze langzamerhand in een diepe, droomloze slaap.

Hoofdstuk 11

Hij gaat lekker op de dreunende baslijn, zo hard dat het in zijn middenrif vibreert. Het flitsen van de lichten, de roes van de haastig achterovergeslagen shotjes aan de bar. Hij danst, zijn handen boven zijn hoofd, de geur van zweet – van hem en de andere mannen in de club. Hij sluit zijn ogen even, voelt hun lijven tegen het zijne. Gladde huid, harde spierbundels.

Hij voelt een hand op zijn arm. Zacht, strelend.

‘Jou heb ik hier niet eerder gezien,’ schreeuwt de man boven de muziek uit. Hij kijkt hem in de ogen; hij ziet zijn interesse.

‘Mijn eerste keer,’ antwoordt hij.

‘Echt?’ De man grijnst suggestief. ‘Wil je daar iets aan doen?’

Hij neemt hem op. Hij ziet er jong uit, zijn tienerjaren amper ontgroeid. Maar zijn zelfvertrouwen is aantrekkelijk, deze club is duidelijk een plek waar hij zich thuis voelt in zijn nauwsluitende witte T-shirt en retestrakke jeans.

Hij knikt en de man lacht, grijpt dan zijn hand en begint hem van de dansvloer naar de toiletten te trekken. Hij blijft staan en de man draait zich om, kijkt hem bevreemd aan.

‘Niet hier,’ schreeuwt hij. ‘Laten we een taxi nemen, naar mijn huis gaan.’

De man houdt zijn hoofd quasinukkig schuin. Dan grijnst hij. ‘Ik mag hopen dat je iets hebt wat het de moeite waard maakt voor mij.’

‘Ik kan vast wel een rum-cola in elkaar flansen,’ reageert hij met een lachje. ‘Hoe heet je?’

‘Steve,’ antwoordt hij. ‘En jij?’

Maar hij heeft zich al omgedraaid, de man gedwee achter hem aan lopend, de naam in zijn hoofd geprent.

Steven, denkt hij. Perfect.

Perfect.

DAG 3

WOENSDAG

Hoofdstuk 12

Jess wordt wakker van het daglicht dat de kamer binnendringt. Een ogenblik is ze gedesoriënteerd, maar dan beseft ze waar ze is en draait zich naar hem om.

Griffin ligt nog steeds op zijn buik, zijn gezicht van haar afgewend. Het dekbed is in de loop van de nacht van hem afgegleden, en ze neemt hem op in het schemerige licht: zijn schouderspieren, de kuiltjes in zijn rug. Ze kan nog net een stel zilverachtig-roze lijntjes over zijn onderrug zien lopen, die in zijn jeans verdwijnen. Het lijken vrij recente littekens, en ze vraagt zich af hoe hij die heeft opgelopen.

Ze denkt aan haar eigen armen en benen. Aan de witte rimpelige lijntjes, kriskras over haar huid. Sommige parallel aan elkaar, sommige oud, sommige recent. Het ziet er niet uit. Ze weet dat Griffin ze intussen moet hebben gezien, maar hij heeft er geen opmerkingen over gemaakt.

En wat is dit hier eigenlijk? Fronsend staat ze op. Het is kouder deze ochtend, en ze raapt het eerste het beste van de grond en trekt Griffins sweater aan. Die ruikt naar sigaretten en zijn huid. Het roept een herinnering op aan afgelopen nacht, die een tinteling teweegbrengt. Maar ze weet dat bij wat er is gebeurd – of beter gezegd: wat er niet is gebeurd – geen romantische gevoelens kwamen kijken. Het was een ontlading van stress en woede, meer niet. Ze zet het uit haar hoofd.

Er staat een lange houten tafel midden in de kamer, en ze slaat haar armen om zich heen en loopt ernaartoe. Hij is bezaaid met papieren, en ze neemt een paar krantenartikelen door. Stuk voor stuk verslagen van moorden. In sommige stukken zijn regels gearceerd, bij andere zijn opmerkingen in de kantlijn gekrabbeld. Een deel van de documenten lijkt uitgeprint van een computersysteem of database of zo. Data, namen, beschrijvingen.

Maar het is de muur links van de deur die echt haar aandacht trekt. Die is over de volle breedte bedekt met foto’s en artikelen, ogenschijnlijk lukraak opgehangen. In het midden hangt een whiteboard, met bijna onleesbare hanenpoten in zwarte stift. Ze gaat ervoor staan.

Ze bekijkt de foto’s nauwkeuriger. Sommige zijn van plaatsen en mensen – lachende gezichten –, maar andere zijn van de doden. Sommige heeft ze gisteravond gezien, andere nog nooit. Toegetakelde lichamen, verwrongen en grijs. Ontbrekende lichaamsdelen, ogen open, starend in het niets. Bloed, opengereten vlees, gespleten huid. Jess’ maag draait zich om, maar ze kan haar ogen er niet van afhouden, gegrepen door het gruwelkabinet.

Dan komt het weer boven. De lichamen. De zwangere buik. Het kind erin, onbeweeglijk. Het bloed.

Voor ze het weet, schieten de beelden door haar hoofd. Zoveel bloed. Overal, spetters op de vloer, de muren. Ze herinnert zich het woord bij de voordeur, grof geklad in rood. PIG. Het is merkwaardig specifiek. Was het een boodschap aan de politie, of een mededeling aan iemand anders? Een afgewezen geliefde misschien?

Fronsend staart ze naar het whiteboard. Er is iets met de aard van de recente moorden wat aan haar knaagt. Iets wat ze eerder heeft gezien. Vijf mensen dood, een van hen hoogzwanger. En PIG ernaast op de muur gekalkt in bloed. Ze hapt naar lucht.

‘Griffin,’ roept ze zonder haar ogen van het whiteboard te halen. Hij draait zich om in bed, tuurt glazig naar haar.

Ze begint de foto’s aan de muur te verplaatsen, waarbij ze sommige eraf trekt en op de vloer laat vallen. Haar vernielzucht doet hem op slag uit bed komen en terwijl hij een T-shirt aanschiet, loopt hij naar haar toe.

Hij kijkt toe terwijl ze verdergaat, met snelle bewegingen.

‘Wat ben je aan het doen?’ vraagt hij.

Ze gebaart naar een foto op tafel. ‘Geef die eens aan, en die twee daar.’

Dat doet hij, en ze plakt ze weer op de muur, samen.

Even later stopt ze om een stap achteruit te doen en er van een afstandje naar te kijken.

Ze wijst naar de muur, draait zich dan om naar Griffin. De vouwen van het kussen staan nog in zijn gezicht, dat – zo valt haar op – bij elke beweging vertrekt.

‘Wat zie je?’ vraagt hij.

Ze wijst naar het groepje bovenaan, waar met zwarte stift hun namen bij zijn gekrabbeld. ‘Lisa Kershaw, Daria Capshaw en Sarah Jackman. Alle drie gewurgd, gemarteld en verkracht.’

Griffin knikt. Hij haalt een doosje capsules uit zijn rugzak en drukt er een uit de strip. Dan, na een korte aarzeling, nog een. Ze wacht tot hij de pillen in zijn mond gestopt en zonder water doorgeslikt heeft, voor ze naar het volgende groepje foto’s wijst.

‘Met een hamer op het hoofd geslagen, daarna doodgestoken.’

‘Waar doel je op?’ vraagt Griffin langzaam.

‘Twee zeer specifieke moordmethoden,’ zegt ze. ‘Geef je telefoon eens.’

Griffin ontgrendelt en overhandigt hem. Hij kijkt over haar schouder mee terwijl ze zoektermen invoert. Dan gaat hij rechtop staan en kijkt van het whiteboard naar de telefoon in Jess’ hand.

Ze wijst naar een van de fotogroepjes. ‘Waar vonden die moorden plaats?’ vraagt ze.

‘Allebei in Leeds,’ antwoordt hij. ‘Isabelle Richards in Roundhay Park.’

‘Yorkshire,’ zegt ze. Ze kijkt Griffin aan. ‘Allebei prostituee.’

Griffins mond valt open. ‘Sutcliffe,’ zegt hij langzaam. ‘Dus dit groepje…’ begint hij, wijzend naar de eerste moorden.

‘De Hillside Strangler,’ beaamt Jess.

Griffin schudt zijn hoofd. ‘Het moet toeval zijn,’ zegt hij, bijna in zichzelf. ‘En gisteren dan?’ vraagt hij. ‘Dat was weer heel anders.’

Jess’ gezicht staat strak. ‘Een zwangere vrouw? Vijf gewelddadige moorden in één huis?’

‘Krijg nou wat,’ mompelt hij.

‘Manson,’ vult ze aan.

Het inzicht doet Griffin achteruitdeinzen. Zijn gezicht is asgrauw. Hij kijkt verbouwereerd, bijna geschokt.

‘Het zijn allemaal werkwijzen van verschillende seriemoordenaars,’ zegt Griffin, waarmee hij hardop uitspreekt wat Jess denkt.

Ze knikt langzaam. ‘Die zieke smeerlap kopieert seriemoordenaars,’ fluistert ze.

23-08-90 13.30 uur SEH (dokter Evans)

SEH-patiënt: 4-jarig, man (Robert Daniel Keane, geb.dat. 31-03-86)

Omschr. trauma: vader meldt val van trap eerder vandaag, ca. 14 treden naar tegelvloer. Geen symptomen vooraf, kortstondig bewustzijnsverlies, braken 2x, verwardheid. Ontkent epileptische aanvallen, geen postictale fase. Met als gevolg deformiteit rechterpols, aanhoudende pijn in rechterbeen.

Med.voorgesch.: auto-ongeluk met 36 maanden, geen eerdere behandelingen.

Ontw.acht.: niet noemenswaardig, vader onzeker betr. vaccinaties, geen allergische reacties op medicijnen bekend.

Letsel:

i. Val van trap

ii. ? Traumatisch hersenletsel

iii. ? Breuk rechterspaakbeen door val op uitgestrekte hand

iv. ?? Weefselschade rechterbeen

v. ?? Mishandeling

Plan:

1. CT hoofd i.v.m. ?THL

2. Opname in kinderobservatieruimte tot uitslag CT binnen is

3. Röntgenfoto’s rechterarm en rechterbeen

4. Melding bij raadsonderzoeker kinderbescherming gezien ?Mishandeling

5. Verwijzing naar kinderobservatieruimte

15.00 uur SEH (dokter Evans)

Update

Uitslag CT: frontaal extraduraal hematoom en bovenliggende lineaire schedelbreuk

Röntgenfoto rechterarm: dwarse spaakbeenbreuk

Röntgenfoto rechterbeen: geen acuut botletsel, sporen van oudere breuk halverwege het scheenbeen

Besproken met dienstdoende kinderarts: vader wijt oude breuk aan auto-ongeluk als peuter.

Plan:

1. Opname op afdeling Kindergeneeskunde

2. Verdere observatie, ter beoordeling medisch team

3. Pro-forma-afronding kinderbescherming door kinderarts

Hoofdstuk 13

Vandaag is het rustiger op de plaats delict. Een agent bewaakt in zijn eentje het bos; er zijn nog maar een paar figuren in het wit over. Ditmaal is Cara alleen, want Deakin heeft voor de eer bedankt. Ze maakte er geen punt van, ze wist waarom.

Wanneer Cara komt aanrijden, ziet ze Libby al wachten. Gehuld in een spierwitte overall glimlacht Libby Roberts breed naar Cara zodra ze uit de auto stapt. Ze heeft haar capuchon niet op, waardoor haar lange, knalroze haar fel afsteekt tegen de bomen.

Aangezien Libby binnen haar vakgebied bekendstaat als een van de besten in bloedsporenanalyse, was Cara blij te horen dat zij de pd ging onderzoeken. Haar inzichten zouden van onschatbare waarde zijn. Cara wist dat zij de chaos zou kunnen duiden.

‘Koffie?’ vraagt ze, waarop Cara haar een piepklein kartonnen bekertje espresso geeft in ruil voor het witte pak in haar andere hand. Libby drinkt terwijl Cara de outfit aantrekt, waarna ze het lege bekertje in Cara’s auto zet.

Cara haat deze pakken. Ze zitten voor geen meter, je handen worden altijd zweterig in die handschoenen, zelfs in deze kou, en van het strakke mondkapje krijgt ze het gevoel dat ze stikt. Maar wat ze vooral haat, zijn de zaken waarmee ze de pakken in de loop van de tijd is gaan associëren: de dodelijke slachtoffers, het bloed, de verschrikkingen die haar te wachten staan.

Ze trekken hun handschoenen en schoenhoezen aan en zetten hun mondkapjes en capuchons op. Cara duikt achter haar aan onder het lint door.

‘Arme meiden,’ mompelt Libby. Ze staan naast de auto, en Libby wijst op donkerbruine vlekken in het gras. ‘Bloed en duidelijke sleepsporen. Wat je verwacht te zien wanneer een lichaam van de achterbank naar de kofferbak verplaatst is.’

‘Lichaam?’ vraagt Cara. ‘Eentje maar?’

Libby neemt haar mee naar de achterkant. ‘Onmogelijk met zekerheid te zeggen, maar we hebben overal monsters genomen, dus die zullen uitwijzen welk bloed van wie is. Als je het mij vraagt…’ zegt ze, en Cara knikt ‘…dan zou ik aan de hand van het patroon zeggen dat slachtoffer één werd vermoord op de achterbank en daarna naar de achterkant werd gesleept, en nummer twee ter plekke in de kofferbak werd gedood. Zie je die plasvorming hier, en deze leemte?’ Ze wijst naar een uitsparing in de donkerrode plas. ‘Daar lag haar lichaam. De contouren zijn niet aangetast, dus ik ga ervan uit dat ze niet is verplaatst nadat het hoofd werd verwijderd. En over onthoofdingen gesproken…’

Libby wijst naar de twee diepe groeven in de bumper en de plas bloed op de grond. ‘Ik vermoed dat die hier plaatsvonden.’ Ze maakt een hakbeweging met haar arm. ‘Een laatste, harde houw bij allebei, die dwars door de wervelkolom ging en in de bumper eindigde.’

‘Enig idee waarmee?’ vraagt Cara, en Libby fronst.

‘Een slagersbijl of zo? Zoek een wapen voor ons, dan kunnen we het vergelijken. En verder,’ vervolgt Libby, ‘hebben we wat spetters op de bovenkant van de kofferbak die duiden op minstens één contact met nat bloed. Zie je?’ Cara grimast. ‘Dit kan zijn ontstaan door herhaaldelijke messteken in een al gewond deel.’

Ze lopen naar de achterbank, waarbij Cara Libby zonder een woord volgt. Het is veel, bijna te veel om te bevatten.

‘Zelfde plasvorming, zelfde spetters, maar een grotere smeerboel doordat het slachtoffer probeerde te ontkomen.’ Ze wijst naar vegen op het raam, dikke rode strepen, vlekken rondom de deurhendel. Onwillekeurig stelt Cara zich haar laatste ogenblikken voor, waarin ze wanhopig probeert te ontsnappen. En het meisje in de kofferbak, dat moet aanhoren hoe haar vriendin wordt vermoord, wetende wat haar te wachten staat.

Libby wijst naar een andere donkerrode boog. ‘En dit hier,’ zegt ze, ‘duidt op slagaderlijk bloed, dat naar mijn mening overeenkomt met een halswond of iets dergelijks van het slachtoffer rond het intreden van de dood. Sectierapport al binnen?’

Cara schudt haar hoofd. ‘Vandaag, hoop ik.’

Libby loopt om naar de andere achterdeur en opent die. Ze vestigt Cara’s aandacht op een patroon van bloedspikkels op de rugleuning van de bestuurdersstoel, waarvan sommige druppels naar beneden zijn gesijpeld, enkele hol en rond. ‘Dit lijkt op uitgeademd bloed, zie je de luchtbelletjes in de spetters? En het draderige waar het vermengd is met speeksel? Ik denk dat dit komt van hoesten van het slachtoffer nadat ze in de borst was gestoken.’

Libby’s ogen vernauwen zich.

‘Arme meiden,’ herhaalt ze. Ze ademt diep in. ‘We hebben vingerafdrukken in bloed door de hele auto, een aantal vegen, een aantal materiaalsporen.’

‘Van handschoenen?’

‘Zou kunnen. Laten we hopen dat hij zich op een gegeven moment sneed aan het mes en we iets van hem vinden.’

Cara kijkt naar de stand van de bestuurdersstoel. Het is een grote auto, maar erachter is weinig beenruimte: hij is helemaal naar achteren geschoven en de achteruitkijkspiegel is omhoog gekanteld.

‘Wat zeg je daarvan?’ vraagt Cara, daarop wijzend.

‘Het viel ons ook op. Sowieso niet versteld na de moord. Zie je het lijnenpatroon van de druppels?’ Ze stapt opzij zodat Cara het kan zien. ‘Waar het bloed van het slachtoffer van de rugleuning op de vloer is gelopen?’

Cara knikt. ‘Dus het zou de normale rijstand van onze dader kunnen zijn?’

‘Zou kunnen. We hebben een en ander opgemeten. Geschatte lengte tussen één meter achtenzeventig en één meter drieënnegentig.’

Ze lopen bij de auto vandaan. Buiten het afzetlint trekken ze hun pakken uit en rollen ze op.

Ontdaan van haar gebruikelijke pd-outfit is Libby een opvallende verschijning in strakke zwarte jeans en een zwart truitje, dikke eyeliner en lange wimpers die haar lichtblauwe ogen accentueren. Wanneer ze de witte handschoenen uitrekt, komen er glanzend zilver gelakte nagels tevoorschijn.

‘Je krijgt mijn officiële rapport binnen achtenveertig uur,’ belooft ze tot besluit. Dan neemt ze Cara onderzoekend op. ‘Hoe gaat het met je?’

‘Goed, hoor.’

‘Goed? Jij hebt de leiding over een onderzoek naar een gewelddadige dubbele moord, een van de gruwelijkste die ik in tijden heb gezien, en met jou gaat het goed?’

Cara haalt haar schouders op. ‘Je weet wel. Gaan we nog wat drinken vanavond?’

‘Tuurlijk. En Deaks? Komt hij ook?’

‘Nee, hij heeft wat anders.’ Cara grijnst. ‘Hoop je op een reprise?’

‘Zou ik geen nee tegen zeggen.’ Libby glimlacht terug. ‘Dus hij heeft niemand?’

‘Vrij als een vogeltje, dus dat is een makkie.’

‘Zo ver zou ik niet willen gaan,’ zegt Libby terwijl ze Cara ten afscheid omhelst. ‘Met Noah is niks een makkie.’

Cara is blij met de stilte op de terugrit, maar wat ze aan gezond verstand heeft weten te bewaren, verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra ze het gebouw binnenstapt. Rechercheur Taylor staat bij de deur op haar te wachten. Cara forceert een glimlachje.

‘Griffin hangt weer rond,’ zegt Taylor, een vriendelijke begroeting in welke vorm dan ook achterwege latend. ‘Ik vond dat je dat moest weten.’

Cara wenkt haar mee naar de zijkant van de gang, buiten gehoorsafstand van andere agenten. ‘Hoe bedoel je, “hangt rond”?’

‘Hij ondervroeg mijn verdachte van brandstichting, om eens wat te noemen,’ snauwt Taylor. ‘Was er op een of andere manier als eerste bij, waardoor ik compleet voor lul stond.’

Je maakt het anderen ook zo gemakkelijk, denkt Cara, maar dat zegt ze niet hardop.

Ze hebben al vaker met elkaar gewerkt. Taylor heeft snel haar oordeel klaar, te snel, naar Cara’s mening, en daar hebben ze meer dan eens woorden over gehad. Maar dit is niet het moment om vijanden te maken.

‘Heeft hij je onderzoek geschaad?’ vraagt ze in plaats daarvan.

‘Nee, maar…’ Taylor kijkt chagrijnig. Cara heeft het gevoel dat ze iets voor haar achterhoudt. ‘Dit is mijn zaak, en we weten wie het heeft gedaan. We hebben forensisch bewijs dat de echtgenote aan het moordwapen linkt, plus een verleden van eerdere geweldpleging. Hou Griffin bij me uit de buurt.’

‘Bedankt dat je het me hebt verteld,’ zegt Cara poeslief. ‘Als je het aan mij overlaat –’

‘Ik heb al met de hoofdinspecteur gesproken,’ onderbreekt Taylor haar, waarna ze zich omdraait en door de gang wegloopt.

‘Shit,’ vloekt Cara binnensmonds. Ze zit er niet bepaald op te wachten dat Griffin de zaken nog ingewikkelder maakt. Dan schiet haar iets te binnen.

Ze gaat naar haar kantoor en logt in op het systeem. Ja hoor, de tijdregistratie van de laatste keer dat ze inlogde geeft 23.45 uur gisteravond aan. Starend naar de gegevens bijt ze op een nagel. Eigenlijk moet ze haar wachtwoord wijzigen, dat weet ze, maar op deze manier kan ze in elk geval in de gaten houden wat hij uitspookt.

Ze kijkt naar de afdeling, waar de rechercheurs allemaal hard aan het werk zijn. Ze hebben de afgelopen vierentwintig uur doorgehaald, in het besef dat de cruciale eerste fase binnenkort vervlogen was.

Deakin steekt zijn hoofd om de deur.

‘Hoe ging het met Libby?’ vraagt hij. Hij staat in de deuropening, leunend tegen het kozijn, terwijl ze hem verslag doet van Libby’s analyse.

‘Dus het is niet Rick Baker, die kan niet langer dan één meter drieënzeventig zijn,’ zegt hij wanneer Cara hem vertelt over de stand van de bestuurdersstoel van de Ford Galaxy.

‘Dat dacht ik ook. En Libby vroeg naar je,’ besluit Cara. ‘Zeker weten dat je vanavond niet mee wilt?’

Hij werpt haar een sarcastische blik toe. ‘Dat is een gepasseerd station. Zoals je heel goed weet.’

‘Hoop doet leven.’

‘Het sectierapport is binnen,’ zegt hij, van onderwerp veranderend. Hij komt binnen en gaat naast haar aan het bureau zitten. Dan leunt hij voorover om het rapport op te halen uit het records management system. Ze laten het gecompliceerde medische jargon in stilte tot zich doordringen en weten precies wat het zegt over de laatste momenten van deze meiden.

Dokter Ross heeft het over de incisies in de hals. Een transversale houw die de monnikskapspier doorkliefde en een x-aantal zenuwen en aderen waarvan Cara de naam niet eens kan uitspreken. De ruggengraat is doorgehakt tussen de C3- en de C4-wervel.

Hij vermeldt puntbloedingen in de ogen en gezicht bij onderzoek, schade aan de larynx, aan de bovenste hoorns van het schildvormig kraakbeen. Kneuzingen aan de voor- en zijkanten van de hals. Geen rechtlijnige schaafwonden van vingernagels, wat overeenkomt met vastgebonden handen.

Cara weet dat hij doelt op de gebruikelijke krassen die worden veroorzaakt door slachtoffers die wurgende vingers proberen los te wrikken. Ze kijkt naar Noah.

‘Wat zegt hij nou? Dat ze ook nog werden gewurgd?’

‘Daar lijkt het wel op,’ mompelt hij.

Ze gaat verder. Er zijn foto’s: donkere bloeduitstortingen op haar pols, afgebroken vingernagels. Cara ziet voor zich dat de arme ziel haar vingers kapotkrabt aan de binnenkant van de kofferbak, in een poging eruit te komen, terwijl ze hoort hoe haar vriendin achterin wordt vermoord.

Ze dwingt zichzelf door te lezen.

Steekwonden toegebracht vóór het intreden van de dood. Vier in totaal, met hetzelfde wapen. Vermoedelijk een enkelzijdig lemmet met het formaat van een klein keukenmes.

Doodsoorzaak: verwurging in combinatie met bloedverlies door meerdere steekwonden, waarschijnlijk als gevolg van messteken. Hoofd verwijderd na het intreden van de dood.

Cara ademt diep in en langzaam uit.

‘Nog niks binnen van het lab?’ zegt ze uiteindelijk.

Noah schudt zijn hoofd. ‘Bloedmonsters genomen,’ zegt hij, verder lezend. ‘Plus schraapsels onder vingernagels en FSO.’

Forensisch sporenonderzoek. De standaarduitstrijkjes om te testen op verkrachting.

‘Maar Ross zag niets wat op seksueel geweld duidt?’

‘Bij geen van beide slachtoffers, nee.’

Cara leunt achterover op haar stoel. Bij elk onderzoek is het haar verantwoordelijkheid om te beslissen waar het team zich op moet focussen. Wat hebben ze gevonden, wat betekent het en wat doen ze vervolgens? Ze is het gewend, maar bij deze twee meiden, bij deze mate van geweld, drukt de verantwoordelijkheid zwaar op haar.

De telefoon gaat. Cara neemt op, zet hem dan op de speaker.

‘Rechercheur Deakin is er ook bij,’ zegt ze wanneer dokter Ross’ stem uit de handset galmt.

‘Heb je het gelezen?’ vraagt hij.

‘Ja,’ antwoordt Cara. ‘Gewurgd en neergestoken.’ Het verbaast haar dat hij belt. Pathologen, en Ross in het bijzonder, riskeren het normaal gesproken liever niet om nader ondervraagd te worden door rechercheurs.

‘Niet dat,’ zegt hij bits. ‘Het stukje over de onthoofding.’

Cara kijkt naar Deakin, dan weer naar het rapport. Ze weet niet zeker waar hij op doelt. Aan de andere kant van de lijn horen ze Ross geërgerd grommen.

‘De snijwonden,’ gaat Ross verder. ‘Die waren scherp, precies. Er was geen spoor te bekennen van de aarzeling die je zou verwachten bij een lijk met dit soort na de dood toegebrachte schade. Een hoofd afhakken is niet eenvoudig. Nog even los van de psychische kant heb je met praktische aspecten te maken. De nekspieren zijn sterk. Wervels zijn met elkaar verbonden door bindweefselbanden. Die zijn taai.’

Ross stopt, en het geruis van de telefoonlijn vult de ruimte.

‘Snap je wat ik zeg?’

Cara kijkt naar Noah. Zijn blik is onzeker, afwachtend.

‘Rechercheurs,’ vervolgt Ross. ‘Die hoofden werden afgehakt door iemand die wist wat hij deed.’ Hij valt even stil. ‘Hoe vervelend ik het ook vind om dit te zeggen: jullie moordenaar heeft dit vaker gedaan.’

Hoofdstuk 14

Griffin zit ongedurig op een parkbankje te wachten. Hij rookt een sigaret, overweegt er nog een op te steken, maar roept zichzelf tot de orde. Hij weet niet eens of ze wel zal komen opdagen. Hij kijkt naar de in de gauwigheid bij elkaar gegraaide documenten in zijn hand. Wat daaruit naar voren komt is krankzinnig, maar… hij weet dat Jess gelijk heeft.

Hij heeft haar in zijn woning achtergelaten. Het voelt raar dat deze vrouw plotseling zijn leven is binnengedrongen. Maar ze is anders dan anderen: bij haar is geen spoor te bekennen van de behoedzaamheid, de afstandelijkheid waar hij normaal gesproken op stuit bij mensen. Hij voelt zich niet beoordeeld door Jess, en dat is bevrijdend.

Eindelijk ziet hij haar haastig over het pad aan komen lopen, haar hoofd gebogen, haar jas om haar heen geslagen. Ze krijgt hem in het oog en er flitst een blik over haar gezicht voor ze het weer in de plooi trekt. Hij weet wat ze denkt. Dit is de laatste plek waar ze wil zijn.

Bij het bankje aangekomen blijft ze voor hem staan, in zijn licht. Hij kan haar gezicht niet zien; haar figuur is slechts een silhouet.

‘Wat wil je?’ vraagt ze.

‘Ga zitten,’ zegt hij.

Met tegenzin doet ze wat hij vraagt. Hij overhandigt haar de map.

‘Wat is dit?’

‘Beloof dat je me laat uitpraten.’

Ze zucht. ‘Griffin, ik weet niet waar je mee bezig bent, maar dit moet stoppen. Ik krijg van rechercheurs te horen dat je je met verdachten bemoeit, in het ziekenhuis rondhangt. En je gebruikt nog steeds mijn inloggegevens. Op deze manier bezorg je mij ook problemen.’

‘Cara.’ Hij draait zich naar haar toe. ‘Luister nou even. Dit dossier bevat informatie over een reeks moorden die door het hele land hebben plaatsgevonden. Ze zijn in diverse districten gepleegd, allemaal op een andere manier, dus niemand heeft de link gelegd.’

‘Welke link?’ Ze slaat de map open en bladert door de papieren.

‘De moordenaar kopieert de werkwijzen van verschillende seriemoordenaars.’

Cara stopt met bladeren. Dan kijkt ze hem aan. ‘Pardon?’

‘Kijk naar de details. Deze moorden hier, die komen allemaal overeen met Sutcliffe. En de meervoudige moord in Dorset van maandagavond? Waar doet die jou aan denken?’

Hij kijkt naar haar gezicht, bestudeert de trekken die hij zo goed kent, om te zien of hij tot haar doordringt. Ze kijkt naar de foto’s, naar het in bloed gekalkte woord op de muur, naar de zwangere vrouw.

‘En bedankt, Griffin, maar ik heb deze week genoeg vermoorde vrouwen gezien.’

Hij staart haar aan. ‘Welke vermoorde vrouwen?’ vraagt hij.

‘Twee studenten, neergestoken en gewurgd, hun onthoofde lichamen achtergelaten in een auto vlak buiten Cranbourne Woods.’

‘Onthoofd? Waarom heb ik daar niets over gehoord? Je weet dat dat niet normaal is.’

‘We hebben het bewust uit de media gehouden. Ze hebben het systeem net geüpdatet.’ Ze zegt dit zachtjes, bijna binnensmonds. Dan schudt ze haar hoofd. ‘Dit is belachelijk. Hou er alsjeblieft mee op, Griffin. Ik kan je niet eeuwig beschermen. Je bent al geschorst.’ Ze kijkt hem aan. Hij weet dat ze nijdig is. ‘Alsjeblieft, Nate?’

Hij knikt. Maar dan wijst hij weer naar de map. ‘Je zult zien dat we gelijk hebben. En neem je dubbele moord nog eens onder de loep. Ik durf te wedden dat die in het patroon past.’

‘Maar dat was ook op maandagavond. Wat zeg je nou? Dat deze kerel een avond rondreed om uit moorden te gaan en niemand iets heeft gemerkt?’

Griffin denkt even na. Ze heeft een punt. Het is veel. Maar toch –

Ze tikt met een vinger op de map. ‘En als dit patroon zo duidelijk is, waarom komt het dan nu pas aan het licht? Waarom heb je het niet eerder gezien?’

Goede vraag, en eentje die Griffin zichzelf meerdere malen heeft gesteld sinds Jess het verband legde. Maar hij is nooit een liefhebber van true crime geweest – als je baan zo bol staat van dood en verderf, waarom zou je het dan opzoeken in je vrije tijd? – en het afgelopen jaar is hij zo warrig dat hij soms bijna vergeet te eten.

Hij herinnert zich Alans opmerkingen op de plaats delict. Misschien hadden ze het verband gelegd en was Manson een van hun theorieën? Alleen waren Jess en hij niet lang genoeg gebleven om erachter te komen.

Dit houdt hij voor zich. In plaats daarvan zegt hij: ‘Meerdere districten, verschillende werkwijzen, agenten die niet samenwerken. Je weet hoe het gaat. Iedereen is zo overbelast, zo gefocust op details dat niemand tijd heeft om afstand te nemen en na te denken.’ Hij kijkt haar aan. ‘Beloof dat je het op zijn minst leest.’

‘Oké, prima. Maar als ik het niet met je eens ben, stop je er dan mee?’

Hij perst zijn lippen op elkaar. Knikt dan.

Ze schuift naar voren, naar de rand van het bankje. ‘En ga alsjeblieft bij mama langs.’

‘Cara…’

‘Alsjeblieft? Ik zal dit voor jou doen op voorwaarde dat je bij haar langsgaat. Ze mist je.’

Hij ademt diep in, voelt de spanning in zijn lijf. ‘Ze vergeet het altijd,’ zegt hij zachtjes. ‘Ze vraagt altijd naar Mia.’

Ze draait zich half om en pakt zijn handen vast. Ze staart ernaar, haar vingers wrijvend over de zijne. ‘Ik vind het heel erg, wat… er is gebeurd,’ zegt ze uiteindelijk. ‘Het is voor mij ook zwaar. Ze herkent de kinderen niet, ze herkent Roo niet. Ze ziet mij als het twintigjarige dwaallicht dat gedumpt wordt door foute vriendjes. Maar ik ga bij haar langs, week in, week uit.’ Ze kijkt naar hem op. ‘Je moet hulp zoeken. Laat mij je helpen.’

Griffin trekt zijn handen weg en graait in zijn zak naar een sigaret. Die steekt hij met trillende vingers op.

‘Je ziet er niet goed uit, Nate,’ vervolgt Cara. ‘Ik mis je. Ik mis mijn kleine broertje.’

Griffin staat op. ‘Ik ga wel bij haar langs. Lees het alsjeblieft.’

Hij wendt zich van haar af, en met een diepe hijs van de sigaret loopt hij weg. Hij wist dat het moeilijk zou zijn om Cara te zien, maar zij is zijn beste kans om te worden gehoord. En hij mist haar ook. Hij mist het dagelijkse contact met haar op het werk. Hij mist de discussies over hun zaken onder het avondeten, waarbij haar man met zijn ogen rolt bij hun wederzijdse geplaag. Hij mist zijn neefje en nichtje.

Maar hij weet dat hij het momenteel niet aankan om onder de mensen te komen.

Hij beent weg, wetend dat ze hem na zit te staren. Maar hij weigert om te kijken.

Hoofdstuk 15

Hij is opgewonden. De man ligt op zijn rug voor hem, roerloos, op de bank. Zijn shirt is uit en hij kan het lichte op- en neergaan van zijn borst zien. Zijn ogen zijn dicht: hij slaapt, gedrogeerd met slaappillen.

Dit is het moment waar hij het meest van geniet. De verwachtingsvolle spanning, wetende wat hij zo gaat doen. Op dit ogenblik heeft hij de regie. Ze zijn aan hem overgeleverd, deze mensen, en als ze eenmaal dood zijn, worden ze zijn bezit. Dan worden ze deel van hem.

Hij voelde die kick op negenjarige leeftijd, jong en onervaren. Hij voelt het nu weer. Hij gaat langzaam liggen, met zijn wang op de warme, ontblote borst van de man. Hij hoort het hart van de man traag kloppen, voelt dat zijn longen zich vullen met lucht. Steven, denkt hij. Hij glimlacht.

Dit is anders: deze kalmte. Hij denkt terug aan de krijsende vrouwen van maandagavond. Hij denkt terug aan de zwangere hoer die hem smeekte haar te sparen terwijl hij keer op keer op haar instak, de mannen die jammerend als mietjes probeerden te ontsnappen. Het gevoel van kleverig bloed op zijn gezicht, zijn kleren ervan doordrenkt, warm op zijn huid.

Dat vindt hij ook lekker. Lekkerder, meestal. Maar dit? Dit is fijn. Prettig zelfs.

Maar het is tijd.

Hij komt overeind en gaat schrijlings op de borst van de man zitten. Zorgvuldig plaatst hij zijn handen om de hals van de man, zijn duimen in elkaar gehaakt. Dan leunt hij voorover, met zijn volle gewicht op zijn armen. Hij begint te knijpen.

Hij voelt kraakbeen het begeven, een krak van een brekend bot in de nek. Het gezicht van de man verandert van kleur, wordt rood. Minuten gaan voorbij. Hij wacht op de paarsachtig blauwe tint ten teken van zuurstofgebrek. Een straaltje roze kwijl loopt uit de open mond van de man – bloed vermengd met speeksel.

Hij houdt zijn handen daar bewust langer dan nodig is, tot hij voelt dat zijn armen gaan trillen van de inspanning. Gewoon, voor de kick.

Dan leunt hij achterover. Hij legt zijn wang nogmaals op de borst. Er is geen hartslag meer, geen op- en neergaan. Hij weet dat het lichaam zo dadelijk begint af te koelen, en hij zou graag wat langer blijven, maar hij moet ervandoor.

Hij staat op, laat het lijk op de bank liggen. Daar ligt het voorlopig prima. Hij heeft namelijk nog meer te doen voor het klaar is.

Hoofdstuk 16

Griffin duwt de deur van zijn woning open. Hij wil haar al roepen, maar realiseert zich dan dat er niemand is. Jess is verdwenen.

Hij wordt bekropen door een onbestemd gevoel. Het weerzien met Cara vandaag heeft iets in hem wakker gemaakt. Herinneringen aan zijn oude leven. Hij heeft het afgelopen jaar resoluut in zijn eentje doorgebracht, maar na één nacht in iemands gezelschap kan hij er ineens niet meer tegen om alleen te zijn.

Hij kijkt op zijn horloge: hij is twee uur weggeweest. Hij vraagt zich af waar Jess is. Voor hij wegging, gaf hij haar zijn nummer op een stukje papier, maar ze heeft geen telefoon, en hij kan haar dus niet bereiken.

Hij denkt terug aan afgelopen nacht. Het was geen geweldige zet, dat weet hij. Haar zoenen en vervolgens aan de kant schuiven. Op dat moment wilde hij haar, en hij wist dat zij het ook wilde, maar ergens voelde het niet goed. Seks om de verkeerde reden.

Haar man is net overleden. Maar wie bepaalt dat de beste manier om door te gaan na een sterfgeval ingetogen, waardig treuren is? Misschien had ze op dat moment alleen hem nodig. Misschien waren ze gewoon twee eenzame zielen die contact zochten op de enige manier die ze kenden.

Ben ik dat, denkt hij bij zichzelf – eenzaam? Sinds zij hier is geweest, voelt hij zich beslist anders. Misschien had hij gewoon iemand nodig om de loden last mee te delen. Want plotseling luisterde er iemand, en geloofde hem, en legde het verband dat hij niet had weten te ontdekken.

Hij gaat naar het aanrecht en zet de ketel op. De vertrouwde pijn speelt op, en hij buigt voorzichtig van links naar rechts, licht huiverend. Dit is niet goed. Griffin haalt het doosje uit de lade naast hem, het laatste doosje medicijnen, drukt er twee capsules uit en stopt die in zijn mond. Hij slikt ze door en voelt ze langzaam door zijn keel zakken, dus pakt hij een glas. Hij vult het met water en slaat het achterover. Het zou makkelijker zijn om te bukken en zijn mond onder de kraan te houden, maar dat is niet te doen, niet voor de capsules hun werk hebben gedaan.

Het gebrek aan medicijnen baart hem zorgen. In gedachten telt hij voor hoelang hij nog heeft. Vier dagen, misschien vijf als hij zich inhoudt.

Hij maakt een mok koffie en gaat aan tafel zitten.

Hij zag aan Cara dat ze hem niet serieus nam. Zijn zus heeft het afgelopen jaar een hoop shit van hem te verduren gekregen – meer dan het gebruikelijke van een broer of zus.

In het begin was ze vol begrip. Met het verdriet, zo leek het, kon ze omgaan, maar het obsessieve speurwerk, het buiten zijn boekje gaan op het werk… Ze kon hem niet blijven verdedigen, en toen hij werd geschorst, had ze ermee ingestemd.

‘Je moet er nodig een tijdje tussenuit,’ had ze gezegd. Daarna, als een terzijde: ‘Probeer hulp te zoeken.’

Griffin weet dat ze vandaag kwaad op hem zal zijn, maar hij hoopt tegelijk dat haar speurdersinstinct zal opspelen en ze even de tijd zal nemen. Ze is een goede agent, ze is nieuwsgierig.

Maar dat is hij ook. Hij is benieuwd naar de moorden waar ze het over had. Hij gebruikt haar inloggegevens om online te gaan, waarbij hij zich heilig voorneemt dat het de laatste keer is. Hij bekijkt de details van de zaak – de forensische rapporten, het automerk, de slachtoffers, de werkwijze. Daarna zoekt hij op Wikipedia een algemeen artikel op over seriemoordenaars en laat zijn ogen over de pagina’s gaan.

De tijd verstrijkt ongemerkt terwijl hij klikt en leest, tot hij eindelijk iets vindt en ermee stopt. Hij stuurt Cara een bericht, werpt dan een blik op de klok. Jess is al vier uur weg.

Hij logt opnieuw in op het system om op Jess’ naam te zoeken. Haar strafblad staat erin, net als het actuele opsporingsbericht. Maar dat zegt niets, ze kan intussen best zijn gearresteerd. Het duurt meestal uren voor zulke gegevens worden bijgewerkt.

Hij zucht, boos op zichzelf. Zich zorgen maken over een vrouw die hij net heeft ontmoet. Wat bezielt hem? Hij gaat hier niet zitten stressen. Hij moet iets doen.

Hij weet al waar hij naartoe gaat. Hij heeft een belofte gedaan. Slechter dan nu kan hij zich er toch niet door voelen.

Griffin kijkt naar het huis voor hem. Het ziet er normaal uit. Saai, zelfs. Het is vierkant en symmetrisch, bedekt met kiezelcement en omringd door een betonnen parkeerterrein. Voor de vorm is hier en daar een boom geplant en vroege narcissen steken boven de miezerige stukjes grond uit.

Hij belt aan en de deur gaat vrijwel meteen open met een harde zoemtoon.

Bij binnenkomst begroet een man in een foeilelijk mosterdgeel vest hem bij naam. Hij werpt een blik op zijn naamplaatje.

‘Hoe gaat het met haar, Miles?’ vraagt Griffin.

De man glimlacht. ‘Vandaag wel goed, ze zal blij zijn je te zien. Het is een poosje geleden.’

Griffin knikt, loopt dan door een stel dubbele deuren naar het hoofdgedeelte van het huis. Hij neemt de afgezaagde aankleding in zich op, de fantasieloze aquarellen aan de muren, de ene na de andere dichte deur waarachter iemand woont. Er hangt een doordringende geur van ontsmettingsmiddel.

Aan het einde van de gang blijft hij staan. Hij klopt één keer op de deur, ademt diep in en duwt hem dan open zonder op een reactie te wachten.

‘Ma?’ roept hij bij binnenkomst. ‘Ik ben het. Nate.’

Het is één kamer, met een kleine badkamer aan de rechterkant. In het midden staat een ziekenhuisbed met stangen aan weerszijden, opgefleurd met een felgekleurde sprei. Een bruine teddybeer hangt als een dronkenlap tegen het kussen. Een vrouw zit in een grote groene stoel bij het raam. Ze heeft een deken over haar schoot en er staat een kop thee op het tafeltje naast haar. Haar ogen zijn dicht en haar hoofd hangt voorover; het lijkt of ze slaapt.

Griffin loopt naar haar toe en hurkt naast de stoel. Zachtjes legt hij een hand op haar arm. ‘Ma,’ herhaalt hij. ‘Ik ben het, Nate.’

Ze schrikt op en kijkt hem glimlachend aan. ‘O, wat fijn je te zien.’

Griffin geeft haar een zoen op haar crêpepapierachtige wang; ze ruikt naar lavendeltalkpoeder. Hij trekt een stoel bij om naast haar te zitten.

‘Hoe is het, ma?’ vraagt hij.

‘Mag niet klagen.’ Ze tuurt door haar bril naar hem. ‘Je ziet er slonzig uit, Nathanial. Scheer je eens. Wanneer ben je voor het laatst naar de kapper geweest?’

Hij haalt een hand door zijn haar. Hij grijnst. Sommige dingen veranderen nooit. Moeders zien graag een net kapsel.

‘Weet je nog dat ik het altijd voor je knipte toen je klein was? Ik knipte de pony een keer zo scheef dat we alles af moesten scheren. Net als dat vriendje van Cara, je weet wel. Die magere.’

‘Komt Noah bij je op bezoek?’ vraagt hij. Dat geeft hem een schuldgevoel. Als zelfs die hork van een Noah Deakin zijn moeder opzoekt, weet hij dat hij een waardeloze zoon is.

‘Ja. Zo jammer dat die arme jongen zelf geen familie heeft.’ Haar stem sterft weg en ze kijkt glimlachend uit het raam. ‘De primula’s komen op in de tuin. De lente moet in aantocht zijn.’

Griffins aandacht verslapt naarmate zijn moeder langer blijft kwebbelen. Hij kijkt naar zijn moeder, met een treurig gevoel. Haar haar is inmiddels helemaal grijs, uit haar gezicht gekamd in een keurige knot, en ze is mager, haar jukbeenderen steken uit, met loshangend vel dat niet meer wordt opgevuld. Ze heeft een plastic bril met sterke glazen op, die ze af en toe even laat zakken om uit het raam te kijken.

De dementie heeft de moeder die hij zich herinnert vrijwel weggevaagd. Het verbaast hem dat ze nog weet dat Noah op bezoek is geweest, blijkbaar heeft hij iets wat haar is bijgebleven.

Hij kijkt naar de foto’s in de kamer. Cara heeft geregeld dat hun moeder hier kon wonen, inmiddels meer dan vijf jaar geleden. En ze heeft haar best gedaan ervoor te zorgen dat ze zich thuis voelt in de kamer. Er hangt kunst aan de muren, voornamelijk reproducties van bekende schilderijen, en er staan een paar ingelijste foto’s op planken. Nate ziet een familieportret van Cara, Andrew en de kinderen, en pakt het op.

Zijn neefje en nichtje zijn hierop ouder dan hij ze zich herinnert. Hij grinnikt om de gaten in Tilly’s gebit, die kennelijk voortanden aan het wisselen is. Hij beseft dat hij hun geen van beiden een cadeautje of verjaardagskaart heeft gestuurd dit jaar. Onvergeeflijk. Meer mensen die hij heeft teleurgesteld.

Zijn moeder ziet de foto in zijn hand en tuurt ernaar.

‘Heeft Cara nog steeds dat verschrikkelijke vriendje?’ vraagt ze. ‘Die met die rare naam?’

Griffin neemt aan dat ze Andrew bedoelt. Iedereen noemt hem altijd Roo. ‘Eh… ja. Het is dik aan.’

Zijn moeder straalt. ‘En hoe is het met Mia?’

Het tragische van dementie, denkt Griffin, is hoe willekeurig de herinneringen zijn. Cara en Roo trouwden lang voor Mia en hij, en toch is Mia de naam die ze zich herinnert.

‘Goed hoor, ma.’

‘Neem haar de volgende keer mee,’ zegt ze.

Griffin ziet haar oogleden zwaar worden. Hij blijft een ogenblik stilletjes zitten, luisterend naar haar trage, raspende ademhaling. Hij denkt terug aan zijn kinderjaren, opgroeiend met Cara. Een zorgeloze tijd, niks om je druk over te maken behalve het volgende level halen bij Lemmings, racen tegen zijn zus op Super Mario Kart. Cara was slimmer dan hij, maar had hem nooit ingepeperd dat zijn cijfers mijlenver achterbleven bij de hare. Hoewel hij jonger was, was hij altijd groter geweest, hij nam het voor haar op in de speeltuin als het nodig was, sloeg een stevige arm om haar schouders op hun vaders begrafenis toen hij zestien was. Hij was als eerste bij de politie gegaan, en toen zij van de universiteit kwam, had ze tot zijn verbazing hetzelfde gedaan en was hem al snel voorbijgestreefd. Zij was beter opgedroogd dan hij.

Hij staat op om te vertrekken, maar vangt dan een glimp op van een foto die schuilgaat achter de andere. Het is een oude en hij staat erop – gladgeschoren, keurig kortgeknipt haar, in een pak. Moet een bruiloft zijn geweest, misschien Tilly’s doop. En zij staat naast hem, breed lachend, haar arm om zijn middel.

Zijn vrouw was beeldschoon. Soms vraagt hij zich af of hij haar in zijn hoofd heeft geïdealiseerd, maar nee, deze foto is het bewijs. Lange zwarte krullen, felgroene ogen, een smalle kin. Ze was te goed voor hem, en dat wist hij toen al, maar voor Mia zou hij hemel en aarde hebben bewogen. Ze had hem milder gemaakt, ze zorgde dat hij voor het eerst acceptabel was in de ogen van de buitenwereld. Ze was alles voor hem geweest.

Hij voelt dat zijn kaken op elkaar geklemd zijn, dat iets in zijn keel blijft steken. De bekende spanning keert terug. Hij zet de lijst neer, maar voor hij dat doet, haalt hij de foto er aan de achterkant uit en stopt hem in zijn zak.

Hij buigt voorover om zijn moeder een kus op haar wang te geven, en raapt haar op de vloer gevallen deken op, die hij zorgvuldig om haar benen instopt.

‘Dag ma,’ fluistert hij.

Hoofdstuk 17

Geërgerd gooit Cara Nates dossier op de passagiersstoel. Ze heeft al genoeg aan haar hoofd zonder zich druk te hoeven maken over Griffins waanideeën, en zijn nieuwste obsessie lijkt nog bizarder dan anders. Seriemoordenaars? God nog aan toe! Straks wordt hij nog ontslagen, en dan? Dan moet hij eeuwig in die kelder blijven wonen.

Ze start de auto en wil hem net in de eerste versnelling zetten als haar iets te binnen schiet. Hij had ‘we’ gezegd, toch? ‘Je zult zien dat we gelijk hebben.’ Over wie had hij het? Ze fronst. Daar kan ze nu niet bij stilstaan.

Deakin staat haar op te wachten wanneer ze terugkomt op het bureau.

‘Wat moest hij?’ vraagt hij.

Ze weet wie hij bedoelt. Ze beent langs hem naar het gigantische whiteboard. Dat hangt inmiddels vol gegevens en foto’s, hoofdpunten uit de sectierapporten zijn erop gekrabbeld. Twee meiden vermoord. Griffin heeft gelijk. Het is geen alledaags voorval.

‘Wat hebben we aan camerabeelden?’ roept ze, Deakins vraag negerend.

Hij zet grote ogen op bij haar overduidelijke pesthumeur, wijst dan naar Toby Shenton, waar het beeldmateriaal op een scherm te zien is.

Shenton kijkt op naar Cara en zijn gezicht wordt rood. Ze voelt irritatie opborrelen, maar roept zichzelf tot de orde. Het laatste wat het zelfvertrouwen van deze knul kan gebruiken, is een uitbrander van zijn leidinggevende; hij kan er niets aan doen dat haar broer een wandelende nachtmerrie is.

‘Goed, we hebben de hele route van de slachtoffers achterhaald,’ begint Noah. Ze gaan allebei aan het bureau zitten en kijken toe terwijl Shenton behendig van beeld naar beeld springt. ‘De kwaliteit van de beelden varieert, maar hier hebben we ze bij aankomst in de club.’ Shenton spoelt door. ‘En bij vertrek om twaalf over een.’

Noah knikt naar Shenton, waarop hij het verslag overneemt.

‘Hier lopen ze samen over straat,’ zegt hij. ‘Dan blijven ze ongeveer vijf minuten op dit kruispunt staan. Tot deze auto aan komt rijden.’

Cara ziet de blauwe Ford Galaxy naast hen stoppen. Alleen de achterkant van de auto is in beeld, en de twee meiden verdwijnen uit zicht. Om met hem te praten door het raampje, neemt ze aan.

‘Geen andere camerastandpunten?’ vraagt ze.

‘Niet één.’

‘Getuigen?’

‘Een paar omstanders en andere studenten even daarvóór, toen ze over straat liepen, maar hier is het rustiger. Er is verder niemand vastgelegd.’

Cara ziet een van de meiden weer in beeld komen die de achterdeur opent en instapt, waarna de auto wegrijdt. Shenton kijkt naar haar op.

‘En dat is alles.’

‘Niets op verkeerscamera’s? Geen ander beeldmateriaal?’ Cara zucht. ‘Het stikt van de bewakingscamera’s in de stad en dat is alles?’

Noah komt tussenbeide wanneer Shenton, geconfronteerd met Cara’s teleurstelling, begint te stotteren. ‘Dat zeg ik net, het is alles wat we hebben. Of die kerel had mazzel, óf hij wist precies hoe hij moest rijden om de camera’s te vermijden.’

Ze hoort wat Noah zegt. Dit is een man die weet wat hij doet. Ze legt een geruststellende hand op Shentons schouder.

‘Dank je, Toby,’ zegt ze tot besluit, waarna ze snel opstaat en van het bureau wegloopt, haar ergernis verbijtend.

Noah verschijnt in de deuropening. ‘Wat moest Griffin?’ vraagt hij nogmaals.

Cara kwakt het dossier op haar bureau. ‘Niks goeds,’ zegt ze. Haar telefoon zoemt en ze pakt hem op, om hem onmiddellijk hardhandig weer neer te leggen. ‘Hoepel op, Nate,’ foetert ze. Deakin staat naast haar door het dossier te bladeren. ‘Laat zitten, Deaks. Het is weer een van zijn krankzinnige theorieën.’

Maar Noah blijft kijken, en gaat langzaam achter haar computer zitten. Hij voert een zoekopdracht in in het systeem en Cara kijkt over zijn schouder mee naar de gegevens die op het scherm verschijnen.

‘Had jij hiervan gehoord?’ vraagt hij.

Ze trekt een stoel bij en gaat naast hem zitten om ze te lezen.

Vijf doden, onder wie een zwangere vrouw. Noah geeft haar het dossier aan en ze haalt er een van de prints uit die Griffin heeft bijgesloten. Het is een kleurenfoto van een muur, waar het woord PIG in rood op staat geschreven. Ze kijkt weer naar het scherm, terwijl Noah van de ene naar de andere foto staart.

‘Ja, diezelfde foto heb ik hier,’ zegt ze, maar Noah schudt zijn hoofd.

‘Dit is niet de foto die jij daar hebt,’ zegt hij kalm. ‘Dit is een foto van een truecrimewebsite.’ Hij kijkt haar aan. ‘Deze is van de Manson-moorden.’

Cara kijkt van het scherm naar de foto in haar hand. Geen twijfel over mogelijk. Ze zijn identiek.

‘Wat appte Griffin je daarnet?’ vraagt hij.

Cara buigt naar voren en Deakin schuift bij de computer vandaan. Ze typt een paar zoektermen in en er verschijnt informatie op het scherm. Twee studenten, vrouwen, achttien. Ontvoerd tijdens het liften. Geboeid, gewurgd, neergestoken. Hoofden afgehakt. Achtergelaten in de kofferbak van een Ford Galaxy. Een met een kapot achterlicht.

Cara krijgt amper lucht. Ze rukt haar blik los en kijkt Noah aan. Zijn gezicht is krijtwit.

‘Wat stond er in Griffins appje?’ vraagt hij nogmaals.

Cara kijkt naar haar telefoon, dan weer naar het scherm.

‘Kemper,’ zegt ze.

Hoofdstuk 18

Cara ziet het hele spectrum aan emoties in de ogen van haar hoofdinspecteur. Stilletjes hadden zij en Noah het dossier opgepakt en meegenomen naar Marsh’ kantoor. Ze hadden geen woord gezegd, ze hadden elkaar amper durven aankijken. Allebei wisten ze dat het klopte, er was geen ontkennen aan, en toch leek het geschift om het te erkennen.

Ze gaan het kantoor binnen en nemen plaats tegenover hun baas. Ze beginnen met hun eigen zaak, waarvan ze Marsh de overeenkomsten een voor een laten zien. Aanvankelijk lijkt hij hen welwillend aan te horen, tot er een verwarde blik over zijn gezicht trekt.

‘Dus jullie beweren dat iemand de moeite nam om een dubbele moord van bijna vijftig jaar geleden te reconstrueren in onze achtertuin?’ Cara herkent de sceptische toon. Die had ze in haar eigen stem ook gehoord.

‘We weten dat het krankzinnig klinkt, baas. Maar de details zijn allemaal hetzelfde. Van het model auto tot de manier waarop ze werden vermoord.’

Fronsend pakt hij het dossier op, legt het dan weer neer. ‘Dus? We zijn op zoek naar iemand die geobsedeerd is door een seriemoordenaar uit Californië?’

Cara kijkt naar Noah en hun baas ziet de blik.

‘Wat?’ zegt hij.

‘Volgens ons is er meer.’

Noah haalt het tweede dossier tevoorschijn, het exemplaar dat Griffin aan Cara had gegeven. Hij legt de papieren op het bureau.

‘Dit zijn moorden van de afgelopen paar jaar. Prostituees, vermoord op een manier die overeenkomt met Sutcliffe, met de Yorkshire Ripper. En vrouwen die zijn gewurgd en verkracht, vergelijkbaar met de Hillside Strangler.’

Hun baas staart hen met open mond aan.

‘Dan deze, van gisteren. Vijf doden. Vergelijkbaar met Manson.’

‘Manson?’ herhaalt hij. ‘Charles Manson?’ Hij kijkt naar Cara, en ze knikt. Hij tikt met een vinger op de andere foto’s. ‘En deze?’ Hij verschuift ze op zijn bureau en een springt eruit.

‘Is dit…?’ vraagt hij, met een blik op Cara, die opnieuw knikt. ‘Wat is het verband hier?’

‘Dat weten we nog niet.’

Hun baas leunt achterover in zijn stoel en haalt beide handen door zijn haar. ‘Fuck,’ foetert hij. ‘Waarom zien we dit verdomme nu pas?’

Cara en Noah doen er het zwijgen toe. Er is geen enkel excuus. Allebei voelen ze dat ze gefaald hebben. En Cara weet wat er door het hoofd van haar baas gaat. In eerste instantie puur ongeloof, gevolgd door een beklemmend besef dat ze met een seriemoordenaar van doen hebben. Een uiterst gevaarlijke bovendien.

Marsh trommelt met zijn vingers op het bureau, een snel, nerveus gebaar. Dan rommelt hij weer door de foto’s.

‘Hoe komen jullie hieraan?’ vraagt hij uiteindelijk. ‘Waardoor gingen jullie andere zaken opnieuw onder de loep nemen?’

Noah kijkt weer naar Cara.

‘Griffin,’ zegt Marsh, fronsend. Hij stoot een woedende grom uit. ‘Typisch. Er is een geschifte agent voor nodig om een geschift verband te leggen.’ Hij kijkt even op, zich realiserend dat hij Cara’s broer heeft beledigd, en vervolgt dan zonder zich te verontschuldigen: ‘Ik hoorde al dat hij liep rond te snuffelen, onze rechercheurs in de weg zat.’ Hij zwijgt even. ‘Wie heeft hij ondervraagd in het ziekenhuis?’

‘Ik geloof dat het deze zaak was,’ zegt Cara. ‘De dood van Patrick Ambrose als gevolg van een brandstichting op maandagavond.’

‘Brandstichting? Dat klinkt niet als iets wat met de andere zaken te maken heeft.’ Marsh gaat kordaat rechtop zitten. ‘We gaan het als volgt aanpakken. Ik wil honderd procent zekerheid hebben voor we dit elders gaan bespreken. Pluis alles uit wat jullie hebben. Zet er een team op, maar hou het in godsnaam onder de pet. We kunnen niet hebben dat er paniek uitbreekt. Ik zal de commissaris op de hoogte brengen.’ Hij kijkt naar Cara. ‘En hoe zit het met Griffin? Hoe labiel is hij?’

Cara weet op welk incident hij doelt. ‘Hij lijkt oké, baas,’ zegt ze. ‘Alleen volledig geobsedeerd hierdoor. Misschien moeten we hem erbij halen. Al was het maar om hem op het rechte pad te houden.’

‘Goed.’ Cara ziet dat hij het maar niks vindt, en dat geldt eerlijk gezegd ook voor haar. Haar broer was niet voor niets geschorst. Zijn gedrag was onberekenbaar geworden, met woede-uitbarstingen om niets, met als dieptepunt het feit dat hij een andere rechercheur een gebroken neus sloeg. Hij is een gevaar voor zijn omgeving, en dat weet haar baas.

Maar hij weet ook dat zodra Griffin zijn tanden ergens in zet, hij zich door niets of niemand laat tegenhouden, en dat het beter is om hem hier te hebben, waar hij scherp in de gaten wordt gehouden, dan dat hij op eigen houtje iets impulsiefs doet.

‘Maar hij is jouw verantwoordelijkheid, Elliott, is dat duidelijk?’

Voor Cara iets kan terugzeggen, wordt hun aandacht afgeleid door een roffel op de deur. Noah doet open, en daar staat Shenton. Hij is buiten adem, zijn gezicht rood aangelopen; blijkbaar is hij de trap op gerend.

‘U nam uw telefoon niet op, baas,’ brengt hij hijgend uit. ‘De resultaten van het bloedonderzoek, ze zijn binnen.’ Hij houdt een vel papier op, dat Cara uit zijn hand grist.

‘De meeste monsters zijn afkomstig van de slachtoffers, maar eentje… Eentje niet,’ brabbelt hij. ‘We hebben het door het systeem gehaald.’

‘En?’

‘We hebben een match.’

Cara en Deakin staan allebei op, klaar om te vertrekken.

‘Inspecteur Elliott?’ zegt Marsh, waarop ze zich omdraait. ‘Wikkel dit af. En snel een beetje.’

Cara knikt. Ze voelt dat haar maag zich samentrekt van de spanning. Ze hebben een verdachte. Tijd om die kerel op te pakken.

Hoofdstuk 19

‘Michael Sharp, serieuze shit, opgepakt voor seksueel geweld, drugsbezit, met het oogmerk om te dealen, zware mishandeling, meerdere keren vastgezeten…’

Deakin zit hardop voor te lezen uit een geprint strafblad terwijl ze achter in het busje heen en weer worden geschud. Cara trekt het zwarte steekwerende vest aan en geeft er een aan Noah, die het over zijn hoofd trekt en vastgespt.

De energie is voelbaar. Er is een arrestatieteam opgeroepen, met bijbehorend voertuig, klaar om uit te rukken. Ze nemen geen enkel risico met deze gast. Nu ze weten met wie ze te maken hebben, gaan ze er hard en snel in.

Ze hebben twee mogelijke adressen van Michael Sharp: zijn moeders huis en zijn eigen flat, waar Cara en Noah nu naar op weg zijn. Plan is om beide tegelijkertijd binnen te vallen. Twee afzonderlijke teams, twee groepen gewapende agenten die op scherp staan, klaar om bewijsmateriaal te zoeken en in beslag te nemen, en – nog belangrijker – deze smeerlap te arresteren.

Ze drommen naar buiten, de stoep op, waarna ze op de voordeur van het gebouw af rennen. Ze weten hoe het in zijn werk gaat: gewapende agenten voorop, Cara en Deakin erachter.

Ze gaan de trap op naar de eerste verdieping, horen dan een brul van de teamleider, gevolgd door een dreun van de stormram waarmee de deur wordt ingebeukt. Zware voetstappen en kabaal vullen de gang op het moment dat agenten flat 213 binnenstormen.

Zodra Cara dichterbij komt, weet ze echter dat er iets niet klopt. Ten eerste is er de stilte. Na het aanvankelijke gedreun en geschreeuw volgen er meestal kreten van de opgepakte verdachte, of teleurgesteld gemopper van agenten, maar vandaag blijft het doodstil. Dan valt haar de geur op. Die blijft in haar neus hangen en doet haar onwillekeurig halt houden. Ze dwingt zichzelf de flat binnen te gaan. De geur wordt sterker. Ze hoort gezoem, en er scheert een vlieg langs haar oor.

Een agent – een grote, stoere vent van ruim een meter tachtig – werkt zich langs Cara de gang op. Ze ziet hem dubbelklappen, overgeven in het trappenhuis. Ze kijkt naar Noah. Die staat fronsend naar binnen te turen.

Het is er warm, te warm, en Cara steekt een hand uit naar de gloeiend hete radiator. Die staat op volle kracht te loeien. Maar ondanks de hitte voelt Cara de haartjes op haar arm rechtovereind staan en gaat er een koude rilling over haar rug.

Deakins portofoon kraakt en er komen stemmen binnen.

‘Huis twee doorzocht. Moeder meegenomen voor verhoor. Geen spoor van Sharp.’ Ze horen gekrijs op de achtergrond. ‘Moeder gearresteerd wegens bezit van harddrugs met het oogmerk om te dealen.’

Deakin vloekt binnensmonds, kijkt dan naar Cara. Hij loopt verder naar binnen, en ze volgt hem naar de keuken.

De agenten staan allemaal met hun gezicht naar één kant van de kleine ruimte. Geen van hen zegt iets. Nog twee agenten draaien zich om en snellen langs haar, hun gezichten vervuld van walging.

Ze wurmt zich door de groep. Dan stopt ze.

Voor hen staat een open koelkast. Op de onderste plank staat een kartonnen doos. Cara’s hand schiet naar haar mond. Erin zit een afgehakt hoofd, met het gezicht naar boven.

‘Nou,’ fluistert Deakin achter haar. ‘Daarmee is die vraag beantwoord.’

‘Inspecteur?’

Een stem achter haar vraagt haar aandacht. Ze draait zich om en ziet een andere agent naast een vrijstaande vriezer staan. Ze wil het niet, maar dwingt zichzelf erin te turen.

Daar liggen nog drie mensenhoofden.

Ze voelt dat haar maag zich omdraait en doet een stap achteruit.

Ze loopt van de keuken naar de slaapkamer. Daar is het zo mogelijk nog erger. Midden in de kamer staat een eenpersoonsbed waarvan de matras besmeurd is met, naar ze aanneemt, bloed. Ook de muren en kussenslopen zitten onder de spetters. Naast het bed staat een metalen archiefkast, dan een ladekast en een kist met piepschuimen deksel.

Overal hangt de onbeschrijflijke stank van dood en ontbinding.

‘Wat is dat in godsnaam?’ vraagt Deakin wijzend. In de hoek staat een groot, blauw plastic vat met een zwart deksel.

Cara staart er een ogenblik naar. Ze heeft er een akelig gevoel over.

‘Niet openmaken,’ zegt ze. ‘Wegwezen hier,’ roept ze naar het team. ‘Laat FO zo snel mogelijk komen. En bel de patholoog.’

Dat laten de agenten zich geen twee keer zeggen. Cara hoort snelle voetstappen, de flat loopt leeg. Deakin blijft en loopt vervolgens naar de archiefkast. Hij trekt de bovenste lade open, deinst dan achteruit.

‘Godsamme,’ zegt hij.

Ze loopt naar hem toe en kijkt erin. Daar, naar haar opkijkend, op een zwarte handdoek, liggen drie mensenschedels. Ontdaan van hun huid en weefsel lijken ze bijna onwerkelijk, als modellen die zijn gestolen uit een biologielokaal. En ze zijn geverfd – groen met zwarte spikkels.

In combinatie met de aanblik van de schedels kan Cara de stank niet langer verdragen. Haar lichaam komt in opstand, zodat ze de kamer uit en de gang op stuift. Ze weet de trap nog af te komen voor ze in de tuin overgeeft, dubbelgevouwen, terwijl haar maag de restanten van haar lunch eruit gooit.

Ze hurkt op het gras, veegt haar mond af met de rug van haar hand. Ze sluit haar ogen, maar de beelden gaan niet weg.

Afgehakte hoofden. Vergane, bruine huid, stroachtig haar. Schedels, grijnzend, lege oogkassen.

Ze geeft nog een keer over, waarna ze op handen en knieën blijft zitten, uitgeteld en nahijgend.

Wat nog meer, denkt ze, kokhalzend. Wat is er nog meer in die flat?

onthoofden in stukken hakken villen ?afval In zuur dompelen om op te lossen – welk zuur? Zoutzuur

botten verpulveren met voorhamer, in bos uitstrooien

15 mm boortje 4 mm boortje klauwhamer handzaag

Visvoer Afrikaanse cichliden sumatranen trekkervissen

Bicep – bakken in koekenpan, mals maken, besprenkelen met jus

Schedel koken – Soilex en bleek – MAAR te broos om te bewaren? bleek verdunnen

Huid afstropen, genitaliën afsnijden, botten verpulveren. Aceton gebruiken – onderdompelen. Hoofd – scalperen, vlees van bot pellen, schedel en scalp bewaren

Ledematen afsnijden – benen van bekken bij gewrichten, koken in water en Soilex – 1 uur. Afgieten, afspoelen in gootsteen, weefselrestanten verwijderen. Botten 2 weken in zuur dompelen zwarte drab door toilet spoelen

OF schedel in oven? Nee – explodeert.

gewrichten scheiden, de armgewrichten, de beengewrichten, twee kookbeurten.

Vier dozen Soilex per kookbeurt Twee uur Verandert vlees in geleiachtige substantie spoelt er zo af

botten reinigen in verdunde bleek, dag verspreid op krant laten liggen om te drogen

schedel verven met spuitbus afwerken met emaillak

huid in geheel bewaren? Scherp schilmesje, insnijding in nek, omhoog snijden naar kruin, dan huid afstropen (als kip?) Buitenste laag laat los van spierweefsel met beleid. Gaat moeiteloos van schedel af, moet misschien rond neus, lippen, mond snijden (2 uur)

Goed houden in koud water met zout?

romp optillen om bloed eruit te laten lopen. Lever in kleinere stukken snijden, vlees rond been- en armaanhechtingen eraf snijden van boven naar beneden werken

hoofd in steelpan met water oogbollen lossen op vlees duurt langer dessertlepel om hersenen eruit te scheppen

maar…?geur Febreze Wierookstokjes

Hoofdstuk 20

Wanneer Jess wakker wordt, ruikt ze etensgeuren. Ze hoort een radio, iemand die beneden rondscharrelt. Het is behaaglijk onder het dekbed.

Ze blikt terug. Ze herinnert zich dat Griffin de woning verliet. En daarna plotseling niets meer. Ze was wakker geworden op de vloer van Griffins badkamer, haar blik wazig, trillerig door een golf van duizeligheid. Ze was opgestaan en had in de spiegel gekeken. Iemand die ze niet herkende had teruggestaard, roodomrande ogen, gezicht grauw en afgetobd. Haar hand was omhooggegaan naar de buil op haar achterhoofd, het kaalgeschoren plekje waar de hechting zat. Toen had ze geweten wie ze moest bellen.

Nav.

Ze zocht contact met hem via messenger door in te loggen op Griffins laptop met het wachtwoord dat ze hem die ochtend had zien gebruiken.

Navs reactie was kort en bondig: Jess! Waar zit je? De politie is naar je op zoek. Je hebt mijn auto meegenomen!

Ze antwoordde: Weet ik. Sorry. Hoe is het met Alice?

Ze keek naar de drie roterende grijze puntjes onderaan.

Veel beter. Ik denk dat ze over een paar dagen naar huis mag. Je vader en moeder zijn bij haar. Ze zijn doodongerust.

De wetenschap dat Alice in orde was, was een pak van haar hart. Ze typte verder: Ik heb je hulp nodig.

Ze hield haar adem in.

Je hoofd.

Jess bespeurde afkeuring in zijn beknopte bericht.

Ja. Sorry. Je moet even checken of ik in orde ben.

Weer die puntjes. Daarna: Ik ben verdomme geen monteur. Hersenen zijn gecompliceerd, ik kan niet zien wat daar binnen gebeurt. Kom naar het ziekenhuis.

Dat gaat niet, dan word ik gearresteerd, antwoordde ze. Vervolgens typte ze de woorden waarvan ze wist dat die hem bij haar zouden krijgen. Ook goed. Laat maar zitten.

Hij kwam aan bij de woning: pissig en met een gezicht als een oorwurm. Nav was haar in de loop der jaren talloze malen te hulp gekomen, om haar op te lappen, haar te onderzoeken, maar het was altijd op het randje van het toelaatbare voor een dokter. Nog nooit was het zo ernstig geweest. En nog nooit zo riskant.

Hij stormde langs haar de kamer in. ‘Ga zitten,’ blafte hij. ‘En waar ben ik nu in godsnaam?’

Jess beantwoordde de vraag niet, deed alleen wat haar werd opgedragen.

Hij pakte een stoel en ging tegenover haar zitten, waarna hij een zaklampje uit zijn tas haalde, waarmee hij in haar ogen scheen.

‘Kijk naar mij,’ zei Nav. Hij scheen met het lampje beurtelings in haar ogen, terwijl zij naar zijn gezicht keek. Hij keek streng, geconcentreerd. Hij bewoog het lampje van links naar rechts, daarna op en neer. Hij legde een warme hand op haar voorhoofd. ‘Kijk naar mijn vinger.’

Ze volgde zijn vinger, die een H voor haar ogen beschreef. Ze kon de neurologische test dromen, die had ze zo vaak gedaan. Hij ging door, en ze volgde zijn instructies op: ze stak haar tong uit, haalde haar schouders op, stak haar armen uit en sloot haar ogen. Ze duwde terug toen hij druk op haar armen en daarna op haar benen uitoefende. Ze raakte met haar vinger haar neus aan, vervolgens zijn vinger, en deed dat keer op keer.

‘Heb je problemen gehad met je gezichtsvermogen?’ vroeg hij nors.

‘Beetje wazig af en toe. Werd een paar keer duizelig.’

‘Niet bewusteloos geweest? Geen moeite met praten?’

‘Ik ben even tegen de vlakte gegaan.’

‘Overgegeven?’

‘Nee.’

Hij zuchtte. ‘Alles lijkt in orde,’ mopperde hij. ‘Ik heb je CT-scan van toen je net in het ziekenhuis aankwam gedownload en die zag er goed uit. Maar sindsdien kan er best iets zijn gebeurd. Groter wordend hematoom, toenemende druk binnen de schedel? En als ik niet weet hoeveel pijn je hebt…’ De rest slikte hij in.

‘Ga met mij mee,’ vervolgde hij. ‘We gaan niet naar de politie, dat beloof ik. Ik moet weten…’ Hij zweeg even. ‘Ik moet zeker weten dat dit goed gaat,’ zei hij, naar haar hoofd wijzend. ‘Het is van belang dat jij in orde bent.’

Ze wist dat Nav gelijk had. Hij hoefde het lijstje medische complicaties niet af te gaan, ze was al ongerust. Ineens kón ze niet meer. Haar lichaam was afgepeigerd. De kleren die ze droeg, die uit het ziekenhuis, zaten niet lekker. Toen ze naar de stapel foto’s van dode vrouwen op tafel keek, vroeg ze zich af in wat voor krankzinnige situatie ze was beland.

Ze keek om zich heen, zag de kamer nu met andere ogen. Griffin is een volwassen man, die in een eenkamerappartement woont, als je het zo al mocht noemen. De meubels waren oud, aftands. En waar was zijn vrouw? Wat wist ze eigenlijk van hem?

Ze had geweten dat ze weg moest.

Dus hier is ze dan. Ze heeft een dutje gedaan en voelt zich meteen een stuk beter. Bij Nav zijn, in zijn huis, is alles wat ze wil.

Ze gaat rechtop zitten, haar mond droog, haar hoofd vol watten. Ze werpt een blik op de klok. 16.35 uur. Zeven uur later. De hele dag is ongemerkt voorbijgegaan.

Jess hijst zich overeind. Langzaam loopt ze de trap af, naar de keuken. Nav glimlacht wanneer hij haar ziet.

‘Gaat het weer wat beter?’ vraagt hij.

‘Niet echt.’ Ze voelt zich vies, een laag vuil onder haar kleren. ‘Mag ik even in bad?’

Nav gaat al naar de badkamer, maar ze wuift hem terug. ‘Ik weet waar het is,’ zegt ze. ‘Ik red me wel.’

Hij knikt. ‘We eten over een uurtje. En ik heb dit voor je gekocht.’

Hij geeft haar een Tesco-tas aan en ze kijkt erin. Er zitten jeans, een T-shirt, een trui, sokken en onderbroeken in.

‘Het is niet superhip, en ik moest je maat gokken –’ zegt hij, maar ze onderbreekt hem.

‘Het is perfect, dank je wel.’

Ze laat het bad vollopen en laat zich erin zakken. Het is verkwikkend heet. Het water doet haar huid gloeien, spoelt de gebeurtenissen van de voorgaande dagen van haar af.

Ze denkt terug aan de woning van Griffin, en het komt haar allemaal onwezenlijk voor nu ze hier is. Ze voelt zich schuldig omdat ze er zomaar vandoor is gegaan, maar hij geeft niet om haar, het kan hem heus niets schelen, houdt ze zichzelf voor. Griffin zal blij zijn dat hij de ruimte weer aan zichzelf heeft.

Ze hoort Nav beneden. Hij zingt mee met de radio, vals. Ze glimlacht. Het is geruststellend om op een vertrouwde plek te zijn.

Inmiddels is het water lauw, en ze krijgt het koud. Ze stapt uit bad en wikkelt een handdoek om zich heen. Ze hoort de deurbel en blijft stokstijf staan. Ze durft zich niet te bewegen.

De hal bevindt zich recht onder de badkamer, en Jess hoort boven een stem doorfilteren. Ze opent de deur op een kier en luistert mee.

‘Rechercheur Taylor. Politie.’ Een vrouw, zakelijk en formeel. ‘Dokter Sharma?’

‘Wat kan ik voor u doen?’ hoort ze Nav zeggen.

‘Ik ben op zoek naar Jessica Ambrose. En ik hoop dat u weet waar ze is.’

‘Ik heb haar niet gezien sinds ze dinsdag mijn auto stal,’ antwoordt Nav.

‘Dinsdag?’ herhaalt de rechercheur. ‘En u zegt dat ze hem zonder uw toestemming meenam?’

‘Ja. Zoals ik uw collega’s die avond heb verteld.’

Jess kijkt om zich heen. Het is onmogelijk uit de badkamer weg te komen zonder dat de rechercheur haar ziet. Ze houdt haar adem in, nog steeds slechts gehuld in de handdoek.

‘Mag ik even binnenkomen?’ vraagt Taylor.

‘Nou, weet u, ik kom net uit de nachtdienst in het ziekenhuis.’ Navs stem is kalm, afgemeten, maar onmiskenbaar ijzig. ‘Ik werk als assistent-arts op de afdeling Oncologie. Ik ben bekaf, sta op het punt een hapje te eten, en nu u erover begint, ik ben nijdig omdat jullie mijn auto in beslag hebben genomen. Als u verder nog vragen hebt, kunt u dan later langskomen of een afspraak maken? Ik ben morgen weer op mijn werk.’ Hij is gewend onder druk te staan. Maar niet om tegen de politie te liegen, denkt Jess in een volgende vlaag van schuldgevoel.

Er valt een stilte. Jess stelt zich voor dat de rechercheur reikhalzend naar binnen staat te gluren, speurend naar een teken dat zij hier is geweest. Ze kijkt achterom, naar waar haar kleren op een hoop op de vloer liggen. Ze vraagt zich af wat ze kan hebben laten slingeren in het blikveld van de vrouw.

‘Goed. Dan doe ik dat, dokter.’

Ze ademt uit zodra ze de voordeur hoort dichtgaan. Ze steekt haar hoofd om de hoek. Ze kan Nav net zien. Hij staat naast de deur tegen de muur geleund, met zijn hoofd in zijn handen.

Jess trekt de nieuwe kleren zo snel mogelijk aan en gaat dan naar beneden. Nav is teruggegaan naar de keuken, waar ze hem hoort rammelen met steelpannen en borden. Vanuit de deuropening blijft ze naar hem staan kijken, en hij schrikt op wanneer hij haar ziet.

‘Daar ben je! Heb je trek?’ zegt hij. Zijn stem klinkt gemaakt opgewekt. Hij wendt zich snel af.

‘De politie was hier,’ zegt Jess, waarop hij zich weer omdraait. ‘Ik hoorde het. Dank je.’

‘Jij zou hetzelfde voor mij doen,’ zegt Nav.

‘En het spijt me van je auto.’

Hij kijkt haar net iets te lang aan. ‘Tja. Dat probleempje had ik kunnen missen als kiespijn. Je staat bij me in het krijt.’

Jess knikt. Dan mag hij achteraan aansluiten, beseft ze wrang.

‘Kom, we gaan eten.’

Het is de eerste fatsoenlijke maaltijd sinds de brand, en Jess realiseert zich dat ze uitgehongerd is. Nav kon altijd al goed koken, maar de simpele risotto van vanavond is het lekkerste wat ze ooit heeft geproefd. Ze schrokt het naar binnen, zonder pauze, tot het op is.

Na het eten ruimt Nav de tafel af en zitten ze naast elkaar op de bank. Hier is ze al honderden keren geweest: beschaafde dinertjes met Patrick, Alice boven in bed. Oudejaarsavondfeestjes te midden van enthousiast borrelend medisch personeel. Ze weet dat Nav een doos met speelgoed heeft, Alice’ lievelingsspeeltjes, gehamsterd voor wanneer hij oppast. Meer dan eens is ze op deze bank in slaap gesukkeld na een avondje uit.

Maar vandaag is er geen sprake van de ontspannen sfeer waarin ze anders met Nav praat. Hij kijkt naar haar en zij weigert oogcontact te maken. Ze wil zijn bezorgde blik niet zien. Dat kan ze niet uitstaan: het medelijden, het onmiskenbare medeleven.

‘Kijk niet zo naar me,’ moppert ze.

Fronsend leunt hij achterover. ‘Ik wil alleen maar helpen, Jess.’

Ze schaamt zich. Hij zet alles op het spel door haar hier te laten logeren. En zij kan alleen maar tegen hem katten.

‘Ik weet het, sorry,’ zegt ze.

Daarop knikt hij. ‘Wat ga je nu doen?’

Jess schudt haar hoofd. ‘Ik weet het niet. Echt niet.’ Ze merkt dat hij iets wil zeggen, maar is hem voor. ‘Ik kan niet terug naar het ziekenhuis, Nav. Dan arresteren ze me, en wat moet ik dan?’

‘Maar dan laten ze je tenminste bij Alice,’ zegt hij zachtjes.

Bij het horen van haar naam kan Jess wel huilen. Alice is geen seconde uit haar gedachten geweest sinds ze wegliep uit het ziekenhuis: een constante bron van zorg, de scheiding van haar dochter veroorzaakt een bijna fysieke pijn. Maar ze mag niet gearresteerd worden, in handen van de politie vallen.

‘Ik wil geen bezoekjes onder toezicht,’ reageert ze. ‘Met een fucking maatschappelijk werker erbij. Vind je niet dat ik al meer dan genoeg van die types heb gezien?’

‘Het is beter dan niks. En ik help je wel een advocaat te zoeken. Dan is de hele kwestie opgelost voor je het weet.’ Hij zwijgt even. ‘Het zal echt niet gaan zoals de vorige keer. Dat beloof ik,’ voegt hij er zachtjes aan toe.

Hoofdschuddend kijkt Jess naar de vloer. Dikke tranen beginnen te stromen. ‘Ik kan het risico niet nemen,’ zegt ze.

Nav slaat een arm om haar heen. Hij voelt warm en vertrouwd. Het kost haar de grootste moeite om niet in snikken uit te barsten, en ze legt haar hoofd op zijn borst, ogen dicht. Ze ruikt Navs geur – zijn unieke mengeling – en die werkt geruststellend. Niet voor het eerst vraagt ze zich af hoe het leven zou zijn gelopen als zij en Nav een relatie hadden gekregen.

Het was zelfs nooit tot een dronken vrijpartij gekomen. Op de universiteit had Jess zich een poosje afgevraagd of hij gay was, maar de vriendin met wie hij twee jaar samenwoonde, had een eind gemaakt aan die twijfel. Al was zij inmiddels allang verleden tijd. Jess wist niet meer precies waarom, iets met de druk van een studie medicijnen.

Nav was alles wat Jess niet was. Gymnasiast, belachelijk slim, cultureel onderlegd. Hij was fit: hij liep marathons voor kinderen met leukemie. En dan was hij ook nog eens kankerspecialist. Een goeie vent, door en door. Misschien hadden ze daarom nooit iets gekregen, denkt Jess. Ze verschilden te veel.

Ze maakt zich los en droogt haar tranen. Ze kijkt naar hem. Het begint te schemeren, en ze kan zien hoe uitgeput Nav is.

‘We moeten hierover praten, Jess,’ probeert hij opnieuw. ‘Je hoorde wat de politie zei. Ze zijn naar je op zoek.’

Jess kijkt naar haar handen. Haar nagels zijn gespleten en afgebroken, van de vlucht voor de brand, neemt ze aan, en er loopt een schram over haar pols die haar niet eerder is opgevallen.

‘En ik wil niet dat je teruggaat naar die woning,’ vervolgt Nav op serieuze toon. ‘Wie woont daar?’

‘Griffin. Hij is…’ Ze weet niet goed hoe ze de vraag moet beantwoorden. ‘Hij helpt me,’ maakt ze ervan.

‘Waarmee?’

Jess bespeurt een bepaald toontje in zijn stem. Jaloezie? Ach welnee.

‘Uitzoeken wat er is gebeurd. Iemand stak die brand opzettelijk aan. Griffin weet iets…’ Ze stopt. Ze gelooft het zelf nauwelijks. Het herhalen klinkt belachelijk. ‘Je hebt de politie gehoord,’ zegt ze. ‘Voor hen staat het al vast. Ik was het. Ze zoeken niet naar iemand anders.’

‘Dat kun je ze moeilijk kwalijk nemen,’ flapt Nav eruit.

De woorden blijven tussen hen in hangen.

‘Als je me niet gelooft, waarom vertelde je de politie dan niet waar ik was?’ snauwt ze.

‘Ik geloof je wel! Ik weet dat je niet in staat bent zoiets te doen –’

‘Gedraag je er dan naar!’

‘Maar, Jess, bekijk het eens van hun kant,’ voert Nav aan. ‘Onschuldige mensen slaan niet op de vlucht.’

‘Ik vertrouw de politie niet. Ik beland in de gevangenis, zeker weten.’

‘Maar mij vertrouw je toch wel?’

Jess zegt niets. Ja, ze vertrouwt hem. Maar Nav heeft nooit met de politie overhoopgelegen. Hij begrijpt het niet.

‘Dus zo staat het ervoor?’ reageert Nav op bittere toon, doordat hij haar stilzwijgen als een ontkenning opvat. ‘Je vertrouwt een of andere vent die je amper kent –’

‘Hoezo ga je ervan uit dat ik hem amper ken?’ valt ze uit, ook al weet ze dat hij gelijk heeft.

‘Je hebt het nooit eerder over hem gehad!’

‘Ik vertel jou niet alles, Nav.’

‘Duidelijk niet, nee.’

Ze ziet zijn ogen vernauwen, zijn irritatie het kookpunt bereiken. Hij slaakt een luide, gefrustreerde kreet, waarvan ze zich kapot schrikt. ‘Jezus, Jess,’ snauwt hij. ‘Je bent ook zo stekeblind!’ roept hij uit. ‘Zo… zo…’

‘Zo… wat?’ brult ze.

‘Zo oerstom!’ Ze kan de spanning in zijn lijf zien, en hij staat op om door de kamer te ijsberen. ‘Je haalt je dit soort situaties op de hals en dan verwacht je dat iedereen – nee, niet iedereen! Ik,’ schreeuwt hij, ‘je er wel weer uit haalt.’

Jess is ontgoocheld door zijn woorden. Zijn verraad. Ze dacht dat hij haar vriend was. ‘Ik heb die brand niet aangestoken,’ protesteert ze, met dichtgesnoerde keel.

‘Nee, maar je bent het ziekenhuis uit gelopen, ook al ben je gewond. Je bent op de vlucht voor de politie. En ik moet liegen… ik moet je verbergen…’

‘Het spijt me. Ik ga wel.’ Jess staat op. Hier kan ze niet blijven. Niet nu ze weet hoe hij er werkelijk over denkt, waartoe ze hem heeft aangezet. Ze wil de kamer al uit lopen, maar plotseling houdt een hand om haar pols haar tegen. Ze draait zich om en kijkt op in Navs ogen.

Hij knippert, zijn gezicht bezorgd. ‘Zo bedoelde ik het niet, Jess,’ zegt hij, nu rustiger. ‘Ik schop je er niet uit. Het is alleen…’ Hij laat haar pols los, buigt dan zijn hoofd en wrijft hard over zijn ogen. ‘Het spijt me,’ verzucht hij. ‘Ik heb een nacht slaap nodig, Jess. Blijf vannacht hier. Dan praten we morgenochtend verder.’

Ze weifelt. Zijn woorden doen nog steeds pijn.

‘Alsjeblieft?’

Traag knikt ze. Hij steekt zijn armen uit en probeert haar nog een knuffel te geven. Maar haar lichaam is verstijfd, verzet zich tegen zijn troost.

Ze loopt achter hem aan de trap op, waar ze wacht tot hij de deur van zijn slaapkamer dichtdoet. Ze gaat weer op het eenpersoonslogeerbed liggen. Normaal gesproken zou ze dronken in dit bed liggen. Normaal gesproken zou ze binnenpretjes hebben na een avond lachen, gieren, brullen.

Vanavond is het anders. Het donker slokt haar op. Ze voelt de eenzaamheid in haar borst klauwen. Ze weet niet wanneer ze haar dochter weer kan knuffelen. Alice moet enorm van slag zijn, zich afvragen waar haar vader en moeder zijn, waarom ze hen niet mag zien. Tranen lopen van Jess’ gezicht op het kussen, dat doorweekt raakt. Ze denkt aan Patrick, die ergens dood op een plaat ligt. Ze vraagt zich af of ze hem nog een laatste keer zou mogen zien, tot ze zich realiseert dat er waarschijnlijk niets meer te zien valt. De schok komt keihard binnen. Zijn lichaam is natuurlijk verbrand, door het vuur verworden tot iets onherkenbaars.

Dat had zij gedaan. Zij had de lucifer niet aangestoken, maar de reden dat hij in de logeerkamer had geslapen? Dat was zij. Ze vraagt zich af of hij zich nog heeft gerealiseerd wat er aan de hand was. Ze hoopt dat hij in zijn slaap is overvallen door de rook en niet wakker is geworden.

Ze voelt de bekende frustratie aanzwellen, waarvan haar spieren zich spannen. Ze draait zich om, om haar gezicht in het kussen te drukken, gillend, haar hele lijf strak, terwijl ze al haar woede naar beneden richt, waar de donsveertjes het geluid smoren.

Zo blijft ze liggen, langzaam tellend, tot haar ademhaling weer normaal wordt.

Plotseling kan ze er niet meer tegen om alleen te zijn. Ze staat op en sluipt de gang op, waar ze de deurkruk van Navs kamer langzaam naar beneden duwt. Ze kan zijn gestalte onderscheiden, een bult onder het dekbed, en blijft een ogenblik in de deuropening staan luisteren naar zijn regelmatige ademhaling.

Ze beseft dat ze ditmaal te ver is gegaan. Want hij heeft gelijk. Ze is een stommeling. Ze neemt slechte, verschrikkelijke beslissingen. Maar ze dacht dat hij verder keek dan dat; dat hij een vrouw zag die meer is dan de chaos die ze van haar leven maakt.

Dus niet. Nav ziet haar net zo als alle anderen: verknipt. Een probleemgeval. Geen knip voor de neus waard.

Ze heeft zoveel van hem gevraagd. Hij heeft tegen de politie moeten liegen, zijn registratie als arts op het spel gezet. Allemaal voor haar.

Ze is te ver gegaan. En het feit dat hij zijn grens heeft bereikt, beangstigt haar. Wat moet ze zonder Nav, haar beste vriend, de loyaalste persoon in haar leven?

Ze moet hier weg.

Ze gaat de trap af en pakt Navs telefoon, die in de keuken aan de oplader hangt. Ze kijkt naar het toetsenpaneeltje. De politie zou hier binnen enkele minuten zijn. Dan zou ze niet meer hoeven vluchten. Dan zou ze Alice kunnen zien. Voor één keer in haar leven zou ze eens het juiste doen.

Ze pleegt een telefoontje, waarna ze in de woonkamer gaat zitten wachten, zenuwachtig uit het raam turend.

Na een kwartier stopt er buiten een auto. Ze gaat naar buiten, trekt de voordeur zachtjes achter zich dicht.

Dit is haar enige optie. Daar is ze nu zeker van.

Ze stapt de auto in. Griffin kijkt opzij.

‘Wat is er gebeurd?’ vraagt hij.

Jess schudt slechts haar hoofd.

‘Heeft hij je eruit gegooid?’

‘Ik wilde hem niet in gevaar brengen,’ mompelt ze. ‘Hij hoort niet bij deze ellende betrokken te worden.’ De ware reden houdt ze voor zich, want de schaamte over Navs woorden brandt nog binnen in haar.

Griffin start de Land Rover en zet hem in de eerste versnelling.

‘De laatste goodguy, hm?’ zegt hij tegen zichzelf.

‘Dat snap jij toch niet. Je bent niet zoals Nav.’ Jess wendt zich af en tuurt door het raampje naar de donkere straten. Ze beseft wat ze daarmee suggereert: dat het gevaar dat Griffin loopt er niet toe doet.

Maar Griffin schudt zijn hoofd. ‘Nee. Nee, inderdaad niet,’ mompelt hij.

Hoofdstuk 21

Het onderzoek valt met geen mogelijkheid meer stil te houden. Het is geëxplodeerd, veranderd in een grootschalige klopjacht. Andere districten worden erbij betrokken; diverse onderzoeken moeten worden samengevoegd. Cara ziet het hoofd van de politie op een hartaanval afstevenen, zo erg gaat hij tekeer tegen iedereen in zijn omgeving.

Cara heeft de leiding genomen door werkzaamheden en taken toe te wijzen aan de nieuwe bij de operatie betrokken rechercheurs. Ze staat nu voor het flatgebouw, waar de forensisch onderzoekers toestromen om aan hun werk te beginnen. Libby arriveert met een flits roze haar en een glimlach voor Noah; dokter Ross is al binnen. Ondanks het late tijdstip hangen er journalisten en tv-ploegen rond, azend op een flard van een uitspraak. Een man roept naar haar vanachter het buitenste afzetlint. Ze kent hem, Steve Gray van de Chronicle, maar ze reageert met een ‘geen commentaar’ en laat hem teleurgesteld achter.

Tot dusver hebben ze de theorie met maar een handjevol mensen gedeeld: Libby, Ross en een paar andere rechercheurs. De pers heeft geen idee hoe erg het is. Cara weet dat er een verklaring moet worden gegeven, maar wat moeten ze zeggen? We hebben te maken met een seriemoordenaar. Eentje die meer dan tien mensen heeft vermoord. En nee, sorry, we hebben geen idee waar hij is.

Ze ziet Deakin in de deuropening. Hij staat druk in de telefoon te praten met het team op het bureau, haar opdrachten herhalend, een tot op het filter opgebrande sigaret tussen zijn vingers. Hij was beter bestand tegen het tafereel in de flat dan zij, maar ook hij was geschokt. En kwaad, ze herkent de tekenen. De gefronste wenkbrauwen, de rusteloze handen.

Haar telefoon rinkelt en ze kijkt naar het nummer. Ze neemt op.

‘Dus we hebben een Dahmer,’ zegt Griffin.

‘Nieuws verspreidt zich snel.’

‘Hoeveel slachtoffers?’

‘Minstens tien. Maar allemaal in stukken, allemaal in verschillende staat van ontbinding, dus wie zal het zeggen.’

‘En de buren hebben niks gemerkt?’

‘Ze zijn nu hun verklaringen aan het opnemen op het bureau,’ zegt Cara. ‘Tot nu toe hebben ze wel gezegd dat ze klaagden over stankoverlast, maar ze kregen een briefje in de bus waarin stond dat er een rattenplaag was.’

‘Verdomd grote ratten dan. Hebben ze het briefje bewaard?’ Griffin wacht het antwoord niet af. ‘Ik kom die kant op.’

‘Als je het maar laat. Ik meen het, Griffin. Kom morgenochtend naar het bureau, maar ik wil je hier niet hebben. Niet nu.’ Ze zwijgt even. ‘Het krioelt hier van de journalisten, Nate. Die zullen zich als aasgieren op je storten.’

Ze hoort hem zuchten. Hij weet dat ze gelijk heeft. Ze ziet Deakin naar haar gebaren vanuit de ingang van het flatgebouw.

‘Hoor eens, Nate. Ik moet gaan. Ik zie je morgen. Oké?’

Weer een stilte. ‘Oké.’

Cara hangt op en ademt diep in. Dan loopt ze achter Deakin aan het gebouw in.

‘Ik snap niet waar je mij voor nodig hebt,’ zegt dokter Ross wanneer Deakin en Cara bij de woonkamer aankomen. ‘Ik kan hier geen fuck doen.’

Hij klinkt gespannen. Dat verbaast Cara niets. Dit is ook niet hoe zij haar avond graag doorbrengt.

‘We hebben lichaamsdelen gevonden in de vriezer, zowel in het vriesvak van de koelkast als in de vrijstaande vriezer ernaast. Er liggen er meer in de kast op de gang, en wat volgens ons een compleet skelet is in de slaapkamer. De meesten zijn al langere tijd dood, hij is minstens al een paar jaar aan het moorden. Hoewel er een recent slachtoffer in het bad ligt, zo te zien gewurgd, vermoedelijk binnen de afgelopen twaalf uur. En nee, we weten niet om hoeveel lichamen het exact gaat tot we alle puzzelstukjes op hun plek hebben gelegd.’ Hij wendt zich af. ‘Letterlijk.’

Deakin buigt voorover om de dvd’s onder de tv te bekijken. Return of the Jedi en Exorcist II.

‘Het is toch net of dit niet echt is?’ mompelt hij tegen Cara. ‘Ik bedoel, wat dóét die gast? Mensen in stukken hakken in zijn keuken, en dan lekker Star Wars kijken?’

Hoofdschuddend kijkt Cara om zich heen. In de hoek staat een zwarte tafel met erbovenop een aquarium. In dit gruwelkabinet springt het eruit: het is brandschoon en er zwemmen allerlei tropische vissen in rond.

‘Konden jullie maar praten,’ fluistert ze tegen hen.

Ze volgt Deakin naar buiten en ze gaan de slaapkamer weer binnen. De metalen kast is leeggehaald, en in een doos ligt een papieren tas, klaar om te worden meegenomen als bewijsmateriaal. Deakin pakt hem op en haalt er iets uit met zijn gehandschoende hand. Het is een rol donkere huid.

‘We denken dat het een penis is,’ zegt iemand achter hen.

Vloekend laat Deakin het stuk huid weer in de tas vallen.

Ze draaien zich om. Libby is er, herkenbaar aan haar zwarte eyeliner.

‘Ik vond het best een aardig idee,’ zegt ze, met lachrimpeltjes om haar ogen boven het mondkapje. ‘Ik geloof dat ik deze kerel wel mag.’

‘Wat kun je ons verder laten zien, Libs?’ vraagt Cara.

Libby wijst naar het blauwe plastic vat. ‘Dat hebben we nog niet geopend,’ begint ze. ‘We nemen het zo mee. Samen met de vriezer. Maar als deze kerel inderdaad Dahmer imiteert, zullen we er waarschijnlijk een paar rompen in aantreffen.’

Deakin slentert achter hen aan naar de keuken.

‘Het meeste hier gebruikte hij niet om eten klaar te maken. Formaldehyde, ether en chloroform, gevonden in de gangkast. Zuur en bleek hier.’ Ze houdt bewijszakken omhoog, die ze hun om de beurt laat zien. ‘Lange injectienaalden. Boormachine en viermillimeterboortjes.’

Cara bedenkt liever niet waarvoor ze zouden kunnen zijn gebruikt.

Libby vervolgt: ‘We hebben de vuilnisbak geleegd – wat losse rommel, stukjes papier. Geen idee of we er iets aan hebben, maar we gaan het uitzoeken. Bloedsporen op alle oppervlakken – we nemen monsters –, vingerafdrukken, wat bloedspetters op de muren. Ik weet niet wat ik jullie verder nog kan vertellen, rechercheurs, behalve dat dit een gestoorde vent is.’

‘En een die goed met messen overweg kan.’ Dokter Ross komt bij hen in de keuken staan. ‘Om zoveel lichamen op deze manier in stukken te hakken, moet je een gedegen kennis van de menselijke anatomie hebben.’

‘Dezelfde dader als maandagavond?’ vraagt Cara.

‘Zou kunnen. We zullen de sporen op het gebruikte gereedschap vergelijken. Ik stuur je mijn rapport zodra ik meer weet,’ besluit Ross. Jaloers kijken Cara en Libby hem na, popelend om zelf ook weg te gaan.

Deakin is naar een ander deel van de flat gelopen.

‘Gaan we nog wat drinken?’ vraagt Libby haar.

Cara kijkt haar bedenkelijk aan. ‘Zo laat?’ Ze wijs naar de hectische pd. ‘Met alles wat hier gebeurt?’

‘Ik weet een tentje. En de nachtploeg neemt het over een halfuur over,’ zegt Libby. ‘Wat kun je hier verder nog doen? Zeg nou zelf.’ Cara haalt haar schouders op. ‘Vind je niet dat je aan een beetje ontspanning toe bent?’

Libby heeft een punt. Cara’s telefoon begint te rinkelen. ‘Oké. Een halfuurtje,’ fluistert ze tegen Libby terwijl ze opneemt.

Het is Shenton. ‘Iets uit de moeder gekregen?’ vraagt Cara.

‘Nee. Ze zegt dat ze Michael Sharp al ongeveer een jaar niet heeft gezien. Maar we gaan haar gangen na, voor hetzelfde geld houdt ze zich van de domme.’

‘Top, goed werk, Toby.’ Ze doet haar best om motiverend over te komen. Ze hebben de oppepper nodig. Het is bijna elf uur, ze heeft sinds de lunch niets meer gegeten. Ze zou zelf ook wel een flinke peptalk kunnen gebruiken.

Buiten staat Deakin, die zijn overall heeft uitgetrokken, om de hoek van het flatgebouw te roken, buiten het zicht van de verslaggevers. Cara gaat bij hem staan en steekt een hand uit naar zijn sigaret, maar die houdt hij buiten haar bereik.

‘Roo vermoordt me als ik jou laat roken.’

‘Kom op met die peuk, laat mijn man maar aan mij over,’ zegt Cara. ‘Ik vind dat ik er wel eentje mag na de dag die wij hebben gehad.’

Hij trekt een wenkbrauw op, maar geeft de sigaret wel aan haar; ze neemt een flinke trek voor ze hem weer teruggeeft.

‘Heb jij ooit zoiets meegemaakt?’ vraagt hij haar.

Ze schudt haar hoofd. ‘Goddank niet. Jij?’

Hij blaast een wolk rook uit. ‘Met het drugsteam weleens. Af en toe met SO10,’ zegt hij, haar de sigaret weer aanreikend.

Ze weet waar hij op doelt. SO10: de oude undercovereenheid binnen de Londense politie. Een van Noahs eerste functies. Ze wil hem de sigaret teruggeven, maar hij slaat hem af.

‘Rook maar op,’ zegt Deakin.

Hij leunt tegen de met kiezelcement bedekte muur van de flat en sluit zijn ogen even. Zwijgend staan ze bij elkaar, en Cara realiseert zich hoe prettig ze het vindt dat hij bij haar is. Op zulke momenten, wanneer er iets gruwelijks gebeurt zoals hier, is er niemand buiten de politie die het echt kan begrijpen.

Op zijn eerste dag bij Zware Misdrijven was Noah verschenen met gemillimeterd haar, strak shirt, skinny jeans en afgetrapte blauwe All Stars aan zijn voeten. Hij had de bouw van een hazewindhond aan de speed, met bijbehorende stofwisseling. En hij had haar Cara genoemd. Niet baas, niet inspecteur Elliott of chef, zoals de andere rechercheurs in haar team. Al helemaal niet ma’am, een woord dat ze haat omdat ze zich dan wel vijftig voelt. Noah had een overplaatsing aangevraagd en zij had zijn dossier gelezen. Undercover tot 2014. Drugsteam sindsdien, met lovende referenties, en ze was zonder meer akkoord gegaan. Maar deze man, had ze op het eerste gezicht gedacht. Hij had iets afstandelijks over zich wat Cara had aangezien voor arrogantie, en ze had zich afgevraagd of ze een vergissing had begaan.

Maar ze kwam er al snel achter dat geen van haar andere rechercheurs zoals Deaks was – en dat was een pluspunt. Ze ontdekte dat ze onbewust aansluiting bij hem zocht. Ze gingen samen op meldingen af, en hij was degene wiens mening ze altijd het liefst wilde horen. Hij was serieus, rustig en werkte harder dan wie dan ook, zijzelf inbegrepen. Hun partnerschap werd de norm: waar inspecteur Cara Elliott was, was brigadier Noah Deakin ook.

Deakin duwt zich van de muur af. Hij legt een hand op Cara’s arm, buigt dan voorover om haar te omarmen. Ze wordt verrast door het plotselinge contact, maar merkt dat het precies is wat ze nodig had en legt haar hoofd een ogenblik op zijn schouder. Hij ruikt naar zeep of waspoeder, een aftershave die ze altijd al lekker vond, en Polo-pepermuntjes. Hij maakt zich los en biedt haar er eentje aan. Ze neemt een snoepje uit het rolletje en stopt het in haar mond.

‘Ik ga ervandoor,’ kondigt ze aan, de stilte verbrekend. ‘Wil je een lift?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik blijf wel om de boel in de gaten te houden,’ mompelt hij.

Cara weet dat het geen zin heeft hem op andere gedachten proberen te brengen. En ze weet hoe Noah zich voelt. Die rusteloosheid, gekoppeld aan wanhoop over hun gebrek aan vooruitgang. Maar Libby heeft gelijk: ze kan hier niets meer doen, ze moet de mensen van FO hun werk laten doen. Monsters nemen en registreren en verwerken – en hopen en bidden dat deze kerel een fout heeft gemaakt.

Want godallemachtig, denkt ze, opkijkend naar het onopvallende flatgebouw, de gruwelen achter de met kiezelcement bedekte muren op haar netvlies. Dit bloedbad is genoeg.

Hoofdstuk 22

Jess hoort de telefoon zoemen, waarna ze merkt dat Griffin uit bed stapt. Ze opent haar ogen en slaat hem gade in het donker terwijl hij met gebogen hoofd, op gedempte toon in de telefoon praat. Hij heeft alleen een boxershort aan, en de aanblik bevalt haar wel. Dan vraagt ze zich af: wie is deze man en wat doe ik hier eigenlijk?

Toen ze terugkwamen, hadden ze geen woord gewisseld. Griffin had haar niets te eten of drinken aangeboden, maar had slechts zijn kleren uitgetrokken en was naar bed gegaan. Ze had even geaarzeld en toen hetzelfde gedaan, nu haar aanwezigheid in zijn woning blijkbaar stilzwijgend werd geaccepteerd.

Nav vond het verontrustend dat ze hier was, en terecht. Griffin kon van alles zijn.

Maar ze heeft het gevoel dat ze hem kent. Diep vanbinnen herkent ze iets. De beschadiging. De wanhopige zoektocht naar het ongrijpbare. Hij is zowat ongeveer twee keer zo groot als zij, maar na die eerste nacht heeft hij niets gedaan wat haar zorgen baart. Maar misschien heeft zij de lat gewoon laag gelegd, denkt ze. Misschien herkent ze gevaar pas als ze er oog in oog mee staat.

Griffin rondt zijn telefoontje af en kruipt weer in bed. Ze voelt dat hij wakker ligt; hij is nerveus, rusteloos.

‘Weer eentje?’ vraagt ze, waarop hij zich naar haar omdraait. Hij knikt, ze ziet zijn gezicht door het donker. ‘Staat daarmee vast dat er een link is met de moord op Patrick?’ vraagt ze zachtjes.

‘Er staat niks vast, Jess,’ zegt hij. ‘Maar het zou kunnen.’

Hij rolt van haar weg, en ze schuift onder het dekbed, op haar rug naar het plafond starend. Ze moet iets doen om dit uit haar hoofd te zetten. De angst, het ongeduld. Het wachten tot de bom barst. Ze kan zijn lichaamswarmte naast haar voelen; ze wil hem aanraken. Ze wil…

Maar dat gaat niet. Ze balt haar handen tot vuisten. Ze weet dat ze zich beter zou voelen door seks te hebben met Griffin, al was het maar even, maar zo’n afwijzing als de vorige keer kan ze niet nog een keer aan.

Ze moet wat controle zien te krijgen, al is het alleen maar over haar eigen lichaam.

Jess ademt diep in, staat dan op en gaat naar de badkamer, waar ze de deur achter zich dichtdoet. Ze knippert wanneer ze het licht aandoet, gaat dan op de koude linoleumvloer zitten en opent het kastje onder de wasbak. Daarin vindt ze wat ze zoekt en ze legt het naast haar. Een nieuw scheermesje, nog in de verpakking. Ze draagt alleen een T-shirt en slipje, en ze strekt haar blote benen voor zich uit.

Vanbinnen voelt ze zich een verzameling brokstukjes, gebarsten en gebroken. Dus waarom zou de buitenkant er niet hetzelfde uitzien? Ze pakt het scheermesje en breekt het doormidden, zodat ze de mesjes uit de plastic houder kan halen. De rommel laat ze op de vloer vallen, waarna ze een mesje tussen twee vingers klemt. Haar handen trillen.

Langzaam zet ze de scherpe punt tegen de bovenkant van haar dijbeen. Ze ziet de littekens van vorige keren. Sommige niet meer dan zilverkleurige lijntjes, andere nog rood, nauwelijks geheeld. Ze drukt en haalt het mesje over haar been. Ze voelt het door haar huid gaan, in haar vlees snijden. Bloed welt op, loopt over haar been. Ze doet het nog een keer. Ze weet hoeveel kracht ze moet zetten – genoeg om het te laten bloeden, maar niet zoveel dat ze naar het ziekenhuis moet. Tenslotte heeft ze nu Nav niet meer.

Ze voelt tranen over haar gezicht lopen en op haar been druppelen, waar ze zich vermengen met het bloed. Ze weet dat ze zichzelf door dit te doen kapotmaakt, stukje bij beetje. Maar het is haar straf voor het feit dat ze altijd alles verkloot. Haar straf voor het feit dat ze niet normaal is.

Ze telt. Zeven, acht. Bij tien stopt ze, wat ze van tevoren al wist. Tien is altijd voldoende om de spanning kwijt te raken, om het ventiel van de snelkookpan te openen. Dat, of een of andere man oppikken om te doen waar ze zo goed in zijn.

Maar evenals het scheermesje biedt seks nooit lang verlichting. De aanvankelijke erotische spanning, de endorfine van een snelle wip – die veroorzaken een roes, een onderbreking van het geraas in haar hoofd. Maar zodra het achter de rug is en de man is vertrokken, is ze weer hetzelfde verknipte warhoofd als daarvoor.

Ze had zich altijd afgevraagd of Patrick het wist. Zo ja, dan had hij nooit wat gezegd. En zij had zijn misstappen ook door de vingers gezien. De vrouw die met een lachje en een blik naar haar in zijn oor stond te fluisteren op het kerstfeest. De telefoontjes ’s avonds laat die hij in een andere kamer voerde. Ze nam het hem niet kwalijk. Ze was geen goede echtgenote. Ze was geen goede wat dan ook.

De deur gaat open, waardoor ze wordt losgerukt uit haar gedachtegang. Ze kijkt op. Daar staat Griffin, zijn ogen half dichtgeknepen tegen het licht. Hij vloekt en laat zich op zijn knieën naast haar vallen.

‘Jezus, Jess, wat doe jij nou?’

Hij pakt de rol toiletpapier en wikkelt er een eind af, dat hij als een prop op haar been drukt om het bloeden te stelpen. Dan stopt hij, en Jess ziet dat hij diep inademt, starend naar de vloer.

Hij kijkt op en steekt langzaam zijn hand uit. Ze laat het scheermesje op de prop bebloed toiletpapier vallen.

Ze verwacht woede, teleurstelling, afkeuring, angst. Alle reacties die ze al eerder heeft meegemaakt, van haar ouders, van hulpverleners, van haar man. Maar Griffin blijkt anders.

‘Wil je me vertellen wat er aan de hand is?’ vraagt hij. Zijn stem klinkt serieus maar kalm.

Jess schudt haar hoofd. Griffin opent het kastje om er een oud doosje pleisters uit te halen. Zwijgend doet hij wat hij kan om het bloeden te stoppen, door de snijwonden een voor een dicht te plakken. Zo nu en dan kijkt hij even naar haar op, alsof hij verwacht dat ze gaat klagen over de pijn of zo, maar ze kijkt slechts onaangedaan toe.

Zodra hij klaar is, gaat hij in kleermakerszit op de vloer zitten. Zij leunt nog steeds tegen de muur, haar benen recht vooruit.

‘Wil je er met iemand over praten?’ vraagt hij.

Opnieuw schudt ze haar hoofd. ‘Nee.’

‘Heb je dat weleens gedaan?’

‘Het hielp niet.’

‘Oké.’

Ze ziet Griffin naar haar kijken, zijn blik gaat van het verband om haar hoofd naar haar been. Hij weet dat er iets aan de hand is, denkt ze, ik zou het hem gewoon moeten vertellen. Maar ze beseft maar al te goed dat als mensen het eenmaal weten, ze haar anders gaan bekijken, haar anders gaan behandelen. En na wat ze net heeft gedaan met het scheermesje, is het voorlopig wel even welletjes.

Griffin kijkt weg en zucht, peinzend. Dan staat hij op, met uitgestoken hand. Die neemt ze aan, en hij trekt haar overeind. Haar benen voelen trillerig. ‘Nou,’ zegt hij, bijna meer tegen zichzelf, terwijl hij haar mee terug loodst naar bed en het licht uitdoet. ‘Lekker stelletje zijn we.’

Hij gaat naast haar liggen in het donker, trekt het dekbed over hen heen. Ze luistert naar zijn ademhaling, naar de auto’s op straat. Elke keer dat ze denkt Griffin door te hebben, blijkt ze hem toch weer verkeerd te hebben ingeschat.

Ze moet in slaap zijn gevallen, want wanneer ze wakker wordt, ligt ze tegen hem aan genesteld, huid tegen huid. Ze rolt weg, gegeneerd omdat dat contact voor genegenheid zou kunnen worden aangezien.

Hij slaapt, en Jess kijkt naar hem in het schemerige licht. Zijn gezicht is ontspannen, zijn gebruikelijke frons verdwenen. Ze aarzelt even.

Ze wil meer van Griffin weten. Haar nieuwsgierigheid knaagt aan haar.

Ze trippelt naar de tafel, waar Griffin zijn rugzak heeft laten staan. Ze grabbelt in de voorvakken, achteromkijkend naar het bed om te checken of Griffin nog slaapt. In het hoofdvak zitten zijn laptop, uitgeprinte gegevens, een paar foto’s. Wikkels van energierepen, verfrommelde kassabonnen. Ze gaat verder met het zijvak en haalt eruit wat erin zit. Ze kijkt ernaar – het is een wit doosje waar OXYNORM op de voorkant staat, OXYCODON HYDROCHLORIDE eronder. Ze haalt de doordrukstrip eruit – kleine oranje capsules die ze Griffin meer dan eens heeft zien innemen.

Jess weet niets van pijnstillers, maar van oxycodon heeft ze wel gehoord. Ze zijn sterk, verslavend. Ze kijkt naar de strip, er zijn er nog acht over.

Fronsend stopt ze het doosje terug in zijn rugzak. Dan wordt haar aandacht getrokken door zijn jeans, over de bank gegooid; ze pakt hem op om de zakken te bevoelen. In een ervan zit een portefeuille, die ze eruit trekt om de pasjes te bekijken. Nathanial Griffin. Dat is in elk geval iets: zijn echte naam.

Wanneer ze hem terugstopt, stuit ze op iets anders in de zak. Het is een foto, enigszins gekreukt, van Griffin en een vrouw. Hij heeft zijn arm om haar heen geslagen en glimlacht. Jess realiseert zich dat ze hem nooit zo heeft zien glimlachen sinds ze hem kent, en bekijkt hem wat beter. Zijn haar is korter, hij is gladgeschoren, knap. Hij ziet er vrolijk uit. Haar blik verplaatst zich naar de vrouw naast hem. Ze heeft lang donker haar, dat golvend over haar schouders valt. Zijn arm is stevig om haar heen geslagen, en zij leunt tegen hem aan.

En dan gaat haar een licht op. Ze gaat naar de tafel en rommelt door de pd-foto’s tot ze hem heeft. Ze kijkt naar de foto die op het whiteboard hing, dan weer naar het kiekje in haar hand.

Ze blijft stokstijf staan, met bevende handen. Geen wonder dat het persoonlijk is voor Griffin. Geen wonder dat hij een man met een missie is.

De vrouw die was verkracht en vermoord – dit is haar. En de echtgenoot die voor dood werd achtergelaten? Dat was Griffin.

Hoofdstuk 23

De bar is afgeladen; Cara kan niet geloven hoe druk het is op dit tijdstip op een woensdagavond. Ze blijft in de deuropening staan om de meute af te speuren. Ze ziet Libby nergens. Ze zou naar huis moeten gaan – ze is zo bekaf dat zelfs haar oogleden pijn doen –, maar net wanneer ze zich in een appbericht wil excuseren en wil vertrekken, ziet ze Libby zich een weg naar haar toe banen.

‘Kom mee,’ zegt Libby bij het zien van haar blik. ‘Je bent aan een drankje toe.’

Twee glazen wijn verder heeft Cara haar hart gelucht over de Kemper-secties, de Manson-moorden, alle details van Griffins theorie. Ze weet dat haar gezichtsuitdrukking die van Libby weerspiegelt: gefronste wenkbrauwen, afhangende mondhoeken. Hier is niets positiefs aan.

‘Maar wat ik me maar blijf afvragen,’ gaat ze verder, voor ze het laatste restje uit haar glas achteroverslaat. ‘Waarom doet iemand het? Waarom doet iemand zoveel moeite om seriemoordenaars te kopiëren?’

‘Bewondering? Beruchtheid? Erkenning?’ antwoordt Libby. Met een hand wenkt ze de barkeeper, die hun glazen bijschenkt. ‘Waarom doodt een meervoudige moordenaar überhaupt? Daar kun je geen normale logica op loslaten. Heb je overwogen om een profiler in te schakelen?’

‘Marsh gaat nooit toestemming geven als hij hoort wat dat kost.’

‘Je kunt het altijd vragen.’ Libby denkt even na. ‘En wat zegt Noah?’

Er verschijnt een lachje op Cara’s gezicht. ‘Hoe komt het, Libs, dat bij jou het gesprek altijd op Deakin komt?’

Libby strijkt haar lange roze haar uit haar gezicht. ‘Gewoon benieuwd, dat is alles. Trouwens, Noah kan me wat,’ zegt ze met een grijns. ‘Ik heb vrijdagavond een date.’ Ze ontgrendelt haar telefoon om Cara het profiel op de datingapp te laten zien. Cara knikt goedkeurend.

‘Maar waarom zijn jullie eigenlijk uit elkaar gegaan?’ vraagt Cara.

Libby zucht. Ze stopt haar telefoon weer in haar zak. ‘Dat moet je Noah vragen. Niet mijn keuze. Heeft hij je dat niet verteld?’ Cara schudt haar hoofd. ‘Ik dacht dat jullie alles bespraken.’

‘We praten over moorden en verkrachtingen en zware jongens. We praten niet over zijn liefdesleven, en dat van mij is te saai om te bespreken.’

Libby kijkt haar aan, buigt dan haar hoofd opzij.

‘Wat?’ vraagt Cara.

‘Weet je, ik dacht altijd dat er iets speelde tussen jullie tweeën.’

‘Tussen Noah en mij?’ Cara lacht. ‘Hoezo?’

‘Jullie zijn elke dag de hele dag samen. Jullie staan altijd te smoezen in donkere hoekjes, lacherig. Als een ontoegankelijk clubje.’ Cara proest het uit en Libby neemt een slok van haar drankje. ‘Wou je beweren dat het nooit bij je is opgekomen?’

‘Nee!’

‘Niet één keer?’

‘Nee!’ herhaalt Cara. ‘Nou, misschien. Eén keertje.’

‘Ha!’ Triomfantelijk gooit Libby haar hoofd achterover. ‘Ik wíst het. Een aanrader, trouwens.’ Ze trekt een perfect gevormde wenkbrauw op. ‘Je zou het heerlijk vinden.’

‘Echt?’

‘O, ja.’ Libby rekt het woord uit tot één lange lettergreep. ‘Die man is verder van God los dan een ex-non op een Fleabag-bijeenkomst.’ Ze zwaait over Cara’s schouder. ‘Op een goede manier,’ vult ze aan, waarna ze opstaat om een van haar vrienden die weggaat gedag te zeggen.

Cara kijkt toe terwijl ze aan de andere kant van de bar staat te kletsen en lachen. Ze pasten goed bij elkaar, vond Cara altijd, Libby en Noah. Allebei onconventioneel, maar ook onmiskenbaar aantrekkelijk. Ze waren een mooi stel. Maar hij had een punt achter hun relatie gezet, en Cara vraagt zich af waarom.

En waarom wil ze dat zo graag weten? Ze nipt aan haar wijn, al een tikje aangeschoten terwijl de alcohol naar haar hoofd stijgt. Maar het is prettig, deze roes. Het traditionele recept om alle dood en geweld te vergeten.

Libby klimt weer op haar barkruk en slaat het ene elegante been over het andere. Ze grijnst ondeugend.

‘Zo,’ zegt ze tegen Cara. ‘Shotjes?’ En dan, zonder op een antwoord te wachten, wenkt ze de barkeeper.

Een uur later rolt Cara uit een taxi bij haar voordeur. Er brandt geen licht. Ze weet dat haar man al in bed ligt, omdat hij morgen vroeg op moet voor de ontbijtdienst.

Ze opent de voordeur, waarna ze zo stil als ze kan in haar alcoholroes de sleutels aan het haakje hangt. Ze trekt haar jas uit, haar schoenen, en ruimt ze op. Ze had het fijn gevonden om nog even na te praten, over andere dingen dan moord en dode meisjes en afgehakte lichaamsdelen, maar moet het doen met een kom cornflakes die ze opeet bij een oude aflevering van Friends.

De kom zet ze in de gootsteen, waarna ze het licht weer uitdoet en naar boven gaat. Ze blijft staan voor de deur van haar dochters kamer, duwt dan de kruk naar beneden en opent hem zachtjes.

Binnen werpen de sterren aan het plafond een flauwe gloed over haar gezicht. Tilly slaapt, haar handen stevig geklemd om een wit uiltje, inmiddels groezelig en versleten door jarenlang knuffelen. Cara trekt het dekbed over haar heen en hurkt dan naast het bed.

Het is de grootste nachtmerrie van elke ouder, het nieuws te horen te krijgen dat te veel gezinnen die week hadden ontvangen. Uw kind is dood, en niet alleen dat, maar zijn laatste uren zijn vermoedelijk eng en pijnlijk geweest. Ze hebben hoogstwaarschijnlijk om genade gesmeekt, om hun moeder geroepen en hun laatste gedachten waren vast gewijd aan hun dierbaren. Cara kijkt naar het slapende gezicht van haar dochter en voelt de woede haar vanbinnen opvreten. Een kind verliezen door een ziekte of ongeluk is tragisch, maar dit zinloze wegnemen van een leven, van zoveel levens, is onverdraaglijk. Het is onmenselijk. Voor het eerst die week voelt ze tranen over haar gezicht lopen, die ze met haar mouw droogt.

Ze buigt voorover om haar dochter een kus op haar wang te geven. Die beweegt, opent haar ogen en kijkt haar aan.

‘Ga maar weer slapen, pukkie,’ fluistert ze.

‘Heb je de monsters gevangen?’ vraagt ze. ‘Papa zei dat je niet thuis was omdat je de monsters aan het vangen was.’

‘Altijd, liefje.’

‘Hoe zien ze eruit?’ Tilly’s ogen glanzen in het donker. ‘Papa zegt dat ze er net zo uitzien als wij.’

Inwendig vervloekt Cara haar man. ‘Ja, maar ik ben getraind, dus ik zie altijd het verschil.’

‘Is Josh een monster?’

Glimlachend stopt Cara het dekbed in. ‘Nee, dat vind jij misschien, maar je broer is geen monster.’

‘En papa? En Noah? Oom Nate?’

‘Nee. We hebben hier geen monsters, Tils. Die heb ik lang geleden al verjaagd. En nou gauw weer slapen.’

Ze knikt, gerustgesteld door het antwoord, en doet haar ogen dicht, waarna ze zich met uil en al omdraait.

Cara staat op en gaat naar haar eigen kamer. In de aangrenzende badkamer poetst ze haar tanden in het donker. Ze hoeft zichzelf niet te zien, de sporen die de dag op haar gezicht hebben nagelaten. Ze kleedt zich uit en kruipt in bed, tegen de rug van haar man aan. Hij mompelt iets onverstaanbaars.

‘Roo?’ fluistert ze. ‘Ben je wakker?’

Het is tegen beter weten in, en ze voelt zich schuldig omdat ze hem wakker wil maken. Maar hij ronkt onverstoorbaar door, en ze benijdt haar man omdat hij altijd kan slapen.

Cara rolt bij hem vandaan en gaat op haar rug naar het plafond liggen staren. Ze wacht tot de vermoeidheid toeslaat, een zalig niets waarvan ze weet dat het nooit zal komen.

Hoofdstuk 24

Het is vroeg in de ochtend, nog donker, wanneer hij wakker wordt van de pijn. Griffin gaat verliggen om te testen hoe erg het probleem is, en gaat dan langzaam rechtop zitten. Niet erger dan hij gewend is, dus staat hij voorzichtig op om naar de keuken te gaan.

De woning is afgekoeld en hij voelt de koelte op zijn huid. Op de tast vindt hij zijn weg naar de rugzak, waar hij het doosje pillen uit haalt. Snel neemt hij er twee in.

Hij is geen goeie gast, dat heeft hij altijd geweten. Hij voelde zich niet beledigd door Jess’ eerdere uitspraak; zo is hij nu eenmaal. Zelfs toen hij net bij de politie begon, was hij niet een van de frisse, ambitieuze nieuwelingen die enthousiast kwamen opdraven, met gestreken hemden, gepoetste schoenen. Dan stond hij buiten, sigaret in de hand, terwijl hij zich hoorde te melden voor de dienst.

Maar hij was degene die ze belden wanneer een of andere eikel zijn cel niet in wilde. Degene die ze als eenmansteam naar een louche buurt stuurden. Hij raakte regelmatig slaags: zijn dossier stond vol botbreuken en blauwe ogen. Hij klaarde de klus, en als die een paar pond extra aan zorgkosten met zich meebracht, dan was dat maar zo.

Hij had met de hakken over de sloot het schriftelijk examen gehaald, maar hij klom op tot rechercheur en daarna tot brigadier. Hij had banden gesmeed, met zowel de goede als de foute types, dingen geritseld, respect afgedwongen.

En toen liep het helemaal fout.

Hij loopt terug naar het bed en gaat zitten. De matras beweegt onder zijn gewicht. Jess verroert zich even in haar slaap en hij kijkt naar haar. Hij is blij dat ze terug is. Hij staat liever niet stil bij de reden, maar toen hij haar stem aan de telefoon hoorde, aarzelde hij geen moment. Stapte in de auto en bracht haar hierheen.

Hij heeft het gevoel dat hij haar moet beschermen en hij voelt zich met haar verbonden, zeker na wat ze zichzelf daarnet heeft aangedaan. Haar man, zijn vrouw – allebei vermoord door dezelfde man, maar dat is niet het enige.

Hij weet hoe Jess zich voelt. De neiging tot zelfdestructief gedrag, het constante gevoel te falen. Hij weet hoe het is om anders te zijn, om niet in dezelfde wereld te leven als alle anderen.

Ook vóór het allemaal gebeurde, keek hij al naar mensen die hun normale leventje leidden. Mannen in de supermarkt, met hun kinderen, of onderweg naar hun werk. En de meesten leken gelukkig. Hoe was dat in godsnaam mogelijk? Waren ze zich domweg niet bewust van de ellende in de wereld? Het onrecht, de problemen, de zorgen? Langzamerhand is Griffin gaan inzien dat zij misschien niet degenen zijn met wie iets mis is. Dat het aan hém ligt.

Maar het betekent dat hij kan kijken naar deze pd-foto’s, deze lijken, zonder met zijn ogen te knipperen. Het houdt hem ’s nachts niet uit zijn slaap – niet dát in elk geval. Hij accepteert dat zijn leven draait om dood en verderf.

Hij gaat weer naast Jess liggen en trekt het dekbed over zich heen. Daarbij vangt hij een vleug op van een warm lijf, een beetje muf en plakkerig, maar toch geruststellend. Hij weet nog steeds niet waarom ze is teruggekomen. Op zijn sombere momenten twijfelde hij weleens aan Mia’s liefde, dan vroeg hij waarom ze bij hem was, ondanks alles wat hij verkeerd deed. Ik voel me veilig bij jou, zei ze, zich als een kat tegen hem aan nestelend. Ik ben de jouwe, jij de mijne. Ik weet dat je er altijd voor me zult zijn.

Maar dat was hij niet. Niet toen het erop aankwam.

In het donker staart hij naar het plafond, wachtend tot het eerste licht naar binnen dringt; tot de dag echt begint, de laatste restjes slaap zijn verdreven. Na wat ze hebben ontdekt is hij vastberadener dan ooit.

Hij ziet waar deze psychopaat mee bezig is. Hij weet dat hij hem zal pakken. En hij weet dat hij hem zal laten boeten.

Koste wat het kost.

DAG 4

DONDERDAG

Hoofdstuk 25

‘Jeffrey Dahmer, veroordeeld wegens het vermoorden van zeventien mannen en jongens tussen 1978 en 1991. Gek op het in mootjes hakken van lichamen, met af en toe verkrachting of necrofilie als extraatje.’

Griffin staat voor een scherm waarop beelden worden geprojecteerd, met een stuk of twintig rechercheurs als toehoorders. Dit is de kant van hem die Cara zo goed kent: zelfverzekerd, onderkoeld.

‘Stond erom bekend gaten in schedels te boren terwijl de slachtoffers gedrogeerd waren en er zuur of kokend water in te gieten, naar verluidt om wandelende zombies van ze te maken.’ Hij wijst naar de foto’s van de plaatsen delict die over het scherm flitsen. ‘We gaan ervan uit elf lichamen te hebben gevonden, in diverse staten van ontbinding. Allemaal echo’s van Dahmer.’

Noah fluistert naast haar: ‘Hoe konden zoveel mensen onopgemerkt vermist raken?’

‘Waarschijnlijk op dezelfde manier als de slachtoffers van Dahmer,’ antwoordt Cara. ‘Mensen aan de rafelranden van de maatschappij. Daklozen, werklozen. Mannen vervreemd van hun gezinnen.’ Cara neemt zich voor hun namen te achterhalen. Stuk voor stuk.

Griffin loopt naar het whiteboard.

‘Peter William Sutcliffe, ook bekend als de Yorkshire Ripper. Veroordeeld wegens het vermoorden van dertien vrouwen. Onze dader is tot twee gekomen.’ Hij klikt op de knop in zijn hand, waarop een bloederig beeld op het scherm verschijnt. Cara heeft het eerder gezien, op de pd-foto’s, maar recht voor hen geprojecteerd, zo groot, bezorgt het zelfs de meest geharde rechercheur gegarandeerd koude rillingen.

Ze wrijft over haar ogen. Ze is brak, gebroken, en de dag is nog maar net begonnen. Die verdomde Libby en haar tequila ook.

Voor haar gevoel heeft ze vannacht amper geslapen, want toen ze de digitale wekker op drie uur zag springen, was ze nog klaarwakker. Toch moet ze zijn ingedommeld, want ze werd wakker van het kabaal van de wekker van haar man, die de ontbijtdienst moest draaien in het restaurant waar hij chef-kok is.

Hij had haar op haar wang gekust voor hij opstond. ‘Ben je met het avondeten thuis?’

‘Ik hoop het,’ had ze gemompeld.

Na verwoede pogingen om nog een paar uurtjes slaap bij elkaar te schrapen, had ze de voordeur gehoord toen hun nanny binnenkwam. Lauren, een vrouw van begin twintig, leek alles zo goed voor elkaar te hebben dat Cara er alleen maar met afgunst naar kon kijken. Cara hoorde haar lachen met de kinderen terwijl ze hen klaarmaakte om naar school te gaan. Als ze een andere baan had, zou ze zelf misschien ook zo zijn. Eindeloos geduld, tomeloze energie. Een soepel lijf dat bruiste van levenslust en warmte in plaats van zich opgebrand te voelen op haar negenendertigste.

Cara had zich naar de douche gesleept, waarna ze haar nog vochtige haar in een slonzige knot had gedraaid. Haar dochter was de kamer binnengestormd om op het bed te springen.

‘Lauren vraagt of je havermoutpap wil.’

Cara had een blik op de klok geworpen, op het punt om nee te zeggen, maar zag toen de hoopvolle blik van haar dochter.

‘Ja, lekker,’ had ze geantwoord, waarna ze was aangeschoven bij haar gezin in de keuken, om een paar momenten van het normale, onschuldige leven mee te pikken voordat de verschrikkingen van haar dag begonnen.

Ze richt haar aandacht weer op de zaal waar Griffin nogmaals op de knop heeft gedrukt.

‘Manson,’ zegt hij, waarna hij even zwijgt. ‘Het neersteken en -schieten van vijf mensen op maandagavond.’ Cara hoort geschokte geluiden uit de zaal opstijgen. ‘Onder wie een zwangere vrouw.’

‘Maar Manson was geen seriemoordenaar,’ fluistert Shenton naast haar. ‘Het waren Tex Watson, Susan Atkins en Pat Krenwinkel die de Tate-moorden uitvoerden.’

Cara kijkt opzij. ‘Laten we er geen semantische kwestie van maken, Toby,’ reageert ze. ‘Er zijn vijf mensen vermoord. Ik weet niet in hoeverre je wat hier gebeurt rationeel kunt benaderen.’

Deakin buigt naar voren. ‘Ik vind dat je het hem moet vertellen,’ mompelt hij, met een knikje naar Griffin.

Maar Cara houdt Shenton tegen wanneer hij zijn mond open wil doen. Nijdig kijkt ze naar Noah.

‘Ga hem nou niet opfokken, Deaks,’ sist ze. ‘Dit is al moeilijk genoeg.’

Cara weet dat haar broer en haar partner elkaar niet kunnen uitstaan. Het zijn allebei licht ontvlambare, koppige types, maar waar Griffin doet wat hij wil en zich niet druk maakt om de consequenties, is Deakin gesteld op regels, procedures en processen. En ze weet dat Noah pissig is omdat Griffin het voortouw heeft genomen bij deze briefing. In wezen is Noah waarschijnlijk kwaad dat hij de verbanden zelf niet heeft gezien, denkt ze.

Tot overmaat van ramp is Griffin verdergegaan en heeft hij het nu over Ed Kemper.

‘In 1972 pikte hij vrouwelijke lifters op, die hij meenam naar afgelegen gebieden, waar hij ze neerstak en wurgde. Daarna hakte hij ze in stukken en ontdeed zich van de lichamen. Hij werd gepakt nadat hij zijn moeder had vermoord en haar hoofd had volgespoten in 1973.’

Cara huivert bij zijn taalgebruik. Ze zal nog een hartig woordje met hem moeten wisselen.

‘Net als Kemper gebruikte onze dader een Ford Galaxy. Van het woord PIG op de muur en de Amerikaanse vlag bij de Manson-moorden tot het aquarium en de dvd’s in de Dahmer-flat: deze man gebruikt details die overeenkomen met de oorspronkelijke moorden.’

‘Dus hij is ons aan het tarten?’ vraagt een rechercheur. ‘Aan het bluffen?’

Griffin kijkt naar de projector. ‘Hij probeert beslist iets duidelijk te maken.’

Cara ziet dat Griffin zich afwendt en diep inademt. Ze weet wat er nu volgt. Hij drukt op de knop en er verschijnt een beeld op het scherm. Ze voelt haar spieren verstrakken.

De zaal is stil.

Griffin schraapt zijn keel. ‘Andere slachtoffers. Andere moorden die er volgens ons verband mee houden.’

Het is een foto van Mia. Haar schoonzus. Maar hierop is ze nauwelijks herkenbaar. Haar lichaam ligt op de vloer, handen vastgebonden, halfnaakt. Haar lange donkere haar plakt tegen haar gezicht, en er is bloed – overal bloed.

Het is een pd-foto van iets meer dan een jaar geleden. Cara herinnert het zich als de dag van gisteren.

Ze was afgestuurd op een steekpartij in een winkelcentrum, waar ze de camerabeelden stond te bekijken toen de melding binnenkwam via de portofoon. Ze had Nate die ochtend niet gezien, maar dat was niet ongebruikelijk, ze zaten bij verschillende teams. Deakin had zijn hand op haar schouder gelegd.

‘Het is Griffin,’ had hij gezegd, zijn gezicht somber.

Ze waren naar het ziekenhuis geracet, hadden door het raam van de ic staan kijken naar zijn bewusteloze, gehavende lichaam. Artsen spraken tegen haar, maar het was niet tot haar doorgedrongen. Tot ze hun had gevraagd: ‘Waar is Mia?’

Ze mocht Mia vanaf hun allereerste ontmoeting: een weekend weg in hun buitenhuisje met Roo en de kinderen. Hun toevluchtsoord op het platteland, weg van de hectiek van Roos keuken en de narigheid van haar politiewerk. Zoals gewoonlijk was Griffin laat aangekomen, en hij leek zenuwachtig. Haar eigengereide jongere broer nerveus? Maar dit werd verklaard toen hij de beeldschone vrouw aan zijn zijde voorstelde. Cara had zich gerealiseerd dat het met deze anders was voor Griffin. Dit was een blijvertje.

Mia was donker, met een lach die haar diepgroene ogen deed oplichten. Ze had Tilly vastgehouden, destijds nog een baby, en over een toekomst met kinderen gesproken, waarbij ze Griffin een vertrouwelijk lachje toewierp. Mia bracht een kant van Griffin naar boven die Cara hartverwarmend vond. Bij haar was hij kalmer. Gelukkiger. Hij was verliefd. Voor het eerst in haar leven hoefde Cara niet in te zitten over haar broer.

Tot die dag.

En hier was hij dan, een jaar later. Nu stond hij voor een gruwelijk beeld van het lichaam van zijn vrouw.

Griffin zwijgt. Iedereen is stil. Cara weet dat de meeste rechercheurs het verband zullen leggen tussen het bloederige beeld op het scherm en de man die ervoor staat. Hij drukt nogmaals op de knop en een beeld van Griffins oude woonkamer verschijnt, alles kort en klein geslagen, bloed op de muren en vloer. ‘Dit was de aanslag op een getrouwd stel vorig jaar, waarbij de vrouw werd verkracht en doodgeslagen. De man werd afgetuigd, maar overleefde het.’

‘Kon de man de dader identificeren?’

Hoofden draaien naar de gast die het vraagt. Hij is nieuw, overgekomen uit West Yorkshire, dus waarschijnlijk niet op de hoogte. Cara ziet de vrouw naast hem fronsen en hem een por geven.

Griffin klemt zijn kaken op elkaar. Dan, uiteindelijk: ‘Nee. De man kon geen bruikbare informatie geven.’

Cara staat op. Ze gebaart naar de man naast de deur en hij doet de verlichting aan. Iedereen krimpt ineen van het helle licht.

Ze gaat voor de groep staan. Griffin loopt naar de achterkant van de zaal.

‘Goed. Nu weten we dus waar me mee te maken hebben,’ begint ze, de leiding nemend. Inmiddels is er een enorm aantal rechercheurs dat diverse onderzoeksporen nagaat, om nog maar te zwijgen van het leger aan geüniformeerde en wijkagenten die de straat op gaan om vragen te stellen. ‘We weten dat deze kerel tot dusver meer dan twintig mensen heeft vermoord. Voor alle duidelijkheid: we gaan ervan uit dat hij opnieuw zal moorden, en wel op beestachtige en nietsontziende wijze.’ Ze wijst naar de foto van Michael Sharp op het whiteboard. ‘Vooralsnog is dit onze hoofdverdachte, tenzij het tegendeel wordt bewezen. Zijn bloed is aangetroffen op de Kemper-pd, en de Dahmer-moorden werden gepleegd in zijn flat.’ Ze begint taken te verdelen onder diverse groepjes in de zaal. ‘Diegenen onder jullie van korpsen uit andere delen van het land, ik wil dat jullie zaken uitwisselen. Breng de teams op de hoogte van wat jullie weten en laat het dan aan hen over.’ Ze ziet de blikken tussen rechercheurs. ‘Dit gaat niet om het aanwijzen van schuldigen. Dit gaat om een frisse kijk op moordzaken. Shenton,’ zegt ze. ‘Jij schijnt veel over seriemoordenaars te weten. Doe research naar alles wat we tot dusver over onze moorden hebben en stel een lijst op van de beruchtste seriemoordenaars. Wie weet duikt er iets op wat verband houdt met een andere zaak. En Campbell…’ Een van de nieuwe rechercheurs knikt bevestigend. ‘…neem contact op met Vermiste Personen. Ik wil deze slachtoffers geïdentificeerd hebben.’

Ze rondt de briefing af en het wordt rumoerig in de zaal. Energie, geroezemoes, mensen die popelen om aan de slag te gaan en deze kerel op te pakken.

Ze gebaart naar Griffin.

‘Gaat het?’ vraagt ze, en hij knikt. Dus niet, maar hij wil er duidelijk niet meer naar gevraagd worden.

‘Mooi. Luister, Nate,’ spreekt ze haar broer aan. ‘Als je mee gaat doen aan dit onderzoek, moet je je een beetje gedeisd houden. Ga niet tegen schenen schoppen, maak niemand kwaad.’

Hij buigt zijn hoofd opzij, met een flauw lachje. ‘Ik zal mijn best doen.’

‘Leg de lat wat hoger, want mijn baan staat ook op het spel. Niemand anders wil je erbij hebben. Marsh heeft duidelijk gemaakt dat je mijn verantwoordelijkheid bent. Dus als jij wordt ontslagen, heb ik een probleem. Helder?’

Hij knikt en salueert spottend. ‘Kristalhelder, chef.’

‘Goed zo. Deaks?’ roept ze door de zaal, waarop Noah naar hen toe loopt. Griffin kijkt chagrijnig.

‘En je moet Noah je excuses aanbieden.’

De twee mannen kijken elkaar nors aan.

‘Ik meen het, Nate. Bied je excuses aan. Want ik kan niet hebben dat jullie zo samenwerken.’

En daar was het dan: de reden voor zijn schorsing. Spanningen die hoog opliepen, ’s avonds laat, geen vooruitgang geboekt in de moord op Mia. Griffin net uit het ziekenhuis. En een opmerking van Noah aan Griffins adres: ‘Misschien hoor je hier niet te zijn.’

‘Misschien, als jij een betere agent was, zou ik hier niet hoeven te zijn.’

En toen de druppel die de emmer deed overlopen: ‘Misschien, als jij een betere echtgenoot was geweest –’

Noah had er meteen spijt van zodra hij het had gezegd, bekende hij later aan Cara, maar toen had Griffin hem al zo’n dreun op zijn gezicht gegeven dat hij zijn neus brak.

Fronsend kijkt Griffin naar Cara, zucht dan. ‘Het spijt me dat ik je heb geslagen,’ grauwt hij. ‘Maar je was een eikel.’

‘En jij, Noah. Zet je eroverheen.’

‘Alleen als ik er ook een mag uitdelen.’

‘Godallemachtig,’ foetert Cara binnensmonds. Mánnen. ‘Prima. Als Griffin zich als een eikel gedraagt, mag je van mij zijn neus breken. Maar doe het ergens waar niemand het kan zien.’

‘Deal.’ Deakin steekt zijn hand uit en Griffin schudt hem met tegenzin. ‘En sorry voor wat ik destijds zei.’

Griffin aanvaardt het met een kort knikje.

Cara rolt met haar ogen. ‘Ga je nu maar verdienstelijk maken.’

Griffin taait af en Cara kijkt naar Deakin. ‘Zeg alsjeblieft dat het een goed idee was om Griffin hierbij te betrekken.’

Noah werpt haar een vernietigende blik toe. Onbewust gaat zijn hand naar zijn neus. ‘Dat was het niet. Maar we kunnen er maar beter het beste van maken. Ik heb dan wel een bloedhekel aan die arrogante etterbak, maar hij is goed in zijn werk.’ Ze ziet zijn blik naar het whiteboard gaan. ‘Dus, wat nu?’

Cara sluit haar ogen even, doet ze dan weer open en kijkt hem aan. ‘Laten we doorgaan met Kemper en Dahmer,’ zegt ze. Ze schudt haar hoofd. ‘Niet te geloven dat we ze zo noemen.’

Zelfs met alles wat ze weet, doet deze zaak onwerkelijk aan. Maar de realiteit valt niet te ontkennen. Die bevindt zich daar, op het whiteboard, zwart-op-wit.

En bloedrood.

Hoofdstuk 26

Jess had de wekker die ochtend horen afgaan. Ze had gedaan alsof ze nog sliep en tussen haar wimpers door gezien dat Griffin opstond en naar de badkamer ging.

Ze had geen zin in een gesprek na wat ze afgelopen nacht had gedaan; bij daglicht gloeide ze van schaamte over haar idiote gedrag. Ze ging verliggen onder het dekbed en liet haar hand over haar dij gaan, over de pleisters, de korstjes, het kleverige bloed op de plekken waar de sneeën niet waren geheeld.

Ze hoorde dat de douche werd uitgezet en de badkamerdeur werd geopend. Griffin kwam naar buiten, een handdoek om zijn middel geslagen. Hij zag haar kijken, want er flitste een opgelaten trek over zijn gezicht voordat hij zich aankleedde: boxer, jeans, zittend op het bed om sokken aan te trekken, daarna zijn zware zwarte schoenen. Hij trok een T-shirt aan, daarover een hoody. Hij zag er niet echt uit als een politieagent. Dat vond ze leuk aan hem.

‘Ben je hier wanneer ik terugkom?’

Hij stond voor de spiegel, waar hij probeerde zijn haar glad te strijken, en vroeg het zonder zich naar haar om te draaien.

‘Als het goed is?’ zei ze.

Zijn glimlach was vluchtig, en Jess zag dat hij die probeerde te onderdrukken.

‘Geen probleem,’ had hij geantwoord.

Maar nu is het doodstil in de woning en voelt Jess zich onzeker. De kopzorgen zijn terug, de onzekerheid over wat haar te wachten staat. Wanneer Griffin er is, werkt zijn aanwezigheid geruststellend. Zijn kalme zelfverzekerdheid en zijn robuuste lijf hielden haar met beide benen op de grond. Maar nu hij weg is, voelt ze de zenuwen weer opspelen.

Ze zou nu thuis moeten zijn met Alice, waar ze tijdens hun ontbijt naar tekenfilms zouden kijken. Dan zou Patrick ze op hun kop geven omdat ze op de bank zaten te kruimelen. Er vormt zich een brok in haar keel, die ze wegslikt. Ze moet aan iets anders denken. Uitzoeken wie de brand heeft aangestoken, wie die andere moorden heeft gepleegd.

Ze staat op, trekt kleren aan en maakt een mok koffie. Met haar handen eromheen geslagen gaat ze aan tafel zitten. Die ligt nog steeds bezaaid met foto’s, aantekeningen, kranten, Griffins laptop.

Ze trekt een krant onder een stapel pd-foto’s vandaan. Die is van woensdag, gisteren, de pagina’s zijn omgeslagen bij een artikel. VERDACHTE VAN MOORD DOOR BRANDSTICHTING OP DE VLUCHT, leest ze met trillende vingers.

Jessica Ambrose, 29, verdacht van de moord op haar echtgenoot, Patrick Ambrose, die omkwam toen hun huis maandagnacht in vlammen opging, is het General Hospital ontvlucht, tegen doktersvoorschriften in. Patricks ouders, Cynthia en David Ambrose, verzoeken bewoners dringend om uit te kijken naar de vermoedelijke moordenaar van hun zoon, met de mededeling dat hun schoondochter ‘altijd al een tikje vreemd was. Ze heeft iets eigenaardigs over zich.’

Jessica wordt niet als gevaarlijk beschouwd, maar mensen worden verzocht het alarmnummer te bellen als ze weten waar ze zich bevindt.

Ze vloekt binnensmonds. Ze heeft zin om de hele krant aan snippers te scheuren, maar gooit hem in plaats daarvan op de grond. Hij fladdert neer, de pagina’s schots en scheef. Net goed.

Haar blik valt op een van de foto’s op tafel. Ze pakt hem op en tuurt naar het gezicht van de donkerharige vrouw: Griffins vrouw. Op deze foto staat ze lachend, in gelukkiger tijden, en Jess herkent de groen met zilveren halvemaantjes die aan haar oren hangen.

De oorbel die op haar deurmat was gevonden.

Ze trekt de laptop naar zich toe en logt in, waarna ze Google opent. Het is basisonderzoek, de politie moet dit allang hebben gedaan, denkt ze terwijl ze vrouw verkrachting seriemoordenaar intypt, maar ze doet het toch. Een krankzinnig aantal resultaten verschijnt op het scherm, stuk voor stuk even bruut en schokkend.

Fronsend doet ze een nieuwe poging, ditmaal: brandstichting seriemoordenaar, en bovenaan de zoekresultaten verschijnt een naam.

Bruce George Peter Lee. Ze klikt op de Wikipedia-link en leest de pagina. Dan, bij één regel, stokt haar adem.

… door petroleum door de brievenbus te gieten…

Dit moet ze Griffin vertellen. Dit is het – het verband tussen de andere moorden en Patrick. Ze gaat verwoed op zoek naar een telefoon, een vaste lijn, en vindt er uiteindelijk een, begraven onder een berg kleren.

Ze haalt het papiertje uit haar zak en draait het nummer.

Hij neemt op, zijn stem nors, dus komt ze meteen ter zake.

‘Het is Lee,’ zegt ze. ‘Zoek maar op. Dit is het bewijs. Dit bewijst dat ik het niet was. Ze moeten me bij Alice laten.’

Het blijft even stil.

‘Dat had ik al uitgevogeld,’ zegt Griffin. ‘Maar het bewijst helemaal niks.’

‘Heb je het je zus verteld? Wat zegt zij?’ dringt Jess aan.

Weer een stilte. ‘Ik zal het doorgeven,’ mompelt hij.

‘En de link met…’ Ze slikt haar woorden in. ‘…de oorbel,’ vervolgt ze.

‘Ik zal het doorgeven,’ herhaalt hij, en hij hangt op.

Even luistert Jess naar de ingesprektoon, dan laat ze de telefoon langzaam zakken. Na de opwinding over haar ontdekking is Griffins reactie een gigantische anticlimax. Daar staat ze, alleen in de koude, lege woning, blote voeten, vieze kleren. Ze voelt de leegte. Ze mist haar gezin, haar dochter, haar man, en met de piepende telefoon nog in haar hand geklemd begint ze te huilen.

Hoofdstuk 27

‘Tien minuten,’ zegt de stem aan de andere kant van de lijn, waarna wordt opgehangen. Maar meer hoeft Cara niet te weten. Zuchtend strijkt ze haar haar naar achteren, laat het dan weer los. Wat zal ze ermee doen?

‘Weet je wat ma zou zeggen?’ vraagt Griffin vanuit de deuropening van haar kantoor.

Cara grijnst. ‘Trek het niet dood in een knot?’

‘Precies. En doe wat lippenstift op, je ziet er niet uit,’ bauwt hij haar na, waarna hij glimlachend binnenkomt en op de stoel voor haar bureau gaat zitten. ‘Luister, Cara –’

‘Echt hoor, ik ben klaar met dat gezeik tussen jou en Deakin,’ onderbreekt ze hem.

‘Nee, daar gaat het niet om.’ Hij aarzelt. ‘We moeten het hebben over de brand van maandag. Ik denk dat dit Lee is – een brandstichter die eind jaren zeventig actief was.’ Hij geeft haar het dossier aan.

Cara weet waar hij op doelt. ‘Maar Taylor zei dat dit anders was. Ze hebben toch een verdachte?’ vraagt ze. ‘Heeft de echtgenote het niet gedaan, om vervolgens onder te duiken? En hoe weet jij hiervan?’

‘Ik heb gezorgd dat ik een melding van het systeem krijg wanneer er een verdachte moord is gepleegd,’ zegt hij, en Cara rolt met haar ogen. ‘En je kent Taylor. Die is niet eens in staat de juiste persoon te arresteren als de dader in haar schoot zit te schijten. En trouwens, volgens mij was het de echtgenote niet. Kijk naar de details van de zaak. Er is petroleum door de brievenbus gegoten. Mia’s oorbel lag op de deurmat – weer een teken dat de moordenaar ons aan het sarren is. En het bewijs tegen de echtgenote is op z’n best indirect. Vingerafdrukken op een gieter die, zo geeft zelfs Taylor toe, waarschijnlijk uit de schuur was gehaald.’

‘Waarom is ze dan op de vlucht geslagen?’

‘Ze vertrouwt de politie niet. Ze was bang, doodsbang dat ze haar dochter niet meer mocht zien.’

‘Dit is puur giswerk, Griffin, hoe kun je daar zo zeker van zijn?’ Dan dringt het tot haar door. ‘O, shit. O, Nate, weet jij waar ze is?’

‘Ze heeft het niet gedaan, oké?’ fluistert hij. ‘Hou het alsjeblieft voor je.’

‘Nate, je kunt echt geen moordverdachte verbergen!’ Ze werpt een blik op de afdeling. ‘Zeker niet nu je hier terug bent. Waar is ze? Is ze bij jou thuis?’

‘Nee! Waar zie je me voor aan? Ik ben niet achterlijk,’ zegt hij, maar Cara ziet het aan zijn gezicht. Soms wel, denkt ze. ‘Betrek de zaak erbij. En als die niet in het beeld past, pak ik haar op.’

‘Hebben we niet genoeg te doen? Zoveel hulp hebben we niet.’ Maar ze slaakt een geërgerde zucht. ‘Goed dan. Maar even onder ons: onderzoek het. En laat Taylor voorlopig op de zaak. Ik wil er niet van uitgaan dat alles verband houdt met elkaar.’ Griffin wil opstappen, maar Cara buigt voorover en grijpt zijn arm.

‘Nate, hou me op de hoogte, oké?’

Hij knikt en vertrekt. Ze kreunt zachtjes. Hier heeft ze geen puf voor, haar broer die onderdak biedt aan een mogelijke misdadiger. Ze besluit het er voorlopig bij te laten. Te doen alsof ze van niets weet.

Ze staat op en loopt haar kantoor uit, waar ze even blijft kijken naar de rechercheurs die keihard aan het werk zijn. Dit is het deel van haar baan dat ze heerlijk vindt: de hectiek op de afdeling – een gemeenschappelijk doel, mensen die samenwerken om resultaat te boeken. Heel even staat ze zichzelf toe vol vertrouwen te zijn. Ze krijgen hem te pakken. Dan een andere gedachte: ze zullen wel moeten.

Deakin duikt naast haar op. ‘Waar ging dat over?’ vraagt hij, met een blik op Griffin.

‘O, een andere zaak die volgens hem in het beeld past.’

Zijn blik verplaatst zich naar de andere kant van de afdeling. ‘Roo is er,’ zegt hij.

Cara draait zich om, en inderdaad: haar man staat in de deuropening van de afdeling, een geüniformeerde agent naast hem. Hij draagt jeans en een trui, is op weg terug naar het restaurant, neemt ze aan. Ze loopt erheen om haar man met een verraste kus te begroeten.

‘Lauren zei dat je je telefoon vanochtend had laten liggen,’ legt hij uit, hem overhandigend. Dankbaar pakt ze hem aan. ‘Dus hier ben je mee bezig?’ vraagt hij, gebarend naar het whiteboard.

‘Helaas wel, ja,’ antwoordt ze. ‘Heb je het op tv gezien?’

‘Iedereen heeft het erover.’ Hij zwijgt even. ‘En ik kreeg net een telefoontje van school. Tilly heeft overgegeven.’

‘Shit,’ foetert ze binnensmonds. Er valt een stilte. Ze weet niet wat ze moet zeggen. Geen denken aan dat ze nu weggaat, en dat weet haar man ook. ‘Kan Lauren haar ophalen?’ vraagt ze.

‘Ze heeft vanmiddag vrij,’ zegt Roo zuchtend. ‘Ik bel haar wel. Het is vast geen probleem.’

‘Ik ben met het avondeten thuis,’ zegt ze, in een poging haar man zoet te houden. ‘Beloofd.’

‘Fijn. Ik neem wel iets mee uit het restaurant. Komt Noah ook?’ vraagt hij.

Cara kijkt de zaal in, waar Deakin inmiddels staat te praten met Shenton. ‘Daar zal ik voor zorgen,’ antwoordt ze. ‘En Roo?’

‘Hm?’

‘Laten we ertussenuit gaan, zodra dit achter de rug is. Met de kinderen. Naar het buitenhuisje, een rustige plek. Maakt me niet uit.’ Het enige wat Cara op dit moment wil, is rust. Slapen, lekker eten. Tijd met haar man doorbrengen. Hij glimlacht.

‘Dat zou leuk zijn.’

Dan ziet ze Marsh naar haar gebaren vanaf de gang. Twee vingers, de andere kant op wijzend. Het is tijd.

Snel loopt ze achter Marsh aan door het bureau, en onderweg wordt ze geplaagd door het gebruikelijke schuldgevoel. De druk om alles tegelijk te zijn: moeder, echtgenote, rechercheur, partner, zus. Haar dochter is niet lekker, en zij heeft te maken met misschien wel de meest schokkende meervoudige moordzaak die dit land ooit heeft meegemaakt. Ze zucht. Als ze vanavond één ding voor elkaar wil krijgen, dan is het op tijd thuis zijn voor het avondeten.

Daar kan ze nu echter niet aan denken. Ze weet waar ze naartoe gaan en het is niet iets waar ze naar uitkijkt.

‘Hou gewoon je mond maar. Ik geef het wel aan als jij het woord moet nemen.’ Marsh blijft staan voor een dubbele houten deur. ‘En bij twijfel zeg je: geen commentaar.’

Hij duwt hem open. Ze kunnen op slag niets meer horen of zien. Geroep, geschreeuw, gedrang om aandacht te trekken terwijl ze door de meute journalisten lopen naar waar het hoofd van de politie zit te wachten. Flitsende camera’s doen haar met de ogen knipperen.

‘Fucking aasgieren,’ foetert Marsh tegen Cara wanneer ze voorin plaatsnemen. Cara doet wat haar is opgedragen en houdt haar mond, terwijl Marsh zijn handen omhoogsteekt.

‘Stilte!’ roept hij. ‘Zullen we beginnen?’

De zaal is kleurloos en saai – vuilwitte muren, groezelig blauw tapijt met een patroontje. Ze zijn verkast van hun normale, mooiere perszaal naar deze, maar desondanks zijn er alleen staanplaatsen. Cara heeft nog nooit zoiets meegemaakt. Het is bomvol, de pers dringt naar voren, hongerig naar zelfs het kleinste snippertje informatie.

Langzaam verstomt het rumoer, en de persconferentie begint.

‘Zoals u ongetwijfeld allemaal weet, heeft de politie gistermiddag rond kwart over vier een inval gedaan in een flat in het westen van de stad, waar rechercheurs de stoffelijke overschotten aantroffen van – naar we inmiddels aannemen – elf volwassen mannen in diverse staat van ontbinding.’

‘Is het een seriemoordenaar?’ roept een journalist, gevolgd door een spervuur van vragen van de anderen.

Fronsend heft Marsh zijn arm weer op.

‘Wij vermoeden dat deze moorden allemaal door één dader zijn gepleegd, ja.’ Marsh zit zichtbaar te zweten, een glimmend laagje op zijn voorhoofd.

‘En is die dader een man die Michael Sharp heet?’

Marsh kijkt woest naar de vrouw. ‘Geen commentaar.’

‘Zijn de lijken gevonden in Michael Sharps flat?’

‘Geen commentaar.’

Journalisten slaan hun ogen neer en beginnen druk te pennen. Cara weet dat Marsh’ reactie voor deze lui gelijkstaat aan ja zeggen.

‘Hebben jullie de slachtoffers weten te identificeren?’

‘Nog niet. We hebben voor zover mogelijk de nabestaanden geïnformeerd, maar het onderzoek loopt nog. Bezorgde familieleden worden verzocht het informatienummer te bellen dat in het persbericht staat dat u hebt gekregen.’

‘Inspecteur Elliott! Kunt u de geruchten dat deze moorden verband houden met andere elders in het land bevestigen?’

Cara werpt een vluchtige blik op Marsh, maar voor ze kan antwoorden, vuurt een andere journalist in de menigte zijn vraag af.

‘Kunt u bevestigen dat de Echoman moorden kopieert van beruchte seriemoordenaars?’

De zaal valt stil. Cara herkent Steve Gray van de Chronicle, op wie alle ogen zich richten.

‘Wat zei je daar?’ sist Marsh.

‘Zo noemen ze hem,’ gaat Gray verder. ‘Omdat zijn misdaden echo’s zijn van die van moordenaars uit het verleden.’

Cara’s adem stokt. De muur van lawaai en camera’s barst weer los. Ze vloekt binnensmonds.

Dit is niet best. Precies wat ze per se wilden voorkomen.

Nu heeft hij een naam.

De Echoman.

Deel 2

Hampshire Chronicle, 20 februari 1996

BROERS VERMOORD BIJ SCHOKKENDE STEEKPARTIJ

Een moordonderzoek is opgestart nadat de politie van Hampshire maandag om 07.00 uur werd opgeroepen naar een huis op Millmoor Way. Buren sloegen alarm toen ze een bebloed kind uit het huis zagen komen. Bij betreding van het pand troffen ze de broers Gary en Marcus Keane in de kamers boven aan, beiden doodgestoken.

Het kind (9), van wie de naam om juridische redenen niet kan worden vrijgegeven, was ongedeerd, en is inmiddels overgedragen aan jeugdzorg.

De politie heeft nog geen persbericht naar buiten gebracht, maar bronnen melden dat beide broers ter plaatse overleden bleken. Er gaan tevens geruchten dat de lichamen waren verminkt, met hun genitaliën verwijderd.

De broers, beiden werkloos, waren berucht in de buurt en zouden betrokken zijn bij drugs- en pedofielenbendes.

Er zijn geen arrestaties verricht, en de politie is momenteel niet op zoek naar iemand anders in verband met de sterfgevallen. Een anonieme bron binnen het korps wilde echter benadrukken dat er geen reden voor ongerustheid is en geen gevaar voor de bevolking.

Hoofdstuk 28

Griffin volgt de persconferentie op het scherm op de afdeling. Hij ziet Cara’s reactie op het moment dat de bijnaam wordt uitgesproken. De Echoman. Hoe hard ze ook proberen het de kop in te drukken, hij weet: er is geen houden meer aan, dit wordt algemeen bekend.

Deze nieuwe ontwikkeling staat hem helemaal niet aan, en Cara en Marsh evenmin, ziet hij. Door een seriemoordenaar een naam te geven, krijgt de dader het gevoel dat hij belangrijk is. Even berucht als andere moordenaars uit het verleden: de Son of Sam, BTK, de Green River Killer.

Hij ziet de andere rechercheurs zijn kant op kijken.

‘Ik wil die naam hier uit niemands mond horen,’ zegt hij tegen de zaal. ‘Begrepen?’ De rechercheurs knikken. Maar hij weet dat zijn waarschuwing zinloos is. De politie is even gebrand op een bijnaam als de pers.

‘Rechercheur Griffin?’ Een stem leidt hem af.

Hij wil gewoon even met rust gelaten worden. Hij maakt zich zorgen over Jess, over wat er vannacht gebeurde, en hij moet zijn gedachten op een rijtje krijgen. Proberen niet aan Mia te denken. Maar de knakker is schoorvoetend naar hem toe gekomen en staat nu afwachtend achter zijn stoel.

‘Gewoon Griffin,’ reageert hij. ‘Wat?’

‘Agent Toby Shenton.’ Hij gaat zitten. ‘Ik bedacht iets, over jouw zaak, en ik wilde… Ik dacht…’

‘Nou, kom op,’ grauwt Griffin.

Shenton legt drie foto’s op het bureau. Griffin werpt er een blik op.

‘Ik weet hoe ze eruitzien, Shenton. Ik was erbij.’

‘Ja, maar… Ik denk dat het de GSK is.’

Griffin kijkt hem aan. Nu heeft Shenton zijn volledige aandacht. ‘GSK?’

‘Golden State Killer. Veroordeeld op dertien aanklachten wegens moord met voorbedachten rade en dertien aanklachten wegens ontvoering, maar hij werd verondersteld meer dan vijftig verkrachtingen en meer dan honderd inbraken te hebben gepleegd in Californië, tussen 1974 en 1986.’ Shenton lijkt iets zelfverzekerder. ‘De toedracht van de… de aanslag op jullie komt overeen met de moorden op Lyman en Charlene Smith. De moordenaar kwam binnen door het badkamerraam, hij bond ze vast met koord van de gordijnen. Hij…’ Shenton hapert. ‘Hij verkrachtte haar en sloeg hen toen allebei dood met een blok van de houtstapel.’ Hij aarzelt, kijkt Griffin dan aan. ‘Ik denk dat het niet de bedoeling was dat jij het overleefde.’

Griffin slikt moeizaam. Hij kijkt naar de informatie die Shenton voor hem heeft neergelegd. Hij herinnert zich het verblindende licht, het wapen tegen zijn hoofd. Hij herinnert zich hoe machteloos hij zich voelde toen hij vastgebonden het gegil van zijn vrouw in de andere kamer aan moest horen.

‘Maar er is één ding anders.’

Griffin schraapt zijn keel. ‘Ga verder.’

‘De schoenen. Bij de andere verkrachtingen met inbraak komen de schoenafdrukken die ter plaatse zijn gevonden overeen met een oud model Adidas-sportschoen, zeshoekig patroon, dezelfde als bij de GSK. Maar de bij jullie badkamerraam gevonden sporen? Die zijn anders.’

Griffin verstrakt. ‘Heb je een match gevonden?’

‘Nog niet. Maar denk je dat het opzettelijk is? Of heeft de moordenaar een fout gemaakt?’

‘Ga ermee door, zoek het uit. En vertel het aan Elliott,’ zegt hij. Shenton staat op. ‘Hoe weet je hier trouwens zoveel van?’

Hij ziet Shentons gezicht rood worden. ‘Ik heb het gestudeerd aan de universiteit.’ Griffin trekt een wenkbrauw op. ‘Ik ben afgestudeerd in criminologie en gedragspsychologie. Mijn proefschrift ging over seriemoordenaars die in hun jeugd zijn misbruikt.’

Griffin ademt diep in. ‘Vertel dat ook aan Elliott,’ zegt hij uiteindelijk.

Hoofdstuk 29

Cara steekt haar sleutel in de voordeur en luistert. Binnen hoort ze gegil, gekrijs, gevolgd door geschreeuw. Ze duwt de deur open. Het is een chaos. De woonkamer ligt bezaaid met speelgoed, de tv staat aan, daarop schettert een Lego Ninjago-aflevering. Noah volgt haar en doet de voordeur achter zich dicht.

Het kabaal komt van boven, dus gaat ze erop af. De badkamer staat blank, handdoeken slingeren over de vloer. Ze raapt haar dochters trui op, dan de rest van de kleren.

‘Mammie!’ Haar dochter steekt haar hoofd om de hoek en rent vervolgens op Cara af. Ze bukt om haar armen om haar aanstormende dochter te slaan. ‘Je bent er!’ zegt ze tegen haar borst. ‘Lees je ons een verhaaltje voor?’

Haar dochter kijkt over haar schouder, ziet Noah bovenaan de trap staan en slaakt dan een verrukte kreet.

‘Leest Noah ons een verhaaltje voor?’

Cara glimlacht. Ze wist dat ze aan de zijlijn zou worden gezet zodra ze Noah in het oog kregen. De eerste keer dat Noah hen had ontmoet, had Cara tot haar verbazing ontdekt dat er geen accent was dat Deakin niet kon nadoen. Geen raar stemmetje dat hij niet perfect onder de knie had. Hij liet de kinderen het uitgieren van het lachen tijdens het voorlezen van hun nieuwste lievelingsboek.

Tilly grijpt Noahs hand om hem mee te sleuren naar haar kamer. Cara laat ze maar even, doet eerst de rondslingerende kleren van de kinderen in de wasmand en dweilt het water op de vloer op met een handdoek. De andere hangt ze aan het rek.

Ze draait zich om als ze zachte voetstappen de trap op hoort komen, verbaasd dat Lauren er nog is.

‘Bedankt dat je bent gebleven,’ zegt ze tegen haar.

Lauren glimlacht. ‘Geen probleem. Ik had geen andere plannen.’

Cara knikt. De twee vrouwen staan een ogenblik op de gang. Lauren strijkt haar lange blonde haren achter haar oren, en Cara voelt zich enigszins opgelaten. Ze wil zeggen dat ze naar huis moet gaan, ze wil deze tijd met haar gezin voor haarzelf, maar ze is bang dat het lomp overkomt nu Lauren zo aardig is geweest om hen vandaag te helpen.

Ze horen hoe Noah in de slaapkamer begint voor te lezen. Ze glimlacht om zijn imitatie van een Cockneydialect, gevolgd door galmende Schotse tonen. De deur gaat open en Roo komt naar buiten.

‘Weer aan de kant gezet?’ zegt Cara, en Roo grijnst.

‘Zoals gewoonlijk.’ Hij slaat een arm om haar heen en plant een zoen op haar voorhoofd. ‘Hoe was jouw dag?’

‘Dat wil je niet weten.’

Ze omhelst haar man, blij het vrolijke gegiechel van haar dochter en het gelach van haar zoon te horen. Ze ziet hen zo voor zich, tegen Noah aan genesteld op Josh’ bed, schoon en warm in hun pyjama’s.

‘Hoe is het met Tilly?’ vraagt ze.

‘Niet meer overgegeven, vanavond wat geroosterd brood gegeten, dus alles lijkt weer oké. Ik ga aan het eten beginnen,’ zegt hij. ‘Eet je mee?’ vraagt hij Lauren.

Zeg nee, zeg nee, bidt Cara inwendig.

‘Bedankt, maar ik moet er maar eens vandoor,’ zegt Lauren. ‘Ik zal eerst nog even helpen opruimen.’

Cara hoort Roo protesteren dat ze weleens met de voeten op tafel mag gaan uitblazen terwijl ze beiden naar beneden gaan. Ik betaal die vrouw niet genoeg, denkt Cara, waarbij het vertrouwde schuldgevoel opspeelt.

In de slaapkamer zit Noah op Joshua’s bed, met haar zoon naast hem, kijkend naar de plaatjes in het boek die het verhaal illustreren. Tilly zit op de grond, en Cara laat zich in kleermakerszit naast haar zakken, waarna ze haar dochter op schoot trekt.

Ze buigt haar hoofd om haar neus in haar dochters haar te begraven. Het ruikt naar aardbeienshampoo. Tilly drinkt van haar melk en staart naar Noah, helemaal in de ban van het verhaal.

Cara kijkt op naar Noah. Voor het eerst die dag heeft hij een lach op zijn gezicht; hij vindt het leuk om voor te lezen, de onverdeelde aandacht van haar kinderen te krijgen. Dit is een kant van Noah die haar telkens weer verrast: deze zachtere, vaderlijke kant. Ze zou dolgraag willen dat Noah iemand vond, verliefd werd.

Zodra het tweede verhaaltje uit is, staat Noah op en geeft beide kinderen een knuffel, waarna hij Cara met hen alleen laat.

‘Nu naar bed, jongens,’ zegt Cara tegen de dollende kinderen, waarop ze uiteindelijk onder hun dekbedden kruipen. Tilly in haar eigen kamer ernaast. Ze wenst haar zoon welterusten met een knuffel en een kus. Nadat ze het licht uit heeft gedaan, blijft ze in de deuropening staan, waar ze nog net de vorm van zijn lijfje kan onderscheiden in het donker, en voelt liefde opwellen.

Ze hoort de klik van de voordeur wanneer Lauren vertrekt, en hoort daarna Roo de trap op komen om Tilly welterusten te wensen.

Voor haar gezin zou ze alles overhebben. Ze vraagt zich af of ze deze baan eraan zou moeten geven om iets met meer regelmaat te doen, meer negen-tot-vijf, maar zet de gedachte dan uit haar hoofd. Ze weet dat ze dat nooit zal doen.

Roo komt uit Tilly’s kamer de gang op lopen.

‘Rust,’ fluistert hij.

Ze knikt en hij gaat Joshua welterusten zeggen, terwijl zij hetzelfde doet bij Tilly.

Ze slaapt al half.

‘Mama?’ zegt ze op het moment dat Cara de deur dicht wil doen.

‘Hm?’ Cara kijkt om, het licht van de gang werpt een gloed over haar dochter.

‘Ga jij het winnen? Van de monsters?’

Cara zucht. ‘Ik doe mijn best,’ zegt ze uiteindelijk. ‘Ga slapen, pukkie.’

Ze doet de deur achter zich dicht en blijft op de gang staan. Van beneden hoort ze de bulderende lach van haar man, gevolgd door die van Noah. Zelfs bij zoveel huiselijk geluk heeft ze een zwaar gevoel vanbinnen. Ze weet dat ze momenteel niet aan de winnende hand is. Integendeel.

In de keuken is de tafel gedekt en stijgen inmiddels heerlijke geuren op uit de oven. Roo staat achter het aanrecht, een mes in de hand, het lemmet waarmee hij wortels snijdt is een ondefinieerbare flits. Cara blijft in de deuropening staan.

Zodra hij klaar is, kiepert hij de groente in kokend water, waarna hij Cara ziet staan. Hij gooit het mes in de lucht. Het draait in de rondte, waarna hij het handig bij het heft vangt.

‘Hoe oud ben je? Twaalf?’ bespot Deakin hem vanaf zijn plek aan de tafel. ‘Je uitsloven voor je meisje?’

Roo houdt het mes op naar Deakin. ‘Wil jij het proberen?’ zegt hij.

‘Deaks, ik ga je niet met blauw zwaailicht naar het ziekenhuis rijden met een jaap in je hand omdat jij je zo nodig moet bewijzen tegenover mijn man,’ zegt Cara, waarop Noah zijn handen omhoogsteekt.

‘Ik weet wanneer ik verslagen ben,’ zegt hij lachend.

De oven piept en Roo gaat erheen om het eten uit de oven op hun borden te scheppen. Het is een bizarre combinatie: cannelloni met spinazie en ricotta in tomatensaus, perfect gegaarde plakken beef Wellington en aardappelgratin – allemaal kliekjes uit het restaurant. Dat is een voordeel van een echtgenoot die op rare tijden werkt als chef-kok: maaltijden waar je normaliter twintig, dertig pond voor zou betalen, krijg je thuis voorgeschoteld.

Ze vallen aan. Deakin lijkt uitgehongerd, en Cara vraagt zich af wanneer hij tijd heeft om voor zichzelf te koken, als hij dat al doet. Roo vertelt over zijn nieuwe souschef, een frêle Française, die binnen een uur al in huilen uitbarstte.

‘Ze zou eens een dagje met ons moeten meelopen, dan zou ze reden hebben om te janken,’ zegt Noah met volle mond.

Roo kijkt naar Cara. ‘Ik zag je op het nieuws.’ Hij zwijgt even. ‘Is het een seriemoordenaar?’

Cara knikt traag. Ze neemt een slok uit het glas wijn voor haar. ‘Daar ziet het wel naar uit. Nate heeft het patroon ontdekt.’

‘Hoe is het met hem? Ik had even gedag moeten zeggen toen ik er was.’

‘Het zonnetje in huis, zoals altijd,’ zegt Noah sarcastisch.

Cara werpt een afkeurende blik op hem. ‘Best goed. Terug bij ons, voorlopig althans. Ik heb liever dat hij me op het bureau voor de voeten loopt dan dat hij wegkwijnt in dat souterrain.’ Ze kijkt op wanneer ze een klein stemmetje van boven hoort roepen.

Roo schuift zijn bord opzij. ‘Ik ga wel,’ zegt hij. ‘Jij bent nog niet uitgegeten.’

Noah kijkt hem na, werpt dan een blik op Cara. Die onderschept ze.

‘Wat?’ vraagt ze.

Noah kijkt naar zijn bord en neemt nog een hap. ‘Heeft Lauren een vriendje?’ vraagt hij uiteindelijk.

Cara fronst. ‘Ik geloof het niet, nee. Hoezo? Ben je geïnteresseerd?’ Ze heeft geen idee waar Noah heen wil.

Noah neemt een teug bier. ‘Ze is wel…’ Hij aarzelt. ‘…erg vertrouwelijk met Roo.’

‘Ze kennen elkaar al heel lang.’

‘Weet ik, het is alleen…’ Hij fronst zijn wenkbrauwen. ‘Ach, niks.’

‘Voor de draad ermee, Deaks.’

‘Toen ze buiten bij de auto stonden, zag ik dat ze haar hand op zijn arm legde. En die lag daar, ik weet niet, iets te lang. En toen ze mij zag, haalde ze hem weg.’

Cara schudt haar hoofd. ‘Het stelt niets voor, Noah. Ik snap waar dit vandaan komt. Maar dat wij elke dag rottigheid zien, betekent niet dat iedereen het uithaalt. Er speelt tussen Roo en Lauren niet meer dan tussen jou en mij.’

Noah kijkt haar aan. Hij houdt haar blik nét iets te lang vast, waardoor zij wegkijkt.

‘Je hebt gelijk. Vergeet het,’ zegt hij ten slotte.

In stilte eten ze hun bord leeg. Roo komt terug en gaat aan tafel zitten.

‘Alles oké?’ vraagt hij, bevreemd van de een naar de ander kijkend.

Cara forceert een glimlach. ‘Ja hoor.’

Noah neemt een laatste teug uit zijn flesje bier. Hij pakt hun borden en brengt die naar de gootsteen; Cara volgt hem met de rest van de afwas.

‘Ik ga er maar eens vandoor,’ zegt hij. Hij wil haar niet aankijken.

‘Nee, Noah, blijf nog even,’ protesteert ze, maar hij schudt zijn hoofd.

‘Sorry, ik ben bekaf.’

Roo geeft hem een knuffel en een kameraadschappelijke klap op de rug, en Cara laat hem uit. Hij grist zijn jack mee, doet de deur open en draait zich dan om.

‘Cara, vergeet wat ik zei, ik had er niet over moeten beginnen,’ mompelt hij. Hij klopt op zijn zakken, waar hij het vertrouwde pakje sigaretten uit haalt. Hij steekt er een tussen zijn lippen.

‘Deaks, alsjeblieft, ik geef je een lift,’ dringt Cara aan. Het stortregent, de weg staat vol plassen. Hij zal in een mum van tijd zeiknat zijn, weet ze, maar hij schudt weer zijn hoofd en steekt de sigaret op.

‘Dat hoeft niet. Ik loop liever.’

‘Neem dan in elk geval een regenjas mee.’

Ze houdt er een van Roo op, die hij aantrekt, waarna hij hun straat uit beent, het hoofd gebogen, de capuchon op tegen de regen. Het gesprek met Libby in de bar schiet haar te binnen, en ze vraagt zich af hoe het eigenlijk zit tussen haar en Noah. Wat hij eigenlijk van haar vindt.

Ze voelt dat Roo zijn armen om haar heen slaat en ze leunt achterover tegen zijn borst.

‘Wat was er nou aan de hand?’ vraagt Roo.

Cara draait zich om in zijn armen en rekt zich uit om hem te kussen. ‘O, het onderzoek. Het sloopt ons allemaal.’ Ze legt haar gezicht tegen zijn trui terwijl hij de deur dichtdoet. ‘Het was fijn jou vandaag op het bureau te zien,’ zegt ze, en ze doet haar ogen even dicht.

‘Ik ben altijd bang dat ik je stoor.’

‘Nee, het was fijn om herinnerd te worden aan de mooie dingen in het leven.’

Haar man trekt haar dichter tegen zich aan en ze voelt dat hij een zoen op haar kruin geeft. Dan kijkt ze naar hem op.

‘Bedtijd?’ vraagt ze.

Hij glimlacht. Ze weet dat hij precies snapt wat ze voorstelt.

‘Bedtijd,’ beaamt hij.

Hoofdstuk 30

Griffin komt thuis. De deur wordt dichtgeknald, hij smijt zijn rugzak op tafel en neemt dan twee pillen uit het doosje, die hij in zijn mond gooit.

Jess zit op de bank, haar voeten onder haar opgetrokken. Ze heeft een saaie dag achter de rug. Geslapen, gedoucht, zich aangekleed. Geluncht. Ze durfde niet naar buiten, wetende dat er mensen naar haar op zoek zijn.

‘Wat is er?’ vraagt ze.

Hij kijkt op, fronst dan. ‘Niks,’ zegt hij. ‘Helemaal niks.’

‘Er moet iets zijn…’

‘Niks! Oké?’ Ze schrikt van zijn uitbarsting, en hij ziet haar reactie. Zijn kaakspieren spannen zich. Dan zegt hij, rustiger: ‘Gewoon een hoop standaard politiegedoe, Jess. Geen aanknopingspunten. We zijn geen stap verder in het opsporen van die kerel.’

Zonder verder commentaar graaft hij weer in zijn rugzak en haalt er een mobiele telefoon uit.

‘Ik heb deze voor je gekocht,’ zegt hij, en hij schuift hem over de tafel naar haar toe.

Ze pakt hem op en kijkt er vorsend naar.

‘Wegwerptelefoon,’ zegt hij. ‘Niet te traceren. Dacht dat je je dochter wel wilde bellen.’

Plotseling is ze een en al opwinding. Ze bekijkt de telefoon, drukt het scherm tot leven. Het is een eenvoudig flutding, maar absoluut een reddingslijn.

Ze staart naar Griffin. ‘Dank je wel,’ zegt ze met tranen in haar ogen.

Hij lijkt zich opgelaten te voelen met zoveel dankbaarheid. ‘Ach ja,’ reageert hij. ‘Maak het alleen niet te lang. Ik heb het nummer afgeschermd, maar je weet nooit.’

Ze staat op en gaat weer op de bank zitten. Ze kijkt naar de telefoon in haar hand en voert dan uit haar hoofd haar moeders mobiele nummer in. Haar adem stokt wanneer de telefoon overgaat, dan overschakelt naar voicemail. Ze belt opnieuw.

‘Hallo?’ Bij het horen van haar moeders stem, bezorgd en onzeker, begint Jess weer te huilen. ‘Met wie spreek ik?’ vraagt haar moeder.

‘Mam?’ weet Jess uiteindelijk schor uit te brengen.

‘Jess, ben jij dat?’

‘Ja, ik ben het, mam, maar praat alsjeblieft zachtjes.’

‘Waar ben je? Hoe is het met je?’ Haar moeders stem daalt tot een dramatisch gefluister. ‘Kom naar huis, het is nou wel mooi geweest.’

‘Sorry, mam, ik heb geen tijd voor een discussie. Mag ik Alice alsjeblieft even spreken?’

Er volgt een hoorbare zucht. ‘Je was altijd al dwars,’ zegt haar moeder, alsof Jess onbeleefd tegen een leraar is geweest, in plaats van op de vlucht geslagen voor een arrestatie op verdenking van moord. ‘Hier komt ze.’

Er klinkt geritsel en nog wat gefluister. Dan een stemmetje, hoog en bijna in tranen.

‘Mama?’ zegt haar dochter.

Er gaat een golf van opluchting door Jess heen. Ze krijgt een brok in haar keel, maar weet haar stem neutraal te houden.

‘Hé, lieverdje. Gaat het goed met je?’

‘Waar ben je, mam? Waar is papa?’

‘Ik…’ Jess hapert. ‘Ik kom snel weer thuis. Ik moest een tijdje weg, maar opa en oma zullen goed op je passen.’

‘Oké. Gaan we Frozen kijken als we weer thuis zijn?’

Jess vermant zich opnieuw. Er is geen thuis meer, geen Frozen-dvd.

‘Misschien kunnen we voorlopig niet naar huis, schat,’ zegt ze. ‘Maar je mag van oma naar Frozen kijken.’

‘Echt?’ vraagt Alice.

‘Echt. Ik hou van je, meis. Kun je de telefoon nog even aan oma geven?’

‘Ik hou ook van jou, mam.’ Weer geritsel terwijl de telefoon wordt overgegeven.

‘Mam? Je hebt haar niet over Patrick verteld?’ vraagt Jess.

‘Ik…’ begint haar moeder. ‘Ik vind dat dat aan haar moeder is. Dat ze jou nodig heeft wanneer ze het te horen krijgt.’

Jess slikt. ‘Bedankt, mam,’ brengt ze uit voor ze de verbinding verbreekt. Ze kan het niet opbrengen om gedag te zeggen.

Ze voelt de tranen weer achter haar ogen prikken, dan woede opkomen. Met al die emotie – al dat gehuil, hoe terecht ook – bereikt ze niets. Nu heeft ze haar dochter een belofte gedaan. Dat ze snel terugkomt. En daar moet ze zich op focussen.

Ze staat op en Griffin knipt met zijn vingers, gebarend naar de telefoon. Ze geeft hem aan en hij opent de achterkant, waar hij de simkaart uit haalt, die hij vervolgens doormidden breekt.

Hij ziet haar toekijken terwijl haar reddingsboei wordt vernietigd.

‘Wil je soms dat ze je traceren?’ vraagt hij, waarop ze haar hoofd schudt.

Griffin mikt de brokstukken in de afvalbak, loopt dan naar het bed en laat zich op zijn rug vallen, zijn handen achter zijn hoofd. Jess slaat hem gade.

Ze vraagt zich af wat haar hier bracht. Naar deze woning, deze man. En deze krankzinnige situatie. Ze zou weg moeten gaan. Nav heeft gelijk: ze zou zichzelf moeten aangeven. Dat zou het verstandigst zijn – maar wanneer heeft ze ooit de verstandigste weg gekozen? En er is iets wat haar naar het mysterie trekt; een onzichtbaar koord dat tot zelfvernietiging leidt. Ze heeft altijd troost gevonden in de duistere kanten van het leven – door die truecrimedocumentaires, die moordenaars en outcasts voelt ze zich niet zo’n abnormaal geval. Haar leven lang heeft ze ernaar gestreefd om normaal te zijn. Een verlangen om, in zekere zin, één geheel te zijn, om te voelen wat andere mensen voelen. Maar nu alles haar is afgenomen en ze alleen is, hoeft ze de schijn niet meer op te houden. Voor het eerst in haar leven valt de macabere neiging op een perverse manier op zijn plaats. En Griffin maakt er deel van uit.

‘Heb je honger?’ vraagt ze.

‘Nee.’

‘Moe?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik heb het gevoel dat ik nooit meer zal kunnen slapen. Voortdurend…’ Hij wappert met zijn handen boven zijn hoofd terwijl hij naar het plafond staart. ‘Ik blijf maar malen. Ik wil gewoon iets dóén.’

Zonder iets te zeggen staat ze langzaam op van de bank. Ze gaat aan het voeteneinde van het bed staan. Ze voelt spanning: zenuwen na wat er de vorige keer gebeurde. Maar ook opwinding. ‘Wat wil je doen?’ vraagt ze. Hij opent zijn mond om iets te zeggen, maar stopt wanneer ze in één snelle beweging haar T-shirt en trui uittrekt. Hij komt omhoog op zijn ellebogen en kijkt toe terwijl ze zich uit haar jeans wurmt tot ze in haar ondergoed voor hem staat.

‘Wat wil je doen?’ vraagt ze nogmaals.

‘Jess…’

‘Griffin. Hou je mond en trek je kleren uit.’

Hij aarzelt een ogenblik, maar ze merkt dat er iets is veranderd tussen hen. Hij zal haar nu niet afwijzen. En dan trekt hij inderdaad zijn shirt en jeans uit – de beslissing is genomen. Zij doet haar ondergoed uit en gaat dan schrijlings op hem zitten.

Hij steekt zijn handen naar beneden om in een snelle beweging zijn boxer uit te trekken. Dan wacht hij, zoekt zijn blik de hare.

Zijn handen glijden omhoog naar haar middel, en ze voelt de lichte aanraking van zijn vingers op haar rug. Ze bewegen geen van beiden; het is doodstil. Jess hoort de regen buiten vallen, van de goten op de stoep kletteren. Ze houdt zijn blik vast.

Ze schuift iets naar achteren en wacht terwijl hij een condoom uit het nachtkastje grist, de folie snel openscheurt en hem omdoet. Dan komt ze omhoog en laat zich op hem zakken. Ze ziet dat hij diep inademt, en nog een keer, terwijl ze begint te bewegen. Zijn handen liggen nog steeds om haar middel, maar hij laat haar haar gang gaan, traag.

Tot er een knop in hem lijkt te zijn omgezet. Hij kan zich niet meer inhouden. Hij tilt haar op, waarbij ze haar benen om zijn middel klemt, en duwt haar tegen de muur. Ze voelt de ruwe baksteen tegen haar rug, ze weet dat het een slecht idee is, maar ze vindt het lekker, en hij stoot in haar, hard.

Zijn hoofd ligt tegen haar hals, en ze heft zijn gezicht naar haar op. Ze wil hem kussen. Ze wil zijn lippen op de hare voelen, om zich te realiseren dat ze van vlees en bloed zijn, dat ze leven, maar hij aarzelt, alsof hij vraagtekens plaatst bij waar ze mee bezig zijn.

‘Niet stoppen,’ zegt ze.

Ze kust hem, en hij stoot in haar, harder dit keer.

Ze laat zich iets zakken, hun houding verandert. Ze verplaatsen zich, samen, waarna hij haar op de rand van de grote houten tafel legt, zijn vingers diep in haar billen gedrukt. Ze grijpt zijn schouders en beweegt met hem mee. Ze denkt nergens meer aan. Alleen hieraan, de sensatie van hem in haar.

Ze voelt het zweet op zijn lijf, zijn ruwe stoppeltjes tegen haar hals. Dít is wat ik wil, denkt ze.

Naderhand liggen ze op het bed en delen een sigaret. Wanneer het kouder wordt, trekt hij het dekbed over hen heen, en Jess kijkt naar de schaduwen, koplampen van auto’s buiten die over het plafond flitsen.

‘Je kunt dit niet altijd gebruiken om alles op te lossen,’ zegt hij na een poosje.

‘Wat niet?’

‘Seks. Dit.’ Met de sigaret gebaart hij naar haar naakte bovenlijf.

Het blijft even stil. ‘Heb je wat te klagen?’

‘Nee,’ zegt hij. ‘God, nee. Maar op een gegeven moment zul je een manier moeten bedenken om je beter te voelen, zonder je toevlucht te nemen tot seks.’ Hij zwijgt even. ‘Of wat je afgelopen nacht deed.’

Wat hij zegt staat haar niet aan, maar de botte manier waarop hij het doet overrompelt haar.

Hij leunt over haar heen om de sigaret uit te drukken in de asbak op het nachtkastje. ‘Het is geen kritiek,’ voegt hij eraan toe. Hij blijft op zijn elleboog leunen en kijkt door het donker naar haar. ‘Ik oordeel niet. Je verschilt niet zoveel van mij. Knapper misschien, maar vanbinnen zijn we hetzelfde. We proberen de dag door te komen.’

Ze staart naar het plafond. ‘Griffin…’ begint ze aarzelend. Ze moet het hem vertellen. Dat is ze hem op zijn minst verschuldigd. Ze ademt diep in. Hij zal denken dat ik een freak ben, denkt ze, zoals de meeste mensen wanneer ze het te horen krijgen. Maar het kan haar niet schelen. Om een of andere reden vertrouwt ze hem.

‘Ik heb een stoornis die congenitale analgesie heet,’ zegt ze. Ze ziet Griffins verblufte blik. ‘Ik kan geen fysieke pijn voelen,’ besluit ze.

‘Helemaal niet?’ vraagt hij na een korte stilte.

‘Ik voel heet en koud. Ik voel aanrakingen en zintuiglijke sensaties. Maar geen pijn, nee.’

Ze kan wel jeuk hebben. Ze kan gekieteld worden. Maar ze voelt geen prikkels, geen steken, geen pijn. Althans, niet het fysieke soort.

‘Dus vandaar…’ begint hij, gebarend naar haar hoofd, en ze knikt. ‘Klinkt goed,’ zegt hij na een ogenblik.

‘Dat is het niet.’

Pas op haar zesde werd de diagnose gesteld. Tegen die tijd had ze het puntje van haar tong eraf gebeten, meer breuken opgelopen dan ze zich kon herinneren, en hield jeugdzorg een dossier over haar bij. Ze sprong rustig van bovenaan de trap naar beneden. Hield haar hand boven kaarsen en zag haar huid blaren krijgen en dan verbranden. Haar ouders waren radeloos. Tot aan haar elfde liep ze vrijwel constant met gips rond.

Toen de kinderen op school erachter kwamen, stompten ze haar om te testen of het waar was. Later vocht ze terug: bloederige gevechten die ze altijd won.

Naarmate ze ouder werd, leerde ze de waarschuwingssignalen herkennen. Ze hoort regelmatig haar hele lichaam te controleren op sneeën of blauwe plekken, elk signaal dat er iets mis kan zijn. Een inwendige bloeding is een van de grootste zorgen: dat haar borst volloopt met bloed, haar van binnenuit uit elkaar laat barsten. Ze zou dood zijn voor ze het in de gaten had. Maar ze is er altijd te nonchalant mee omgesprongen. Te roekeloos.

Dit legt ze allemaal uit aan Griffin. Hij staart haar alleen maar aan. Hij lijkt diep in gedachten te zijn.

‘Hoe weet je dan of je geen hersenbloeding hebt?’ vraagt hij.

‘Ik heb geen hersenbloeding. Dan hadden de artsen het wel gezegd.’

‘Het zou kunnen.’

‘Nee.’

Er valt weer een lange stilte.

‘Als je dood neervalt, dump ik je lichaam gewoon ergens in het bos,’ zegt hij uiteindelijk met een lachje. ‘Deal?’

Ze knikt. ‘Deal.’

Hij rolt op zijn buik, stompt een paar keer in het kussen en legt dan zijn hoofd erop. ‘Maar ik meende wat ik zei,’ mompelt hij in het kussen. ‘Dit kun je jezelf niet blijven aandoen.’

Ze hoort aan zijn rustige ademhaling dat hij in slaap is gevallen. Mensen hebben zo vaak hetzelfde tegen haar gezegd, maar uit Griffins mond voelt het anders.

Haar man gaf haar altijd op haar kop als er weer eens een incident met het scheermes had plaatsgevonden. ‘Ik snap niet waarom je dit maar blijft doen,’ had Patrick een keer gezegd. ‘Is het aandachttrekkerij? Probeer je jezelf om zeep te helpen?’

Dat was het allebei niet, en Griffin lijkt dat aan te voelen. In tegenstelling tot Patrick. Op hun huwelijksdag had Jess een gesprek opgevangen.

‘Ze is te goed voor jou,’ had zijn getuige gezegd. ‘Ver boven jouw niveau.’

Patrick had gelachen. Het was laat op de dag, en een overdaad aan alcohol had hem overmoedig gemaakt.

‘Lang niet slecht voor je carrière om een bloedmooie vrouw aan je arm te hebben,’ had hij gereageerd. ‘En je hebt geen idee, man.’ Jess zag hem met een vinger een cirkeltje naast zijn hoofd draaien. ‘Zo gek als een deur,’ had hij lachend gezegd.

Die pijn had ze wel gevoeld. Maar ze wist dat hij gelijk had.

Ze had er nooit iets over gezegd tegen haar man. Die dag had ze zich voorgenomen om beter te worden. Maar het werd erger. Geen enkele therapie werkte. Er veranderde niets.

Tot haar huis afbrandde en haar man werd vermoord.

Nog steeds naakt onder het dekbed draait ze zich om naar Griffin. Ze legt haar been over het zijne, huid op blote huid, en hij murmelt wat in zijn slaap, drapeert een arm om haar heen.

Misschien, mijmert ze, zich koesterend in zijn warmte, misschien ligt de sleutel niet in het afschudden van de gekte. Misschien ligt die in het vinden van iemand die even beschadigd is, die het begrijpt.

Hoofdstuk 31

Hij heeft een mes in zijn hand, het lemmet naar beneden gericht. Het is groot en scherp. Langzaam snijdt hij een stuk vruchtvlees uit de appel en eet het op. Hij geniet van het idee dat er bloedsporen op het lemmet zitten, dat hij restjes van zijn slachtoffers zit op te peuzelen.

Het is koud hier beneden. Hij heeft een lamp opgehangen in de hoek van de ruimte, maar het kale peertje is zwak en het schijnsel reikt amper tot op de bodem van het gat.

Maar hij kan haar ogen zien, omhoog starend naar hem. Twee witte cirkeltjes, roodomrand, glanzend in een besmeurd gezicht.

Het graven van de kuil in de kelder was zwaar en slopend geweest, maar ook noodzakelijk, wist hij. Hij is niet groot – ongeveer tweeënhalve meter diep – modderig, nat. Het regende gisteravond en de bodem liep vol met zo’n dertig centimeter water. Ze had opnieuw gesmeekt, staand in de modder. Ze had gezegd dat ze het koud had; ze had hem gesmeekt haar te laten gaan. Zei dat hij seks met haar mocht hebben, ze was tot alles bereid.

De gedachte maakte hem kwaad. Hij nam haar als híj het wilde, niet wanneer zij zei dat het mocht. Hij had haar al geneukt, toen ze hier aankwamen. Hij had haar handen vastgebonden, ze had gevochten, gesmeekt, geschopt, maar haar verzet had hem alleen maar opgezweept; zijn vuistslagen raakten haar vol in het gezicht, brachten haar tot zwijgen.

En de hoopvolle blik erna? Ze had gedacht dat het voorbij was. Dat hij haar zou laten gaan. Die blik verdween snel genoeg toen hij haar mee naar beneden had gesleurd, haar in het gat had geduwd.

Om haar haar kop te laten houden, had hij een lange houten plank gepakt en haar ermee geslagen. Gebogen over de kuil had hij ermee uitgehaald, keer op keer. In het begin had ze hem ontweken, maar toen hij haar hoofd eenmaal goed had geraakt, was ze versuft in elkaar gezakt op de bodem in de modder, en had hij echt los kunnen gaan op haar.

Die blauwe plekken kan hij nu zien, de korsten zijn smerig, bloedend en ontveld. Hij hoort de regen weer, buiten. Het gat zal er alleen maar erger op worden. Hij snijdt nog een stuk van de appel en stopt het in zijn mond.

Het huis is perfect. Het stond al jaren leeg, opgeëist door de gemeente, die het liet wegrotten. Net zoals ze hem hadden laten wegrotten, in dat kindertehuis. Langzaam maar zeker werden de huizen eromheen verlaten. Niemand wilde vlak bij een plek wonen waar een dubbele moord was gepleegd, laat staan in het huis waar ze waren begaan. Niemand, behalve hij.

‘Het duurt niet lang meer,’ zegt hij tegen haar, en ze kijkt hem weer aan, met een smekende blik. Hij gooit de rest van de appel in de kuil, en ze gaat erachteraan, het smerige, uitgehongerde dier dat ze is, haar ketenen rammelend bij haar gegraai in het water. Hij kijkt toe terwijl ze de appel in de modder vindt en opeet, zijn lip vol walging opgetrokken.

Hij is blij dat hij straks van haar af is. Op dit moment is ze voor hem niet meer dan een object, maar de dagelijkse confrontatie met deze naar stront stinkende, modderige kuil is niet iets waar hij plezier aan beleeft. Maar misschien…

Hij kijkt naar het verlengsnoer, waarvan de uiteinden zijn blootgelegd. Misschien dat hij wel plezier zal beleven aan dit deel.

Hij houdt de isolatielaag om het snoer vast, vlak boven de ontblote draden, buigt dan voorover en steekt de stekker in het stopcontact aan de muur. Hij trekt haar ketenen aan, en ze ziet hem – met het snoer in zijn hand – en het om haar polsen en bovenlijf gewikkelde metaal. Ze kijkt naar het water aan haar voeten.

‘Alsjeblieft –’ begint ze, maar de woorden besterven op haar lippen wanneer hij haar onder stroom zet.

Ze gilt, haar lichaam schokt stuiptrekkend, valt dan in het water.

Hij glimlacht. Ja, misschien zal hij toch plezier beleven aan dit deel.

DAG 5

VRIJDAG

Hoofdstuk 32

Vrijdag, en alles gaat verder. Iedereen is op het bureau, zonder uitzondering. Alle rechercheurs weten dat er werk aan de winkel is.

Cara zit met Shenton bewijsmateriaal door te nemen dat is verzameld op de Dahmer-pd. Vingerafdrukken en bloedanalyses zijn nog niet binnen, maar het lab heeft foto’s doorgestuurd van de andere in de flat verzamelde bewijsstukken.

Langzaam loopt Toby de beelden op het scherm na, op zoek naar iets wat nader kan worden onderzocht. Cara ziet Noah binnenkomen; hij steekt een hand op ter begroeting, stopt een Polo in zijn mond en begint tegelijkertijd een gesprek met een van de rechercheurs. Business as usual.

Ze richt haar aandacht weer op het scherm. Meer rommel uit de vuilnisbak: een Mars-wikkel, een groen stukje papier, een parkeerkaartje.

Ze wijst. ‘Vergroot dat eens.’

Shenton zoomt in. Het is klein, het mag eigenlijk geen naam hebben. BETALEN EN TONEN aan de ene kant, met een datum en een zescijferig nummer.

Toby wijst naar het nummer. ‘Waarschijnlijk de locatie van de parkeerautomaat,’ zegt hij. ‘Hoe groot is de kans dat we bewakingsbeelden vinden uit die buurt?’

‘De moeite waard om te checken,’ reageert Cara.

Hij maakt een aantekening en klikt naar het volgende beeld – een brief, een soort spam, met de tekst AAN DE BEWONER VAN FLAT 214 aan de bovenkant. Daarna meer papier, foto’s van rommel en afval.

Shenton fronst en bromt zachtjes. Cara kijkt hem aan.

‘Probleem?’ vraagt ze. Ze weet dat dit soort politiewerk monotoon is, maar soms is het de enige manier om een aanknopingspunt boven water te krijgen.

‘Nee, alleen…’ Shenton valt stil en Cara staart hem aan. ‘Neem deze rommel nou. Al die troep, dit afval. Het is niets voor hem.’

‘Hem?’

‘De Echoman.’ Hij kijkt Cara aan en ze ziet een rode blos vanuit zijn kraag omhoogkruipen. Hij beseft dat hij de naam niet had moeten gebruiken, maar ze laat het gaan. ‘Kijk naar wat hij verder allemaal heeft gedaan,’ vervolgt hij. ‘Hij neemt het juiste gereedschap mee naar de Kemper-pd om die lichamen te onthoofden. Maar hoe kwam hij thuis? Er moet een andere auto hebben klaargestaan. Hetzelfde geldt voor Manson. Voor Dahmer. Hij is georganiseerd. Hij is voorbereid. Hij is sluw.’

‘Heb je een theorie, Toby?’ vraagt Cara.

‘Alles wat hij doet, is doelbewust, eens?’ Cara knikt. ‘Dus dit…’ Hij wijst op de rotzooi op de foto op het scherm. ‘…is ook doelbewust. Hier zit iets achter.’

Cara kijkt nog eens naar de foto. Er ligt zoveel rommel. Zoveel troep. ‘Misschien is het een ander aspect van Dahmers flat. Dahmer was een sloddervos, dus moet hij het ook zijn?’

Toby zoomt in op de foto. Ze ziet dat hij die nauwkeurig bestudeert.

‘Shenton?’ zegt ze, waarop hij haar aankijkt. ‘Jij hebt hier verstand van, toch? Van deze moordenaars?’

‘Ik weet er het een en ander van.’

‘Je weet meer dan dat. Stel een profiel voor ons op.’

‘Baas?’

‘Je weet wel, een psychologisch profiel van de dader? Wat drijft hem? Wie is hij?’ Cara weet niet zeker of dit een goede zet is, maar aangezien Marsh geen budget wil vrijmaken voor een echte psycholoog, kan het toch geen kwaad? Tenslotte kunnen ze het altijd naast zich neerleggen.

Shenton weifelt. ‘Dat kan wel…’

‘Aan de slag dan.’ Cara knikt naar hem en kijkt dan op naar Griffin, die bij hun bureau opduikt.

‘Ze is er,’ zegt hij tegen Cara, waarop Shenton geestdriftig opkijkt.

‘Mag ik met rechercheur Griffin mee?’ vraagt hij hijgerig, met het enthousiasme van een jonge hond, en Cara ziet dat Griffin met zijn ogen rolt. Hij wil dit gesprek niet met Shenton doen, dat weet ze. Maar misschien is een beetje mentorschap precies wat haar broer nodig heeft om zich verder te ontwikkelen.

‘Griffin, neem Toby mee,’ zegt ze.

Maar dan lijkt Shenton in tweestrijd te staan. ‘Maar het profiel…’ stamelt hij, met een gezicht alsof hij elk moment in tranen kan uitbarsten.

‘Ga nou maar.’ Cara glimlacht. ‘Jouw psychologische inzichten kunnen wel een uurtje wachten.’

Griffin werpt Cara een nijdige blik toe, maar zucht dan berustend. ‘Kom op dan.’

Hoofdstuk 33

De getuige heeft een sterk zuidelijk Amerikaans accent. Toen ze terugkeerde van een familiebezoek, zegt ze, schrok ze zich rot van het politielint. Haar handen fladderen rond haar crêpeachtige, gevlekte hals; ze lijkt eerder opgewonden dan geschrokken.

Griffin dreunt de standaard waarschuwingen op voor het vrijwillige gesprek en zij tekent de papieren. Gelig blond haar, volgeplamuurd met make-up. Haar parfum vult de kleine ruimte en doet Griffins ogen bijna tranen. Hij verwacht niet veel van het gesprek, maar zij is de laatste buur op de lijst, de bewoner van flat 215.

‘En u zegt de bewoner van 213 nooit te hebben ontmoet?’ vraagt Griffin.

Naast hem is Shenton nu al irritant bezig; die zit druk aantekeningen te maken op een blocnote, klaarblijkelijk in een poging het hele gesprek vast te leggen, ondanks het feit dat het allemaal wordt opgenomen.

‘Heb een paar keer aangeklopt,’ bevestigt ze. ‘Om over de stankoverlast te klagen. Maar hij deed niet open.’ Ze tikt met haar felblauwe nagels op het tafelblad, een geluid dat op Griffins zenuwen werkt. ‘Maar goed ook, hij zag er niet uit.’

Griffins hoofd komt met een ruk omhoog. ‘U zei dat u hem nooit had ontmoet?’

Ze knikt. ‘Niet ontmoet. Hij zei nooit gedag. Zag hem alleen een keer zijn flat binnengaan.’

‘En zou u zijn uiterlijk kunnen beschrijven?’

De vrouw haalt haar schouders op en Griffin heeft moeite zijn geduld te bewaren. ‘Wit, zwart? Wat droeg hij? Weet u zeker dat het een man was? Lang, kort?’

Ze fronst. ‘Ja, een man. Lang. Verder valt er moeilijk wat over te zeggen. Hij was helemaal in het zwart – zwarte broek, zwart sweatshirt, sneakers. Capuchon over zijn hoofd getrokken.’

Griffin staat op; hij gebaart dat Shenton hetzelfde moet doen. ‘Hoe lang? Even lang als ik, of als mijn collega?’

De vrouw gaat voor hen staan. Ze neemt hen allebei op. ‘Zoals hij,’ zegt ze, naar Shenton wijzend. ‘Zelfde bouw ook.’

Ze gaan alle drie weer zitten.

‘Jij bent een grote vent, zeg,’ merkt ze schalks op.

Griffin negeert haar geflirt. ‘Maar u zag zijn gezicht niet?’

Ze schudt haar hoofd, waardoor weer een parfumwalm zijn kant op waait. ‘Ik zei hallo, maar hij keek niet op of om. Schoot gauw naast me naar binnen.’

‘Neem me niet kwalijk,’ zegt Shenton aarzelend. ‘Naast u?’

‘Ik neem je niks kwalijk, schat,’ zegt ze nasaal met een slijmerig lachje. ‘Niet jouw schuld.’

Griffin kijkt naar Shenton. Die tuurt naar zijn aantekeningen en laat zijn vinger over het blaadje gaan.

‘Maar u woont in flat 215?’ vraagt Shenton. ‘Dus deze man ging naar binnen in…’

‘Appartement 214. Klopt.’

‘Fuck,’ vloekt Griffin binnensmonds.

‘Ma’am?’ zegt Shenton rustig. ‘Wij willen weten wie de bewoner van flat 213 is.’

‘O.’ Ze leunt achterover, slaat haar armen over elkaar, waardoor haar armbanden een rinkelend geluid maken. ‘Nee. Daar kan ik jullie niet mee helpen.’

Griffin en Shenton lopen terug, terneergeslagen. Cara komt hen tegen op de gang.

‘En?’ vraagt ze.

Griffin schudt zijn hoofd. ‘Dacht even dat we iets hadden – ze had een vage omschrijving van een kerel die de flat in ging, maar het bleek 214 te zijn.’ Cara’s gezicht betrekt. ‘Ben je al bij Marsh geweest?’

Ze knikt. ‘Gebruikelijke boodschap. Los het op.’

‘Geen druk of zo,’ zegt hij sarcastisch.

‘Nul.’

Ze lopen samen terug naar de afdeling. Maar daar blijft Cara in de deuropening staan.

‘Flat 214?’ vraagt ze.

Griffin knikt.

Ze sleurt hen mee naar Shentons bureau. ‘Toby, laat die brief van vanochtend eens zien.’ Ze wijst naar foto’s op de monitor. ‘Daar. Die ene die ze in de vuilnisbak van 213 vonden.’

‘214,’ leest Griffin hardop. Hij kijkt Cara aan. Hij herkent die uitdrukking. ‘Waar zit je aan te denken?’

‘Toby, wie woont daar? Roep de gemeentelijke belastinggegevens op.’

Hij doet wat ze vraagt, vliegensvlug door het systeem navigerend.

‘DeAngelo,’ meldt Shenton opgewonden, gebarend naar het scherm. ‘Joseph DeAngelo.’

Griffin kijkt van Cara naar Shenton en weer terug. Ze grijnzen. Cara heft haar hand op en Toby geeft haar een high five.

Griffin kent die naam. Tot voor kort een onbekende. Ex-marinier. Ex-agent. En nu?

‘Joseph DeAngelo,’ herhaalt Shenton. ‘De Golden State Killer.’

Cara pakt de telefoon op. ‘We moeten in die flat zien te komen.’

Hoofdstuk 34

‘Tja, ik weet niet…’

Cara staat voor het flatgebouw met Griffin, hetzelfde flatgebouw als de dag ervoor. De witte FO-busjes staan er nog steeds geparkeerd; Cara weet dat de forensisch onderzoekers er nog dagen bezig zullen zijn, om bergen bewijsmateriaal te registreren en mee te nemen. De huisbaas staat naast hen, nerveus zijn handen wringend.

‘Hij heeft mogelijk elf mannen vermoord,’ zegt Cara.

‘Niet Joe. Joe is een keurige vent.’

‘U hebt hem ontmoet?’

‘Nee, dat niet. Maar…’

Hij kijkt omhoog. Cara volgt zijn blik. Het raam van flat 214 lijkt te zijn afgedekt met iets, ze zien geen jaloezieën of gordijnen.

‘Hoe kwam u ertoe hem de flat te verhuren? Hoe betaalt hij?’ vraagt Griffin.

‘Ongeveer een jaar geleden reageerde hij middels een briefje bij me in de bus op mijn advertentie. Elke maand contant, stipt op tijd.’ De huisbaas begint nu te ratelen.

‘En u hebt een kopie van zijn ID?’

‘Nee, hij, eh…’ Hij stopt, kijkt naar beneden. ‘Hij betaalde me dubbel om het stil te houden. De gebruikelijke papierwinkel achterwege te laten.’ Cara en Griffin kijken hem beiden kwaad aan. Beschaamd reikt de huisbaas hun de reservesleutel aan. ‘Het spijt me. Hoe moest ik nou weten dat hij een seriemoordenaar was?’

Cara neemt de sleutel aan en ze lopen naar de hoofdingang.

‘Hoe wil je dit aanpakken?’ vraagt Griffin. ‘Een gewapende eenheid oproepen?’

Cara fronst. ‘Dat kan uren duren.’ Ze kijkt Nate aan. ‘Het is uitgesloten dat hij er is, toch? Ik bedoel, in de flat blijven terwijl het er krioelt van de FO’s en agenten?’

‘Lijkt me niet.’

‘Laten we dan maar een kijkje nemen. Wat is het ergste wat er kan gebeuren?’

Griffin zegt niks. Ze komen langs het bloembed waar Cara nog geen achtenveertig uur eerder stond te kotsen. Ze is blij dat Nate er niet op inging. Ze kent het antwoord. Meer lijken. Een seriemoordenaar met een vuurwapen.

Maar er is geen tijd meer te verliezen.

Ze lopen langs de open deur van flat 213, waar blauw-wit lint voor de ingang is gespannen. Cara pakt twee nieuwe witte overalls van de stapel en overhandigt er een aan Nate. Ze trekken ze aan, met de schoenhoezen en handschoenen. De capuchons zetten ze nog niet op, en hun mondkapjes houden ze in hun hand.

Ze blijft staan voor 214.

‘Klaar?’ zegt ze tegen Griffin. Hij knikt. Het is geruststellend haar ruim één meter tachtig lange broer bij haar te hebben.

Ze klopt aan.

Er wordt niet opengedaan, dus steekt ze de sleutel in het slot. Haar hand trilt; er zijn twee pogingen voor nodig om hem om te draaien, dan duwt ze de deur open.

Binnen is het donker.

Het is er koud, de lucht bedompt en muf, maar ze bespeurt niet de doordringende geur van ontbinding die ze in de flat ernaast hadden geroken. Desondanks zet ze het mondkapje en de capuchon op. Naast haar doet Griffin hetzelfde.

De houten planken kraken onder hun voeten wanneer ze de eerste kamer binnengaan. Het lijkt een slaapkamer, al is hij helemaal leeg. Geen tapijt, niets aan de muren, op een vochtplek in de hoek van het plafond na. Het raam is afgedekt met kranten, waar grijzig licht doorheen schijnt. Ze is teleurgesteld, tot de absurditeit van dat gevoel tot haar doordringt. Geen dode lichamen is juist goed.

Cara draait zich om naar Nate, haar ogen samengeknepen. Hij haalt zijn schouders op en wijst naar de volgende deur. Geen van beiden zegt iets.

Een badkamer dit keer. Avocadogroene wastafel en bad, wit toilet. Een laag grijs stof op elk oppervlak, omkrullend linoleum op de vloer. Maar verder niets.

Ze kijken naar de laatste deur.

‘Cara…’ begint Griffin.

‘Als het tijdverspilling blijkt, dan is het maar zo,’ zegt ze. ‘Wat hebben we te verliezen?’

Hij opent hem.

En Cara weet dat ze het niet mis had.

Kale vloerplanken, de kamer in duister gehuld, lagen kranten die de ramen bedekken. Maar in tegenstelling tot de eerste ruimte staat het er propvol. Planken van vloer tot plafond die een doolhof van boeken en bezittingen vormen. Artikelen opgehangen op de stukken zichtbare muur, ritselend in het frisse briesje door de open deur.

Het ruikt er naar stof en verwaarlozing. Een vage stank van oud zweet en gefrituurd eten.

Langzaam gaan ze naar binnen, met hun handen langs hun zij. Zelfs met al haar beschermende kleding aan raakt Cara liever niets aan. Ze tuurt naar de titels op de boekenplank. Gray’s Anatomy. Simpson's Forensic Medicine. An Introduction to Crime Scene Forensics. Ze loopt erlangs, verder de kamer in.

De achtermuur was ooit behangen. Door de spleten tussen de kranten kan ze rode roosjes zien van de restanten. Ze leest de koppen: VIJF PERSONEN VERMOORD IN SANDBANKS en PROSTITUEE DOOD AANGETROFFEN. Knipsels van zijn eerdere moordpartijen.

Er zijn plekken waar het stucwerk heeft losgelaten; het knerpt onder haar voeten op de vloer. Er staat één stoel – bruin gebarsten leer – voor een ouderwets logge tv. En op de armleuning, reflecterend in zonlicht dat door een hoek van het raam schijnt, staat een leeg bierglas.

Na een snelle ademteug hurkt ze om het in het schemerige licht te bekijken. Ze kan vlekken op de rand onderscheiden, de perfecte halve cirkel van een lipafdruk, en vijf onberispelijke vingerafdrukken.

‘Dat meen je niet,’ zegt Griffin achter haar.

Ze kijkt achterom. ‘Kan het zo eenvoudig zijn?’ mompelt ze, en hij trekt een ongelovig gezicht. ‘Haal een FO van hiernaast,’ zegt ze. ‘Dit moet zo snel mogelijk geregistreerd en geanalyseerd worden.’

Hij vertrekt en zij kijkt verder rond. Ze speurt de planken af, trekt er een kartonnen doos af. Er zit geen deksel op; erin ziet ze leren riemen, zilveren gespen, enorme paarse dildo’s. Griezelend haalt ze er met twee gehandschoende vingers iets uit. Het lijkt een soort zweep, zwart leer, met een opgedroogde substantie op een van de repen leer. Ze zet de doos snel terug.

Ze vervolgt haar speurtocht. Stapels kranten, keurig opgestapelde pornobladen. Ze pakt een van de bladen van de dichtstbijzijnde stapel en heeft er onmiddellijk spijt van: de vrouw is gehuld in een zwartleren sm-kostuum, een bal in haar roodgestifte mond, handen en voeten vastgebonden aan het bed, een soort metalen staaf die haar benen gespreid houdt. Ze neemt aan dat het in scène is gezet, maar nadat ze zich met een schok realiseert dat dat misschien niet het geval is, slikt ze de gal weg die uit haar maag omhoogkomt.

Deze gast houdt van het ruige werk zonder wederzijdse instemming. Maar dat wisten ze al, zegt ze tegen zichzelf, waarom komt dit onverwacht? Waarom komt hier überhaupt nog iets onverwacht?

Maar dan loopt ze om een van de boekenrekken heen en dat is het moment waarop ze ze ziet.

Kleine witte kaders die de hele achtermuur bedekken. Opgehangen in strakke rijen. Cara loopt erheen. Het zijn polaroidfoto’s, wazige beelden, maar onmiskenbaar. Mensen. Lichamen. Ledematen. Bloed.

Cara’s hand gaat naar haar mond. Ze is vaker met de dood geconfronteerd, maar dat is dit niet. Ze voelt dat Griffin de kamer weer binnenkomt en achter haar stopt. Ze weet dat hij de muur afspeurt, naar dezelfde beelden kijkt als zij.

Ze hoort een geluid, kermend bijna, uit een dichtgesnoerde keel, en beseft dat ze het zelf is.

Want dit zijn geen polaroids van lijken. Deze mensen leven nog. Dit zijn ogen die in de camera kijken, smekend, in doodsnood, stervend.

Dit zijn mensen die worden gemarteld, vastgelegd op film, ter vermaak van een moordenaar.

En een van hen is haar eigen broer.

Hoofdstuk 35

‘Ik herinner me geen camera,’ fluistert Griffin naast haar.

Ze kijkt opzij. ‘Niet kijken, Nate.’ Ze probeert hem achteruit te duwen, maar hij blijft stokstijf staan. ‘Alsjeblieft? Dit hoor je niet te zien.’

Uiteindelijk draait hij zich om. ‘Vertel me één ding,’ mompelt hij. ‘Zit Mia ertussen?’

Ze scant de muur. Ze herkent sommige slachtoffers. Ze herinnert zich de meiden van Kempers Ford Galaxy, en hier zijn ze, nog in leven. Ze kan het metaal van een autoportier onderscheiden, het meisje heeft zich afgewend, haar handen opgeheven. De foto is onscherp, maar Cara ziet bloederige huid, de gaten in haar borst. Ze kan niet bevatten hoe deze kerel iemand in bedwang kan houden en tegelijk op diegene kan insteken, maar hier is het bewijs. Ze beseft dat dit zijn souvenirs zijn, dit is de muur waar hij naar terugkeert, om telkens weer te kicken op wat hij heeft gedaan.

Maar dan stopt ze.

‘Cara?’

‘Ja, Nate. Het spijt me. Ze zit ertussen.’

Hij keert zich om, ziet de foto waar Cara naar kijkt. Het is Mia, haar handen vastgebonden, de foto van bovenaf genomen. Eén oog is al blauw en gezwollen, het andere kijkt omhoog, vol tranen. Griffin stapt naar voren om hem van de muur te halen, om hem te verbergen voor het oog van de wereld, maar ze houdt hem tegen.

‘Sorry, Nate. Het is bewijsmateriaal.’

Ze weet dat hij sterk genoeg is om haar te overmeesteren en hem alsnog weg te halen, maar in plaats daarvan stormt hij weg. Ze rent achter hem aan, de flat uit, langs zijn weggegooide overall op de grond, en haalt hem in het trappenhuis in.

Ze grijpt zijn hand, maar hij schudt hem los.

‘Laat me met rust, Cara,’ zegt hij met hangende schouders. ‘Alsjeblieft. Doe je werk. Pak die klootzak.’

Hij loopt bij haar weg, langzamer ditmaal, en ze laat hem gaan.

Het duurt niet lang voor de forensisch onderzoekers binnenvallen. Ze werken snel, registreren bewijsmateriaal, nemen foto’s. Cara kan het niet opbrengen terug te gaan naar de muur, dus kijkt ze wat er verder nog in de kamer is. Een beduimelde gebonden versie van De reuzenperzik. Een hele plank met medische studieboeken. Biografieën van Dahmer, Bundy, Manson, Fred West, de GSK. Ze haalt er een uit: post-its markeren bepaalde pagina’s en ze slaat het open, de met potlood onderstreepte passages doornemend. Romp optillen om bloed eruit te laten lopen, leest ze. Hoofd in steelpan met water oogballen lossen op vlees duurt langer. Hij heeft zijn research gedaan. En grondig ook.

Ze gaat verder. Twee polaroidcamera’s, het type dat in trek is bij retro-minnende millennials, vlekken van iets wat op bloed lijkt op het felgekleurde plastic. Dozen vol films. Notitieboekjes, in alle soorten en maten. Ze slaat er een open. Een krantenartikel fladdert eruit en Cara bukt om het van de vloer op te rapen. De kop: DIERENMOORDENAAR NOG OP VRIJE VOETEN. Ze stopt het terug en bekijkt de tekst op de pagina. Het is een kinderlijk handschrift, krabbeltjes in blokletters. Ze probeert het te lezen, maar kan het niet ontcijferen. Ze moeten hier een paar schijnwerpers opstellen, ze ziet geen fluit.

Cara wuift naar een techneut. ‘Kunnen we dit zootje eerst registreren?’ vraagt ze, en hij knikt. Er zijn planken vol met de boekjes, wie weet wat erin staat.

Het bierglas is al meegenomen, omdat de analyse bloedspoed heeft.

Te midden van de chaos arriveert Deakin. Ze herkent zijn postuur in de witte overall en ziet hem naar de muur met polaroids lopen. Ze laat hem zijn gang gaan en hurkt zelf voor de VHS-recorder onder de tv. Zo eentje heeft ze in geen jaren gezien, en ze pakt de video die op het apparaat ligt. Na het zien van de polaroidfoto’s heeft ze een akelig voorgevoel bij de band – en de rijen erachter.

‘Cara?’

Ze kijkt om naar Deakin. Hij wijst naar de foto’s. ‘Weten we of er iemand bij is die we nog niet hebben gevonden?’ vraagt hij, waarop ze naar hem toe loopt.

‘Niet dat ik weet. Het zou ons kunnen helpen de Dahmer-slachtoffers te identificeren?’

‘Hm.’

Hij draait zich weer om naar de muur. Ze staat naast hem. Samen kijken ze naar de witte vierkantjes. Haar blik blijft hangen bij een van de foto’s. Het is een man, blote bast, glimlachend, gewillig poserend voor de camera. Ze herkent de keuken op de achtergrond – het is de Dahmer-flat. Ze vraagt zich af hoelang deze man nog leefde nadat deze foto werd genomen.

‘Waarom zei je niet dat je hierheen ging?’

Deakin spreekt zachtjes. Ze kijkt naar hem. Een ogenblik later kijkt hij haar ook aan, maar in de witte overall en mondkap kan ze alleen zijn ogen zien, niet zijn gezichtsuitdrukking.

Cara geeft geen antwoord. Onbewust had ze afstand tussen Noah en haar willen creëren. Het leek of ze gisteravond op onbekend terrein waren beland, maar nu ze zijn verwarring ziet, weet ze dat ze het mis had. Ze had haar partner mee moeten nemen. Ze had het risico niet moeten nemen Griffin hier binnen te laten, en nu had haar broer het onvoorstelbare gezien en was hij god mocht weten waarheen gegaan.

‘Sorry, Deaks. Ik dacht niet na.’

Hij knikt, een korte beweging, en haar misstap is vergeven. Het moment wordt verbroken door een stem die van de andere kant van de kamer hun aandacht vraagt.

Ze lopen erheen.

‘O, fuck,’ vloekt Noah.

Het is een grote vrieskist.

‘Ik zal nooit meer op dezelfde manier naar witgoed kijken,’ zegt Cara. ‘Toe maar, open hem.’

Allemaal strekken ze hun hals, zich schrap zettend voor wat ze gaan zien. Maar wanneer FO het deksel opent, zien ze dat hij leeg is. Cara slaakt een zucht van verlichting.

Dan rinkelt haar mobiel, die de stilte zo luidruchtig verbreekt dat ze ervan schrikt. Ze kijkt naar het scherm. Het is Griffin.

‘Baas,’ zegt hij. En door dat ene woord weet ze dat het menens is. ‘We hebben je nodig. We hebben er weer een.’

Hoofdstuk 36

Jess zapt heen en weer tussen televisiekanalen. Naast haar is BBC News bezig op de laptop. Net als aan de truecrimeseries die ze in het verleden keek, is ze verslaafd aan informatie over deze zaak. Ze kijkt nog een keer naar het verslag van de persconferentie van de dag ervoor, dit keer neemt ze inspecteur Cara Elliott nauwkeurig op. Griffins zus. Ze ziet de gelijkenis: de lengte, het zelfvertrouwen, de intense blik.

De Echoman, herhaalt ze zachtjes voor zichzelf. Het voelt vreemd dat de reden dat ze Griffin heeft ontmoet, deze moordenaar is. Die gast heeft Mia vermoord. Hij heeft Patrick vermoord. Een inktzwarte realiteit die hen bindt.

Ze rekt zich uit en voelt de huid op haar rug trekken, dan barsten. Voorzichtig betast ze de korstjes, ontvelde huid van het tegen de muur gezet worden door Griffin.

Hij is de hele dag al weg. Ze hebben het niet over gisteravond gehad – over wat ze hebben gedaan, over wat ze hem heeft verteld. Daarvoor is ze hem dankbaar. Ze weet niet goed wat ze ervan moet denken – wat ze van hém moet denken. Ze weet dat er dingen zijn die hij haar niet vertelt. Hetzelfde geldt voor haar. Maar ze vertrouwt hem. Meer dan ze iemand in lange tijd heeft vertrouwd.

Ze pakt Griffins laptop op, om op andere nieuwssites te neuzen, op zoek naar updates, maar blijkbaar hebben ze niets nieuws te melden. Dan blijven haar vingers boven de toetsen hangen. Ze heeft nooit veel opgehad met sociale media, maar nu ze gescheiden is van haar dochter, heeft ze behoefte aan een vorm van verbinding. Ze moet haar gezicht zien.

Ze opent Facebook. Ze negeert de gebruikelijke clichés en het geleuter van zogenaamde vrienden, en klikt op haar persoonlijke pagina op de fototab. Er staat niet veel in, maar het is genoeg.

Alice.

Ze klikt op een van de recentste foto’s. Het is een selfie, gemaakt tijdens een strandwandeling, stralende zon op de achtergrond. Jess lacht, Alice heeft haar gezicht dicht bij de camera gebracht, te dichtbij, haar neus gerimpeld, een blos op haar verrukkelijk mollige wangetjes. Die dag staat Jess nog helder voor de geest. Ze waren met zijn tweetjes, vrij om te gaan en staan waar ze wilden zonder Patricks haviksblik.

Ze gaat terug en scrolt naar de oudere foto’s. Alice als baby, pasgeboren, vredig in Jess’ armen. Jess lijkt halfwakker, opgezwollen en vlekkerig, maar Alice’ blik is gefixeerd op haar gezicht. Zo is het altijd al geweest, alsof ze in haar dochters ogen niets verkeerd kan doen. Jess weet dat haar dochter volmaakt is – wat dat betreft is ze net zo bevooroordeeld als elke andere moeder –, maar Alice is de enige persoon op de wereld die háár ooit perfect heeft gevonden.

Ze voelt tranen prikken en klikt verder. Hier is Nav, met baby Alice in zijn armen, stralend als een trotse vader. Ze weet nog dat Nav deze foto zelf op Facebook postte – de reacties eronder van vrouwelijke bewonderaars logen er niet om. Ze stak er destijds de draak mee, waar Nav zoals altijd goedmoedig op reageerde, maar hij is nog altijd even verknocht aan Alice. Jess vraagt zich af wat er zou gebeuren als hij trouwde, zelf kinderen kreeg.

Alsof het ding haar gedachten kan lezen, tingelt de laptop, en rechtsonder op het scherm verschijnt een bericht. Navin Sharma, staat er, en dan: Waar ben je??

Met een schok realiseert ze zich dat de computer moet hebben aangegeven dat ze online is, en ze klapt de laptop snel dicht. Hoe kon ze zo stom zijn? Als Nav het zag, had de politie het misschien ook gezien. Stel dat ze haar nu kunnen traceren?

Ze herinnert zich de vorige keer. Ze herinnert zich de angst, de onzekerheid. Achter in een politieauto gestopt worden, haar handen geboeid op haar rug. Het bloed. De tranen. Patricks geschreeuw. De zwaailichten van de ambulance. Maar ditmaal kan ze nergens anders heen, heeft ze geen plek om naartoe te vluchten.

Ze doet de tv en de lichten uit. Ze zit stilletjes in het donker. En ze wacht.

Hoofdstuk 37

De regen komt met bakken naar beneden, zet de straten blank. De auto spuit grote waternevels op terwijl Cara plankgas rijdt.

Griffin had vaag gedaan over details aan de telefoon. Twee doden. Neergeschoten. Meteen daarna had ze Shenton gebeld. Als dit hun moordenaar is, wil ze onmiddellijk de details hebben. Van de zieke smeerlap die hij ditmaal nabootst. Ze hoopt dat Shenton inderdaad zoveel weet als hij zegt.

Het escaleert. De moorden volgen elkaar nu sneller op.

‘Daar, daar,’ roept Deakin, wijzend naar een opening tussen de bomen, en Cara slaat snel af. De auto stuitert over het onverharde pad.

‘Salterns Hill,’ zegt hij. ‘Staat bekend als een mooi plekje. Trekt overdag wandelaars en ’s avonds mensen die wat privacy willen.’

Inmiddels ziet Cara de voertuigen: twee politieauto’s en een wit busje. FO is eerder gearriveerd, maar niet veel eerder. Tussen de zwiepende ruitenwissers door vangt ze een glimp op van mensen die haastig een witte tent opzetten, om de plaats delict te beschermen tegen de stortregen.

Deakin opent het portier, en Cara snelt net als hij naar de kofferbak. Ze verruilen hun schoenen voor kaplaarzen en Deakin grist een paraplu mee, die hij boven hen houdt. Cara zet haar capuchon op. Ze ziet een forensisch onderzoeker in tegenovergestelde richting langs hen rennen. Het lijkt alsof hij loopt te huilen.

Ze ziet Griffin staan in het licht van koplampen. Hij heeft niets waterdichts aan, alleen de kraag van zijn zwarte jack opgezet, de gebruikelijke zwarte schoenen aan zijn voeten.

‘Wat hebben we hier?’ roept Cara boven het regengekletter uit.

‘Twee doden: een man en een vrouw.’ Hij wijst naar de auto verderop. Beide voorportieren staan open, het rechterraam ligt aan diggelen. ‘Man hangt half uit de auto, door het hoofd geschoten. De vrouw…’ Hij wijst naar het pad. ‘Lijkt te hebben geprobeerd te ontkomen. In de rug geschoten. We hebben diverse bandensporen ter plaatse, FO probeert er een paar veilig te stellen voordat ze verloren gaan in deze hoosbui.’

Ze knikt nadrukkelijk naar Deakin, die haar de paraplu overhandigt voor hij naar de auto loopt.

Cara’s telefoon rinkelt en ze neemt op. ‘Shenton,’ zegt ze. ‘Wat heb je voor me?’

‘Ik heb niet veel tijd gehad om dit na te gaan,’ begint hij aarzelend. ‘Maar uit wat Griffin me vertelde…’ Hij stopt en Cara wacht ongeduldig. ‘Een stel, doodgeschoten. Dan denk je óf aan Berkowitz óf aan de Zodiac Killer.’ Hij zwijgt even. ‘Ik hou het op Zodiac, want Berkowitz heeft bij koppels nooit zowel de man als de vrouw vermoord.’

‘Verklaar je nader,’ zegt ze. Griffin staat naast haar, schuilend onder haar paraplu, en ze zet de telefoon op de speaker.

‘Zodiac Killer, actief in de jaren zestig en zeventig, nooit gevonden,’ gaat Shenton verder. ‘Wordt verondersteld zeven mensen te hebben vermoord, maar volgens sommige bronnen wel zevenendertig, de meesten doodgeschoten of -gestoken.’

Cara’s aandacht wordt getrokken door luide stemmen links van haar. Ze kijkt opzij – Deakin staat te schreeuwen, is in discussie met een forensisch onderzoeker. Ze verbreekt de verbinding en gaat erop af.

Deakin ziet van een afstand dat ze eraan komt en stopt. Hij spreidt zijn armen.

‘Ga er niet heen, Cara,’ zegt hij. Bij het zien van de uitdrukking op zijn gezicht verstijft ze. Hij is geschokt, maar dit is niet de gebruikelijke verbeten woede over het zien van een lijk. De regen loopt over zijn gezicht, en hij lijkt elk moment in tranen te kunnen uitbarsten. Ze kijkt langs hem, het bos in.

‘Waarom sta je zo te schreeuwen?’

‘Ik wilde…’ Hij slaat zijn ogen neer, zich vermannend. ‘Ik wilde erheen gaan, om er zeker van te zijn dat ze dood is. Ik dacht dat we haar nog konden helpen. Maar…’

‘Maar Deaks, dat hebben ze al gecheckt, anders zouden ze gezorgd hebben…’ begint ze, maar haar stem sterft weg. Ze tuurt nog steeds over Deakins schouder, en doet een stap in de richting van het lichaam. Hij steekt zijn arm uit om te voorkomen dat ze verder loopt. Ze heeft iets gezien, iets wat aan haar onderbewuste knaagt. Maar… dat kan toch niet?

Haar telefoon gaat opnieuw, en ze neemt op, nog steeds starend naar het lichaam van de vrouw.

‘Baas, het lab belde.’ Het is Shenton weer. ‘De analyse van de afdrukken op het bierglas uit flat 214 is binnen.’

Nu heeft hij haar volledige aandacht. ‘En?’

‘Nou…’ Hij valt even stil. ‘Leverde een hit in het systeem op met iemand die Elizabeth Roberts heet. Ze werkt in –’

‘Het lab, ja. Ik ken…’

Cara stopt met praten. Ze kijkt naar Deakin en ziet de bevestiging in zijn ogen. Ze zet nog een stap.

‘Ga er niet heen, Cara,’ waarschuwt hij opnieuw, maar ze beent langs hem, bijna rennend naar het lichaam.

Van dichtbij kan ze het maar al te goed zien. De vrouw ligt op haar buik in de modder. Handen gespreid, met glanzende zilverkleurige nagellak. Ze draagt een lange zwarte jurk, Dr. Martens aan haar voeten. En haar haar is felroze.

‘O, Libby,’ brengt Cara uit. Haar handen gaan naar haar gezicht, en ze voelt haar benen slap worden. Ze zakt op haar knieën, ineenstortend in de modder. ‘O, Libby. Het spijt me zo.’

Evaluatierapport – afdeling Klinische Psychologie

Naam patiënt: Robert Daniel Keane (geb.dat. 31-03-1986, leeftijd 18)

Robert (roepnaam: Robbie) is maandelijks op gesprek geweest sinds zijn plaatsing in het Northbrooke-kindertehuis in februari 1996.

Achtergrond

Robert werd er geplaatst na de steekpartij waarbij zijn oom en vader om het leven kwamen. Uit het toenmalige politieonderzoek bleek dat Robert de moorden had gepleegd. Aangezien Robert ten tijde van de misdaden minderjarig was, gaf de rechter de voorkeur aan plaatsing in Northbrooke boven een jeugdgevangenis. Dit heeft Robert duidelijk goed gedaan en heeft het mogelijk gemaakt hem de intensieve hulp en ondersteuning te bieden die hij nodig had.

Huidige situatie

Robert is gediagnosticeerd met depressie, posttraumatisch stresssyndroom (PTSS), obsessief-compulsieve stoornis en gegeneraliseerde angststoornis, aandoeningen die zijn ontstaan doordat hij op jonge leeftijd seksueel misbruikt is door zijn verzorgers.

Daarnaast is, gezien het verband tussen persoonlijkheidsstoornissen en kindermisbruik, de diagnose antisociale persoonlijkheidsstoornis geopperd. Er bestaan nog steeds zorgen omtrent Roberts inlevingsvermogen, hoewel zijn scores op psychopathie geen duidelijk beeld opleveren.

Aanvankelijk werd de diagnose dissociatieve identiteitsstoornis gesteld, maar deze werd ingetrokken in 2001, nadat werd vastgesteld dat de door de patiënt getoonde andere persoonlijkheden een zelfgekozen rollenspel waren, door Robert ingezet als instrument om aan het dagelijks leven te ontsnappen. Er is meermaals waargenomen dat Robert andere personen imiteert (meestal bekende mensen uit de media), maar wij concluderen dat dit geen ongebruikelijk copingsmechanisme is en geen risico met zich meebrengt.

Na neuropsychologische testen bleek Roberts IQ in het allerhoogste segment te vallen (rond de 145). Hij heeft zich toegelegd op zijn opleiding en voor alle twaalf de vakken waar hij eindexamen in heeft gedaan negens en tienen gehaald.

Risico’s

Robert heeft tot tweemaal toe geprobeerd zelfmoord te plegen door middel van een overdosis, de laatste keer in 2002 (zie hieronder). Wij geloven dat de zelfmoordpogingen verband houden met Roberts depressie: dit blijft een aandachtspunt in Roberts psychotherapie, waarvoor een cognitieve gedragsbenadering wordt toegepast.

In de loop van 1999 en 2000 werden enkele gevallen van brandstichting gemeld, waarvan de laatste tot gevolg had dat bijna de gehele creatievetherapievleugel afbrandde. Hoewel er sterke aanwijzingen waren dat dit Keanes werk was, werd er geen concreet bewijs gevonden en werden alle aanklachten ingetrokken. In het jaar na deze voorvallen werd Keane wel onder streng toezicht geplaatst; er werd geen verdacht gedrag vastgesteld.

Casusformulering

Het extreem geseksualiseerde gedrag dat Robert vertoonde ten tijde van de moord op zijn oom en vader was ongewoon voor een kind van die leeftijd (9), maar kan worden verklaard door het aangeleerde gedrag binnen de onveilige gezinssituatie waaraan hij gewend was.

Robert heeft moeite met het aangaan van relaties, met name met vrouwen. Ik geloof dat dit komt doordat Robert het misbruik wijt aan zijn afwezige moeder (zij verliet het ouderlijk huis toen hij drie was) en dit projecteert op andere vrouwen.

Robert slaagde er echter in één vriendschap te sluiten tijdens zijn verblijf in Northbrooke. Het vertrek van deze jongen, twee jaar geleden (in 2002), leidde aanvankelijk tot enige afzondering en een zelfmoordpoging. Robert reageerde goed op therapie en sindsdien heeft hij geen pogingen meer gedaan.

Voorstel toekomstige interventies

Ik verkeer in de veronderstelling dat Robert zich heeft ontwikkeld tot een goed functionerende jongeman die met behulp van therapie in staat zal zijn iets van zijn leven te maken.

Gezien de geboekte vooruitgang tijdens Roberts behandeling en de notoire omstandigheden van de moord op zijn oom en vader, luidt mijn aanbeveling om Robert, indien gewenst, een nieuwe identiteit te laten aannemen en alle gegevens en biologische monsters die betrekking hebben op zijn misdaden in 1996 te vernietigen. Deze privacy is essentieel om ervoor te zorgen dat hij een normaal leven kan leiden zonder angst, vooroordelen of represailles.

Gedicteerd, niet gecontroleerd of ondertekend om vertraging te voorkomen.

dokter Mark Singleton

consulterend klinisch neuropsycholoog

03-08-04

Hoofdstuk 38

De Echoman wilde dat ze flat 214 vonden, dat weet Cara nu. De naam op het huurcontract, het feit dat het naast – verdomme pál naast – het geënsceneerde Dahmer-tafereel was. En dat hij dat bierglas daar had laten staan om hen te provoceren.

Ze weet niet hoe hij aan Libby’s vingerafdrukken is gekomen. Wie weet heeft hij het glas jaren geleden uit een kroeg gejat, en eigenlijk doet het er ook niet toe. Wat ertoe doet, is dat ze dood is, en of ze wil of niet, Cara moet wel kijken naar waar haar vriendin ligt in een witte tent, om het bewijsmateriaal op haar lichaam veilig te stellen.

Het afgelopen uur heeft ze het hele scala aan emoties doorgemaakt. Uit pure withete woede was ze weggestormd over het pad, verblind door tranen. Buiten het zicht van het team was ze dubbelgeklapt, met haar handen op haar knieën, in de stromende regen. Ze had haar rinkelende telefoon genegeerd, tot ze besefte dat het niet zou ophouden en ze wel moest opnemen. Koud en kletsnat was ze teruggelopen naar de plaats delict.

De plicht riep.

De stemming in het bos is somber. Het is doodstil. Cara ziet Deakin in het openstaande portier van haar auto zitten roken, starend naar zijn voeten. Hij heeft Roos regenjack nog aan, en de vrolijke combinatie van felrood en blauw doet misplaatst en fout aan.

Dokter Ross roept haar naar de auto waar het lichaam van de man uit hangt.

‘Zeg alsjeblieft dat je iets hebt. Maakt niet uit wat,’ zegt Cara, en Ross fronst. ‘Geef me je voorlopige inschatting. Ik zal je er niet op vastpinnen. Maar dit is een van onze mensen, Greg.’

Hij knikt. ‘Eerste indruk: dit lijkt op een moord-zelfmoord.’

Cara staart hem aan. ‘Pardon?’

Hij wijst op het vuurwapen dat in de modder ligt, met een geel driehoekje erbij dat het markeert als bewijs. ‘Viel waarschijnlijk uit zijn hand,’ zegt hij, waarna hij naar het ineengezakte lichaam op de bestuurdersstoel wijst. ‘En de verwondingen die hij opliep aan zijn mond en hoofd komen overeen met een wapen dat omhoog werd afgevuurd.’ Hij imiteert het schot, een vinger in zijn mond, wijzend naar de lucht. ‘FO bevestigt kruitsporen op zijn rechterhand, geen sporen van een worsteling. Ik denk dat hij Libby doodschoot, daarna de hand aan zichzelf sloeg.’

‘Weten we wie hij is?’ vraagt Cara.

Ross buigt voorover en beklopt de zakken van de dode man. In een ervan voelt hij een bult, waarna hij er een kleine zwarte portefeuille uit wurmt. Die legt hij in Cara’s gehandschoende hand.

Ze merkt dat ze trilt bij het openen ervan en haalt het rijbewijs eruit. Het gezicht op de foto is nukkig, bleek. Donkere wenkbrauwen, donker haar. En de naam erop: Sharp, Michael.

Ze hapt naar lucht, en Ross kijkt op.

Ze staart naar de foto, vergelijkt die met het gezicht van de dode man. ‘Dit is onze drugsdealer van woensdag,’ zegt ze.

‘De gast met al die lijken in de ijskast?’ vraagt Ross, en Cara knikt. ‘Dan ziet het ernaar uit dat je een afgeronde zaak hebt, rechercheur,’ besluit hij.

Hoofdschuddend loopt ze bij de auto vandaan. Griffin duikt naast haar op en ze steekt hem het rijbewijs toe, dat ze inmiddels in een plastic bewijszak heeft gestopt. Hij houdt het op in het licht, blijft dan met open mond staan.

‘Dat lichaam daar?’ vraagt hij.

Cara knikt. ‘Ross zegt dat het moord-zelfmoord is.’

Vol ongeloof kijkt Griffin haar aan. ‘Wat? Hij doet al die moeite om man na man, vrouw na vrouw te vermoorden en schiet zich dan voor z’n kop in een vlaag van… Wat? Schuldgevoel?’

‘Of het heeft allemaal niets met elkaar te maken,’ moppert ze.

‘Maar zijn flat dan? Al die lijken? Dat is goddomme niet iets eenmaligs, Cara. Dat vergt maanden, jaren van plannen, moorden, en het is allemaal stom toeval dat het op Dahmer lijkt? Denk je dat nou echt?’

Plotseling is ze doodmoe. ‘Het enige wat ik denk, Nate, is dat ik naar mijn bed wil.’

Ze loopt naar haar auto. Ze weet dat ze hoort te blijven, zoals Griffin vast zal doen, maar ze kan er geen touw aan vastknopen. Het is te laat. Ze heeft het koud. Ze is drijfnat. Het is weer gaan regenen, en nu dringt het door haar kleren, ijskoud tegen haar huid.

Deakin kijkt op wanneer ze naast hem staat.

‘Ik ga naar huis,’ zegt ze. ‘Ga je mee? Je kunt in de logeerkamer slapen.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Zet me maar thuis af.’

‘Je hoort niet alleen te zijn, Deaks.’

Hij schiet zijn sigaret het donker in en zwaait zijn benen in de auto, waarna zij het portier dichtgooit en naar de bestuurderskant loopt. ‘Dit is niet anders dan een willekeurige dag. Het is altijd iemands geliefde. Iemands dochter, iemands ex. We pakken deze gast, precies zoals we altijd doen.’ Hij ziet de uitdrukking op Cara’s gezicht. ‘Wat?’ vraagt hij, en ze praat hem bij over Ross’ aanname.

Ze ziet zijn wenkbrauwen samentrekken, het onbegrip. ‘Ik moet eerst pitten,’ mompelt hij.

Cara start de auto, en ze rijden weg van de plaats delict. Daarbij werpt ze in haar achteruitkijkspiegel een blik op de auto, de lampen, het busje van de lijkschouwer die de lichamen zo wegvoert.

Ze herinnert zich Libby’s gezicht, opgetogen bij het vooruitzicht een date te hebben. Was het met deze man? Met Michael Sharp? En toen ze doorkreeg dat het foute boel was, had ze geprobeerd weg te rennen. En had hij haar neergeknald voor hij zichzelf van kant maakte.

Cara rijdt door de verlaten straten, tot ze stopt voor Deakins huis.

‘Zal ik mee naar binnen gaan?’ vraagt ze, maar hij schudt zijn hoofd.

‘Tot morgen, baas,’ zegt hij.

Ze kijkt toe terwijl hij de sleutel in het slot steekt en naar binnen gaat. Hij noemt haar nooit baas. Hij is bezig afstand tussen hen te creëren.

Zijn boodschap was duidelijk: laat me met rust.

Hoofdstuk 39

Jess is nog wakker wanneer Griffin terugkomt; ze zit in bed naar het nieuws te kijken. Het is het enige licht in de ruimte, werpt een blauwig wit schijnsel op haar gezicht. Hij kijkt ernaar over haar schouder – de verslaggevers waren er als de kippen bij in het bos. Hij ziet Cara, dokter Ross en zijn eigen potige gedaante naast de witte marshmallowachtige figuren van de forensisch onderzoekers.

‘Ik dacht dat je al zou slapen,’ zegt hij, zijn natte kleren en schoenen op een hoop bij de deur mikkend.

Ze kijkt hem met roodomrande ogen aan. ‘Ik geloof dat ik het heb verkloot, Griffin,’ zegt ze, en ze vertelt hem over de laptop en Facebook.

‘Dat lijkt me stug,’ reageert hij. ‘Maar zou het zo erg zijn? Je zou jezelf kunnen vrijpleiten. Je dochter kunnen zien.’

Ze schudt haar hoofd, snel en beslist, meermaals. ‘Niet totdat jij iets vindt waaruit blijkt dat ik het niet was. Heb je dat al?’ vraagt ze, en hij hoort de wanhoop in haar stem sluipen. ‘Heb je iets over de brand ontdekt?’

Griffin fronst. ‘Nee, sorry. Ik heb vast wat spitwerk gedaan, maar er is nog niks nieuws.’

De teleurstelling druipt van haar gezicht. Griffin voelt de druk van haar verwachting, de haast tastbare radeloosheid als gevolg van het noodgedwongen gescheiden zijn van haar kind.

Voorzichtig gaat hij bij haar op het bed zitten. Hij is de hele dag op de been geweest, en dat doet zijn rug geen goed. Hij ziet dat Jess opmerkt hoe moeizaam hij zich tegen de kussens laat zakken.

‘Gaat het?’ vraagt ze, en hij beantwoordt haar bezorgdheid met een knikje. Hij weet dat hij haar op een gegeven moment zal moeten arresteren. Hij kan haar hier niet eeuwig verbergen.

‘Ik beloof dat ik het voor je opneem als je jezelf aangeeft,’ zegt hij, maar ze wendt zich af, zijn opmerking negerend. ‘Cara zou het voor je opnemen.’

‘Zijn jullie close, Cara en jij?’ vraagt ze.

Hij glimlacht vermoeid naar haar. Hij beseft dat ze van onderwerp verandert, maar hij laat het erbij. Erover doordrammen zal alleen benadrukken dat hij zelf niets heeft kunnen vinden wat haar vrijpleit, en op schuldgevoel zit hij momenteel niet te wachten. ‘Best wel, al hebben we zo onze momentjes,’ zegt hij. ‘Zoals de meeste broers en zussen. Vroeger konden we het ene moment nog leuk aan het spelen zijn, het volgende tegen elkaar tekeergaan. Het helpt dat we nu volwassen zijn.’

‘Verstandiger?’

Griffin grijnst. ‘Nee, ik ben groter dan zij, dus ze durft geen prikkeldraad bij me te maken.’

Jess schiet in de lach, en Griffin is blij met de luchtige noot, hoe klein ook, na de dag die hij heeft gehad. Hoewel zijn rug protesteert, buigt hij naar haar toe en legt zijn hoofd op haar schouder. Een tel later voelt hij haar hoofd tegen het zijne.

‘Nadat ik was geboren hadden mijn ouders denk ik niet veel puf meer over, ze hadden hun handen vol aan mijn problemen,’ zegt ze. ‘Nav is een soort broer voor me.’

‘Een broer, hm?’ zegt hij, meer tegen zichzelf dan tegen Jess. Hij vraagt zich af of die geweldige Nav van haar het ook zo ziet.

Ze verschuift een stukje, waardoor haar hoofd nu op zijn borst ligt, en hij slaat een arm om haar heen. De houding voelt een tikje onwennig: een nieuw soort intimiteit, ondanks de belevenissen van de nacht ervoor.

‘Op de universiteit was hij altijd de perfecte gentleman. Hij liet me nooit alleen van de kroeg naar huis lopen. Hij heeft me een keer vier trappen omhoog gedragen naar mijn bed na te veel goedkope pintjes.’

Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt Griffin op haar neer. Ze lacht. ‘Niet op die manier. Dat hebben we nooit gedaan.’ Ze valt stil, en hij vraagt zich af waarom eigenlijk niet, gezien Jess’ ogenschijnlijk vrije seksuele moraal. Twee aantrekkelijke mensen, jaren doorzakken op de universiteit? Ideale omstandigheden om erop los te seksen.

‘Ik heb de universiteit nooit gehaald,’ bekent hij, met lichte spijt, vooral in het licht van zijn gedachten over erop los seksen. ‘Cara wel, dus ik denk dat mijn moeder het van mij ook verwachtte. Tot ik in het laatste jaar van school werd getrapt.’

‘Waarom?’

‘Moet jij eens raden.’ Griffin weet niet zeker waarom hij haar dit eigenlijk vertelt.

Ze denkt even na. ‘Vechten?’

‘In één keer goed. Gaf mijn wiskundeleraar een beuk,’ voegt hij eraan toe, en Jess proest het uit. ‘Maar ter verdediging: hij was een lul. Daarna hing ik drie maanden voor de tv en in de kroeg, tot Cara thuiskwam en me flink de waarheid zei.’

Hij herinnert zich dat Cara in de deuropening van de Red Lion opdook en vervolgens recht op de bar afkoerste om de mensen daar te vertellen dat hij zeventien was. Zijn woede over haar bemoeizucht woog niet op tegen haar teleurstelling in hem. ‘Je vergooit je leven,’ had ze gezegd, nadat ze met hem aan tafel was gaan zitten in de snackbar, waar de geur van zout en azijn van de patat voor hun neus hen deed watertanden. ‘Je bent slim, en toch weet je het telkens weer te verkloten. Wat wil je nou eigenlijk?’

‘Ik wil politieagent worden,’ had hij zonder nadenken geantwoord. Griffin vermoedde dat de alcohol zijn puberbrein beneveld had, want het was nooit eerder bij hem opgekomen. Maar zodra hij het had gezegd, wist hij dat het zo was. Hij had altijd al een sterk gevoel gehad voor rechtvaardigheid, voor goed en fout. Hij wilde de hufters en klootzakken straffen, maar het liefst wel op een manier die hem niet in de gevangenis deed belanden.

‘De volgende dag solliciteerde ik bij de politie,’ zegt hij.

Hij kijkt naar beneden en ziet dat Jess in slaap is gevallen. Het flikkerende licht van de tv werpt schaduwen over haar gezicht, haar ogen dicht, lange wimpers tegen haar wang. Hij legt haar voorzichtig in een comfortabeler houding, en ze murmelt iets, rolt dan naar haar eigen kant.

Hij trekt het dekbed over haar heen en staat op, zijn rug rekkend met een pijnlijk vertrokken gezicht. Daarna gaat hij naar de badkamer om zijn tanden te poetsen. Als hij klaar is, zet hij zijn tandenborstel naast haar gloednieuwe exemplaar in de mok op de wasbak. Hij kijkt er even naar: een rode en een blauwe.

Hij stapt naast haar in bed en zet de tv uit. In één keer is het pikdonker. Het is een lange dag geweest. Libby’s dood. De ontdekking van flat 214. Het zien van Mia’s foto, die nu in zijn geheugen gegrift staat.

Zijn hele lijf is moe, maar hij kan niet slapen. En iets in hoe Jess reageert als hij de politie noemt, zit hem niet lekker. Er zijn zat mensen die het niet zo hebben op de politie, maar haar reactie lijkt voort te komen uit angst.

Taylors opmerking die eerste dag in het ziekenhuis schiet hem te binnen: ze heeft een strafblad. Zijn laptop ligt nog naast het bed, dus pakt hij die op en klapt hem open. Daardoor valt er licht in de ruimte, en hij kijkt ongerust opzij, maar ze verroert zich niet. Hij logt in op het systeem. Jessica Ambrose, typt hij, waarna hij het juiste bestand opent.

Daar is het. Eén regel in de politiedatabase. Een incident twee jaar geleden.

Huiselijk geweld. ?ZLL. m/opzet? Slachtoffer: P. Ambrose. In hechtenis 48u – art. 136 Wet ggz. Vrijgelaten, geen aanklacht.

Shit.

Hij staart er een ogenblik naar, de afkortingen gesneden koek voor een agent. Dan klapt hij de computer snel dicht, uit schuldgevoel over de inbreuk op haar privacy.

Griffin gaat liggen, draait zich dan om en kijkt naar haar. Jess’ haar is over haar gezicht gevallen, en hij steekt zijn hand uit om het achter haar oor te strijken.

Hij was er altijd van uitgegaan dat met iemand anders naar bed gaan na Mia zou aanvoelen als ontrouw. Een vorm van verraad tegenover zijn vrouw, zeker omdat hij zo gigantisch tekortschiet in het opsporen van haar moordenaar. Maar dit, met Jess, is anders.

Hij geeft om haar, maar het is meer dan dat. Hij denkt even na, maar komt niet op het juiste woord, het is te veel voor zijn warrige hoofd. Hij laat de vermoeidheid toe. En dan, vlak voor hij in slaap valt, schiet het hem te binnen.

Verlossing.

Ze is zijn redding.

Een kans om het recht te zetten.

DAG 6

ZATERDAG

Hoofdstuk 40

Voor Cara’s gevoel heeft ze één uur geslapen, hooguit twee. Omdat ze Roo niet wakker wilde maken toen ze thuiskwam, was ze in de logeerkamer gaan liggen, starend naar het plafond. Ze had aan Libby gedacht, in tranen.

Ze wordt wakker van het geluid van gelach in de keuken en trekt een trui aan. Ze werpt een blik op de klok; het is acht uur. Vaag dringt tot haar door dat het zaterdag is, maar niet voor haar. Deze zaak moet worden afgerond, en snel ook.

Ze gaat naar beneden. Lauren is er, druk in de weer om brood te roosteren en de kinderen aan te sporen zich klaar te maken voor hun zwemles. Roo zit aan de ontbijttafel, wat zelden of nooit voorkomt en dus betekent dat hij die avond pas laat thuiskomt. Hij kijkt glimlachend naar Lauren, waardoor Cara terugdenkt aan Noahs opmerking van eergisteravond. Lauren lacht om iets wat hij zegt en geeft hem een mok koffie aan.

Cara voelt zich buitengesloten. Alsof ze geen deel uitmaakt van dit tafereeltje. Dit is haar gezin, maar niemand mist haar.

‘Hé slaapkop,’ zegt Roo wanneer ze binnenkomt. ‘Ik heb je gisteravond niet thuis horen komen.’

Ze gaat aan tafel zitten en neemt zonder een woord van dank de koffie aan die Lauren haar geeft.

‘Hij heeft Libby vermoord,’ fluistert ze tegen Roo.

Roo kijkt met een ruk op, waarbij de lach van zijn gezicht verdwijnt. Hij wil haar hand pakken, maar die trekt ze weg. Meteen heeft Cara er spijt van dat ze het hem heeft verteld, dat had ze tactvoller moeten aanpakken. Roo kende Libby. Ze had het voor zich kunnen houden, maar ze had een domper willen zetten op die knusse, vertrouwelijke momentjes die haar man met hun nanny had.

‘Moeten de kinderen niet weg?’ snauwt ze, waarop Lauren meteen in actie komt, haar wangen rood in reactie op Cara’s toon. Ze dirigeert hen naar de badkamer om hun tanden te poetsen.

‘Dat was nergens voor nodig,’ fluistert Roo tegen haar.

‘Ze is wel de nanny,’ sist Cara terug. ‘Ze hoort te doen waarvoor ze betaald wordt, in plaats van te flirten met jou.’

‘Ze was niet…’ begint Roo, maar dan zwijgt hij, zich afwendend om zijn koffie op te drinken.

‘Ik ga douchen,’ mompelt ze, waarna ze opstaat en snel de keuken uit loopt.

Ze hoort het niet op hen af te reageren, dat weet ze, haar gezicht opheffend naar de gloeiend hete waterstraal. Het is niet hun schuld dat ze deze kerel niet eerder te pakken hebben gekregen, maar de hare. Ze begint weer te huilen en laat zich op de vloer zakken. Om Libby, om het feit dat ze haar vriendin niet heeft kunnen beschermen, maar ook uit opluchting. Die kerel is dood. Deze nachtmerrie is voorbij. De patholoog zal het bevestigen.

Nog één dag afzien, en dan kunnen ze hier voorgoed een punt achter zetten.

Hoofdstuk 41

Cara staat voor het team: schouders naar achteren, de vrouw die de leiding heeft. Ze weet wat haar te doen staat. Ze hoeft niet om stilte te vragen, het gebruikelijke geroezemoes is achterwege gebleven. Ze zijn hier allemaal om aan de slag te gaan.

‘Het zijn zware dagen geweest, met gisteravond als dieptepunt,’ begint ze. ‘We kunnen ervan uitgaan dat Libby bewust als doelwit werd gekozen, en we zijn het haar verschuldigd om dit tot op de bodem uit te zoeken.’ De deur gaat open en Deakin komt binnen. Hij ziet eruit zoals zij zich voelt, zwarte kringen onder zijn ogen. Hij leunt achterin tegen de muur, zijn armen over elkaar geslagen. Het valt haar op dat Griffin er nog niet is.

‘Warmington, Sohal,’ vervolgt ze tegen twee nieuwe rechercheurs. ‘Ik wil dat jullie je concentreren op de camerabeelden. Ga Sharps gangen van gisteravond na, waar hij met Libby had afgesproken, waar ze naartoe gingen voor ze naar Salterns Hill reden. En Shenton? Vergelijk alles wat we weten met de Zodiac.’

‘Dus we gaan door met het seriemoordenaarsscenario?’ vraagt iemand.

‘Tot we bewijs van het tegendeel hebben wel, ja.’ Ze geeft meer opdrachten aan de groep; ze wil weten wat Sharp een halfjaar en een jaar geleden in zijn schild voerde. ‘En ga achter de labrapporten van gisteren aan. Degenen die met oude zaken bezig zijn: ga daarmee door.’

‘Gaan we ervan uit dat Sharp verantwoordelijk is?’ vraagt iemand van het West Yorkshire-team.

‘Hij is onze hoofdverdachte. Maar we hebben bewijzen nodig. Ik wil dit zeker weten. Hou mij en jullie teamleiders op de hoogte,’ besluit ze.

De groep gaat uiteen, en Cara ziet een geüniformeerde agent in de deuropening van haar kantoor wachten. Hij kijkt verveeld en speelt met een notitieboekje in zijn hand. Hij kijkt op wanneer Cara aan komt lopen.

‘Inspecteur Elliott?’ zegt hij, en ze knikt. ‘Agent Cobb. Mijn chef zei dat u iedereen wilde spreken die Michael Sharp kende?’

‘Ja,’ antwoordt ze. ‘Wat kun je me over hem vertellen?’

De agent lacht. ‘Eikel van een vent. Ik bedoel…’ Hij onderbreekt zichzelf, gegeneerd. ‘Hij was niet al te snugger. Ik arresteerde hem in 2015. Huiselijk geweld. Hij sloeg zijn vriendin zo ongeveer voor onze ogen.’

‘Lekker type,’ mompelt Cara.

‘Zeg dat wel. Maar daarvóór kenden we hem ook al – dealen, knokpartijen uitlokken. Een vaste klant in de cel.’ Hij stopt wanneer Deakin het kantoor in komt.

‘En wanneer heb je Sharp voor het laatst gezien?’ vraagt Cara, die gebaart dat hij verder kan praten.

De agent denkt even na. ‘Ruim een halfjaar geleden? Kan het niet met zekerheid zeggen.’

Cara bedankt hem en hij vertrekt. ‘Doorsnee proleet blijkbaar,’ legt ze Noah uit, en hij fronst.

‘Het klopt van geen kant,’ mompelt hij.

Cara weet wat hij bedoelt. Een drugsdealer met een strafblad wordt zó voorzichtig dat hij geen enkel DNA-spoor achterlaat op zijn uiterst gewelddadige, bloederige en zorgvuldig geplande plaatsen delict?

‘En, wat is het plan?’ vraagt Deakin.

‘FO is klaar met een deel van het bewijsmateriaal uit flat 214, dus ik zal Griffin vragen of hij het daar wil ophalen,’ begint ze. ‘Jij en ik gaan naar Libby’s huis.’ Ze kijkt naar Noah; zijn gezicht is grauw en afgetobd, hij ziet er niet uit, maar ze weet dat ze beter niet kan vragen of het gaat. ‘We moeten meer te weten komen over die date die ze had. En ik wil haar mobiel. Ross zegt dat die niet bij haar of in de auto is gevonden. Jij weet waar de reservesleutel ligt, toch?’ zegt ze, en Noah knikt. ‘Goed, dan gaan we.’

Cara houdt haar mond wanneer Deakin de sleutel uit een nepsteen in de bloempot haalt.

‘Ik zei nog tegen haar dat dit niet veilig was,’ zegt hij. ‘Ironisch, hè. De onnozele voorzorgsmaatregelen die we proberen te nemen terwijl we uiteindelijk neergemaaid worden in de modder.’

Cara legt een hand op zijn schouder. ‘Dat kon jij niet weten. Het was niet jouw schuld.’

Hij schudt haar hand af en steekt de sleutel in het slot. ‘Ik gedroeg me als een klootzak toen het uitging tussen ons,’ foetert hij. ‘Dat was wél mijn schuld.’

Hij duwt de deur open, waarna ze voor de ingang plastic schoenhoezen en handschoenen aantrekken. Ze gaan naar binnen, en het valt Cara op hoe netjes het is. De keuken is schoon, de oppervlakken zijn leeg. De kussentjes op de bank liggen keurig recht. In de slaapkamer is het bed opgemaakt, er hangen geen kleren over de stoel.

Ze draait zich om naar Deakin. ‘Was het altijd zo?’ vraagt ze, en hij knikt.

‘Altijd. Ze grapte dat ze een tikje obsessief was, maar daarom was ze denk ik goed in haar werk. Dat oog voor detail, de hang naar orde en routine.’

Cara ziet haar laptop aan de zijkant van de woonkamer. Ze klapt hem open en er verschijnt een wachtwoordscherm. Ze kijkt naar Noah.

‘Geen idee,’ zegt hij.

Cara stopt hem in een bewijszak en vult het label in. ‘Zie je haar telefoon ergens?’ vraagt ze.

Deakin haalt zijn eigen mobiel uit zijn zak en tikt op het scherm. Even later horen ze een vrolijk deuntje uit de hal komen.

Hij loopt erop af en Cara volgt hem, toekijkend terwijl hij in de zakken graaft van de jassen die er hangen. Uit een ervan haalt hij een telefoon, die hij naar haar ophoudt.

‘Waarom liet ze die hier?’ zegt Cara. ‘Dat is vreemd, zelfs voor Libby. Kun je erin?’

‘Niet zonder beveiligingscode. Of haar vingerafdruk.’

Cara zwijgt. Ze weet waar ze die kunnen krijgen.

‘Ik ga wel,’ zegt Deakin, haar gedachten lezend, maar Cara schudt haar hoofd.

‘Nee. We zijn het Libby verschuldigd om dit zo snel mogelijk uit te zoeken. We gaan samen. We moeten sowieso kijken hoever Ross is met de secties.’ Ze maken aanstalten om te vertrekken, waarbij Cara de laptop meeneemt. ‘Laten we FO hierheen halen, voor alle zekerheid,’ zegt ze. ‘Ik wil niet dat we iets over het hoofd zien. Misschien is die kerel hier eerder geweest.’

Cara loopt het huis uit, gevolgd door Deakin, die in de deuropening blijft staan.

‘Ik vond haar echt leuk,’ zegt hij, naar binnen kijkend. ‘Ik kon alleen niet… Ik weet niet…’ Zachtjes trekt hij de voordeur dicht. ‘Het lag niet aan Libby. Het lag aan mij.’

‘Dat wist ze heus wel, Noah.’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Nee, dat wist ze niet. En daar zal ik mee moeten leven. Weer iets waarmee ik tot aan mijn laatste snik moet leven.’

Hoofdstuk 42

De telefoon maakt hen allebei wakker met zijn onheilspellende gezoem. Jess is het geluid gaan associëren met slecht nieuws, en inderdaad, ze hoort aan Griffins toon dat het zijn zus is.

Hij hangt op en kruipt weer in bed, haar tegen zich aan trekkend om iets van haar warmte over te nemen. Hij legt zijn koude voeten op haar benen.

‘Ik moet weer naar de flat. Bewijsmateriaal ophalen.’

Jess knikt, teleurgesteld. Weer een dag in haar eentje. Maar vandaag heeft ze een plan. Geen verstandig, logisch plan, maar iets waar ze al over nadenkt sinds die eerste avond dat ze Griffin door de stad volgde.

‘Kun je me bij mijn huis afzetten?’

Hij kijkt naar haar alsof hij de voor- en nadelen tegen elkaar afweegt. ‘Ik breng je er wel heen,’ zegt hij uiteindelijk. Hij werpt een blik op de klok. ‘Erna.’

Ze douchen en kleden zich aan. Poetsen hun tanden zij aan zij bij de wasbak. Een huiselijk tafereeltje dat wat ongemakkelijk aandoet. Ze is bijna blij wanneer ze vertrekken en in de oude Land Rover stappen.

Onderweg komt er een vraag bij haar op.

‘Griffin, wie is Alan?’ vraagt ze. ‘De man bij het Manson-huis.’

Hij haalt zijn blik even van de weg. ‘Hij is een forensisch onderzoeksleider,’ zegt hij.

‘En waarom hielp hij jou?’

Griffin snuift. ‘Dat doet hij niet vrijwillig. Hij beging een blunder met betrekking tot het bewijsmateriaal van een van de eerste moorden. Een vingerafdruk raakte zoek – het monster zelf en alles wat erbij hoorde. Hij smeekte me het aan niemand te vertellen en ik ging akkoord. Maar toen ik geschorst werd, besefte ik dat ik het in mijn voordeel kon laten werken.’

‘Je chanteert hem?’

Griffin fronst. ‘In feite wel, ja. Hij informeert me over alles wat van belang is – en geeft me toegang tot de plaats delict – en ik hou mijn mond.’ Hij kijkt over zijn schouder en slaat rechts af voor een flatgebouw. ‘We zijn er.’

Op de parkeerplaats krioelt het van de politieauto’s en witte busjes. Jess vraagt zich af hoe verstandig het is dat zij hier is.

‘Blijf in de auto,’ zegt Griffin. ‘Hoofd omlaag.’

Ze kijkt hem na terwijl hij naar de ingang van het flatgebouw loopt, waar hij met de agent praat die daar de wacht houdt. Daarna maakt hij een praatje met een forensisch onderzoeker en gaat naar binnen.

Tijdens het wachten vraagt Jess zich af hoe vaak Griffin werkt op het randje van het aanvaardbare, hoe makkelijk liegen hem afgaat. Ze weet niet goed wat ze moet denken van zijn bedenkelijke methoden, maar tot dusver hebben die in haar voordeel uitgepakt, zoveel is zeker.

Ze blijft de drukte gadeslaan, tot ze Griffins vertrouwde gedaante uit de deur ziet komen. Hij heeft een grote kartonnen doos in zijn handen, die hij onhandig op zijn knie zet bij het openen van de achterklep. Hij zet hem in de auto, doet de klep dicht en rekt dan zijn rug, met een chagrijnig gezicht.

‘Wat zit er in de doos?’ vraagt ze zodra hij instapt.

‘Notitieboekjes, videobanden.’

‘Allemaal van hem?’

‘Hm.’

‘En die ga je bekijken?’

Griffin start de motor. ‘Hoort bij het werk.’

‘Maar hoort dit jóúw werk te zijn?’

Hij geeft geen antwoord, en Jess houdt verder haar mond. De Land Rover ratelt door de drukke straten. Ze heeft het nog niet gehad over de foto van zijn vrouw die ze heeft gevonden. Ze wil hem ernaar vragen, maar is dat wel verstandig?

En dan ziet ze waar ze zijn.

Jess hield het niet voor mogelijk, maar het ziet er nog erger uit bij daglicht. De verwoesting valt niet te ontkennen. De brand is door het huis geraasd: muren zijn zwartgeblakerd, ramen gesprongen, de tuin is een modderpoel waar talloze schoenen doorheen hebben gebanjerd. Ze verwacht een leger onderzoekers aan te treffen, misschien iemand die de plaats delict bewaakt, maar het lijkt er uitgestorven te zijn.

‘Waar zijn ze, Griffin?’ vraagt ze.

‘Ik neem aan dat ze hebben gevonden wat ze zochten,’ antwoordt hij bars.

Bewijs tegen haar, of domweg niets? Ze kan zich niet voorstellen dat er daar binnen iets is overgebleven.

Ze stapt uit de auto en loopt de oprit op. Het asfalt is bezaaid met puin: stukken hout, spijkers, glasscherven. De voordeur is dichtgespijkerd, maar ze negeert het bordje met VERBODEN TOEGANG en duwt hem open. Hij zit niet op slot. Wat valt er ook te stelen?

Binnen is het donker. De muur is nat op de plek waar het resterende deel van het dak geen enkele beschutting meer biedt. Ze legt er een hand tegenaan. De muur is zwart van het roet.

Er is niets over van het huis waar ze in woonde. Alles is verloren gegaan. Aan diggelen, verbrand of kapot. Ze voelt zich verdoofd; haar brein lijkt niet te kunnen bevatten wat ze ziet. Ze loopt door naar wat eens de keuken was. Glas knerpt onder haar schoenen.

‘Jess.’

Ze draait zich om, Griffin staat achter haar.

‘Jess, er is hier niets meer voor je.’

Ze kijkt om zich heen. De eettafel ligt op zijn kant, de kapotte stoelen liggen er op een hoop eromheen. Ze pakt er een op en zet hem rechtop. Maar het zien zoals het was, zoals het hoorde, maakt het nog erger.

Ze voelt dat Griffin een arm om haar schouder slaat en haar tegen zich aan trekt. Dan beseft ze dat ze huilt en slaat ze haar armen om zijn middel, snotterend tegen zijn zwarte jas. Een ogenblik later droogt ze haar tranen met haar mouw.

‘Verdomme, alweer aan het janken,’ foetert ze. ‘Altijd maar janken.’

Hij kijkt op haar neer met een serieuze blik. ‘Je hebt het volste recht om te huilen. Je bent je huis kwijt. Je echtgenoot.’

‘Het gaat zo wel weer. Ik heb ergere dingen meegemaakt,’ reageert ze. Jij hebt ergere dingen meegemaakt, wil ze zeggen, maar ze doet het niet.

‘Zo werkt het niet, Jess. Verdriet gaat niet weg door het te negeren, hoe graag je dat ook zou willen.’

Ze ademt diep in en langzaam uit. ‘Patrick noemde dit ons huis voor het leven. Maar zo zag ik het nooit.’ Ze kijkt op naar Griffin. ‘Hiervoor had ik nooit ergens langer dan twee jaar gewoond. Niet sinds mijn kindertijd.’

‘Hoe dat zo?’

‘We verhuisden vaak. Van het ene graafschap naar het andere. Vanwege mij,’ zegt ze. ‘Het begon toen ze me uit huis plaatsten. Doordat ik geen pijn voelde, was ik vaste klant in het ziekenhuis, en de artsen dachten dat ik werd mishandeld. Toen ik vijf was, vertelden ze me niet wat er aan de hand was, maar voerden ze me zomaar weg naar een kindertehuis.’ Jess kijkt naar haar handen. ‘Ik begreep niet waarom. Ik dacht dat ik iets verkeerds had gedaan. Het duurde een maand voor mijn ouders me terugkregen.’

Jess snift, snuit dan haar neus in haar mouw. ‘En toen verkasten we naar het noorden. Een nieuwe start. Alleen was ik een nachtmerrie. Werd van de ene na de andere school gestuurd wegens vechten. Ik lig nou eenmaal niet lekker bij anderen.’

‘Daar kan ik me niets bij voorstellen.’

Ze werpt een blik op Griffin. Hij heeft een lachje op zijn gezicht.

‘Patrick was de uitzondering. Hij zei dat hij het kon verhelpen.’

Er valt een stilte. Jess hoort regen door het huis druppelen.

‘Misschien hoeft er niets te worden verholpen aan je,’ zegt Griffin zachtjes. ‘Misschien horen we allemaal een paar barstjes te hebben.’

Ze laat zich door hem het huis uit loodsen naar de Land Rover. Ze stappen in, en Griffin steekt een sigaret op.

‘Griffin,’ zegt ze.

Hij kijkt haar aan, de sigaret uit zijn mond bungelend.

‘Ik vond een foto. Ik weet dat jouw vrouw een van de slachtoffers was.’

Hij wendt zich af, neemt een diepe hijs en blaast de rook vervolgens uit het raam. Hij start de motor.

‘Ik zet je af bij de garage. Ik moet terug naar het bureau,’ zegt hij.

‘Griffin?’ Jess legt een hand op zijn arm, maar die schudt hij af. ‘Vertel eens over haar,’ zegt ze zachtjes.

‘Er valt niks te vertellen.’

Hij zet de auto in de eerste versnelling en scheurt met piepende banden weg van het huis. Jess sluit haar ogen, ze kan zich wel voor haar kop slaan omdat ze erover is begonnen. Zo’n soort relatie hebben ze niet, houdt ze zichzelf voor op de terugweg naar de woning. Het was dom om zich iets anders in het hoofd te halen.

Hoofdstuk 43

‘Niet lullig bedoeld, maar ik zou blij zijn als ik jullie tweeën nooit meer hoefde te zien.’

Dokter Ross kijkt op van het lijk op de roestvrijstalen tafel wanneer Cara en Deakin de ruimte binnenkomen.

‘En jullie zijn te vroeg,’ voegt hij eraan toe.

Cara gebaart naar de telefoon in haar hand. Op weg hierheen belde Shenton: ze hebben toestemming van de nabestaanden. ‘We hebben alleen een vingerafdruk nodig,’ zegt ze, waarop Ross’ blik zich verplaatst naar de rijen metalen deuren aan de andere kant van de ruimte.

Ze lopen er met zijn drieën naartoe, en Ross trekt een van de laden eruit. Onwillekeurig hapt Cara naar lucht wanneer hij de zwarte lijkzak opent en ze Libby’s gezicht ziet. Haar huid heeft een blauwachtige tint gekregen van de koeling, haar stugge roze haar vloekt met de kille omgeving.

Ross haalt haar hand uit de zak en houdt die vast terwijl Cara handschoenen aantrekt en de telefoon uit de bewijszak haalt. Zachtjes drukt ze Libby’s vinger op de sensor en de telefoon wordt ontgrendeld. Ze wachten een ogenblik tot Cara de vergrendelingsopties heeft uitgeschakeld.

‘Heb je sectie verricht?’ vraagt Deakin.

‘Ja, en er waren geen verrassingen,’ zegt Ross. ‘Vijf schoten van een redelijke afstand, vanuit de auto, neem ik aan, die op een meter of tien stond. Doorboorden haar longen, lever, één in de ruggengraat. Maar het schot dat de meeste schade veroorzaakte, raakte haar aorta. Kogels komen overeen met het ter plekke gevonden wapen, een .22-revolver van High Standard, model 101. Ballistisch onderzoek zal het bevestigen.’ Hij zwijgt even, starend naar haar gezicht. ‘Het enige goede is dat ze vrij snel moet zijn doodgebloed.’

‘Nog andere verwondingen?’ vraagt Cara.

‘Nee, niet één. Geen afweerwonden op haar handen en armen. Voor alle zekerheid heb ik monsters genomen van onder haar vingernagels, haar neus en mond en een volledig sporenonderzoek naar seksueel geweld gedaan. Al het materiaal is naar het lab, met de kogels.’

Cara weet waarnaar hij op zoek is. De plek waar ze stonden geparkeerd werd vaak bezocht door verliefde stelletjes – misschien had ze met hem gezoend, of meer, voordat hij het wapen op haar richtte. Er konden nog sporen van speeksel aanwezig zijn.

Deakin heeft zich omgedraaid naar het lijk op de tafel en neemt zijn gezicht aandachtig op. Ross ritst de lijkzak dicht, waarna hij de lade bijna plechtig terugschuift in de muur.

‘En jullie denken dat dit jullie moordenaar is?’ vraagt Ross, wijzend naar het lichaam.

‘Zo te zien wel,’ zegt Deakin.

‘Willen jullie bij de sectie blijven?’

Ze nemen plaats aan de andere kant van het mortuarium. Cara kijkt toe terwijl Ross en zijn assistent aan de sectie beginnen door de borstkas te openen. Ze probeert niet ineen te krimpen bij het gierende geluid van de zaag die door het borstbeen gaat. Systematisch onderzoeken ze elk lichaamsdeel, elk orgaan, waarna ze het wegen en in een zak doen. Ross praat tijdens het werk, bevindingen die worden opgenomen om later te worden uitgeschreven.

Deakins telefoon zoemt en hij kijkt ernaar.

‘Auto staat op naam van Michael Sharp,’ fluistert hij. ‘ANPR-camera’s hebben hem vastgelegd terwijl hij die avond om 22.56 uur over de M271 reed.’

‘Beelden van de inzittenden?’ vraagt Cara, en Deakin schudt zijn hoofd.

Ze richt haar aandacht weer op Libby’s telefoon. Ze bedient de touchscreen door de bewijszak heen, scrolt door de apps. Ze stuit op de Tinder-app en tikt erop. Na een paar valse starts vindt ze het chatgedeelte.

Er staan een paar chats in het overzicht, sommige afgebroken, zelfs een paar dickpics.

‘Denken mannen nou echt dat dit werkt?’ vraagt ze terwijl ze er een aan Noah laat zien.

‘O, alsjeblieft zeg,’ zegt hij, terugdeinzend voor het beeld. ‘Ik zou het niet weten. Die tactiek heb ik nooit gebruikt.’

‘Dus je hebt wel op Tinder gezeten?’ vraagt ze verbaasd. Ze vindt hem niet echt een type dat op de traditionele manier zou daten.

‘Niet lang,’ zegt hij. ‘Zodra vrouwen erachter komen wat ik doe, vinden ze het óf een afknapper óf veel te spannend, als je snapt wat ik bedoel.’ Cara trekt haar wenkbrauwen op. ‘Willen ze dat ik ze in de boeien sla, je weet wel, dat soort ongein.’

‘Niet jouw ding?’ vraagt ze.

‘Niet op een eerste date,’ antwoordt hij met een grijns. ‘Heb je al iets?’

Deakin kijkt over haar schouder naar haar pogingen om door de app te navigeren en pakt de telefoon dan uit haar handen. Na een paar snelle bewegingen geeft hij hem terug.

‘Dat is de recentste chat,’ zegt hij.

Hij kijkt toe terwijl zij de berichten doorneemt. Eerst geestig, flirterig, een tikje dubbelzinnig. Een regelmatige berichtenstroom die enkele dagen doorgaat. Een paar onderbrekingen: geen van beiden wil te gretig overkomen, maar allebei zijn ze beslist geïnteresseerd. Dan stelt de man voor om af te spreken. Iets drinken, in dezelfde bar waar zij slechts enkele dagen eerder met Libby was.

Ze opent haar eigen telefoon om een bericht aan Griffin te sturen. Check camerabeelden van de Orange Rooms. Bar in het centrum. Libby had daar met Sharp afgesproken.

Ze leest verder, tot ze het laatste bericht onder ogen krijgt. Laten we het oldskool doen, staat er. Laat je telefoon thuis. Ik ben degene aan de bar met een exemplaar van Dracula.

Cara stoot Deakin aan en wijst ernaar. Hij fronst.

‘Ze moet hem echt leuk hebben gevonden.’

‘Ik snap wel waarom,’ zegt ze. Ze gaat terug naar zijn profiel. ‘Elk aspect hier past precies in het plaatje van iemand die Libby zou aanspreken. Het is net of iemand een man heeft bedácht die helemaal op haar is afgestemd.’

‘Denk je dat ze erin is geluisd?’

‘Daar lijkt het wel op. Maar hoe wist hij zoveel van haar?’ zegt ze. Ze scrolt nogmaals door de chat. ‘De bands die zij goed vindt, de tv-programma’s waar zij naar kijkt.’

‘Dat kan hij van Twitter hebben,’ oppert Deakin. ‘Ik volgde haar, ze was niet discreet.’

Klopt, denkt ze. Elk onbenullig detail van ons leven – online. Dat maakt het niet al te moeilijk voor iemand met een plan.

Cara kijkt op bij het snerpende geluid van metaal dat door bot gaat. Ross is inmiddels bezig met het hoofd. Hij heeft de huid van Sharps gezicht al losgetrokken en werkt die nu nauwkeurig los rondom de kruin. Zijn assistent hanteert de zaag, en Ross haalt langzaam de bovenkant van zijn schedel weg met een slurpend geluid. Afgrijselijk maar fascinerend.

‘Maar goed,’ vervolgt Deakin, wijzend naar zijn telefoon om Cara bij de les te houden. ‘Forensisch en ballistisch onderzoek van Manson zijn binnen. Alle vingerafdrukken en bloedmonsters matchen met slachtoffers. Neergeschoten met een kaliber .22-wapen, wat overeenkomt met delen van de kolf die zijn gevonden op de pd.’

‘Zelfde als het wapen dat hier is gevonden?’

Hij knikt. ‘Zou kunnen. Maar hoe kwam hij eraan? We zijn niet in Amerika, je moet iemand kennen die aan een wapen kan komen. En dan ook nog specifieke illegale vuurwapens.’

Cara zucht. Hij heeft gelijk. ‘En al iets bekend van de Dahmer-pd?’

‘Nog niet.’

Dat was te verwachten, het lab moet verzuipen in alle monsters die getest moeten worden.

Ze wordt opnieuw afgeleid doordat Ross wegloopt van het lichaam, naar een microscoop aan de andere kant van de ruimte. Hij tuurt naar een objectglaasje, roept dan zijn assistent erbij om een kijkje te nemen. Ze overleggen geanimeerd, en Cara wordt onrustig. Uiteindelijk draaien ze zich om, en gaat Ross terug naar het lijk op de tafel.

‘Wat heb je gevonden?’ vraagt Cara.

‘Heel vreemd,’ begint Ross. ‘Hij heeft een overduidelijke schotwond aan zijn hoofd. Maar dat hoef ik je niet te vertellen,’ zegt hij, wijzend naar de slijmerige massa die ooit het brein van de kerel was. ‘Kogel ging door zijn gehemelte, alle grijze cellen in zijn baan verwoestend, voordat hij er hier boven aan de achterkant uit kwam. Geen andere bijdragende factoren, behalve deze misschien.’ Hij trekt de arm opzij, en Cara ziet een kapotgespoten ader.

‘Hij heeft ongetwijfeld zijn handelswaar getest,’ gaat Ross verder. ‘Ik heb bloedmonsters genomen, dus die zullen je meer vertellen.’

‘Dus? Zelfmoord?’ dringt Deakin aan.

‘Normaal gesproken zou ik ja zeggen. Maar toen ik hem nader onderzocht, vielen me een paar vreemde aspecten op. Zijn lichaamstemperatuur was lager dan die had moeten zijn, zelfs als je in aanmerking neemt hoe koud het gisteravond was. En veel kouder in zijn romp dan in zijn ledematen.’

Cara fronst.

‘Scheuren in grote weefselstructuren, zoals zijn hart en lever. Beschadiging van delen van de huid. En dit.’

Hij gebaart dat ze naar de microscoop moeten komen, en Cara tuurt erdoorheen. Ze kan vreemde vormen onderscheiden, maar haar biologische kennis is niet meer wat die ooit geweest is.

‘Verwijding extracellulaire ruimte en gekrompen cellen als gevolg van een bevriezings- en ontdooiingsproces,’ zegt Ross.

‘In gewonemensentaal?’

‘Dit is een lichaam dat bevroren is geweest.’

‘Wat?’ brengt Cara uit.

‘En vlak na overlijden bovendien, want geen van de gebruikelijke ontbindingsprocessen trad in tot hij begon te ontdooien in het mortuarium.’

Cara kijkt naar Deakin. Die lijkt net zo perplex als zij.

‘Wanneer is hij dan overleden?’ vraagt ze.

‘Onmogelijk vast te stellen. Kan dagen geleden zijn geweest. Of maanden. Maar één ding weet ik zeker,’ besluit Ross, zich omdraaiend naar het lijk. ‘Het is uitgesloten dat Michael Sharp Elizabeth Roberts gisteravond doodschoot. Deze gast was al dood, en is daarna in de vriezer bewaard. Jullie zoektocht naar de dader is nog niet voorbij.’

Hoofdstuk 44

Deakin beeft van woede. Cara is sprakeloos, bijna verdoofd. Het was in scène gezet. Het was verdomme van a tot z in scène gezet, en het enige wat door haar hoofd gaat, is: het is niet voorbij, het is niet voorbij. Eén ding is duidelijk: deze gast zal blijven moorden tot zij hem oppakken.

In stilte rijden ze terug naar het bureau. Cara hoort de geluiden van de afdeling nog voor ze de deur opent: pratende mensen, de elektronische klik van het terugspoelen van camerabeelden, maar niet de gebruikelijke harde grappen die ze verwacht bij een onderzoek. Libby’s dood heeft hen allemaal met stomheid geslagen, heeft de zwarte humor die ze gewend is met wortel en tak uitgeroeid.

Cara neemt de regie in handen en brengt het team op de hoogte van de uitslagen van de sectie. Ze ziet hun geschokte gezichten. Er zijn geen vragen. Ze draagt hun op weer aan het werk te gaan.

Ze weet dat FO-teams nog steeds bezig zijn in Sharps flat en die ernaast, en met de auto in het bos. Marsh steekt zijn hoofd om de deuropening en verdwijnt dan weer. Hij ziet er gestrest uit, en ze weet waarom. Hij heeft opdracht gekregen de middelen voorrang te geven, maar hoe dan? Moord op deze schaal hebben ze nog nooit meegemaakt. Het overwerk slokt het budget op. Ze hebben geen idee welk stukje politiewerk een aanknopingspunt kan opleveren, welk bewijsstuk in het lab hen in de juiste richting zal wijzen. Zoveel bloedmonsters, zoveel vingerafdrukken. Zoveel doden.

Journalisten maken stampei voor de deur. Ze bellen voortdurend de pr-afdeling. Maar wat kunnen ze zeggen? Ze hebben persberichten naar buiten gebracht waarin ze mensen waarschuwen dat er een gevaarlijke moordenaar rondloopt en dat ze nergens alleen naartoe moeten gaan, maar deze kerel is overal. Het enige waar ze blind van uit kunnen gaan, is dat hij alles op alles zet om zijn doel te bereiken.

Ze voelt haar maag in opstand komen. Ze loopt voortdurend achter de feiten aan; hij is hun steeds een stap voor.

Ze moet nadenken. Het lijkt krankzinnig dat iemand dit allemaal uitvoert, maar ze weet dat het een grote fout zou zijn te denken dat hij knettergek is. Het is duidelijk dat hij weet wat hij doet.

Deze man is koud en berekenend en methodisch. Hij weet voldoende van de werkwijze van de politie om uitgekookt te werk te gaan op forensisch gebied, maar iedereen met internettoegang en een paar afleveringen van CSI in het geheugen weet tegenwoordig wat je níét moet doen. Hij heeft een plan, maar met welk doel? Cara kan zich er niet eens een voorstelling van maken.

Ze ziet Shenton op de afdeling zitten. In zijn eentje, omringd door dossiers, is hij bezig zijn psychologische profiel op te stellen. Het zou hun iets kunnen opleveren, houdt ze zichzelf voor. Iets, maakt niet uit wat, denkt ze terwijl ze daar inwendig voor bidt.

Maar Cara’s opluchting is van korte duur, want dan komt Griffin al terug, met een doos bewijsmateriaal in zijn handen. Hij staat in de deuropening van haar kantoor.

‘Zijn dat de notitieboekjes?’ vraagt ze.

Hij knikt. ‘En de banden. Wil je ze bekijken?’

Nee, denkt Cara, niet echt. Maar ze duwt haar stoel bij het bureau vandaan en gebaart naar haar monitor. ‘Ga je gang,’ zegt ze.

Gelukkig heeft Griffin de vooruitziende blik gehad om de VHS-recorder uit de flat mee te nemen en hij stuurt Shenton eropuit voor de juiste kabels. In de tussentijd gaat ze door de doos met banden, die allemaal apart in zakken zijn gestopt. Ze haalt er een paar uit om de labels te bekijken.

‘Wat betekent dit, denk je?’ vraagt ze, er een ophoudend naar Griffin. Er is met balpen een zescijferig nummer op het label gekrabbeld.

‘Een van de FO’s zei dat het illegale porno kan zijn.’ Shenton komt binnen met de kabel, en Griffin sluit hem aan op de monitor. ‘De nummers zijn een code zodat de klant weet wat hij bestelt.’

‘Wat ondernemend,’ reageert Cara fronsend.

Griffin steekt de stekker van de VHS-recorder in het stopcontact, waarop het apparaat snorrend tot leven komt. Cara gebaart naar Deakin dat hij erbij moet komen.

‘Doe de deur dicht,’ zegt ze, zodra hij binnen is. Hij beseft wat ze gaan doen en trekt een stoel bij voor het scherm aan de andere kant van Cara. Hij houdt nog steeds afstand van Griffin, valt haar op. De kou is nog niet uit de lucht, stelt ze vast.

Ze ziet Shenton tegen de muur hangen. ‘Toby, je kunt beter gaan,’ zegt ze tegen hem, en hij sloft weg. ‘Arm joch moet nodig wat vrienden maken,’ mompelt ze.

‘Zo jong is hij niet,’ zegt Noah. ‘Ik ben maar twee jaar ouder dan hij, hoor.’

Cara gniffelt. ‘Dat zou je niet zeggen.’

‘Rot op. Het leven is hard.’

‘Werkte je niet met hem bij de narcoticabrigade?’

‘Maar heel kort.’ Deakin kijkt hem na door het raam. ‘Toen was hij net zo.’

Griffin negeert hun gebabbel. Met een gehandschoende hand haalt hij een band uit de doos. ‘Wat vind je? Met deze beginnen?’

‘Maakt niet veel uit.’

Hij trekt de oude band uit de kartonnen hoes en duwt hem in de gleuf. Zo’n apparaat heeft Cara in geen jaren gebruikt. Ze herinnert zich dat ze altijd kuren vertoonden en ja hoor, het beeld op het scherm is korrelig.

Grijze sneeuw verandert in een kamer. De camera zoomt in op een bed. Een vrouw ligt op haar buik, naakt, op de kale matras. Sluik haar ligt over haar gezicht, haar armen zijn met tape vastgebonden op haar rug, de palmen tegen elkaar. Ze beweegt niet. Cara’s ogen scannen het beeld, maar er zijn geen herkenbare elementen in de kamer: de muren zijn wit, geen ramen, geen deuren. Er zitten vlekken in de matras; haar voetzolen zijn zwart van het stof.

Naast haar zijn Griffin en Deakin allebei stil. Zelfs haar eigen ademhaling klinkt luid.

De band knarst. Ze horen een deur opengaan en een man stapt binnen. Hij draagt zo te zien een grijs trainingspak en een zwarte bivakmuts bedekt zijn gezicht. Hij draait zich om en houdt iets op naar de camera. Het is een mes, lang, blinkend en scherp.

‘Fuck…’ fluistert Griffin naast haar.

De man keert zich weer om naar de vrouw. Met zijn vrije hand stoot hij haar aan, waarop ze licht beweegt. Ze horen haar kermen.

‘Cara…’ zegt Griffin langzaam.

Op de video rolt de man de vrouw op haar rug. Ze is mager, haar ribben zijn duidelijk zichtbaar en haar heupen steken uit. Ze heeft blauwe plekken op haar knieën en bovenlijf, een ontstoken rode snee op haar voorhoofd. Ze lijkt nu wakker, want Cara ziet dat ze naar de man kijkt, met zilverkleurige ducttape over haar mond. Ze ziet dat de vrouw haar ogen openspert en dat ze de pezen in haar hals spant wanneer ze probeert te gillen. De man kijkt naar de camera en heft dan het mes boven zijn hoofd.

Deakin en Griffin duiken allebei naar de VHS-recorder. Ze slaan hem opzij, de kabel schiet los en het beeld verdwijnt. Maar Cara zit nog steeds naar het zwarte scherm te staren, met open mond. Dan draait ze zich langzaam om.

‘Dat was geen porno,’ weet ze uiteindelijk uit te brengen. Ze kijkt naar de doos banden. Er moeten er zeker tien, misschien wel twintig in zitten, met dezelfde codes op de labels.

Deakin schudt zijn hoofd. Hij probeert iets te zeggen, schraapt dan zijn keel.

‘Dat was een snuffmovie,’ zegt hij.

Hoofdstuk 45

Jess kan niet stilzitten. Terug in de woning maakt ze een mok sterke koffie en neemt daarna een douche. Ze is kwaad op zichzelf omdat ze Griffin naar Mia heeft gevraagd; wat moet hij nu wel niet denken?

Ze gaat aan tafel zitten en logt weer in op Griffins laptop. Ze weet dat ze dat niet zou moeten doen, maar ze kan het niet laten. Ze logt in op het systeem dat ze Griffin al tig keer heeft zien gebruiken, roept haar eigen gegevens op en vervolgens het dossier over haar huis. Griffin zegt dat hij ermee bezig is, maar meer heeft hij ook niet verteld. En ze móét het weten. Als hij iets vindt – iets wat haar vrijpleit – dan mag ze naar Alice.

Het onderzoeksrapport over de brand is inderdaad geüpload, dus neemt ze de technische informatie door, op zoek naar iets interessants. Conclusie: brand veroorzaakt door doelbewust aangestoken vloeibare paraffineolie in de gang. Eén dodelijk slachtoffer. Stoffelijke resten aangetroffen op bed in slaapkamer op eerste verdieping bij ontruiming van het pand.

Ze klikt door, naar het audiobestand van de noodoproep. Ze selecteert de opname en die knalt ineens de ruimte in. Eerst is er ruis, dan de stem van de centralist. De stem van de beller is die van een vrouw, ademloos en overstuur. De centralist draagt haar op te kalmeren.

‘Er woont een gezin, o god, daar woont een klein meisje…’ De vrouw op de opname ademt diep in. ‘De vlammen slaan uit de voorkant van het huis, kom alstublieft snel.’

‘De brandweer is onderweg,’ bevestigt de centralist.

De opname stopt. En opnieuw vraagt ze zich af: waarom ons huis? Waarom wij? Ze beseft hoeveel geluk Alice en zij hebben gehad dat ze het er levend van af hebben gebracht. Als zij niet uit het raam was gesprongen, in de wetenschap dat ze toch geen pijn zou voelen, zouden ze nu allebei dood zijn.

Ze klikt het scherm weg, maar ziet dan dat er nog een rapport in het systeem staat. Sectiebevindingen: Patrick Richard Ambrose. Haar vinger aarzelt een ogenblik voordat haar nieuwsgierigheid de overhand krijgt.

Het is een lang rapport, en Jess probeert wanhopig wijs te worden uit de medische terminologie.

Roet in larynx, trachea en bronchiën, sporen van hittetrauma aan de mucosa. Derdegraads donkere, leerachtige brandwonden aan meer dan 50% van het lichaam, met brede, erythemateuze randen, onbeschadigde huid doorschijnend en wasachtig. Gebarsten huid duidt op verplaatsing na de dood in plaats van op verwonding ervoor.

Wat betekent dat, vraagt Jess zich af. Haar ogen speuren de pagina verder af.

Houding van het lichaam zoals aangetroffen (uitgestrekt, handen bij elkaar boven hoofd) duidt erop dat slachtoffer was vastgebonden aan het bed voordat de brand uitbrak. Materiaal aangetroffen in mond, hoogstwaarschijnlijk een prop. Touwvezels aangetroffen.

Wát? Met grote ogen deinst Jess achteruit. Iemand was in hun huis geweest en had Patrick vastgebonden en een prop in zijn mond gestopt alvorens het huis in brand te steken? Waarom had ze niets gehoord? Waarom had Patrick niet geschreeuwd?

Een bonk op de deur doet Jess bijna van haar stoel opspringen. Ze blijft stokstijf zitten, met bonzend hart. Er volgt nog een bonk, dan een man die haar naam roept.

Het duurt even voor ze helder kan denken, voor ze doorheeft dat het Nav is.

Ze springt op om de deur open te doen. Nav slaakt een zucht wanneer hij haar ziet.

‘Godsamme, Jess. Ik dacht dat je dood was.’

Ze stapt opzij om hem binnen te laten. ‘Het gaat prima,’ reageert ze. Ze is blij hem te zien, maar ze weet ook niet zo goed hoe ze zich moet gedragen aangezien ze de laatste keer dat ze elkaar zagen ruzie hadden. Ze probeert zijn stemming te peilen.

‘Dat zeg jij.’ Hij kijkt om zich heen, dan weer naar haar. ‘Je ziet bleek. Hoe voel je je?’

‘Prima,’ herhaalt ze. ‘Ik…’ Haar blik schiet naar de computer, waar het sectierapport nog op het scherm staat.

Hij volgt haar blik. ‘Wat is dat?’

‘Het sectierapport van Patrick.’

‘Het…’ Hij staart ernaar, dan naar haar. ‘Jess, waar ben je mee bezig? Waar ben je in verzeild geraakt? Ik zag het nieuws, al die moorden. Is dit…’ Hij wijst naar het scherm. ‘Is er een verband met Patrick?’

Jess knikt. ‘Griffin denkt van wel.’

‘Griffin…’ Navs stem ebt weg. Hij neemt haar handen in de zijne. ‘Jess, dit is te gek voor woorden. Je kunt hier niet blijven. Je kunt hier niet bij betrokken raken.’

‘Dat ben ik al, Nav!’ roept ze uit. Ze is blij dat hij niet meer woedend op haar is; ze wil hem beslist niet weer boos maken. Maar ze moet het hier uitzingen. ‘Ik kan hier niet voor weglopen.’

Ze ziet dat hij zijn kaken op elkaar klemt terwijl hij zijn hoofd schudt.

Nav heeft al zoveel voor haar gedaan. Op de universiteit had hij al snel in de gaten aan welke aandoening Jess leed, en door de jaren heen had hij haar altijd tot rede weten te brengen. Degene die haar op het hart drukte haar dagelijkse check te doen. Die haar wonden hechtte wanneer het nodig was. Ze weet dat veel mensen met haar aandoening niet oud worden, of op zijn minst handen of voeten kwijtraken door een infectie. Nav is waarschijnlijk de enige reden dat ze nog leeft en dat alles erop en eraan zit.

Ze kijkt toe terwijl hij naar de laptop loopt om zijn ogen over de tekst te laten gaan die zij al heeft gelezen. Ze wil iets zeggen om de sfeer tussen hen te verbeteren, maar momenteel heeft ze geen idee hoe.

‘Begrijp jij het, Nav?’ vraagt ze zachtjes.

Hij gaat langzaam zitten om verder te scrollen. ‘O, Jess…’ fluistert hij. Zijn hand gaat naar zijn mond, en hij wendt zijn hoofd af, zijn ogen dichtgeknepen. Dan kijkt hij naar haar op. ‘Weet je zeker dat je het wilt horen?’

Jess knikt en gaat naast hem zitten.

Nav ademt diep in. ‘Hier staat in feite dat Patrick nog leefde toen de vlammen hem bereikten. Iemand bond hem vast.’ Hij sluit zijn ogen opnieuw, en knijpt in zijn neus. Jess ziet dat hij worstelt met zijn emoties. ‘Diegene zorgde ervoor dat hij levend verbrandde.’

Hij legt een hand op haar arm. ‘Maar snap je wat dit betekent, Jess? Iemand had het op hem voorzien, op jullie huis. Je bent in gevaar. Ga alsjeblieft naar de politie. Daar ben je in elk geval veilig. Alsjeblieft?’

Ze ziet de wanhopige blik in zijn ogen. Maar ze schudt haar hoofd.

Nav wil nog iets zeggen, maar dan horen ze een sleutel in het slot gaan en draaien ze zich beiden om naar de deur.

Griffin duwt hem open, blijft dan staan wanneer hij Nav ziet. Eén blik op zijn gezicht is voldoende om te zien dat het niet goed gaat.

Hij zegt geen woord, trekt alleen zijn jack uit en gooit het op de bank. Dan loopt hij naar de keuken, haalt een fles wodka uit de kast, schenkt een flinke scheut in een mok en slaat het in één keer achterover.

‘Jij bent Nav,’ grauwt hij.

Langzaam staat Nav op. Hij gaat schoorvoetend naar Griffin toe. Nav is lang en slank, maar qua omvang kan hij niet tippen aan Griffin. Jess ziet dat Nav rechter gaat staan om zich te meten met de andere man.

Hij steekt zijn hand uit. ‘Dokter Nav Sharma,’ zegt hij.

Griffin kijkt naar de uitgestoken hand en schudt die dan. ‘We hebben elkaar al eens ontmoet in het ziekenhuis. Rechercheur Nate Griffin.’

Griffin ziet de laptop openstaan.

‘Wat zijn jullie aan het doen?’ Dan ziet hij de naam op het rapport. ‘Patricks sectie?’ Hij werpt een blik op Jess. ‘Dit hoor jij niet te lezen.’

‘Wist je het?’

‘Ja.’

Jess aarzelt. Als hij dit heeft gezien, wat heeft hij dan nog meer gelezen? Wat weet hij nog meer? Ze is kwaad, ze wil het uitvechten met Griffin, tegen hem tekeergaan omdat hij het haar niet heeft verteld, maar ook omdat hij zo weinig loslaat, geen open kaart met haar wil spelen. Maar Nav is erbij.

En ze ziet nog iets anders.

Inmiddels herkent ze het donker achter zijn ogen, de manier waarop hij beweegt, afhankelijk van welk soort pijnstiller hij gebruikt. Met de juiste middelen is hij relaxter, kalmer. Met de verkeerde – alcohol, nicotine – is hij zoals nu. De woede wordt heftiger. De pijn gooit alleen maar olie op het vuur.

‘Nav,’ zegt ze. ‘Je moet gaan.’

Nav staart haar aan. Ze ziet dat ze hem weer kwetst. ‘Ik hou contact met je,’ voegt ze eraan toe. ‘Dat beloof ik. Geef me je nummer.’

Nav werpt een blik op Griffin. Die heeft zich afgewend, negeert hen. Nav fronst, buigt zich dan naast haar over de tafel om zijn telefoonnummer op een papiertje te schrijven, dat hij aan haar geeft op weg naar buiten.

Jess loopt met hem naar de deur. Ze houdt hem open, en Nav stapt de gang op.

‘Dit bevalt me niet, Jess. Voor geen meter.’ Hij kijkt de woning in. ‘Wat gebruikt hij?’ vraagt hij op fluistertoon.

‘Hoe bedoel je?’

‘Ik zie zo of iemand verslaafd is. Het trillen, het zweten. Hij heeft ontwenningsverschijnselen. Zijn pupillen zijn net zwarte gaten. Wat gebruikt hij?’

‘Pijnstillers,’ fluistert ze. ‘Oxycodon.’

‘Hij is niet goed voor je, Jess.’

‘En jij bent dat wel?’ snauwt ze terug.

Nav schrikt terug. Ze weet dat ze hem weer kwaad heeft gemaakt. ‘Ja,’ antwoordt hij. ‘Ja, ik wel.’

Hij draait zich om en loopt snel de trap op. Er is een lichtflits wanneer hij de deur boven openduwt, dan duisternis wanneer die achter hem dichtvalt.

Jess kan wel huilen. Ze verdient zo’n goed mens als Nav niet. Heeft ze ook nooit verdiend. Het is maar beter zo.

Ze doet de deur dicht en gaat naar Griffin toe.

‘Hoeveel pijn doet het?’ vraagt ze, waarop hij zich met een woeste blik omdraait. ‘Neem iets in.’

‘Dat doe ik al,’ zegt hij, de mok ophoudend, waaruit hij nog een grote slok wodka neemt.

‘Ik bedoel iets wat echt helpt.’

Ze graaft in het voorvak van zijn rugzak, en houdt het doosje op naar Griffin. Hij kijkt haar even aan, pakt het dan aan, haalt de doordrukstrip eruit en laat die aan haar zien.

‘‘Nog vier, dat is alles,’ zegt hij.

‘Haal dan nieuwe.’

‘Dat gaat niet. Mijn dokter wil dat ik naar een of ander theekransje voor chronische pijn ga. Om me een alternatief te geven. Ik heb geen tijd voor dat gelul.’

Griffin haalt er een capsule uit, slikt die door en laat zich dan voorzichtig op bed zakken.

Ze trekt zijn schoenen voor hem uit en gaat dan naast hem liggen.

‘Misschien wanneer dit allemaal achter de rug is,’ mompelt hij. ‘Misschien dan.’

Zwijgend liggen ze naast elkaar. De dag loopt ten einde, het wordt donker, maar ze doet geen lamp aan. Ze denkt aan Patrick, aan zijn laatste momenten. Aan de angst die hij moet hebben gevoeld, de pijn. Zijn doodsstrijd terwijl het vuur om hem heen brandde. Ze weet dat zijn laatste gedachten bij haar en Alice zijn geweest, en de tranen lopen over haar gezicht.

‘Ik wil gewoon dat deze nachtmerrie eindigt,’ fluistert ze naast Griffin. ‘Ik wil mijn dochter zien. Ik wil mijn leven terug.’

‘Maar wat is daarvan over?’ hoort ze Griffin mompelen.

Ze wacht, op een lichtpuntje in de duisternis. En ze denkt: wat voor leven heb ik van nu af aan?

Blijf ik hier, in deze woning, met Griffin? Of ga ik weg? Maar waarheen? Ze wacht, terwijl het binnen koud wordt, terwijl er schaduwen op de muren vallen.

Ze wacht, op het antwoord dat nooit komt.

Hoofdstuk 46

Cara zit in haar kantoor. Iedereen is al naar huis, zelfs Deakin. Maar zij wil niet weg. Ze wil niet gaan totdat ze een helder beeld heeft van waar ze zich de volgende dag op moeten richten en op dit moment heeft ze geen flauw idee, laat staan een helder beeld. Er zijn zoveel wegen te bewandelen. Ze weet dat ze een beslissing moet nemen.

Ze leest updates van het team. Tot dusver heeft hij, ondanks de brute verkrachtingen, de mishandelingen, de moorden, geen bewijs achtergelaten. Geen spoor. De stemming is somber.

Eerder had ze met een van de gedetacheerde rechercheurs om de tafel gezeten om de vracht bewijsmateriaal door te nemen van de zaken uit West Yorkshire die ze opnieuw hadden bekeken. Maar tevergeefs.

‘En wat is dit?’ had ze gevraagd, wijzend naar het laatste document.

De rechercheur had het geopend op het scherm. ‘Het is een rapport van een landbouwkundige botanicus. Ze hebben op het lichaam aangetroffen plantenresten laten onderzoeken.’ Hij had zijn schouders opgehaald. ‘Ze hadden zeker een royaal budget, want het enige vreemde dat werd gevonden was een zeldzame grassoort die alleen voorkomt op veengrond.’

Cara had gefronst. ‘En wat hebben ze ermee gedaan?’

‘Niks.’ Hij had Cara aangekeken. ‘Ik bedoel, het had een aanwijzing kunnen zijn – de dader kan op het platteland wonen. Of…’ En hij had de mogelijkheden op zijn vingers afgeteld. ‘…hij kan er een keer op vakantie zijn geweest, hij kan het daar bewust hebben achtergelaten om ze op een dwaalspoor te brengen, of het kan afkomstig zijn van het slachtoffer.’

Ze had het hem toch op het whiteboard laten schrijven. En nu kwamen hun beste aanwijzingen uit flat 214. Haar blik valt op de doos VHS-banden, die nog op de vloer in haar kantoor staat. Ze buigt voorover, rommelt in gedachten door de doos. Het ligt als een steen op haar maag. Het onderzoeksteam heeft al bevestigd dat de banden oud zijn, moorden die geen verband houden met hun huidige copycatgolf, maar het is allesbehalve geruststellend. Ze kan er niet naar kijken, ze kan het gewoon niet opbrengen.

Maar op het moment dat ze overeind komt, springt er eentje in het oog. Die wijkt af van de andere, het label is anders. Ze vist hem eruit. BUREAU JEUGDZORG HAMPSHIRE, RDK (GEB.DAT. 31-03-86), 1 VAN 2, 27-02-96. Het wekt haar nieuwsgierigheid, en ze sluit de VHS-recorder weer aan, duwt de video in de gleuf.

Tot haar opluchting is het een kantoor. Er ligt speelgoed op een tafel – autootjes, poppen, legosteentjes – en een grote, vriendelijk ogende man zit aan de rechterkant.

‘Weet je waarom je hier bent, Robert?’ vraagt de man. Hij heeft een rond brilletje en rode wangen. Zijn toon is aardig en bemoedigend. ‘Weet je nog wat er is gebeurd met je vader, met je oom?’

Degene tegen wie hij praat, is net buiten beeld. Cara ziet een kinderhand naar voren bewegen, spelend met een van de speelgoedautootjes.

‘Mag ik naar huis?’ klinkt een timide stemmetje.

De man kijkt ernstig. Cara neemt aan dat hij een maatschappelijk werker is. ‘Nee, het spijt me, Robert, je kunt voorlopig niet naar huis. Heb je verder nog familie waar je naartoe kunt?’

Het autootje gaat heen en weer. Dan: ‘Ze noemen me Robbie.’

‘Wie? Je vader?’

Een stilte. Het jongetje zal wel knikken, veronderstelt Cara. De man op de band krabt aan zijn voorhoofd, bladert dan door zijn aantekeningen.

‘Robbie, kun je me meer vertellen over waar we het gisteren over hadden? Over je vader en je oom?’

Cara ziet dat het autootje van de tafel wordt geduwd.

‘Je zei dat ze spelletjes met je speelden?’ De man slikt zichtbaar, zijn adamsappel gaat op en neer. ‘Wat voor spelletjes?’

‘Weet ik niet.’

De man wijst naar de poppen op tafel. Er ligt een Action Man, in volledige legeruitrusting, en een Ken-pop. ‘Kun je het eens voordoen?’

De handjes pakken de poppen op. Cara’s mond is droog. Op de band begint het jongetje de poppen tegen elkaar te hengsten, waarna hij er eentje op tafel legt en er met de andere tegenaan slaat.

‘Je vader sloeg je?’

‘Ja.’

‘En je oom?’

Zachter nu: ‘Ja.’

Het jongetje pakt een van de poppen op en met zijn andere hand trekt hij langzaam Action Mans broek naar beneden. De man op de video is wit weggetrokken. De Ken-pop wordt er met zijn rug naar toegekeerd. Cara kan haar ogen niet afhouden van de kleine handen op de band, kinderhanden, die een stotende beweging maken met die twee figuren. Ze probeert zich geen voorstelling te maken van wat hier wordt uitgebeeld, het is te erg.

‘Seksueel misbruik.’

De stem komt achter haar vandaan en laat haar schrikken. Shenton staat vanuit de deuropening van haar kantoor naar het scherm te kijken. Meteen zet ze de recorder uit.

‘Ik wist niet dat jij er nog was, Toby.’

‘Komt dit uit 214?’ vraagt hij.

‘Ja. Ga maar naar huis…’ begint ze, maar Shenton doet een stap naar voren, haar kantoor in.

Hij kijkt naar het zwarte scherm, blijft dan met over elkaar geslagen armen staan. ‘Veelplegers zijn in hun jeugd vaak misbruikt. Helaas, in tegenstelling tot het beeld dat de media graag schetsen, worden de meeste moordenaars gemaakt, niet zo geboren.’

‘Denk je dat dat hier is gebeurd?’

‘Waarschijnlijk wel. Hoewel daarbij moet worden gezegd dat niet alle slachtoffers van seksueel misbruik later zelf misbruik gaan plegen. En maar een heel klein percentage wordt daadwerkelijk seriemoordenaar. Maar het is wel een gemene deler.’

Terwijl hij hierover praat – iets waar hij duidelijk verstand van heeft – ziet Cara aan zijn rechtere houding, zijn bevlogen blik dat zijn zelfvertrouwen groeit. Misschien moet hij hierna eens overwegen zich te specialiseren, denkt ze. De overstap van algemeen politiewerk naar forensische psychologie maken.

‘Hoe staat het ervoor met het profiel?’ vraagt ze hem.

‘Moet morgen wel af zijn. Kunt u mij de Zodiac-pd-foto’s sturen? Daar heb ik geen toegang toe.’

‘Ik zal het nu meteen doen,’ zegt ze. Daarna vraagt ze: ‘Gaat het wel?’

Hij kijkt even op. Shenton oogt bleker dan anders, zijn huid lijkt bijna doorschijnend in het felle tl-licht. Hij knippert met zijn ogen, kijkt dan weer naar zijn schoenen. ‘Ja hoor, prima.’

‘Zodra dit achter de rug is, krijgen we allemaal een poosje rust,’ zegt ze. Maar het klinkt onoprecht, zelfs in haar eigen oren. ‘En er komt professionele hulp voor degenen die er behoefte aan hebben,’ besluit ze.

Opnieuw staart hij haar aan, waarna hij zich zonder een woord te zeggen omdraait. Ze ziet hem teruggaan naar zijn bureau. Wat een holle frase. Professionele hulp? Zelfs al wist iemand daadwerkelijk wat dat inhield, wanneer zouden ze dan de tijd hebben om met een zielenknijper te praten? Wanneer zou zij die tijd hebben?

Ze opent haar e-mail en begint bestanden te selecteren voor Shenton. Ze doet hetzelfde als ieder ander in dit vak: alle rottigheid wegstoppen in een donker hoekje van je brein, een muur optrekken en er niet meer naar omkijken.

Een muur optrekken, denkt ze terwijl ze op VERZENDEN klikt, en dan maar hopen en bidden dat de verschrikkingen er niet op een dag doorheen weten te breken.

Hoofdstuk 47

De pijn neemt bezit van Griffins hele lijf. Het is nu niet meer alleen zijn rug, elke spier brandt, zijn huid jeukt. Hij voelt dat zijn hart op hol is geslagen. Hij moet iets innemen, maakt niet uit wat, maar hij weet dat het alleen maar erger zal worden. Inmiddels heeft hij meer nodig voor het spul effect heeft.

Op de terugweg van het bureau overwoog hij om te rijden. Hij weet waar de dealers rondhangen. Hij weet dat als hij iets wil hebben tegen de pijn, hij het voor een grijpstuiver kan krijgen. Maar hij heeft ook de gevolgen van zo’n zijspoor gezien. Hij weet waar die lui eindigen, en zo ver wil hij niet gaan. Nog niet.

Dan komt hij thuis en is híj er. Dokter Goedzak Sharma met zijn perfecte kapsel en mooie gave huid. Hij herkende hem van de vorige keer – en hier is hij dan, zo mogelijk nóg knapper. Christus, zelfs híj zou met hem van bil gaan, als hij wat beter in vorm was.

Maar uiteindelijk stapt hij op. En Jess blijft. Griffin weet niet waarom, maar ze komt naast hem op bed liggen. Hij wacht tot de ene capsule gaat werken. Hij wacht op iets van verlichting.

Eerder die dag, toen Jess over Mia begon, voelde hij een schok door zich heen gaan. Hij wist dat hij een soort van verklaring hoorde te geven, maar de plotselinge gedachte aan haar overdonderde hem.

In bijna een jaar tijd had slechts een enkeling haar ter sprake gebracht. Mensen liepen op eieren in zijn aanwezigheid, hadden het eufemistisch over ‘haar overlijden’. Maar nu, met al deze moorden, is ze overal. Haar gezicht op foto’s, haar naam, terug van weggeweest.

En het is goed. Een tijdlang dacht hij dat hij eraan onderdoor zou gaan als hij over haar zou praten, maar door dat te doen wordt ze juist echter. Ze ís echt – degene van wie hij hield, degene die van hem hield.

‘Mia was mijn vrouw,’ fluistert hij tegen Jess in de donker geworden ruimte. ‘We waren exact één jaar en zes dagen getrouwd toen ze werd vermoord.’

En hij begint te praten.

Het moet één of twee uur ’s nachts zijn geweest. Griffin is daas, hij wordt wakker van de zaklamp die in zijn ogen schijnt. Naast hem voelt hij Mia opschrikken, haar lichaam tegen zijn rug drukken om bescherming te zoeken. Iets hards en kouds wordt tegen zijn hoofd gedrukt.

‘Ik heb een wapen,’ sist een stem. ‘Sta op.’

Griffin aarzelt en de man beweegt. Het wapen wordt weggehaald, maar naast hem hoort hij Mia’s adem stokken van angst.

‘Ik heb het wapen tegen het hoofd van je vrouw liggen. Haal geen stommiteit uit.’ Uitgesproken door op elkaar geklemde tanden, kwaad en kil.

Langzaam heft Griffin zijn handen op. Hij zwaait zijn benen over de rand van het bed en kijkt intussen om zich heen. Hij draagt een boxer, hij weet dat Mia alleen een dun nachthemd aanheeft. In het donker kan hij alleen schaduwen zien, een gedaante met een skimasker die naast zijn vrouw staat.

‘Bind hem vast.’

Mia schuift naar hem toe en hij houdt zijn handen voor zich.

‘Nee, achter je.’

Hij doet wat hem wordt opgedragen en hij voelt dat Mia koord om zijn polsen wikkelt. Haar handen zijn koud, ze beeft. Hij houdt ze iets uit elkaar, in de hoop zo wat speling te hebben, maar zodra ze klaar is, voelt hij dat ze strak worden aangetrokken zodat ze in zijn huid snijden.

‘Wat wil je?’ zegt Griffin. ‘Je mag alles hebben, neem wat je wilt.’

‘O, reken maar,’ zegt de stem, gedempt door het masker. ‘Ga op de grond liggen.’

Griffin laat zich op zijn knieën op het tapijt zakken, en een hand duwt hem om. Hij valt op zijn zij. Intussen denkt hij: overmeester hem, zie dat wapen te pakken te krijgen, hoek hem neer, hij is waarschijnlijk kleiner dan jij. Maar één gedachte komt steeds terug: en het wapen dan? En Mia dan?

Alsof hij zijn gedachten kan lezen, grauwt de man: ‘Verroer je niet, anders vermoord ik haar.’

Hij voelt dat het koord om zijn enkels wordt gewikkeld, waarna zijn voeten achter hem omhoog worden getrokken.

Er wordt iets in zijn mond gepropt, stof, misschien een kledingstuk. Een knevel wordt strak om zijn hoofd gebonden om het op zijn plek te houden. Daarna een blinddoek. Hij probeert te bewegen, maar hij kan geen kant op – zijn voeten zijn stevig vastgemaakt aan zijn polsen. Hij geeft nog een ruk, maar daardoor lijken de knopen alleen maar strakker te worden getrokken.

Hij ziet niets, maar hij hoort nog wel alles. Voetstappen, Mia’s blote voeten die wegstrompelen. Hij hoort gefluister, maar kan niet verstaan wat de man zegt. Hij vermoedt dat ze in de woonkamer zijn, en een deur gaat dicht. Nu kan hij niets meer horen; zijn verbeelding gaat met hem aan de haal.

Griffin wrikt en wurmt. Hij vloekt omdat hij zich in deze positie heeft laten brengen. Maar hij was nog half in slaap, hij had zich nooit kunnen indenken –

Zich wat kunnen indenken? Nog steeds hoort hij niets. Maar dan: Mia’s stem, panisch, smekend. Ze zegt: ‘Nee, niet doen, alsjeblieft, nee.’ Hij probeert te schreeuwen, maar zijn stem wordt gesmoord, het is zinloos. Hij rukt nogmaals aan het koord, dat nog dieper in zijn huid snijdt. Hij schuurt met zijn hoofd over het tapijt in een poging de blinddoek af te krijgen, de knevel, iets.

Hij hoort dat ze het uitgilt van de pijn. Hij hoort meubels omvallen, glas breken. Snikken. Huilen. Hartverscheurende geluiden. De blinddoek raakt doordrenkt van tranen. Woedend en machteloos kronkelt hij op het tapijt, luisterend naar zijn vrouw die jammerend zijn naam uitroept.

Inmiddels voelt hij zijn handen niet meer, het koord heeft de bloedtoevoer afgesneden. Maar nog steeds kan hij niet loskomen.

Minuten kruipen voorbij, dan uren. Hij weet niet meer hoelang hij op de vloer ligt. Hij spant zich in om te horen wat ernaast gebeurt. Af en toe hoort hij kreten, een paar woorden, gefluister, dan stilte.

Dan een klik. Een deur die opengaat. Er is iemand bij hem in de kamer. Met een uiterste krachtsinspanning weet hij op een of andere manier overeind te komen, op zijn knieën, met zijn handen op zijn rug. Maar voor hij nog iets kan doen, wordt hij hard geraakt op zijn schouders. Dan in zijn maag. Dan in zijn gezicht. Hij proeft bloed in zijn mond. Zijn neus is verbrijzeld. Pijn raast door zijn lijf en hij valt om, maar daarbij raken zijn handen los. Hij haalt ze naar voren, gevoelloos, maar de klappen volgen elkaar snel op, en het enige wat hij kan doen, is proberen zich te verweren door zijn armen voor zich te houden. Hij voelt de klap op zijn onderarmen, hij hoort de botten breken.

Het is pure marteling. En de klappen blijven maar komen. Tegen zijn rug, tegen zijn hoofd. Bloed stroomt over zijn gezicht. En dan, uiteindelijk, wordt hij bewusteloos geslagen. En wordt alles zwart.

Zijn stem klinkt onnatuurlijk hard in de stilte. Hij valt stil. Hij voelt Jess licht bewegen, haar ogen in het donker.

‘We kregen al een paar weken rare telefoontjes. Er werd opgehangen, niks gezegd aan de andere kant van de lijn. Het was me opgevallen dat het hek op een dag openstond, maar ik had er niets achter gezocht.’

Hij schudt zijn hoofd nu hij de vertrouwde schaamte over zijn onachtzaamheid weer voelt. ‘Ik had me nooit door hem moeten laten vastbinden. Maar hij hield het wapen tegen haar hoofd gedrukt, en hij zei dat hij Mia zou doodschieten. Maar wetend wat ik nu weet, wat hij zou doen…’ Zijn stem hapert, de woorden blijven steken. Hij schraapt zijn keel. ‘Een schot zou beter zijn geweest.’

Eén schot in plaats van de urenlange sadistische verkrachting. Hij had het sectierapport gelezen. Hij had de foto’s gezien. De gebroken botten, het bloed. De halen en japen in haar prachtige huid. De afranseling die haar gezicht tot een onherkenbare brei had gereduceerd.

Hij voelt Jess bewegen in het bed. Ze legt haar hoofd op zijn borst en slaat haar armen om hem heen. Haar benen verstrengelen zich met de zijne.

Griffins handen trillen. ‘Hij raakte me hier.’ Hij brengt Jess’ hand naar de zijkant van zijn hoofd. Hij weet dat er een litteken zit, een ribbel waar het haar niet is teruggegroeid. Hij slikt. ‘Hij brak allebei m’n armen, hier,’ zegt hij, wijzend naar zijn onderarmen. ‘En vier ribben, hij doorboorde een long en brak de L3-wervel in mijn onderrug deels. Ik was twee dagen buiten kennis. Ik verkocht het huis; ik kon er niet meer naar terug. Ik werd geschorst als de rechercheur die niet eens de moord op zijn eigen vrouw kon oplossen. En nu woon ik in een kelder en in ruil daarvoor beveilig ik de garage van een vriend, en de enige manier waarop ik de dag doorkom, is met harddrugs. Wat een kneus ben ik, hè?’

Jess houdt nog steeds zijn hand vast, en nu vlecht ze haar vingers door de zijne. Ze brengt zijn hand naar haar mond en hij voelt dat ze zijn vingers kust.

‘Precies het tegenovergestelde,’ fluistert ze.

Hoofdstuk 48

Hij staat voor de spiegel zijn tanden te poetsen. Ze hebben zijn flat dus gevonden. Hij had ze erheen geleid, hij wist dat het zou gebeuren, het is geen probleem.

Alleen is hij alles kwijt. Zijn bezittingen. Al zijn speeltjes en souvenirs. Dus zal hij er meer moeten verzamelen. De gedachte eraan windt hem op. Hij deinst nu nergens meer voor terug. Hij is al met zoveel weggekomen, en ze weten niks. Hij denkt na over wat hij nu eens zou willen doen.

Bundy misschien. Die man was een fucking pionier. Misschien iets als de Chi Omega-studentenhuismoorden: vier vrouwen in één nacht, twee dood, gewurgd, eentje verkracht met een spuitbus. Bij een van hen had hij zelfs een tepel afgebeten. Dat was nou een typisch geval van een man die de controle verloor. Als Ted niet zo stom was geweest om een van hen in haar bil te bijten, zou hij er vandaag de dag misschien nog zijn. Dan zou hij misschien nog steeds moorden.

Hij spuugt de tandpasta uit, spoelt zijn mond onder de kraan. Hij glimlacht. Zo stom zou hij nooit zijn.

Nog maar een paar dagen te gaan, en hij heeft nog zoveel te doen.

Er schiet hem iets te binnen wat hij heeft gelezen, over een man die zijn slachtoffers vermoordde voor een spiegel. Een wurgkoord om hun nek, steeds strakker aanhalen, dan weer loslaten. Ze even laten ademhalen, ze laten leven, en dat dan herhalen. Zodat ze zichzelf letterlijk zien doodgaan.

Hij voelt dat hij al een stijve krijgt door eraan te denken. Hoe zou dat zijn? De pijn en angst in de ogen van een vrouw te zien terwijl hij haar wurgt, keer op keer. Dat ze haar greep op de realiteit verliest, dan weer bij bewustzijn komt, om te ontdekken dat ze terug bij af is.

Naarmate het scenario zich verder afspeelt, trekt hij zich harder, sneller af. Verschillende vrouwengezichten duiken erin op. Dit lijkt te mooi voor een onbekende. Eén gezicht blijft hem bij, dat van een bekende. En terwijl hij fantaseert over haar mond, haar ogen, haar martelgang, alles wat hij haar zal aandoen, komt hij klaar, met een heftige zaadlozing in de wasbak.

O god, ja, denkt hij, nahuiverend en buiten adem. Dit bewaart hij voor haar.

Alleen voor haar.

DAG 7

ZONDAG

Hoofdstuk 49

IK WACHT NOG STEEDS IK BEN HET WACHTEN STRONTZAT HET IS EEN DRANG WAAR IK NIET AAN TOE KAN GEVEN NU WEET IK HOE HET VOELT ALS HET ALLERLEKKERSTE GEVOEL OOIT NIKS KAN ERAAN TIPPEN PORNO WERKT NIET ZELFS NIET HET DURE WERK ZELFS NIET HET ECHTE WERK WAARIN HET WIJF DOODGAAT WAARIN HIJ HAAR DOODNEUKT DAT WIL IK ZIJN DAT HOOR IK TE ZIJN NU IK WEET HOE MAKKELIJK HET IS WIL IK TERUGGAAN EN HET NOG EEN KEER DOEN IK WIL STAAN VOOR HUN DODE AAN GORT GESLAGEN LICHAMEN VOLGESPOTEN MET MIJN ZAAD EN DE BALLEN UIT MIJN BROEK LACHEN LACHEN OM DE AGENTEN DIE ME NIET KUNNEN PAKKEN DIE ER GEEN REET VAN SNAPPEN LACHEN OMDAT ZE ALS EEN KIP ZONDER KOP SPOREN VOLGEN DIE IK VOOR ZE HEB ACHTERGELATEN IK WIL NET ALS TED NEUKEN EN BIJTEN IK WIL RADER ZIJN MET ZIJN BIND, TORTURE, KILL IK WIL SHAWCROSS ZIJN EN DE KUTTEN VAN DIE TRUTTEN VOLPROPPEN MET BLADEREN WANNEER ZE DOOD ZIJN NET ALS BERKOWITZ SCHIETEN SCHIETEN SCHIETEN–

‘Chef?’ roept Griffin over de afdeling, en Cara houdt haar hand even omhoog. Ze zit al een poosje in haar kantoor, met een van de vele notitieboekjes uit flat 214 in haar gehandschoende hand. Het is een goedkoop A4-schrijfblok met spiraalband – volgens het lab verkrijgbaar bij elke Tesco in het land – maar elke pagina, elke regel is volgeschreven. Aantekeningen met zwarte balpen, hard op het papier gedrukt, soms er dwars doorheen. Aan leestekens doet hij niet, nergens is een tijdstip of datum aangegeven. Alleen schreeuwerige hoofdletters: een onsamenhangend schotschrift over dood en verderf.

Ze stopt het terug in de bewijszak en duwt dan haar vingertoppen tegen haar ogen. Kleuren dansen in het donker wanneer ze eroverheen wrijft. Ze zijn branderig en geïrriteerd; ze weet dat ze niet voldoende slaap krijgt. En dit geraaskal helpt niet bepaald.

Ze neemt het mee naar Shentons bureau. Hij kijkt op wanneer ze aan komt lopen en ze overhandigt het aan hem.

‘Misschien de moeite waard om door te lezen,’ zegt ze. Hij knikt en richt zich dan weer op zijn scherm. Ze wil vragen of hij al opschiet, maar ze wil hem niet onder druk zetten. In het hoofd van deze psychopaat kruipen moet al erg genoeg zijn.

Dus laat ze hem met rust en loopt door naar Griffin. Ze weet nog niet goed hoe ze het vindt om met haar broer samen te werken. Tot nu toe gedraagt hij zich, geen waarschuwingssignalen. En het is fijn om hem elke dag te zien, dat moet ze toegeven.

Cara trekt een stoel bij en gaat aan het bureau zitten.

‘Ben je verder gekomen met jeugdzorg?’ vraagt ze, doelend op het onderzoekspoor om het dossier te achterhalen dat hoort bij de video die ze gisteravond had bekeken. Als ze het kind op de band vinden, die ‘Robbie’, dan hebben ze misschien hun moordenaar. Maar hij schudt zijn hoofd.

‘Het is zondag. Ik sprak de vrouw die weekenddienst heeft, de rest ligt nog in bed. Zij zegt dat dossiers van het jaar 1996 alleen op papier werden vastgelegd, dus ze zouden naar het archief moeten gaan om het handmatig te doorzoeken. En zonder dossiernummer kan het wel even duren.’

‘Bel haar terug. We sturen er een team heen om te helpen,’ zegt ze, het in gedachten aan de lijst toevoegend. Ze richt haar aandacht op zijn computerscherm, waar camerabeelden op te zien zijn. ‘Laat me dit eerst eens zien. Van de bar?’ vraagt ze, waarop Griffin op een eenzaam figuur wijst.

Het is Libby. Ze zit op een hoge kruk. Cara herkent de bar van de avond dat zij er was, maar ditmaal is Libby alleen. Ze oogt zenuwachtig, werpt af en toe een blik op de deur.

Ze scrollen door het beeldmateriaal. Een paar mensen spreken haar aan, maar taaien af na een kort praatje.

‘Waar is hij?’ vraagt Cara.

‘Komt helemaal niet opdagen,’ zegt Griffin. ‘Na een uur gaat ze weg, maar let op.’

Op het scherm drinkt Libby haar glas leeg en staat op, waarop Griffin overschakelt naar de beelden van buiten. Er stopt een auto, en Libby loopt naar het raampje aan de bestuurderskant, buigt voorover en praat met degene in de auto. Ze glimlacht en stapt vervolgens in.

‘Dat is Michael Sharps auto,’ zegt Griffin. ‘En het enige beeld.’

Griffin lijkt wat stilletjes vandaag, valt Cara op. Hij is gelatener, zijn gezicht is bleek, met stoppeltjes van meer dan een paar dagen. Ze neemt zich voor hem later even apart te nemen, om te vragen of hij in orde is. Maar ja, de rest van het team ziet er ook beroerd uit. De afdeling is bezaaid met lege koffiebekers en chocoladewikkels. De lucht die er hangt is een aftreksel van gerookte sigaretten en gemiste douchebeurten. Levens die in de wachtstand zijn gezet tijdens de zoektocht naar deze kerel.

‘Er zijn geen andere camerabeelden?’ vervolgt ze. ‘Van andere clubs of bars?’

‘Er is niet eens een geldautomaat in de buurt,’ zegt Griffin somber. ‘Net als bij je Kemper-beelden. Maar het lijkt of ze hem herkent.’

‘Shit,’ foetert ze. Ze kijkt naar Griffin, die in gedachten verzonken is. ‘Heb je een theorie?’ vraagt ze.

Hij wrijft over zijn gezicht. ‘De labresultaten van de auto leveren niks op, behalve sporen van Libby en Michael Sharp, nietwaar?’ Cara knikt. ‘En haar, bloed en lichaamsvocht van Sharp in de kofferbak,’ gaat hij verder. ‘Dus onze moordenaar haalt Sharp uit de opslag –’

‘De vrieskist in flat 214?’

‘Waarschijnlijk wel. En legt hem in de kofferbak zodat hij kan ontdooien. Spreekt met Libby af in de Orange Rooms, maar komt vervolgens niet opdagen. Rijdt erheen, pikt haar op, neemt haar mee naar Salterns Hill –’

‘Vrijwillig of onder schot?’ onderbreekt ze hem.

‘Ik denk dat we van vrijwillig moeten uitgaan, want het is lastig iemand in bedwang te houden en tegelijk te rijden.’

‘Dus ze kent hem goed?’

‘Zou kunnen. Dan, wanneer ze daar aankomen, ontdekt Libby dat ze in gevaar verkeert en probeert ze te vluchten. Zodra ze dood is, haalt hij het lijk uit de kofferbak, ensceneert zijn zelfmoord en haalt de trekker over.’

‘Hoe is hij dan weer thuis gekomen?’ vraagt ze. Ze mist dit: advocaat van de duivel spelen met haar broer. Het sparren.

‘Zelfde vraagstuk als bij de Kemper-moorden,’ haakt Griffin er meteen op in. ‘Toen reed hij ook met de slachtoffers naar een afgelegen plek. Vooropgezet plan? Heeft hij daar een auto klaargezet?’

‘Of heeft hij een handlanger?’

‘Hij lijkt mij niet het type moordenaar dat goed met anderen samenwerkt,’ zegt Griffin. ‘Deze mate van controle, van planning? Volgens mij zou hij niet tegen de onvoorspelbaarheid kunnen die een handlanger met zich meebrengt.’

‘Misschien niet,’ zegt Cara. Ze kijkt op wanneer Shenton aan komt lopen – hij legt twee vellen papier in haar handen. Ze begint te lezen; Griffin probeert over haar schouder mee te lezen, nieuwsgierig; Shenton hipt van de ene voet op de andere. Dan legt ze de vellen neer en glimlacht naar Shenton.

‘Dit is goed, Toby. Nate, zorg ervoor dat iedereen bijeenkomt in de vergaderzaal.’ Shenton schenkt haar zijn gebruikelijke hert-in-de-koplampen-blik.

Vragend kijkt Griffin haar aan. ‘Waarom?’

Cara staat op. ‘Shenton gaat ons het profiel presenteren.’

Hoofdstuk 50

Het hele team stroomt de vergaderzaal in. Griffin zoekt een plaats achterin, maar bedenkt zich dan, om zijn onzekere protegé een beetje steun te geven vanaf de voorste rijen.

Shenton staat ineengedoken vooraan, het eeuwige notitieblok in zijn hand geklemd.

Cara steekt haar handen op en de zaal valt stil. Shenton schraapt zijn keel terwijl Cara het doel van de bespreking uiteenzet.

‘Ik wil dat jullie allemaal luisteren en Toby jullie onverdeelde aandacht geven,’ vervolgt ze. ‘Ongeacht jullie opvattingen over daderprofielen,’ voegt ze eraan toe met een waarschuwende blik naar Griffin. Griffin fronst, dat is niet eerlijk. Hij is niet faliekant tegen het werk dat forensisch psychologen doen. Het zijn tenslotte geen helderzienden.

Toby kijkt naar de verwachtingsvolle gezichten in de zaal. Hij glimlacht nerveus. Griffin ziet nu al zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Wat bezielt Cara, vraagt hij zich af. Shenton is hier niet klaar voor, mastertitels of niet.

‘Ik heb alle dossiers gelezen, de foto’s bekeken, en ik denk dat ik jullie het een en ander kan vertellen over onze moordenaar,’ begint Shenton.

‘Omhooggevallen melkmuil,’ moppert de rechercheur naast Griffin, waarop een ander het uitproest.

Toby valt stil bij het aanhoudende geroezemoes in de zaal. Na een nijdige blik van Cara op de pratende rechercheurs houdt iedereen zijn mond, wiebelend op hun stoelen. Shenton gaat verder: ‘Hij weet het nodige van forensisch onderzoek, hij laat geen enkel spoor achter. Hij kent onze procedures op zijn duimpje, dus wellicht heeft hij een tijd bij de politie of een gerelateerde instantie gewerkt. Misschien is het hem op een of andere manier zelfs gelukt bij het onderzoek betrokken te raken.’

‘Zeg je nou dat hij een van ons is?’ roept iemand, waarop een golf van verontwaardiging losbarst.

‘Ik zeg niet dat hij een agent is,’ stottert Shenton. ‘Wel iemand die dicht bij het vuur zit.’ Griffin ziet de kenmerkende rode kleur langs zijn hals omhoogkruipen. ‘We weten dat hij kan rijden en waarschijnlijk een eigen auto heeft. Hij betaalt huur voor minstens één woning, dus hij houdt er een vaste baan op na. Hij functioneert in het dagelijks leven naar behoren.’

Beter dan sommigen in de zaal, denkt Griffin. Zijn blik dwaalt naar Deakin, die aan de andere kant tegen de muur leunt. Griffin weet dat híj er verrot uitziet, maar Noah gaat er met de hoofdprijs vandoor. Donkere kringen onder zijn ogen, nóg magerder. Het lijkt of hij een week niet heeft gegeten. Deakin vangt zijn blik op en kijkt kwaad terug. Verrekte Noah, denkt Griffin. Wat een klootzak.

Ondertussen is Shenton nog steeds aan het woord. ‘We weten dat hij souvenirs van zijn moorden bewaart. De polaroids en het feit dat hij ze opzichtig tentoonstelt, tonen aan dat hij trots is op wat hij heeft bereikt. Sommige daders hebben last van schuldgevoel of berouw en vluchten in overmatig eten of drinken, maar deze gast niet. Hij kickt er juist op de resultaten van zijn daden te zien.’

‘Denk je dat het één dader is?’ roept iemand die rechts van Griffin staat.

‘Niets wijst op het tegendeel. Dus ja, waarschijnlijk één.’ Hij staat nu rechter, alsof hij op dreef komt. Griffin moet toegeven: petje af voor het joch, en voor Cara. Zij had eerder dan alle anderen ingezien wat Shenton in zijn mars heeft. ‘Maar zo niet,’ vervolgt Toby, ‘dan hebben we zeker te maken met een dominante en een onderdanige persoon. Eén die de baas is.’

‘En het is zeker weten een man?’ vraagt een rechercheur achterin.

‘Ja. Zeker weten. En een heteroseksuele man bovendien.’

‘Maar hij heeft mannen verkracht,’ voert de rechercheur aan, en Shenton knikt.

‘Ja, maar de verkrachtingen van mannen waren functioneel. Methodisch uitgevoerd terwijl zijn slachtoffers dood of op sterven na dood waren om de modus operandi van Jeffrey Dahmer te imiteren. Als je ze afzet tegen de verkrachtingen van vrouwen…’ Toby pakt een van de pd-foto’s van de GSK-aanvallen erbij. ‘Die waren gewelddadig en wreed. Met name in het geval van Mia Griffin.’

Het wordt muisstil. Griffin voelt zijn huid prikken wanneer hoofden zich naar hem omdraaien. Godver, Toby, denkt hij. Moest je nou echt dát voorbeeld kiezen? Maar hij dwingt zichzelf met een stalen gezicht naar de man voor in de zaal te blijven staren.

‘Ik geloof dat hij een vrouw verantwoordelijk houdt voor zijn problemen en zijn woede daarom afreageert op vrouwen. Dus het is onwaarschijnlijk dat hij een normale relatie kan onderhouden. Hij heeft een emotionele behoefte om te vernederen en kapot te maken. Mogelijk heeft hij zelfs een stoornis, is hij niet in staat een erectie te krijgen zonder dit soort geweld.’

Shenton staat zijn mannetje. Hij legt zijn notitieblok naast zich neer. Zijn gezicht staat serieus.

‘Dit is een man die zijn slachtoffers wil zien lijden,’ zegt hij. ‘Hij ontleent seksueel genot en bevrediging aan hun leed, aan de macht die hij uitoefent over hun leven en uiteindelijk hun dood. Hij luistert naar hun gegil en geilt op hun pijn.’ Shenton zwijgt even. Het is doodstil in de zaal; hij heeft de onverdeelde aandacht van elke aanwezige rechercheur. ‘Hij is een seksuele sadist, en een gevaarlijke. Elke moord wakkert de lust om meer pijn toe te brengen alleen maar aan, maar hij zal telkens verder moeten gaan om opgewonden te raken. Hij zal het grootschaliger, persoonlijker aanpakken. Ik weet zeker dat hij zal blijven moorden, en hij zal niet stoppen tot wij hem oppakken.’

Hij zegt niets meer. De stemming in de zaal is beneden nul. Elke rechercheur was zich bewust van de meedogenloosheid van de man die ze probeerden te pakken, maar jonkie Toby Shenton heeft ze met hun neus op de feiten gedrukt. Elk woord onderstreept hun falen. De onuitgesproken waarheid is dat als ze hem niet pakken, de volgende moorden aan hen te wijten zijn.

‘Wie gaat hij nu dan vermoorden? Wie gaat hij nadoen?’

Shenton ademt diep in. ‘Dat weet ik niet,’ zegt hij, en Griffin hoort de onrust. ‘Maar zijn signatuur is op zichzelf al interessant.’

‘Zijn signatuur?’ vraagt Cara.

Toby richt zich tot haar. ‘De modus operandi is wat onze dader doet om te doden. De messteken, de verwurgingen, de schoten. En, zoals we hebben gezien, die verandert steeds. Maar de signatuur…’ Hij glimlacht. ‘Dat is het interessante. Het is wat de dader doet voor zijn eigen kick. Het wordt beïnvloed door het waarom. En dat verandert niet.’

‘Hoe zit het dan met de Echoman?’

‘Hij kopieert anderen. Wat haalt hij eruit?’ Shenton kijkt naar de gezichten in de zaal, in afwachting van een soort van antwoord. Het blijft stil. ‘Hij is een seksuele sadist – hij zou een stuk beter aan zijn trekken kunnen komen als hij niet werd beperkt door de na-aperij. Dus waarom doet hij het?’ vraagt hij opnieuw.

‘Hij kan niet voor zichzelf denken,’ oppert een rechercheur achterin.

Shenton schudt zijn hoofd. ‘We weten dat hij sluw is. Het ontbreekt deze gast niet aan originaliteit.’ Nog steeds stilte. ‘Ik geloof dat hij zich erachter verschuilt. Het leuk vindt om te doen alsof hij iemand anders is. Maar het is meer dan dat. Hij bewondert de beruchtheid van moordenaars uit het verleden, maar hij geniet ervan om ze te verslaan, hun daden te overtreffen. Het gevoel te hebben dat hij beter is dan zij. En zoals ik al zei, ik denk dat het om macht gaat. Hij pakt een deel van de controle terug die hij in het verleden is kwijtgeraakt – misschien door misbruik – door macht uit te oefenen over zijn slachtoffers. Het brengt hem in een roes.’

‘Dus, hoe pakken we hem?’

De vraag oogst instemmend gebrom vanuit de zaal. Griffin voelt de energie toenemen.

‘Eh…’ Shenton stopt. Zijn zelfvertrouwen brokkelt zienderogen af onder een zaal vol priemende blikken. Griffin weet dat dit het lastige gedeelte is – hij moet een beslissing nemen. ‘Hij is al lange tijd aan het moorden – in elk geval een paar jaar.’ Starend naar de vloer staat hij hardop te denken. ‘En zijn moorden volgen elkaar sneller op. Er is sprake van escalatie. Waar hij voorheen geduldig was, listig de stukjes van zijn puzzel op hun plek legde –’

‘Zijn puzzel?’ onderbreekt Griffin hem.

‘Ja, want volgens mij is dat wat hier gebeurt. Neem de Dahmer-enscenering. Daar moet heel wat voorbereidingstijd in zijn gaan zitten. Dat zijn veel lijken, veel moorden. Plus Michael Sharp, in de vriezer? Hij moet hem hebben vermoord voor hij zijn flat overnam. Maar toch hakte hij hem niet in stukken, zoals de anderen. Hij had blijkbaar een plan. En dat moet geduld hebben gevergd.’ Shenton kijkt de zaal rond, tuurt naar de verwachtingsvolle gezichten. ‘Maar nu voert hij het tempo op. Meer moorden, minder tijd ertussen. Er moet iets zijn gebeurd: een incident in zijn huidige leven of een belangrijke datum die verband houdt met zijn verleden. En ik denk dat hij door Libby te vermoorden om aandacht vraagt. Hij wil gezien worden.’

‘Denk je dat hij gepakt wil worden?’ vraagt Cara.

‘Nee. Althans, nog niet.’ Shenton kijkt haar aan. ‘Hij laat alleen het bewijsmateriaal achter dat hij ons wil laten vinden. Zoals Michael Sharps bloed in de Kemper-auto. En het bierglas in zijn flat, met Libby’s vingerafdrukken en DNA. Ik denk dat hij geniet van de chaos die hij creëert. Hij is een narcist: hij voelt zich superieur, eigengerechtig. Hij zal geheid kicken op de sensatie ons als een dolle achter hem aan te zien rennen.’

Shentons gezicht loopt rood aan, in het besef dat hij zojuist het onderzoek heeft bekritiseerd.

Maar Cara zet het van zich af. ‘Dus wat stel je voor?’ vraagt ze.

‘Ik vind dat we een herdenking voor Libby moeten houden,’ zegt hij.

‘Ga door…’

‘We doen het ergens in het openbaar. We pakken het groots aan. Haar uitvaart zou de ideale gelegenheid zijn, maar het duurt nog weken voor haar lichaam wordt vrijgegeven, dus laten we een herdenking organiseren.’

‘En wat heeft dat voor zin?’ vraagt Griffin. ‘Gebruikmaken van haar dood? Haar familieleden zullen er nooit mee akkoord gaan.’

‘Wel als we uitleggen waarom we het doen.’ Shentons handen trillen van opwinding. ‘Want hij zal de kans niet laten lopen. Hij zal het verdriet willen zien; hij zal een kick krijgen van het zien van de verwoesting die hij heeft aangericht. Ik garandeer jullie dat hij komt opdagen als we een herdenking houden.’

‘Dat garandeer je, hm?’ zegt Cara, en Shenton kijkt even onzeker, maar knikt dan langzaam.

‘Goed dan.’ Cara gaat voor de groep staan. ‘Laten we dit doen. Laten we dit organiseren.’

Hoofdstuk 51

Cara wacht tot de rechercheurs zijn weggelopen, terug naar de afdeling. Shenton vertrekt als laatste, naar haar omkijkend terwijl hij achter zijn collega’s aan loopt.

‘Goed gedaan, Toby,’ zegt ze, en ze tovert haar vriendelijkste glimlach tevoorschijn. ‘Doe de deur maar achter je dicht.’

Zodra de deur dichtklikt, laat ze haar schouders hangen. Ze is hier alleen, de jaloezieën zijn dicht, en ze laat zich op een stoel zakken, met haar hoofd in haar handen. Ineens wordt de enorme omvang van de zaak haar te veel. Shentons onzekerheden, haar broers dode vrouw, Noahs…

Noahs wat? Ze kan de vinger er niet op leggen, maar hij lijkt wel degelijk ergens mee te zitten.

Alsof hij haar gedachten kan lezen, klinkt er een zacht klopje op de deur en steekt Deakin zijn hoofd om de hoek.

‘Wat?’ snauwt ze, bitser dan de bedoeling was.

‘We moeten wat beslissingen nemen voor die herdenking,’ begint hij, en dan neemt hij haar met een schuin hoofd op. ‘Gaat het?’

Ze voelt zijn donkere ogen op haar gezicht rusten. Op het moment dat ze wil antwoorden, wordt haar keel dichtgesnoerd. Ze kan zich niet heugen wanneer iemand haar voor het laatst vroeg of ze in orde was. Ze slikt, maar voor ze het weet, stromen er dikke tranen over haar gezicht. Geërgerd veegt ze ze weg.

‘Sorry,’ weet ze uit te brengen. ‘Je bent hier niet voor waterlanders.’

Hij doet de deur achter zich dicht en komt naast haar zitten.

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen,’ zegt hij zachtjes. ‘Dit is een klotezaak en jij hebt de pech de onderzoeksleider te zijn. Het is niet zo raar dat je stress hebt.’

Ze schraapt haar keel en kijkt omhoog in een poging de tranen terug te dringen. Ze zou nooit in het bijzijn van het team huilen, haar onzekerheid of kwetsbaarheid tonen, maar met Noah ligt het anders.

‘Ik zit er gewoon volledig doorheen. Ik heb de kinderen al dagen niet echt gezien.’

‘Ga naar huis dan. Slaap een beetje,’ zegt hij, maar ze schudt haar hoofd al voor hij is uitgesproken.

‘Je weet dat dat niet gaat.’ Ze stoot een hol lachje uit. ‘Kijk om je heen.’ Ze gebaart naar de deur, waarachter haar rechercheurs hard aan het werk zijn. ‘Niemand heeft een adempauze genomen. Iedereen voelt de stress. Ik laat ze niet in de steek. Ik laat de vrouwen, de mannen die hij heeft vermoord niet in de steek.’

Hij buigt naar voren, naar haar toe, en heel even denkt ze dat hij haar hand gaat vasthouden. Als hij vervolgens weer achteroverleunt, schiet er een gedachte door haar hoofd: wat zou ze dan gedaan hebben?

Naast haar begint haar telefoon te zoemen. Ze herkent het nummer niet, dus laat ze hem overgaan.

Ze ademt diep in, herinnert zich dan de doos bewijsmateriaal in haar kantoor. ‘En kun jij die notitieboekjes verder afhandelen? Er een handschriftdeskundige bij halen, zoiets, om te kijken of we daar iets wijzer van worden?’

Hij knikt. ‘Business as usual dus?’ zegt hij met een halfhartig lachje.

‘Business as usual, Deaks,’ beaamt ze, en de telefoon gaat weer over. ‘Hè, godsamme,’ foetert ze, en ze neemt op.

‘Inspecteur Elliott? Met Steve Gray. Van de Chronicle.’

Cara hangt bijna op. Ze heeft geen tijd voor dit gezeik. ‘Hoe kom je aan mijn nummer? Ik heb niets te zeggen over de zaak, daarvoor moet je bij pr zijn, zoals altijd.’

‘Nee, inspecteur Elliott, wacht. We hebben iets wat u moet zien.’

Zijn toon laat haar weifelen. Hij klinkt paniekerig.

‘Wat dan?’

‘Een brief. We hebben een brief ontvangen,’ ratelt hij. ‘En wij denken dat die van de moordenaar is.’

Hoofdstuk 52

Cara en Deakin staan in het kantoor van de redacteur. Het briefje ligt voor hen op het bureau, inmiddels in een doorzichtige plastic bewijszak. Niemand zegt iets.

De journalist en zijn redacteur kijken naar hen. Steve Gray is klein, blond, dun, zijn redacteur precies het tegenovergestelde, met een rond, vlezig gezicht en kraaloogjes. Ze lijken allebei van slag maar irritant opgewonden.

De brief was de vorige dag binnengekomen in een doodgewone witte envelop, het adres was erop geschreven met blauwe viltstift. MET SPOED NAAR REDACTEUR BRENGEN A.U.B. staat er onder het adres, maar hij was blijven liggen tot deze ochtend, toen ze hem hadden geopend en er een stukje zwart textiel uit was gedwarreld.

‘We waren geschokt, kan ik u vertellen,’ had Gray gezegd, wijzend naar het lapje, dat nog op het bureau lag waar het was neergekomen. Met een gehandschoende hand had Cara het in een andere bewijszak gestopt.

Het briefje is geschreven op een velletje wit gelinieerd papier met dezelfde stift. Cara leest het nogmaals.

Dit is een bericht van de Echoman

ik ben de moordenaar van het stel

bij Salterns Hill gisteravond, om het

te bewijzen is hier een met bloed

bevlekt stuk van haar jurk. Ik ben

ook de man die de mensen in de

rest van het VK heeft afgemaakt.

Ik wil dat je dit gecodeerde bericht

op de voorpagina van je krant afdrukt

In dit gecodeerde bericht staat mijn

identiteit.

Als je dit bericht vrijdagmiddag 5 feb.

niet hebt afgedrukt, ga ik vrij.avond

op moordtocht ik ga het hele weekend

op jacht om ’s nachts eenzame mensen te

vermoorden dan dóór om nog meer moorden

te plegen, tot ik een tiental bij elkaar heb

in het weekend.

Onderaan het blaadje staat een cirkel met een kruis erdoorheen: het teken van de Zodiac Killer.

‘Wat zegt Shenton?’ vraagt Deakin. De redacteur had al een scan van het bericht doorgestuurd, zodat hun agent vast aan de slag kon met de analyse.

‘Hij heeft bevestigd dat de formulering bijna precies hetzelfde is als die in berichten van de Zodiac in 1969,’ antwoordt Cara. ‘Er zijn er twee samengevoegd, alleen de details die van toepassing zijn op onze zaak zijn gewijzigd.’

‘En de…’ De redacteur aarzelt. ‘De code?’

Aan het briefje is een ander velletje bevestigd. Erop staat een aantal symbolen en letters. Een gecodeerd bericht, in dezelfde stijl als de Zodiac Killer.

‘Die is anders,’ bevestigt Cara.

‘Dus het kan een nieuwe code zijn? Die de identiteit van onze dader bevat?’

‘Misschien.’

Ze vallen allemaal weer stil. Cara pakt de envelop op. Er zitten twee keer zoveel postzegels op als nodig voor normale briefpost, allemaal dwars erop geplakt. Hij is afgestempeld op de dag voor de moord op Libby.

‘We gaan dit morgen brengen,’ zegt de redacteur.

Cara zucht. Ze weet wel beter dan te hopen dat ze het stil zouden houden, het was een te grote scoop. ‘Kunt u het een dag of twee uitstellen? Dan mag u het alsnog exclusief brengen,’ voegt ze er snel aan toe. ‘Maar geef ons alstublieft een kans om het op te lossen en die kerel op te pakken. Als u de identiteit van de dader publiceert, bestaat de kans dat hij onderduikt.’

De redacteur fronst. ‘Jullie hebben vier dagen.’ Hij wijst naar het briefje. ‘Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat als we dit vrijdag niet publiceren, hij op die moordtocht gaat waar hij het over heeft. En ik wil bevestigd hebben van wiens jurk dit afkomstig is.’

Cara voelt woede opborrelen. Dat was de jurk van haar vriendin. Haar vriendín. Niet een middel om kranten te verkopen. Maar ze knikt, ze moet deze man te vriend houden. ‘Bedankt,’ zegt ze.

Ze nemen het originele briefje, het gecodeerde bericht en het stukje stof mee, laten kopieën achter voor de krant en stappen in de auto.

‘Denk je dat dit de naam van de moordenaar zal onthullen?’ vraagt Deakin. ‘Het lijkt een tikje… makkelijk?’

‘We hebben het nog niet ontcijferd,’ zegt Cara. Ze is nog steeds moe, de ernst van de zaak hangt als een molensteen om haar nek.

Ze rijden weg, en tijdens de terugrit krijgt Cara de behoefte om Roo te zien. Ze wil een knuffel van haar man, van iemand die tegen haar zegt dat het allemaal goed komt.

‘Vind je het erg om even te stoppen bij het restaurant?’ vraagt ze. Deakin lijkt er weinig zin in te hebben, maar doet wat ze vraagt en stopt voor de deur. ‘Ik zal gelijk wat te eten voor ons meenemen,’ zegt ze om hem zoet te houden.

Ze stapt uit en kijkt door de grote spiegelglazen ruiten. Het is nog geen lunchtijd, en ze opent de deur, waarna ze tussen de lege tafels door loopt, gedekt met witte servetten en blinkend tafelzilver. Tafels die zo meteen worden bezet door chique gasten: dames die uit lunchen gaan, zakenmannen die zich tegoed doen aan steaks op kosten van de zaak.

Een paar personeelsleden zien haar en knikken – ze hebben hier weinig verloop, en de meesten kennen haar – en ze loopt door naar de keuken.

Uit de vele ovens komen al heerlijke geuren, een paar koks leggen de laatste hand aan de voorbereidingen, maar Roo ziet ze nergens. Dan krijgt ze hem in het oog, helemaal achterin bij de openstaande achterdeur. Hij staat te lachen, te praten met iemand, en ze neemt een momentje om hem te bewonderen in zijn witte kokstenue.

Hij ziet er goed uit: beter in vorm dan de meeste mannen van zijn leeftijd, lang, grijzend, met een innemende lach. Ze heeft de bewonderende blikken gezien van vrouwen in de supermarkt. Haar blik valt op zijn schoenen: All Stars. Hetzelfde merk als de schoenafdrukken die werden gevonden voor Griffins badkamerraam na de aanval. Ook herkend door de getuige die een man flat 214 binnen had zien gaan. Dat ze ze nu aan de voeten van haar man ziet, bevestigt wat ze allang wist: miljoenen mannen dragen die sneakers. De resultaten beperken hun verdachtenpool niet.

Cara wil gedag gaan zeggen, maar aarzelt wanneer ze ziet met wie hij staat te praten.

Lachend steekt hij een hand uit om die op haar arm te leggen. Een vrouw met lang blond haar, met middenscheiding.

Het is Lauren.

Cara ziet haar teruglachen en fronst. Maar dan fluit ze zichzelf terug. Die verdomde Deaks en zijn theorieën ook, vloekt ze, daar wordt ze paranoïde van. Waarschijnlijk komt ze alleen iets afgeven voor de kinderen, of heeft ze met iemand afgesproken voor de lunch. Maar in haar hart weet ze dat dit restaurant te duur is voor Lauren. En ze heeft nog nooit gehoord dat ze hier eerder is geweest.

Dan buigt Roo naar voren. Hij legt een hand om Laurens middel en kust haar. Het is een kus op haar wang, niet haar lippen, of een onvervalste tongzoen, maar het heeft iets – de traagheid, de lach – wat Cara zegt dat het niet onschuldig is.

Ze deinst achteruit, haast zich dan terug door het restaurant. Ze voelt de bevreemde blikken van het bedienend personeel, maar ze kijkt niet op of om tot ze weer in de auto zit.

‘Gas,’ draagt ze Noah op, die haar een verbaasde blik toewerpt. ‘En geef me die,’ voegt ze eraan toe, wijzend op de sigaret die in zijn mondhoek bungelt.

Zonder een woord geeft hij hem door, en ze neemt een diepe hijs. Ze wordt er duizelig van, maar ze heeft het nodig. Ze staart strak uit het raam. De auto ziet al snel blauw van de rook, die haar ogen laat tranen.

Ze voelt dat Deakin opzijkijkt, maar ze geneert zich, ze kan het niet opbrengen om iets hardop te zeggen. Om haar tekortkomingen te erkennen. Een seriemoordenaar die ze niet te pakken krijgt, die dag in, dag uit de spot met haar drijft. En een man die haar bedriegt met de nanny.

Hoofdstuk 53

Alle ogen zijn gericht op Cara en Deakin wanneer ze terugkeren op het bureau. Ze hadden hun best gedaan het briefje en het gecodeerde bericht stil te houden, maar het nieuws had zich snel verspreid binnen het team en nu wil iedereen een graantje meepikken. Griffin weet dat hun handen jeuken om een nieuw aanknopingspunt uit te zoeken, om de zaak op te lossen, maar hij snauwt een paar van de jongere agenten af, omdat hun enthousiasme riekt naar harteloosheid.

Cara verdeelt taken, stuurt het stukje stof en de brief met spoed naar het lab, maakt kopieën van het gecodeerde bericht en probeert iemand te vinden die de code zou kunnen kraken. Een paar arrogante rechercheurs pakken zelf een kopie, erop gebrand met de eer te gaan strijken. Cara gaat terug naar haar kantoor. Ze heeft het zakelijk aangepakt, de leidinggevende ten voeten uit, maar Griffin heeft het idee dat er iets loos is. Hij kent haar lang genoeg om aan te voelen wanneer ze iets verbergt.

Hij staat opzij geleund in de deuropening van haar kantoor. Hij wacht tot ze opkijkt.

‘Wat moet je?’ vraagt ze kortaf.

‘Wat hou je voor ons achter?’

Cara staart hem een ogenblik aan. Dan vraagt ze: ‘Heb je sigaretten bij je?’

Hij knikt, en volgt haar naar het dak.

Griffin weet dat ze hier boven niet mogen komen, maar neemt aan dat een inspecteur en een rechercheur er wel mee wegkomen. Cara zet de nooduitgang open en ze leunen tegen een muur, uit de wind. Hij reikt haar een sigaret aan, en ze neemt hem aan, haar hand gekromd om het vlammetje van zijn aansteker.

‘Sinds wanneer rook jij weer?’ vraagt hij terwijl hij er zelf een opsteekt.

‘Sinds een maniakale moordenaar voor mijn neus massamoorden begon te plegen.’

‘Seriemoorden, geen massamoorden,’ zegt Griffin glimlachend. ‘Anders word je door Shenton op de vingers getikt.’

Ze maakt een geluid dat het midden houdt tussen een lach en gesnuif. ‘Je doet aardig tegen Shenton, hoor,’ waarschuwt ze. ‘Hij doet zijn best.’

‘Je had altijd al een zwak voor nerds.’ Hij kijkt haar aan terwijl ze nog een haal neemt. ‘Wat is er aan de hand, Cara?’

Ze ademt diep in en blaast dan hortend uit. ‘Roo gaat vreemd,’ zegt ze, bijna fluisterend.

Griffins handen ballen zich tot vuisten. ‘Ik maak hem af,’ grauwt hij.

‘Als ik klaar met hem ben.’

Maar dan vertrekt Cara’s gezicht en begint ze te huilen, en trekt Griffin haar tegen zich aan. Met een gezicht dat op onweer staat legt hij zijn hoofd op haar kruin. Hij mocht Roo altijd graag, maar dit? Dit vergeeft hij hem niet.

‘Hoe weet je dat?’ vraagt hij even later. ‘Met wie?’

Cara maakt zich los en kijkt naar haar sigaret, die tot op het filter aan het opbranden is.

‘Deaks en ik gingen op de terugweg langs bij het restaurant, en ik zag ze samen. Hem en Lauren.’

‘Jullie nanny? O jezus, hoe cliché wil je het hebben!’

‘Weet ik.’ Bijna moet Cara door haar tranen heen lachen. ‘Ik voel me zo stom. Wat hebben ze achter mijn rug uitgespookt? In mijn eigen huis, wanneer ik moest overwerken? Wat een prutser van een rechercheur ben ik.’ Ze kijkt naar hem op. ‘Noah had het door, weet je.’

Griffin trekt zijn wenkbrauwen op. Misschien dat hij Deakin niet naar waarde schat als rechercheur. En als vriend. Hij voelt zich klote. Hij had er voor haar moeten zijn. Hij had het moeten opmerken.

‘Hoe is het zover gekomen, Nate?’ vraagt ze hem. Ze leunt met haar rug tegen de betonnen muur en neemt nog een trekje van haar sigaret. Haar haar is losgeraakt en valt pluizig om haar gezicht. Op dat moment doet ze Griffin denken aan de zeventienjarige Cara, die achter de school stond te roken, wachtend tot hun moeder hen ophaalde.

Cara praat ondertussen verder. ‘Je trouwt en je denkt: ziezo. Dit zit goed. En kijk wat er dan gebeurt.’ Ze kapt zichzelf af. ‘Sorry, het was niet mijn bedoeling om Roo te vergelijken met wat Mia is overkomen.’

Griffin schudt zijn hoofd. ‘Ik snap wat je bedoelt. Deze shit kun je gewoon niet voorzien.’ Hij rookt zijn sigaret op en trapt hem uit. ‘Wat ga je nu doen?’

‘Met Roo?’ Ze haalt haar schouders op en doet hetzelfde met haar peuk. ‘Geen idee.’

‘Je komt er wel uit.’ Ze kijkt naar hem op, en hij grinnikt. ‘Weet je nog toen we een jaar of twaalf, dertien waren? We waren op vakantie, aan het tafeltennissen?’

‘Of ik dat nog weet? Het litteken zit er nog steeds.’ Ze buigt naar het licht, en Griffin kan net een dun, wit lijntje onderscheiden op haar jukbeen.

‘Dat is het niet!’

‘Wel!’ Cara lacht. ‘Na al die tijd. Je had mijn oog uit kunnen steken.’

Griffin is met stomheid geslagen. Hij herinnert zich het incident: normale rivaliteit tussen broer en zus, Cara die het ene potje na het andere had gewonnen op de oneffen tafeltennistafel, tot Griffin zo driftig was geworden dat hij zijn batje naar haar had gegooid. Het gevolg was een vleeswond in haar gezicht, overal bloed, woedende ouders die hem hadden gedwongen zijn excuses aan te bieden. Zonder een greintje berouw was hij weggestormd, om pas uren later, toen het donker was, terug te keren.

En nog vertikte hij het om sorry te zeggen. Cara hield er grootmoedig haar mond over tot de laatste dag van de vakantie, toen maagklachten hem aan het toilet gekluisterd hielden, waardoor hij het uitje naar het waterpretpark miste.

Cara kwam terug, zongebruind, nat en uitgeteld, lachend met haar nieuwe vrienden. Hij lag in het donker op zijn bed, ziekjes en jaloers, toen ze de kamer binnenkwam.

‘Hoe voel je je?’ vroeg ze.

‘Hondsberoerd.’

‘Net goed,’ had ze gezegd, en hij had haar ongelovig aangestaard. ‘Had je maar sorry moeten zeggen.’

Cara kijkt hem nu aan in het schemerlicht op het dak. ‘Wat vind jij dat ik moet doen? Laxeermiddel in Roos milkshake doen?’

Griffin lacht. ‘Nee. Maar jij was altijd al het berekenende type, zelfs toen. Ik reageer.’ Hij priemt een vinger in haar richting. ‘Jij denkt na. Je komt er wel uit,’ herhaalt hij, en ze glimlacht voordat haar gezicht weer ernstig wordt.

‘Nate, die vrouw. Die moordverdachte. Je moet haar inrekenen.’

Griffin blijft stil. Hij weet het, hij weet dat Cara gelijk heeft. Hij brengt zichzelf in de problemen. En Cara ook.

‘Je hebt niets concreets gevonden over de brandstichting, toch?’ vervolgt ze. Langzaam schudt hij zijn hoofd. ‘Dan moeten we het op de juiste manier aanpakken. Juridisch gezien,’ voegt ze eraan toe.

‘Geef me nog iets langer,’ smeekt hij. ‘En als ik niets vind, arresteer ik haar persoonlijk.’ Dat gaat hij niet doen, weet hij. Hij zou haar nooit in de boeien kunnen slaan, zou nooit de blik van verraad in haar ogen kunnen aanzien. Hij maakt zichzelf wijs dat dat zo is omdat ze onschuldig is, dat het een gerechtelijke dwaling zou zijn om haar lot over te laten aan Taylors rammelende onderzoek, maar in zijn hart weet hij dat het iets anders is. Iets in hem wat niet wil dat ze weggaat.

Cara staart hem strak aan. ‘Goed.’ Ze wil nog iets anders zeggen, maar haar telefoon zoemt en ze kijkt op het scherm. ‘Het is Noah. Zegt dat hij een cryptograaf heeft gevonden, of hoe die lui ook heten. Laten we hopen dat diegene die verrekte code kan ontcijferen.’

Griffin knikt en ze gaan weer naar binnen. Terwijl ze de trap af lopen, zegt hij: ‘Het aanbod staat nog steeds.’

Cara stopt en kijkt hem aan.

‘Wat Roo betreft? Ik hoef geen botten te breken, hem alleen een beetje af te tuigen.’

Cara giechelt, en Griffin grijnst. Dat is tenminste één lichtpuntje. Hij kan tenminste zijn grote zus nog aan het lachen maken.

Hoofdstuk 54

‘Dit is interessant, heel interessant,’ zegt professor Barnet, zijn aandacht gericht op het velletje papier op zijn bureau. Hij heeft een gelaatsuitdrukking die normaal gesproken alleen te zien is bij kleine kinderen tijdens de kerst. Deakin had hem al een kopie van het bericht gestuurd, maar ze hadden het origineel meegenomen voor het geval die nog andere aanwijzingen opleverde.

‘Maar kunt u de code ontcijferen?’ vraagt Cara ongeduldig.

De professors borstelige wenkbrauwen dansen op en neer bij zijn gegrinnik. ‘Dit is geen code, het is geheimschrift. Waarbij elke letter wordt vervangen door een andere, of een symbool in dit geval. Komt het overeen met de Zodiac-berichten die zijn ontcijferd?’

Cara schudt haar hoofd. Ze weten dat het eerste bericht van de Zodiac Killer uit 1969 was ontcijferd, door een leraar en zijn vrouw nota bene, maar geen van de letters komt ermee overeen. Hetzelfde geldt voor het bericht dat jaren later, in 2020, werd gekraakt.

‘Helaas niet,’ zegt ze. ‘Denkt u dat u eruit gaat komen?’

‘Ik ga het zeker proberen,’ antwoordt professor Barnet. ‘Dit type geheimschrift kan worden ontcijferd aan de hand van bepaalde regels uit ons dagelijkse taalgebruik. Zo is de e de meest gebruikte letter, gevolgd door de t, a, o en n. Sommige letters komen vaak dubbel voor, zoals de e en de l, en andere letters komen vaak samen voor. Deze regels kunnen we toepassen op de symbolen om erachter te komen hoe de vervanging werkt. We zouden bijvoorbeeld kunnen gokken dat het woord “killen” in de tekst voorkomt, net als in het origineel.’

‘Klinkt vrij simpel,’ zegt Deakin, maar de professor lacht.

‘Dat is echter alleen het geval als jullie dader een simpele vervanging heeft toegepast. Maar gezien het onderwerp en wat er op het spel staat, heeft hij er waarschijnlijk wat onzin tussen geflanst om ons op een dwaalspoor te brengen, en door de manier waarop het is geschreven, heb je geen idee waar de woorden beginnen en eindigen. Bovendien vermoed ik dat het een homofoon geheimschrift is, waarbij meerdere vervangingen voor één letter worden gebruikt.’ Hij zwijgt even en wrijft in zijn handen. Hij kijkt opgetogen. ‘Daar vermaken wij ons wel mee. En ik zal vragen of mijn collega’s van de inlichtingendienst een poging willen doen. Als dat goed is tenminste?’

Cara geeft toestemming, waarna zij en Deakin opstappen, mét het originele bericht.

‘Nou, zijn dag kan in elk geval niet meer stuk,’ zegt Deakin. ‘Misschien moeten we het in de krant zetten – de bevolking een poging laten doen.’

‘En dan? De oplossing op Twitter gooien? Wat als ze het mis hebben en een lynchpartij beginnen, Deaks?’

Terwijl ze over de campus van de universiteit lopen, kijkt Cara naar de andere mensen daar, de studenten en docenten, die hun normale leventje leiden. Ze benijdt hen om hun onwetendheid, dat ze hun gang gaan zonder te weten dat iemand hen vanavond zou kunnen martelen en vermoorden. Het zou zomaar degene kunnen zijn die naast hen loopt, en ze hebben geen idee. Ze zucht, en Deakin werpt een blik op haar.

‘Wat is er vanochtend gebeurd?’ vraagt hij. ‘In het restaurant?’

Cara kan hem niet aankijken. ‘Laten we het erop houden dat je gelijk had,’ mompelt ze.

‘Aha.’ Deakin valt stil. ‘En had Griffin er iets zinnigs over te zeggen?’

‘Hij bood aan hem in elkaar te slaan.’

‘Zijn standaardoplossing voor problemen dus.’

Bij de auto aangekomen kijkt Cara over het dak naar Deakin.

‘Ik weet dat jullie niet goed met elkaar kunnen opschieten, maar als een van jullie nou eens wat moeite deed, zouden jullie inzien dat jullie meer op elkaar lijken dan jullie denken.’

Hoofdschuddend stapt Deakin in. ‘Dat lijkt me stug, Cara. Ik kan niet tegen die houding van hem. Alsof hij vindt dat normale regels voor hem niet gelden. Wij moeten ons aan procedures houden, zo komen we tot veroordelingen. Waarom zou hij een vrijbrief krijgen?’

‘Nou, wil je het op z’n minst alsjeblieft proberen?’ smeekt ze. ‘Voor mij?’

Deakin zucht. ‘Voor jou doe ik alles, Cara, dat weet je.’

Ze zitten in Cara’s auto. Ze weet dat ze geen van beiden terug willen naar het bureau. Weer zeuren bij het lab, Ross achter de broek zitten voor meer sectieresultaten? En dan maar duimen dat ze iets krijgen waar ze wat mee kunnen?

Ze hebben deze tijd, deze afstand nodig. Al is het maar voor even.

Cara leunt voor Noah langs en opent het handschoenenvakje, waar twee havermoutkoekjes in zitten, ooit meegenomen voor de kinderen. Ze weet niet zeker hoe oud ze zijn, maar geeft er een aan Deakin, en hij opent de verpakking. Zelf eet ze het andere op, genietend van de plotselinge zoetigheid.

‘Heb jij weleens gedacht dat je iemand kon doden?’

De woorden zijn eruit voor ze erover heeft nagedacht. Geschrokken kijkt ze naar Noah, maar die vertrekt geen spier. Hij neemt nog een hap van zijn koekje en kauwt peinzend.

‘Ik verbeeld me graag dat ik het niet zou kunnen. Maar als het erop aankwam misschien wel. Ja. Als mijn leven gevaar liep, zoiets.’

‘Ligt daar de grens voor jou? Iemand die je leven bedreigt?’

‘Of dat van iemand van wie ik hou.’

Ze vraagt zich af wie dat is voor Noah.

‘Moest je weleens zoiets doen voor SO10?’ vraagt ze.

‘Wat? Iemand doden?’ vraagt Deakin. Ze knikt. ‘Nee. Meestal werd ik zelf in elkaar geslagen. En ik werd een keer neergestoken.’

‘Serieus?’

‘Ja, hier.’ Hij trekt zijn jack uit, Roos regenjack, dat hij op de achterbank gooit, daarna trekt hij de zoom van zijn shirt omhoog.

Cara tuurt naar het grillige litteken aan de zijkant van zijn maag, raakt dan afgeleid door het streepje donkere haartjes dat in de tailleband van zijn jeans verdwijnt. Snel wendt ze haar blik af.

‘Deed het pijn?’

‘Neu.’ Grijnzend trekt hij zijn shirt weer naar beneden. ‘En jij? Wie zou jij doden?’

Ze denkt aan haar gezin.

‘Deze gast,’ zegt ze, bijna fluisterend. ‘Om wat hij Libby heeft aangedaan. En Mia en Griffin.’

‘Hoe?’

‘Hoe?’ Daar had ze nog niet over nagedacht. Hoeveel pijn zou ze hem doen? Zou ze hem willen laten lijden? ‘Snel, waarschijnlijk,’ mompelt ze. ‘Wapen. Vergif. Plastic zak over zijn hoofd. Zoiets.’

‘Zou je het ook kunnen?’ vraagt Deakin. ‘Als iemand je een wapen gaf? Zou je de trekker dan kunnen overhalen?’ Hij zwijgt even. ‘En je vertrouwt Griffin?’

‘Nate? Om me rugdekking te geven? Ja,’ antwoordt ze zonder aarzelen.

Noah schudt zijn hoofd. ‘Dat bedoel ik niet. Als hij oog in oog zou komen te staan met de man die zijn vrouw heeft vermoord, vertrouw je er dan op dat hij hem niet doodt? We hebben allebei gezien wat die gek Mia heeft aangedaan – en hem. Het is de hamvraag: of je, geconfronteerd met de verkrachter en moordenaar van je vrouw, hem niet hetzelfde zal aandoen.’

Cara bijt op haar lip.

‘Zou je naar eer en geweten kunnen zeggen dat je die gast zou arresteren als je Griffin was? Het daarbij zou laten? Als je die kracht in je kolenschoppen van handen had? Je weet het zelf ook, Cara. Hij zou met gemak iemand kunnen doden, zonder een zweetdruppel te verliezen.’

Cara wil het voor haar broer opnemen, maar ze weet dat Noah gelijk heeft. Griffin is een driftkikker, met bijbehorende biceps. Er zou niet veel voor nodig zijn – een paar goed geplaatste dreunen in het gezicht van die vent en het zou einde oefening zijn. Griffins leven en zijn loopbaan zouden voorbij zijn.

‘Dat laat ik niet gebeuren,’ zegt ze uiteindelijk.

Deakin lijkt haar op haar woord te geloven. En zo niet, dan heeft hij het fatsoen om het erbij te laten. Hij kijkt naar het laatste stukje koek in zijn hand. ‘Volgens mij liggen deze hier al wat te lang, Cara.’ Met een flauw lachje kijkt hij haar aan. ‘Is dit je plan? Om me om zeep te helpen met baksels uit het jaar kruik?’

Het gerinkel van haar telefoon onderbreekt hun gesprek, en ze ziet Marsh’ nummer. Ze neemt op terwijl Deakin schouderophalend het laatste stukje opeet.

‘Waar zit je, Elliott?’

‘Op de terugweg naar het bureau, baas.’

‘Kom bij me langs zodra je terug bent. Meteen.’ Zonder verdere plichtplegingen hangt hij op. Cara heeft een akelig voorgevoel.

‘Marsh wil me spreken.’

‘Kan niet goed zijn,’ luidt Deakins commentaar.

‘Nee,’ reageert ze. ‘Verre van goed.’

Dat voorgevoel wordt bevestigd zodra Cara het gezicht van de hoofdinspecteur ziet.

‘Ga zitten,’ bast hij. ‘Waar staan we?’

Ze hoeft niet te vragen wat hij bedoelt. Ze geeft een opsomming van elk spoor dat ze hebben gevolgd, elk bewijsstuk. Het duurt niet lang.

‘Dus in feite heb je niks, afgezien van een code die niemand kan kraken, schoenafdrukken van een van het meest verkochte merk sportschoenen, een dossier uit 1996 dat je niet kunt vinden, een plukje groen van een veenmoeras en een rits lijken die zich opstapelen in het mortuarium?’

‘We vragen alle mogelijke camerabeelden op, testen monsters, nemen vingerafdrukken af. Maar het levert niets op. Hij is slim, baas. Hij moet condooms gebruiken voor de verkrachtingen. Hij weet waar camera’s hangen, hij weet hoe hij moet voorkomen dat hij iets achterlaat waar FO mee aan de slag kan.’

‘Vertel mij wat,’ moppert Marsh. ‘Heb je mijn budget gezien?’ Hij wacht haar antwoord niet af. ‘Ik word onder druk gezet, inspecteur Elliott. Ik krijg vragen van boven. Over jou. Over de competentie van mijn onderzoeksleider in deze zaak.’

De moed zakt Cara in de schoenen.

‘We hebben resultaten nodig. En snel ook, voor er nog meer lijken opduiken. Ze overwegen het ter sprake te brengen tijdens het vragenuurtje met de mp, wist je dat, Elliott? Ze gaan goddomme de minister-president vragen waarom de grootste zaak in de geschiedenis van het VK niet wordt behandeld door de Met.’

‘Zet een ander aan het hoofd van het onderzoek, en ik verzeker u, sir, dat diegene met dezelfde resultaten komt.’

‘Dat kan wel wezen, maar iedereen moet zien dat wij er alles aan doen.’ Hij zwijgt even. ‘Morgen houden jullie die herdenkingsbijeenkomst, toch?’ vraagt hij.

Cara knikt.

‘Daarna heb je nog vierentwintig uur. Dan dragen we de zaak over.’

Cara loopt zijn kantoor uit en roffelt de trap af, naar de toiletten. Ze duikt een van de hokjes in, doet het deksel naar beneden en gaat erop zitten, met haar hoofd tussen haar knieën, haar handen op haar hoofd.

Ze neemt het Marsh niet kwalijk. Ze weet zelf ook wel dat het onderzoek voor geen meter opschiet, hoe weinig ze hebben om zich op te baseren.

De herdenking morgen is hun schot in het duister. Ze hopen maar dat het ego van de dader het niet zal kunnen laten en hij er zal zijn. Maar wat dan? Hoe herkennen ze hem?

Ergens kan het haar niets meer schelen. Ze heeft al dagen amper warm gegeten, ze heeft in een week tijd bij elkaar niet meer dan acht uur geslapen. Ze is zo weinig thuis dat haar man de koffer in duikt met de nanny. Het is niet gezond.

Ze vraagt zich af of ze er niet gewoon mee moet kappen. Alles in dozen moet stoppen en de hele handel moet overdragen aan de Metropolitan Police of de National Crime Agency.

Dan kan ze naar huis. Een bad nemen. Het nieuwste seizoen van The Crown op Netflix kijken.

Cara hoort iemand binnenkomen, de deur van een ander toilet dichtdoen. Ze beseft hoe belachelijk het is dat ze hier zit te luisteren naar andermans lichaamsfuncties.

Dit is zij niet. Dit bij de pakken neerzitten. Dit opgeven.

Deze man heeft acht vrouwen verkracht, dertien vermoord. Hij heeft elf mannen in mootjes gehakt en in zijn vriezer gestopt. In gedachten telt ze de doden op. Het zijn er achtentwintig in totaal, Taylors brandstichting niet meegerekend. Ze kan het aantal amper bevatten, zo absurd lijkt het.

Ze stapt naar buiten en wast haar handen. Ze staat voor de spiegel. Ik ga hem pakken ook, besluit ze.

Al gaat mijn hele leven erdoor naar de knoppen.

Hoofdstuk 55

Griffin is terug, maar hij is stil. Jess vraagt of hij iets wil eten, maar hij schudt alleen zijn hoofd, niet dus. Ze neemt aan dat er niets nieuws te melden valt.

Maar ze wordt gek van hier binnen opgesloten zitten.

‘Griffin?’ begint ze zachtjes. Ze gaat naast hem zitten aan tafel, waar hij zwijgend naar zijn laptop staart. ‘Heb je met je zus over mijn zaak gesproken?’

Hij knikt. ‘Ja, maar ik heb geen goed nieuws. Ze willen je nog steeds arresteren.’

Dat is een tegenvaller. ‘Maar je hebt haar niet verteld waar ik was.’

‘Nee.’

Ze wil vragen waarom niet. Maar ze durft het niet. Ze wil geen vraagtekens plaatsen bij wat Griffin doet, wil hem niet aan zichzelf laten twijfelen. Hij is tenslotte de agent.

Hij zit nog steeds naar het scherm te turen, en de gedachte van een dag eerder schiet haar te binnen. Weet hij het?

‘Staat het erin?’ vraagt ze.

Met een ruk kijkt hij op. En met die ene blik beantwoordt hij de vraag. Hij weet het.

‘Wat staat erin?’ dwingt ze zichzelf te vragen.

‘Niet veel.’

‘Het is niet wat ze ervan maakten.’ De woorden zijn eruit voor ze het in de gaten heeft. Ze kan hem niet aankijken en staart naar de stapels kranten die nog steeds op tafel slingeren. ‘Het was een ongeluk.’

Ze voelt zijn ogen op haar rusten. Ze moet het hem vertellen, nu, voor ze van gedachten veranderd.

‘Hij probeerde me tegen te houden, met het… je weet wel.’ Ze gebaart naar de badkamer, en Griffin knikt. ‘Het was zo’n ouderwets scheermes dat ik voor dat doel had gekocht. Het was avond, Alice sliep al, ik dacht dat ik niet gestoord zou worden. Maar Patrick probeerde het me af te pakken en het schoot uit, waardoor hij een jaap in zijn hand opliep. Hij begon te schreeuwen, ik huilde. De buren moeten de politie hebben gebeld.’

Ze had nauwelijks door wat er daarna gebeurde. Ze was hysterisch, stond te gillen op straat. De politieagenten hielden haar in bedwang: armen op haar rug gedraaid, een knie tussen haar schouderbladen, haar gezicht tegen het asfalt gedrukt.

‘Ze brachten me ergens heen, ik weet niet meer hoe het heet, maar het was een psychiatrische inrichting.’

‘Crisisdienst,’ zegt Griffin zachtjes.

‘Ja, dat.’ Ze ademt diep in. Ze herinnert zich de aankomst bij het enorme, bakstenen gebouw, de vernedering te worden gevisiteerd door een vrouw, koude plastic handschoenen waarmee ze meedogenloos en ruw werd onderzocht terwijl Jess snikte in het helle tl-licht. Niemand luisterde, niemand kon het iets schelen. De prik van de injecties, daarna haar hoofd: versuft en traag. De nacht in de kale ruimte, onder toezicht in verband met zelfmoordpreventie, de lichten aan, niet kunnen slapen, luisteren naar het door de gangen weergalmende geschreeuw en gejammer van de andere patiënten. ‘Patrick probeerde me te laten opnemen. Me daar te houden. De politie was het met hem eens. Als Nav het niet voor me had opgenomen, weet ik niet wat er zou zijn gebeurd.’

Ze vervallen weer in stilzwijgen. Griffin is gestopt met wat hij aan het doen was op de laptop, zijn vingers zwevend boven de toetsen. Ze wacht af, bang voor zijn oordeel.

Hij schraapt zijn keel. Nu zullen we het krijgen, denkt ze. Hij vindt me natuurlijk gestoord.

‘En je bleef bij hem?’ zegt hij uiteindelijk. ‘Bij Patrick? Daarna?’

‘Hij hield van me. Hij had het beste met me voor.’

‘Rare manier om dat te laten blijken,’ mompelt Griffin.

Maar Jess vermeldt er niet bij hoe ze er destijds aan toe was. Dat ze Alice niet goed kon verzorgen. Dat ze wist dat als ze bij Patrick wegging, ze nooit ofte nimmer de voogdij over Alice zou krijgen.

Het verpletterende besef dat ze niet meer was dan een stuk stront onder haar mans schoen. Iets om af te vegen en je van te ontdoen. Ze herinnert zich Patricks dreigementen dat als ze niet beter werd, hij de politie er weer bij zou halen en ze ditmaal niet vrij zou komen, wat Nav ook zei. Hij had het over elektroshocktherapie, over lobotomie. Medicijnen om haar geest af te stompen. Ze had geen idee wat dat allemaal was, of het überhaupt van toepassing was op haar, maar de angst? Het was de angst die haar eronder hield. En die angst houdt haar nu weg van de politie, omdat ze weet dat die de macht heeft om haar daar weer op te sluiten.

‘Ik vind het heel erg voor je, Jess,’ zegt Griffin ernstig, en ze kijkt naar hem. Hij staart naar het tafelblad. ‘Ik snap waarom je de politie niet vertrouwt. Ik zei dat ik je zou helpen uitzoeken wie Patrick heeft vermoord, en ik stel je teleur. Ik wil niet een van die mensen zijn.’

Hoofdschuddend kijkt Jess hem aan. ‘Zo is het helemaal niet,’ zegt ze. ‘Ik…’ Ze zwijgt even. ‘Ik wilde weten wat er met Patrick was gebeurd, ja. Maar dat lijkt nu lang geleden. Dat is niet de reden dat ik ben gebleven.’

Ze pakt zijn hand. Hij kijkt er even naar, heft dan zijn hoofd op en maakt oogcontact. Ze heeft hem nog niet eerder zo ellendig gezien.

‘Je stelt me niet teleur, Griffin,’ zegt ze. ‘En Mia ook niet.’

Snel slaat hij zijn ogen weer neer, en hij trekt zijn hand weg. Jess kan zich wel voor haar kop slaan. Dat had ze niet moeten zeggen, over Mia.

Ze staat op van tafel en gaat naar de keuken. Ze heeft geen honger, maar ze wil hem wat ruimte geven, voor zover dat gaat in deze krappe kelder. Maar dan hoort ze hem zijn stoel naar achteren schuiven en voelt ze dat hij achter haar komt staan.

Ze draait zich om, en hij neemt haar gezicht tussen zijn handen om haar teder te kussen.

Het is niet als de vorige keren dat ze gezoend hebben. Het is traag, zacht. Hij begraaft zijn handen in haar haar, en zij doet hetzelfde, daarna laat ze ze over zijn rug naar beneden glijden, onder de zoom van zijn shirt. Ze schuifelen naar het bed, onderweg hun kleren uittrekkend, lacherig wanneer een sok niet uit wil, wanneer haar T-shirt om haar hoofd blijft steken. Ze vallen op het bed, hij boven op haar, en ze geniet van het gevoel van zijn gewicht, de warmte van huid op huid.

Ze nemen de tijd. Om elkaars lichaam te verkennen, in elkaar op te gaan, zo anders dan de onstuimigheid van de vorige keren. Maar het is niet alleen de snelheid die is veranderd.

Ze kijken elkaar nu echt aan. Aanvankelijk voelt het oogcontact ongemakkelijk, te intiem, maar dan beseft Jess dat ze niet weg kan kijken. Ze is verloren, verdronken in zijn lichtbruine ogen, zijn lange wimpers, de lachrimpeltjes in zijn ooghoeken. Ze vindt het fijn. Fijn met hem.

De lijnen in zijn gezicht ontspannen. Hij slaat haar gade, glimlachend wanneer haar uitdrukking verandert, afhankelijk van wat hij doet, met zijn handen, zijn vingers, zijn mond.

Dit is anders, denkt ze. En dan is hij in haar, en denkt ze niet zoveel meer.

Ze vallen in slaap, hun lijven verstrengeld, maar wanneer Jess wakker wordt, is Griffin verdwenen. Verdwaasd kijkt ze op de klok. Het is even na middernacht.

Ze gaat rechtop zitten en ziet zijn autosleutels op tafel liggen. Zonder de Land Rover komt hij niet ver. Er klopt iets niet.

Ze staat op, doet een lamp aan en kleedt zich aan. Ze kijkt om zich heen. Alles is hier nog: zijn rugzak, zijn laptop. Maar zijn jas en zijn schoenen zijn weg.

Jess aarzelt. Maar ze wil hier niet doelloos blijven wachten. Ze pakt de sleutels en loopt de trap op.

Buiten is het koud maar windstil. Dezelfde auto’s staan te koop op het bedrijfsterrein, een taxi zoeft voorbij over de weg. Griffin is nergens te bekennen.

Ze doet een paar stappen uit de schaduw van het hoofdgebouw, dan trekt iets haar aandacht. Het is een gedaante op de grond, kleding, het lijkt een lichaam.

Overvallen door een akelig gevoel rent ze erheen. Maar de opluchting die ze voelt wanneer ze ziet dat het niet Griffin is, maakt plaats voor afgrijzen.

De ogen van de vrouw zijn open, kijken naar de hemel. Haar mond, de lippen ontveld, het gebit beschadigd, staat open in een geluidloze gil. Ze heeft nog nooit een lijk gezien, niet van dichtbij.

De geur nestelt zich in haar neus. Ontbinding, uitwerpselen, een onbeschrijflijke stank die haar doet kokhalzen. Het lichaam van de vrouw zit onder de vochtige wonden, ze ziet wit bot door gespleten huid steken.

Ze doet een stap achteruit, waarna de adem in haar keel stokt omdat ze stevig vastgepakt wordt door twee handen. Ze wil het op een gillen zetten, maar houdt zich in wanneer ze zijn stem hoort.

‘Jess, wat doe je hier? Je moet hier weg.’

Griffin staat achter haar en probeert haar terug te loodsen naar de woning, maar ze stribbelt tegen. De schokkende aanblik van de vrouw maakt haar zo kwaad dat er tranen van woede over haar gezicht lopen.

‘Waar was je, Griffin?’ schreeuwt ze tegen hem. ‘Wie is dit? Waar was je?’

Hij liet haar achter, waardoor ze deze vrouw in haar eentje ontdekte. Hij probeert haar te kalmeren, maar ze is nog steeds woedend.

‘Waarom ligt hier een lijk? Wie is ze?’

‘Dat weet ik niet, maar ik heb de politie gebeld. Je moet hier weg, anders arresteren ze je.’ Zijn gezicht staat paniekerig, smekend. ‘Alsjeblieft?’

Met een knikje rukt ze haar blik los van de vrouw op het beton. Ze hoort sirenes in de verte en rent terug naar het souterrain.

Ze doet de deur achter zich dicht en hapt naar lucht.

De seriemoordenaar. De Echoman.

Hij stond voor de deur.

Hij was hier.

Hoofdstuk 56

Tegen de tijd dat Cara aankomt vanaf het bureau, is Deakin er al en staat hij dreigend naar Griffin te kijken. Politiewagens staan rondom het terrein, blauwe zwaailichten dansen over donker metselwerk. Agenten zijn bezig de plek af te zetten, een paar voorbijgangers kijken er nieuwsgierig naar.

Ze was nog laat aan het werk. Ze is niet thuis geweest. Ze weet dat Roo er is en heeft niet de puf om hem onder ogen te komen. Nog niet.

‘Wat hebben we?’ vraagt ze. De twee mannen geven geen sjoege. ‘Hallo? Contact?’

Shenton stapt naar voren uit het donker. Cara had hem niet eens opgemerkt. ‘Laatste slachtoffer, vrouw, vertoont duidelijke sporen van mishandeling. Mogelijk tegen haar wil vastgehouden.’

Terwijl Shenton praat, hurkt Cara bij het lijk. Ze ziet rauwe plekken rond de polsen en enkels van de vrouw, bloederige wonden op haar bovenlijf en hoofd. Haar jurk is smerig en gescheurd, ze heeft geen schoenen aan. Of ondergoed, beseft ze.

‘Patholoog en FO zijn onderweg.’

‘En weten we wie dit is?’

Shenton schudt zijn hoofd.

‘Of welke seriemoordenaar hier gekopieerd wordt?’

‘Niet tot ik meer weet,’ mompelt Shenton. ‘Helaas zijn er te veel figuren die deze modus operandi hanteren.’

Cara zucht. Plotseling is ze het zo zat. Dit hele gedoe zo spuugzat. ‘En we gaan ervan uit dat dit om het dumpen van een lijk gaat? Vlak voor jouw woning, Griffin?’ voegt ze eraan toe.

‘Hij maakt wel iets duidelijk, hè?’ zegt Griffin. ‘Door het laatste slachtoffer voor mijn voordeur achter te laten.’

‘Tenzij jij het er zelf hebt neergelegd,’ merkt Noah op.

Griffin kijkt hem kwaad aan. ‘Serieus? Jij ziet me ervoor aan om iemand te vermoorden en het lijk pal voor mijn huis te laten liggen? Hoe achterlijk denk je dat ik ben?’

Deakin trekt een gezicht, en voor Cara kan ingrijpen, duikt Griffin naar voren, met zijn volle gewicht achter zijn uitgestrekte vuist. Ze hoort een nattig gekraak op het moment dat hij hem raakt, en springt tussenbeide om haar broer weg te duwen terwijl Noah achterover tegen het beton smakt. Geschokt kijkt ze Griffin aan.

‘Nate! Achteruit!’ Wanneer Griffin geen vin verroert, schreeuwt ze nogmaals: ‘Rechercheur Griffin! Achteruit. Verdomme. Nu!’

Deakin wordt overeind getrokken door Shenton, waarna hij voorzichtig zijn gezicht betast, dat pijnlijk vertrekt. ‘Waar was je vanavond, Nate?’ schreeuwt hij. Hij drukt een hand tegen zijn linkeroog, om het bloeden te stelpen. ‘Alleen thuis? Met niemand om je een alibi te verschaffen?’

Cara ziet Griffin aarzelen.

‘Serieus. Hoe weten we dat?’ Noah wendt zich tot Cara. Bloed begint tussen zijn vingers door te sijpelen, over zijn pols. ‘Griffin is er aldoor bij, om o zo uitgekookt van alles en nog wat naar voren te brengen, van meet af aan. En nu dit?’

‘Koppen dicht, allebei,’ snauwt Cara. ‘Deze arme vrouw verdient beter dan dit. Ze verdient dat wij haar moordenaar opsporen, en nee…’ zegt ze wanneer Deakin haar wil onderbreken. ‘Ik denk niet dat het Griffin is. Zelfs hij is niet zo dom om een lijk voor zijn eigen woning achter te laten.

Noah, ga je fatsoeneren. Griffin – deze garage moet camerabewaking hebben?’ Hij knikt, inmiddels rustiger. ‘Vraag de beelden op. Ik spreek je hier later over.’

Cara kijkt toe terwijl Noah vertrekt en het groepje zich verspreidt. Het was onvermijdelijk dat de instabiele tolerantiegrens tussen Noah en Griffin zou worden overschreden, want de combinatie van geen slaap en geen voortgang in de zaak betekende dat die niet langer stand kon houden. Ze denkt terug aan het gesprek in de auto. Griffin was al prikkelbaar, en meer dan wat gesar van Noah was er niet voor nodig.

Ze werpt een blik op de zijdeur waarvan ze weet dat die toegang geeft tot Griffins kelder. Toen ze het telefoontje kreeg, had ze in eerste instantie gedacht dat het om haar ging, Jessica Ambrose, de verdachte van moord die zich schuilhoudt in Griffins woning. Maar dit is duidelijk een op zichzelf staand slachtoffer, en ze vraagt zich terloops af waar de andere vrouw is. Amper drie meter verderop, stilletjes schuilend? Ze weet dat Griffin nog steeds onderzoek doet naar de brandstichting, maar zelf heeft ze zich ook ingelezen, het dossier doorgenomen, het bewijsmateriaal bekeken. En ze is het met hem eens: het past in het beeld. De zoveelste in de lange reeks seriemoorden, dus de arrestatie van Jessica Ambrose is van later zorg.

Bovendien heeft ze nu dringender zaken aan haar hoofd.

Ze kijkt naar de dode vrouw op het beton terwijl ze wacht tot de forensisch onderzoekers er zijn. Haar ogen zijn open en glazig, staren beschuldigend omhoog. Ze weet dat het geen toeval was dat het lijk hier werd neergelegd. Hij komt dichterbij. Hij weet wie ze zijn. Waar ze wonen.

De moordenaar tart hen.

DAG 8

MAANDAG

Hoofdstuk 57

Het is een koude, heldere dag. De zon schijnt tussen de bomen door, de hoek van de begraafplaats oplichtend. Dit gedeelte is afgeschermd van de weg, met één voetpad als in- en uitgang. Vooraan zijn bloemen geschikt rond een grote foto van Libby. Het is een mooi portret, geleverd door haar ouders. Ze begrepen en stemden in met het plan, nadat Cara het hun had uitgelegd. Ze willen dat deze kerel wordt opgepakt. Cara is altijd goed geweest met mensen, een vaardigheid die Griffin nooit onder de knie heeft gekregen.

Hij kijkt nu naar zijn zus, die voor de groep staat. Haar stem is kalm en helder in de stilte. Ze heeft het over Libby, een lofrede waar ze tot in de kleine uurtjes aan heeft gewerkt, met inbreng van haar familie en vrienden. Griffin weet dat Cara haar recht heeft willen doen. Dit mag dan hoofdzakelijk een list zijn, het is ook een eerbewijs aan Libby. Griffin mocht haar altijd graag. Cara zei dat ze achter dit plan zou hebben gestaan.

Zijn ogen voelen zanderig. Hij heeft de hele nacht doorgehaald, net als alle anderen. Hij had de camerabeelden opgevraagd, door het beeldmateriaal van buiten de garage gescrold, maar het lichaam was op een plek buiten het zicht van de camera neergelegd. Ze konden niet zien wie het had gedumpt.

Hij wist alleen dat toen hij Jess alleen had gelaten, het er niet lag. En toen hij terugkwam wel. En Jess had hem met ogen vol twijfel aangekeken.

Hij wil haar zien. Hij moet uitleggen waar hij naartoe was gegaan, maar de schaamte zit te diep. Zij denkt dat hij iemand is die hij niet is. Zij denkt dat hij sterk is, een goed mens. Iemand om van te houden. Het is een fijn gevoel. Daar wil hij nog niet een eind aan maken.

FO was de hele nacht bezig met de pd. En toen de zon opkwam, werd het stoffelijk overschot afgevoerd. En kwam hij linea recta hierheen.

Hij staat achter in de groep, en zijn blik dwaalt over de menigte. Een van de andere rechercheurs is foto’s aan het nemen, om te zorgen dat alle aanwezigen op film worden vastgelegd. Shenton, die naast hem staat, lijkt gespannen.

‘Hou op met dat gefriemel,’ sist hij, en Shenton stopt met frunniken en klemt zijn ene hand vast in de andere.

Er hangt een hoop af van dit plan, denkt Griffin, hij is terecht nerveus. Een nieuw lijk. Nog geen nieuws van de cryptograaf over het bericht. Geen vingerafdrukken op het briefje, geen DNA op de envelop. En die ochtend hadden ze de labrapporten binnengekregen van de Dahmer-flat – het enige bewijsmateriaal was van Michael Sharp.

Naarmate de tijd verstrijkt, maakt Griffin zich meer zorgen. Om Jess. Om zijn zus.

Zou de Echoman hier zijn? Zou Shenton gelijk hebben?

Libby’s ouders en haar broer zijn er. De bij het onderzoek betrokken rechercheurs staan verspreid door de groep. Er zijn mensen die Griffin niet herkent, hun gezichten verdrietig, sommigen in tranen. Dat moeten Libby’s vrienden zijn, haar collega’s. Een deel van hem gaat ervan uit dat hij een moordenaar zou herkennen, dat hij iemand zou zien en er dan een knop omgaat. Een vluchtig oogcontact, en dan zou hij weten dat het de man van die gruwelijke nacht was. Maar hij voelt niets wanneer hij naar deze mensen kijkt.

Het vertrouwde gevoel te falen borrelt in hem op. De zelfhaat die hij voelt omdat zelfs hij, een rechercheur, de man niet kan vinden die zijn eigen vrouw heeft vermoord. Wat hebben al die jaren ervaring voor zin als hij die ene man om wie het allemaal draait niet kan herkennen?

Zijn ogen blijven de menigte opnemen. Deakin staat aan de zijkant met Roo. Hij herinnert zich dat Roo Libby ook kende. Hij vraagt zich af hoeveel Cara haar man heeft verteld, en of hij in de waan verkeert dat deze herdenking echt is. Hij vraagt zich af of Cara hem heeft aangesproken op de verhouding.

Deakin mompelt iets tegen Roo, en die knikt bevestigend. Noahs gezicht is licht gezwollen aan de linkerkant, waar Griffin hem heeft geraakt, blauwgroene bloeduitstortingen schemeren door in het rood, zwaluwstaartjes in zijn wenkbrauw. Deakin ziet er belabberd uit. Maar Griffin kan zich eigenlijk niet herinneren dat hij bij de partner van zijn zus ooit een lachje heeft zien doorbreken op een moment dat zij er niet bij was. Wat heeft hij een bloedhekel aan die gast. Hij ziet Deakin naar Cara kijken, die op dat moment iemand anders aan het woord laat.

Niet voor het eerst vraagt hij zich af of Noah Deakin een oogje op zijn zus heeft en hoopt dat hun professionele relatie op een dag een persoonlijke wordt. Alleen heeft Cara een betere smaak, denkt hij. En tot deze week vond hij dat Roo, vandaag gekleed in een net pak en das, veel beter bij haar paste. Maar zelfs de goeie gasten kunnen je zwaar tegenvallen, stelt hij cynisch vast.

De herdenking loopt ten einde, en Cara bedankt Libby’s vader voor zijn toespraak. Griffin kijkt naar de rechercheur met de camera en maakt een hoofdgebaar. Staat alles erop, vraagt hij daarmee. De rechercheur geeft een nauwelijks merkbaar knikje.

Een laatkomer aan de rand van de groep trekt Griffins aandacht. Hij draagt een chique zwarte jas, de kraag omhoog, en hij staat naar Griffin te staren. Onopvallend steekt de man een hand op, en dan herkent Griffin hem.

Het is Nav. Hij loopt naar hem toe. Nav haalt een papiertje uit zijn zak, dat hij aanreikt.

‘Wat is dit?’ vraagt Griffin.

‘Jess belde me, ze zei dat je hier was. Ze zei dat je dit nodig hebt.’

Griffin neemt het papiertje aan en bekijkt het. ‘Dit is een recept voor paracetamol met codeïne.’

‘Meer kan ik niet doen.’

‘Ik gebruik oxy, Nav. Dit gaat totaal niet werken.’

‘Ga dan naar je eigen dokter, Griffin.’ Nav stopt zijn handen weer in zijn zakken en maakt aanstalten om weg te lopen.

Griffin steekt een hand uit en grijpt zijn arm; nijdig trekt Nav zich los.

‘Luister,’ grauwt Nav. ‘Ik ben hier alleen omwille van Jess. Ik ken jou niet.’

Griffin vangt Navs blik op.

‘Dus dat is het,’ zegt hij langzaam. ‘Het is niet dat je me niet mag, je bent jaloers.’ Nav kijkt hem woest aan. ‘Je wachtte jarenlang, en nu de echtgenoot eindelijk van het toneel is verdwenen, ben je pissig omdat je achter het net vist.’

Nav doet een stap in zijn richting. ‘Ik was ook Patricks vriend,’ sist hij.

‘O ja joh?’ zegt Griffin spottend. ‘Echt? Of wachtte je gewoon je tijd af tot Jess haar vergissing inzag?’

Navs ogen schieten vuur. ‘Jij bent niet goed genoeg voor haar. Dat weet ze.’

‘Misschien is dat zo, doktertje. Maar ik ben wel degene met wie ze neukt.’

Dat laatste grove woord gebruikt Griffin expres. Hij is uit op een knokpartij. Hij wil dat Nav hem een dreun verkoopt, hem wat welverdiende pijn toebrengt. Hij ziet de woede op Navs gezicht, hij weet dat hij hem op de kast heeft gejaagd, en Griffin zet zich schrap, maar Nav draait zich met een ruk om en beent weg zonder een woord te zeggen.

‘Wie was dat?’ Cara duikt naast hem op.

‘Rustig maar, hij is niet belangrijk,’ mompelt hij. ‘Je deed het goed vandaag,’ zegt hij, waarbij hij zijn stem dwingt positief te klinken.

‘Tja, ach, we zullen zien. Laten we hopen dat onze man is komen opdagen.’

Ze draait zich om en loopt terug naar de auto. Hij volgt haar. Onderweg kijkt hij naar het recept in zijn hand, waarna hij het verfrommelt. Hij voelt dat zijn handen beginnen te trillen, voelt de ongedurigheid in zijn lijf. Hij weet dat hij nog maar twee doses overheeft. Hij weet dat hij straks vergaat van de pijn in zijn rug. En hij heeft geen idee wat hij eraan gaat doen.

Hoofdstuk 58

Ze hebben het goed ingeschat. Hij is er, toekijkend. En hij gaat op in de menigte, te midden van de nette pakken, het zwart, de verdrietige gezichten.

Hij dwingt zichzelf bedroefd te blijven kijken. Mondhoeken op standje sip, hoofd naar het gras. Op een gegeven moment weet hij er zelfs een traan uit te persen, daar is hij trots op. Hij heeft geleerd emoties te kopiëren, de gevoelens van anderen na te bootsen, een noodzakelijk kwaad om zich door de eentonigheid van zijn bestaan te slaan.

De man die voor de groep staat, begint te huilen, met schokkende schouders. Libby’s vader, staat hem bij van de introductie. Hoe kapot zou hij ervan zijn, vraagt hij zich af, als hij wist hoe zijn dochter was gestorven? Als hij wist dat de doodsangst van Libby’s gezicht was af te lezen toen hij haar het wapen liet zien? Dat hij haar een paar seconden gunde om weg te rennen voordat hij begon te schieten? Dat het in zijn kruis begon te tintelen toen de kogel door haar vlees scheurde, toen ze tegen de grond ging, haar handen klauwend in de modder in die laatste wanhopige momenten?

Dat hij naderhand in de auto zat, zijn ogen sloot en, denkend aan haar dood, masturbeerde?

Hij was negen toen hij voor het eerst ontdekte wat hem opwond. Hij had de stijve penissen van zijn vader en oom gezien. Hij had de extase op hun gezicht gezien en aan den lijve ondervonden, destijds nog klein en tenger, wanneer ze hem volspoten. En hij had zich afgevraagd: hoe kan ik normaal zijn als ik dit niet fijn vind? Hij was naar binnen geglipt om hun geheime pornoverzameling te bekijken, een pak slaag riskerend om door de pagina’s te bladeren met naakte vrouwen, naakte mannen, neukend, vozend, lichamen kronkelend van genot, en hij had er niets bij gevoeld.

Maar toen wist hij het.

Hij had een mes uit de keuken gegapt, het gewogen in zijn hand, en was naar boven geslopen. Hij had gewacht op de overloop en naar binnen gegluurd door de open deuren van de twee naast elkaar gelegen slaapkamers. Ze lagen te slapen – de diepe dronkenmansroes van mannen die bevredigd waren ten koste van hem – en hij was zijn ooms kamer binnengegaan. Hij had aan het voeteneinde van het bed gestaan, met het mes in de hand, en voor het eerst had hij zichzelf hard voelen worden. Hij had zijn penis aangeraakt door zijn kobaltblauwe dinosauruspyjama. Zo voelde het dus.

Hij had zijn oom eerst gedood door het mes keer op keer in zijn borst te steken, waardoor bloed tegen de muren op spatte, hem van top tot teen bedekte. De man kreeg amper de kans om wakker te worden. Daarna was hij naar zijn vaders kamer gegaan en had hij hetzelfde bij hem gedaan.

Vervolgens had hij zijn vaders slappe penis tussen twee vingers omhooggehouden. Met drie halen van het mes had hij hem afgesneden, wat nauwelijks meer moeite kostte dan het doorsnijden van de darm waarmee rauwe saucijsjes aan elkaar zaten. Hij had hem op de vloer gegooid, en toen zijn vader zijn ogen opende, onverstaanbare geluiden gorgelend terwijl zijn borst het begaf, wist hij het.

Hij had het kleverige warme bloed gevoeld dat zijn borst bedekte, de scherpe metaalachtige smaak in zijn mond geproefd, en hij had zijn eigen penis in zijn hand genomen. Het duurde niet lang, de moorden waren meer dan voldoende, en na een paar snelle rukken stond hij te ejaculeren. Zaad over het bed, over zijn vaders dode, verminkte lichaam.

Dat was het begin geweest. Maar dit? Deze ‘herdenking’? Deze schijnvertoning?

Dit is niet het einde. Dat volgt binnenkort. Een datum die in zijn geheugen gegrift staat, die eerdaags zal worden gemarkeerd door iets anders. Iets indrukwekkends. Iets groots. Iets wat hen allemaal de rest van hun leven zal achtervolgen.

Als ze het overleven.

Hoofdstuk 59

Het is één grote puzzel. Ze zijn de foto’s van de herdenking aan het bestuderen, waarbij ze elk gezicht in de menigte nauwkeurig proberen te identificeren. Shenton heeft zich op het geheimschrift gestort.

‘Lukt het?’ vraagt Cara hem, en hij fronst.

‘Ik geef het niet graag toe,’ mompelt hij. ‘Maar zo langzamerhand begin ik te denken dat het onmogelijk te kraken is. Tenslotte is een aantal van de originele gecodeerde berichten van de Zodiac Killer ook nooit ontcijferd.’

Cara staart hem aan. Er schieten duizend-en-een krachttermen door haar hoofd, maar op een of andere manier gooit ze er niet één uit.

‘Hebt u al iets gehoord over het handschrift?’ vraag Shenton, geconfronteerd met haar zwijgen.

Ze knikt. ‘Linkshandig, volgens de deskundige. En karakteristiek genoeg om te kunnen vergelijken als we eventuele verdachten oppakken.’

‘U weet dat de Zodiac Killer vermoedelijk tweehandig was,’ merkt Shenton terloops op. ‘Dus een handschriftanalyse zegt misschien niet zoveel.’

Cara verbijt zich. Hij probeert alleen maar te helpen, houdt ze zichzelf voor. Reageer deze nachtmerrieachtige situatie niet op hem af.

Voor ze iets zegt waar ze spijt van krijgt, loopt ze bij Shenton vandaan, naar het whiteboard. Ze staart naar de rijen slachtoffers. De voor Griffins woning aangetroffen vrouw is inmiddels toegevoegd aan het macabere overzicht. Dokter Ross heeft zijn oordeel gegeven. Doodsoorzaak: elektrocutie. Dat, en bijkomend letsel door ondervoeding, uitdroging, seksueel geweld, marteling en verwondingen die zijn toegebracht met een stomp voorwerp. Hij schat in dat ze ongeveer een week tegen haar wil werd vastgehouden. ‘Gary Heidnik,’ had Shenton gemompeld, een seriemoordenaar aan de gruweldaad koppelend.

Ze pakt het labrapport op dat die ochtend is binnengekomen. Libby had een alcoholpromillage dat overeenkwam met de paar drankjes waarvan ze wisten dat ze die in de bar had genomen. Michael Sharp had een groot aantal drugs in zijn bloedbaan, maar ook hier: niets vreemds gezien het type middelen dat hij graag gebruikte.

Er zaten geen vingerafdrukken op het wapen. Geen DNA. De enige cellen onder Libby’s vingernagels waren van haarzelf. Geen vreemd speeksel. Het met het bericht naar de krant gestuurde stukje stof bevatte sporen van Libby’s bloed en in haar jurk werd een overeenkomstig gat gevonden. Maar verder niets.

Het is weer hetzelfde liedje.

‘Kom op,’ foetert ze binnensmonds. ‘Maak een fout.’

Maar ze weet dat hij daarvoor misschien nóg een moord moet plegen. En hoe kan ze zoiets kwaadaardigs wensen, zelfs als ze hem daardoor konden pakken?

Ze kijkt naar de namen van de slachtoffers bovenaan het whiteboard. Lisa Kershaw. Daria Capshaw. Sarah Jackman. Marisa Perez. Ann Lees. Elizabeth Roberts. Michael Sharp. Diverse mensen die ze nog niet hebben kunnen identificeren. En Mia Griffin.

Cara besluit dat zodra dit voorbij is, zodra de Echoman is opgepakt en achter de tralies zit, zij ervoor zal zorgen dat dit de namen zijn die mensen zich zullen herinneren. Allemaal waren ze iemands dochter, vader, broer, vrouw. Dit zijn de mensen om wie het gaat.

Ze tikt met een vinger op Libby’s foto, dan op die van Mia. ‘Ik ga deze kerel opsporen,’ mompelt ze in zichzelf. ‘Voor jullie.’

Dan vraagt ze zich af hoe het zit met Libby’s telefoon en laptop. Ze ademt diep in en uit. Ik ben toe aan een verandering van omgeving, denkt ze. Dus loopt ze de vijf trappen af naar de kelderverdieping.

Het digitale lab verzocht om hun kantoren hier beneden in te richten. Het was de plek die niemand anders wilde, met het gebrek aan daglicht, de afstand tot de kantine. Maar dat moesten zij er juist prettig aan vinden, denkt Cara, terwijl de automatische verlichting aangaat zodra ze de gang in loopt.

Wanneer ze bij de deur aan het einde ervan komt, lijkt de ruimte erachter in duister gehuld te zijn. Ze probeert de klink, maar hij zit op slot. Aan de rechterkant zit een deurbel, en ze drukt erop.

Even later klinkt er een sissend geluid dat aangeeft dat er iemand luistert.

‘Inspecteur Elliott,’ zegt ze in de intercom.

Een zoemer geeft aan dat ze naar binnen mag, en ze duwt de deur open.

De ruimte is schemerig verlicht. Eén kant wordt gedomineerd door planken vol apparatuur, snoeren die lukraak uit dozen steken, sommige op de vloer slingerend. Er staan rijen computers, eentje voor haar verspreidt een zacht schijnsel.

‘Hallo?’ roept ze.

Een gezicht duikt achter het beeldscherm op. De man glimlacht.

‘Wat kan ik voor u doen?’

Zijn voorkomen en vriendelijke houding stellen haar op haar gemak. Hij is knap, met een hip kapsel en mooie ogen achter zijn brillenglazen.

‘Inspecteur Cara Elliott,’ herhaalt ze. ‘Ik vroeg me af hoe ver jullie waren met de laptop en telefoon.’

‘Dus kwam u naar beneden?’ zegt hij.

‘Krijgen jullie niet vaak bezoek?’

‘Nooit.’ Hij trekt een stoel bij. ‘Kom erbij zitten, dan zoek ik het op. Charlie Mills,’ zegt hij, zijn hand uitstekend.

‘Jij bent Charlie Mills?’ reageert ze, en ze geeft hem een hand. Ze kan amper geloven dat deze man hoort bij de naam die altijd onder talloze volstrekt onbegrijpelijke rapporten stond die ze in de loop van de jaren heeft zien langskomen. Ze had een mensenschuw type verwacht, kalend misschien, met licht overgewicht.

Hij lacht. ‘Geeft niks, ik ben het gewend. Kom wanneer het in de kantine geen currydag is eens terug om mijn team te ontmoeten. De rest voldoet wel aan de verwachtingen. Wat is het dossiernummer?’

Cara dreunt het op en hij voert het in op de computer. Hij klikt op een rapport, kijkt dan opzij naar haar.

‘Hier staat dat we het gisteren verzonden hebben.’

‘O.’ Ze voelt zich dom. ‘Naar wie?’

Hij noemt de naam van de mailbox, en Cara fronst. Het is de gemeenschappelijke, gebruikt voor onbelangrijke informatie, niet voor dit soort dringende rapporten.

‘Oké, dan,’ mompelt ze. Het is enigszins zorgelijk. ‘Kun je me vertellen wat erin staat? Nu ik hier toch ben.’

‘Met alle soorten van genoegen,’ antwoordt Charlie met een grijns.

Cara vraagt zich af of hij met haar zit te flirten, maar zet het dan van zich af. Hij moet, wat, begin dertig zijn? Hij heeft vast geschiktere kandidaten om naar te lachen dan een getrouwde moeder van twee kinderen.

Charlie scrolt naar beneden, waarbij zijn ogen over de tekst schieten. ‘Hier staat dat de laptop niets belangrijks opleverde. Ze deed er niet veel op, behalve sociale media, privéfoto’s en e-mails.’

‘Iets in de e-mails?’

‘U mag hem meenemen om het zelf te checken als u wilt, maar niets wat mijn medewerker verdacht vond. O, maar dit. Dit is wel belangrijk.’

Cara staart hem niet-begrijpend aan terwijl hij een lange lijst namen opsomt die klinken als jargon. Hij schiet in de lach bij het zien van haar wezenloze blik.

‘Illegaal geüploade spyware en virussen,’ legt hij uit. ‘Het houdt in dat als zij haar computer gebruikte, iemand kon zien wat ze deed. En meekeek naar haar aanslagen op het toetsenbord.’

‘Dus dan kende diegene haar wachtwoorden?’

‘Precies.’ Plotseling staat Charlies gezicht serieus. ‘Gelukkig nam ze haar werk nooit mee naar huis, maar al het andere, tja. Daar was deze gast van op de hoogte.’

‘Kunnen we achter zijn identiteit komen?’

Hij schudt zijn hoofd. ‘Ben bang van niet. Zo te zien heeft mijn techneut wat spitwerk verricht, maar alle sporen liepen dood. Plus dit.’ Hij wijst naar het scherm. ‘Hij kon haar begluren via de webcam.’

Cara huivert. De gedachte dat die vent Libby’s doen en laten gadesloeg is angstaanjagend. Geen wonder dat hij wist hoe hij het Tinder-profiel moest aanpassen om bij haar in de smaak te vallen.

‘Hoe zit het met haar mobiel?’ vraagt ze.

Ze kijkt toe terwijl hij het volgende rapport doorneemt. ‘Niets noemenswaardigs, vrees ik. Hoewel we wel wat onderzoek hebben gedaan naar dat datingprofiel waar ze contact mee had.’ Hij leest verder. ‘Er zijn zelfs coördinaten van een van de berichten die hij verzond.’

‘Heb je een locatie?’ Cara is opgewonden. Dit kan het aanknopingspunt zijn dat ze nodig hebben.

‘Een ogenblikje, ze zijn vergeten het te traceren…’ Charlie typt het een en ander, fronst dan. ‘Dat kan niet kloppen,’ mompelt hij, verder typend.

‘Wat?’

Charlie draait zich naar haar om, met een geschokte uitdrukking op zijn gezicht. ‘De locatie,’ begint hij. ‘Het blijkt hier te zijn.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Het spoor loopt terug naar hier. Dit bericht werd verzonden binnen de muren van dit politiebureau.’

Hoofdstuk 60

Cara loopt terug naar de afdeling, verdwaasd. Het is er druk, rechercheurs zijn aan het werk achter hun bureau, sommige pratend, andere zwijgend. Deakin is er, met zijn hoofd gebogen over rapporten, Griffin is in overleg met een van de rechercheurs. Ze neemt hen stuk voor stuk op en vraagt zich af: ben jij het?

Ze gaat achter haar computer zitten en klikt op de groepsmailbox. Er staan een paar berichten in, en ze scrolt naar beneden, op zoek naar de e-mail van het digitale team. Die ziet ze niet, dus doorzoekt ze alle mappen. Nog steeds niets.

Heeft iemand hem verwijderd, om het bewijs van wat hij heeft gedaan weg te werken? Heeft de moordenaar ingezien dat hij een fout heeft gemaakt?

Deakin komt binnen, en ze klikt het scherm snel weg.

‘Luister, we hadden een idee, over de brief,’ zegt hij, en ze kijkt op. ‘Gaat het?’ vraagt hij. ‘Je ziet bleek.’

‘Prima,’ mompelt ze. Maar ze moet het aan iemand kwijt. ‘Ga zitten,’ fluistert ze, en dat doet hij, lichtelijk verward. ‘Ik kom net van het digitale lab. Ze zeiden dat er spyware op Libby’s computer zat.’

‘Iemand hield haar in de gaten?’ zegt Deakin, en ze knikt.

‘Maar dat is niet alles. Ze zeiden dat een van de berichten van het Tinder-account van de man hiervandaan werd verzonden.’

‘Hier?’ Deakin kijkt rond. ‘Vanaf de afdeling, bedoel je?’

‘Niet per se. Vanuit het politiebureau.’

‘Wat? Dus onze dader is een agent?’

Cara ziet Deakins uitdrukking. Die drukt verbazing en ongeloof uit. Dezelfde gevoelens die van haar eigen gezicht zijn af te lezen, zo weet ze.

‘Zou kunnen. Zoals Toby al zei. Of een burger – iemand van de boekhouding of de administratie. Of een van de vele mensen die in dit gebouw werken.’

‘Maar ze konden het niet nader lokaliseren?’

‘Nee. Diegene hoefde alleen maar hier te zijn toen hij dat bericht verzond. En dit blijft tussen ons, oké?’ Deakin knikt verwoed. Ze zucht. ‘Wat wilde je me vragen?’

‘O. We willen er eigenlijk iemand bij halen om het papier te onderzoeken waarop het bericht is geschreven. Er staan geen vingerafdrukken op, maar ik las dat er gespecialiseerde apparatuur is die minieme afdrukken kan detecteren die met het blote oog niet te zien zijn. Als dit velletje uit een notitieboekje kwam, kunnen we misschien dingen ontcijferen die hij eerder heeft opgeschreven.’

Cara knikt. ‘ESDA. Elektrostatisch detectieapparaat. Ja. Dat kan onderliggende afdrukken op papier aan het licht brengen,’ vervolgt ze, geërgerd omdat ze er zelf niet aan had gedacht.

‘Het is alleen wel duur. Dus je moet Marsh om toestemming vragen voor de kosten.’

‘Oké, geen probleem,’ antwoordt ze. Na het gesprek van gisteren moet hij wel ja zeggen. ‘Hoe is het met het gezicht?’ Deakins hand gaat naar de blauwe plek. Ze steekt haar hand uit en hij laat haar voorzichtig het hoekje van een van de zwaluwstaartjes vastdrukken met haar vingertop. Hij krimpt licht ineen. ‘Doet het pijn?’

‘Niet echt. Ben alleen bang dat het mijn woest aantrekkelijke uiterlijk gaat vergallen,’ voegt hij er met een scheve grijns aan toe.

‘Ga je een officiële klacht indienen?’

Noah zucht. ‘Het zal me verder aan mijn reet roesten, Cara. Ik verdiende het waarschijnlijk. En trouwens, zo te zien is hij er beroerder aan toe dan ik.’

Cara kijkt opzij, naar waar Griffin zit. Hij zit kaarsrecht op zijn stoel, zijn gezicht staat strak. Ze zien er momenteel allemaal afgepeigerd uit, maar Noah heeft gelijk: het gaat niet goed met hem.

‘Hij ziet er ziek uit,’ gaat Deakin verder. ‘Volgens mij kan hij beter naar huis gaan.’

‘Bedankt. Ik praat wel met hem.’ Deakin staat op, maar ze grijpt zijn hand voor hij wegloopt. ‘Echt, Noah. Dank je wel.’

Hij glimlacht, en ze loopt achter hem aan het kantoor uit, naar Griffin. Van dichtbij ziet hij er nog slechter uit. Er glimt een dun laagje zweet op zijn voorhoofd, zijn gezicht is gelig.

‘Nate, voel je je wel goed?’ vraagt ze, en hij kijkt met een ruk op.

Hij weifelt. ‘Prima.’

‘Niet waar. Je bent ziek. Ga naar huis, als je wilt.’

Hij haalt een hand over zijn voorhoofd. Ze ziet dat hij rilt. ‘Ja, laat ik dat maar doen,’ zegt hij zachtjes.

‘Zal ik je brengen?’

Haastig schudt hij zijn hoofd. ‘Nee, nee. Ze hebben je hier nodig.’

Bezorgd kijkt ze toe terwijl hij opstaat, zijn rugzak pakt en vertrekt. Hij loopt langzaam, alsof het zijn volle concentratie vergt om de ene voet voor de andere te zetten. Ze overweegt hem achterna te gaan, iemand opdracht te geven hem te brengen, maar ze weet dat hij niks moet hebben van dat soort bemoeizucht. Het feit dat hij uit eigen beweging naar huis gaat, is voldoende.

Ze staat voor haar kantoor, aan de zijkant van de afdeling, en laat haar blik over haar teamleden gaan, die allemaal hard aan het werk zijn. De rechercheurs achter de rijen computers bekijken nog steeds camerabeelden. De analisten scrollen door data. De agenten gaan elke tip van de bevolking na, hoe vergezocht, hoe idioot ook.

Cara denkt aan wat het digitale lab heeft ontdekt. Aan het Tinder-account.

Ze bekijkt hen een voor een. En opnieuw denkt ze: ben jij het?

Ben jij het?

Hoofdstuk 61

Dit is nog eens een fraai huis. Hij kijkt omhoog naar de rij ramen, de felrode voordeur, loopt dan de laatste paar meter over de met grind bedekte oprit. Haar auto staat er, en hij weet dat ze alleen is.

Hij heeft haar geobserveerd. En ze is er geknipt voor. Dit is het. Hij is er klaar voor. Hij ademt diep in en belt aan. De deur gaat open.

De eerste vuistslag doet haar achteruitwankelen, waarbij het bloed uit haar neus spuit. Bij de tweede, op de mond, slaat ze tegen de vloer, met molenwiekende armen. Hij hoort haar kaak breken, hij ziet dat ze haar ogen openspert van de pijn. Hij loopt de hal in, naar haar toe, en ze krabbelt in blinde paniek weg, haar handen graaiend naar houvast, haar schoenen piepend op de betegelde vloer. Hij buigt voorover en geeft haar nog een stomp – knokkels die haar oogkas breken, een tweede tegen de zijkant van haar hoofd.

Ze kijkt verdwaasd. Hij hoort dat ze iets probeert te zeggen door haar gehavende lippen, bloed en kwijl lopen over haar kin. Hij staat over haar heen gebogen, genietend van het moment. Hij weet wat hij gaat doen.

Hij grijpt haar bij haar bovenarm om haar overeind te trekken, waarna hij haar bloesje openscheurt. Knoopjes vliegen eraf en stuiteren kletterend op de vloer; stiksels scheuren wanneer hij het haar van het lijf rukt. Haar beha is van ragfijne, roze kant – die grijpt hij bij de voorkant vast om haar verder het huis in te sleuren, en hij biedt weinig weerstand wanneer hij hem zo hardhandig afrukt dat haar huid ervan gloeit.

De vrouw verzet zich nog steeds. Ze is vechtlustig. Daar houdt hij van. Hij geeft een paar goed gerichte schoppen in haar maag, voelt een krak bij het breken van ribben, en ze klapt dubbel, waarna ze heftig braakt. Hij gooit haar op haar buik, haalt dan een stuk koord uit zijn zak. Dat slaat hij om haar hals, waarna hij de uiteinden kruist en begint te trekken, met zijn knie op haar rug. Ze gorgelt, hij ziet dat haar ogen wegdraaien. Maar dan laat hij het vieren. Niet te hard, denkt hij. Nog niet.

Rok eerst, dan onderbroek. Bijpassend slipje, fraai. Dit wijf weet hoe ze zichzelf moet verzorgen. Het scheurt aan flarden wanneer hij het langs haar benen rukt. Hij ruikt zweet en urine. Haar schoenen zijn in de worsteling al uit gevlogen, die liggen nu op hun kant in een plas bloed.

Hij voelt dat zijn hart sneller gaat kloppen. Hij is bij voorbaat al hard. Boven haar uitgestrekte, naakte lichaam betast hij zichzelf door zijn jeans. Hij kijkt naar haar blote huid, waaronder de bloeduitstortingen al zichtbaar worden, naar haar sappige kut, het strakke kontje dat op hem wacht.

Ze kijkt net over haar schouderen. Hij ziet een laatste restje bewustzijn opflikkeren.

Hij kijkt achterom, naar de openstaande voordeur, naar de lege straat erachter. Op het moment dat hij de deur een zet met zijn voet geeft, ziet hij de hoop uit haar ogen wegebben.

De deur gaat met een klik dicht. Hij wil niet gestoord worden. Hij wil deze zo lang mogelijk rekken, elk detail in zijn geheugen prenten.

Want dit is het.

Het begin van het einde.

Hoofdstuk 62

Griffin valt bijna wanneer hij binnen komt wankelen, en Jess loodst hem naar het bed. Hij ploft neer. Ze kan de pijn duidelijk van zijn gezicht aflezen.

‘Dit is gekkenwerk, Griffin. Neem iets in.’

‘Ik heb er nog maar één.’

Ze loopt naar zijn rugzak en haalt het doosje eruit. Er is inderdaad nog maar één capsule. Die drukt ze uit de strip en geeft ze aan hem met een glas water.

‘Neem deze in,’ draagt ze hem op. Moeizaam hijst hij zich op een elleboog en slikt het medicijn door, daarna laat hij zich weer op het bed vallen. ‘Heb je Nav gezien?’

Hij fronst. ‘Hij gaf me een recept voor paracetamol met codeïne. Daar heb ik niks aan.’

‘Dit is bespottelijk,’ roept ze uit. ‘Ik bel hem nog een keer.’

‘Hij wil me niet helpen,’ zegt Griffin.

Iets in zijn stem doet haar omkijken, met zijn mobiel in haar hand. ‘Wat heb je tegen hem gezegd?’ Griffins gezicht betrekt. ‘Wat heb je gezegd?’

‘We hadden een meningsverschil. Het doet er niet toe.’

‘Moet je jezelf eens zien! Het doet er wel toe.’

Ze wendt zich van hem af en belt Nav. Na een paar keer overgaan neemt hij op. Zijn stem klinkt scherp.

‘Wat?’

‘Nav, je moet Griffin helpen,’ zegt ze.

‘Hij wil mijn hulp niet.’

‘Oxy, Nav. Niet de shit die je hem aanbood.’

‘Oxycodon is een geregistreerd geneesmiddel, Jess. Hij is geen patiënt van mij. Zeg dat hij naar zijn eigen dokter moet gaan. Naar de Spoedeisende Hulp. Wat dan ook.’

‘Hij zegt dat jullie woorden hadden.’ Stilte aan de andere kant. ‘Wat zei hij, Nav?’

Weer een stilte. ‘Het doet er niet toe. Daar gaat het niet om.’

Nav klinkt aangeslagen, maar daar heeft Jess nu geen tijd voor. Ze loopt bij het bed vandaan, zodat Griffin haar niet kan horen. ‘Luister,’ zegt ze. ‘Ik weet dat hij een klootzak is. Ik weet dat hij moeilijk kan doen. Maar hij heeft een hoop meegemaakt. Alsjeblieft, Nav? Voor mij?’

Er valt weer een stilte, dan hoort ze Nav grommen. ‘Goed dan. Ik kom zodra ik hier klaar ben. En Jess?’

‘Ja?’

‘Alice mag over een paar uur het ziekenhuis uit.’

De golf van emotie overrompelt Jess.

‘Ze is beter?’ brengt ze schor uit.

‘Voldoende hersteld. Ze gaat bij je ouders logeren. Ze vroeg naar jou en Patrick.’

Jess kan geen woord uitbrengen.

‘Je moet hiermee ophouden, Jess,’ vervolgt Nav. ‘Omwille van Alice. Je moet jezelf aangeven bij de politie. Dan laten ze je bij haar. Alice heeft haar moeder nodig.’

‘Breng het recept voor Griffin nou maar. Dank je,’ mompelt ze, waarna ze ophangt.

Ze wacht een ogenblik, slikt een brok in haar keel weg. Dan gaat ze naast Griffin op bed liggen. Zijn ogen zijn dicht.

‘Nav komt straks een recept brengen.’

‘Voor oxy?’

‘Ja.’

‘Dank je,’ zegt hij zachtjes. Hij opent zijn ogen een stukje en kijkt haar aan. ‘Ik ben geen klootzak.’

Jess glimlacht. ‘Gedraag je dan ook niet zo, Griffin.’

Hij knikt, waarbij zijn gezicht vertrekt. Ze pakt zijn hand en vlecht haar vingers door de zijne.

Zo liggen ze daar een poosje. Jess luistert naar zijn ademhaling. Ze hoort de auto’s op de weg. Gepraat op het garageterrein buiten.

‘Alice mag vandaag het ziekenhuis uit,’ zegt ze zachtjes.

Griffin reageert niet. Ze vraagt zich af of hij slaapt.

‘Ik wil naar haar toe.’

‘Moet je doen,’ mompelt hij.

‘Wat als er politie is? Ik kan beter bij jou blijven.’

‘Ik red me wel. Je weet waar je op moet letten. Neem de Land Rover. Leen een van mijn creditcards voor het geval je geld nodig hebt. En als je iemand ziet die er niet hoort, rij je gewoon weg.’ Hij opent zijn ogen, zijn blik wazig, wijst dan naar het nachtkastje. ‘Onderste laatje.’

Hij legt het verder niet uit, dus buigt ze voorover om het te openen. Dan verstrakt ze. Erin ligt een grijze katoenen trui, met een geborduurd regenbooglogo op de voorkant. Hij is zacht en netjes bewaard, en ruikt schoon.

‘Je moet iets anders aan,’ prevelt hij.

Jess kijkt naar haar trui – de trui die Nav dagen geleden voor haar heeft gekocht. Ze heeft hem wel gewassen, maar Griffin heeft gelijk: hij is smoezelig en muf nadat ze hem bijna een week non-stop heeft gedragen.

‘Dit kan ik niet aannemen –’ begint ze, maar hij onderbreekt haar.

‘Toe nou maar. Ze zou hebben gewild dat jij hem kreeg.’

‘Ik weet niet hoe ik je ooit moet terugbetalen voor alles, Nate.’ Ontroerd houdt ze de trui vast terwijl ze naar hem kijkt. Hij heeft zijn ogen weer dichtgedaan. ‘Voor het feit dat je me een veilige plek biedt, me beschermt.’

Heel even opent hij één oog. ‘Schrijf maar een schuldbekentenis,’ zegt hij zachtjes. ‘Verleende diensten aan een dame in nood.’

Opnieuw pakt ze zijn hand, en ze knijpt er zachtjes in. Hij beantwoordt het gebaar. Dan gaat ze rechtop zitten, kleedt zich snel om en trekt haar schoenen aan. De trui is iets te groot, maar hij is warm en schoon, en ze put troost uit het feit dat hij van hem is. Ze buigt opzij om hem zacht op zijn mond te kussen.

‘Ik ben zo snel mogelijk terug. Dank je wel, Nate.’ Ze is al bijna de deur uit wanneer ze zijn stem weer hoort.

‘Jess?’

‘Hm?’ Ze kijkt om. Hij heeft zich een stukje overeind gehesen, en kijkt haar aan.

‘Je noemde me Nate.’

‘Vind je dat vervelend?’

Hij gaat weer liggen. ‘Nee.’

Glimlachend pakt ze de sleutels van de Land Rover.

De auto start in één keer, wat Jess opvat als een goed teken. Ze rijdt de stad door en parkeert een paar huizen bij dat van haar ouders vandaan. Ze weet uit welke richting ze komen als ze van het ziekenhuis terugrijden, maar ze heeft geen idee wanneer ze zullen komen. Nav had het over een paar uur, dus zakt ze onderuit en wacht af.

Ze speurt de andere geparkeerde auto’s af, maar er is niemand in de buurt. Geen denken aan dat ze zichzelf na al die tijd gaat aangeven. Griffin is bezig met het onderzoek. Ze vinden wel iets. Ze vinden deze moordenaar wel, en dan weten ze dat zij niets te maken had met Patricks dood.

De brand lijkt iets van lang geleden. Haar herinnering aan Patrick is vaag, als een surrealistische droom. Het is nog steeds te veel om te accepteren – dat haar man dood is. Het samenleven met Griffin voelt – niet normaal, maar… Ze weet het niet precies.

Ze denkt aan Griffin, die verrekkend van de pijn in de woning ligt. Ze kan zich er geen voorstelling van maken hoe dat is, om zoveel pijn te lijden, en voor het eerst beschouwt ze haar aandoening eerder als een zegen dan als een vloek. Griffin lijkt zo onverzettelijk, het is ontnuchterend om hem zo uitgeschakeld te zien.

Het wachten in de oude Land Rover doet haar aan hem denken. Het ruikt er naar sigaretten; het ligt vol rommel. Voor het eerst is ze benieuwd naar zijn vrouw – de vrouw die deze trui heeft gedragen. En hoe hij als echtgenoot was.

De dag loopt ten einde, en de straatverlichting gaat knipperend aan. Er komen een paar auto’s aanrijden, maar die stoppen niet.

Dan, eindelijk, ziet ze haar moeders Nissan Note op zich afkomen en de oprit opdraaien. Ze kijkt toe terwijl de auto wordt geparkeerd en de koplampen doven. Haar moeder stapt uit en opent het achterportier. En daar is ze. Alice babbelt er vrolijk op los; haar haar is los en valt als een waterval rond haar gezicht.

Jess ontspant op slag. Haar dochter is hier, gezond en wel. Op het moment dat ze haar hand op het portier legt om het te openen, houdt iets haar tegen. Vanuit haar ooghoeken ziet ze een witte hatchback langzaam door de straat rijden. Hij stopt een paar plekken bij Jess vandaan en de koplampen gaan uit, maar er stapt niemand uit. Ze kan een vrouw achter het stuur zien zitten.

Met elke vezel in haar lijf wil Jess uit de auto stappen. Ze wil naar haar dochter toe, haar in haar armen houden, maar instinctief weet ze dat de hatchback een politieauto is. Ze weet dat ze geen voet buiten kan zetten.

Ze begint te huilen terwijl ze het contactsleuteltje omdraait. Ze werpt nog een laatste blik op haar dochter. De voordeur van haar ouders’ huis is open en haar moeder loodst Alice mee naar binnen. Ze is veilig. Ze is vrolijk. Ze is gezond. Dat is het enige wat telt, houdt ze zichzelf voor terwijl ze wegrijdt van de parkeerplek.

Onderweg kijkt ze in de achteruitkijkspiegel. De witte hatchback volgt haar niet. Ze is alleen.

Ze wil terug naar Griffin. Het valt haar zwaar om gescheiden te zijn van haar dochter, maar ineens realiseert ze zich hoe graag ze terug wil naar hem. Dat bij Griffin zijn haar verdriet iets zal verzachten. Dus rijdt ze snel door de donkere straten.

Ze ziet de garage opdoemen en zet de Land Rover weer op zijn parkeerplek, waarna ze uitstapt. De garage is inmiddels dicht, het licht in het kantoor staat uit; ze kijkt naar het ene kelderraam. Vreemd, daar is het ook donker. Ze vraagt zich af of Nav al langs is geweest. Misschien slaapt Griffin, ingedommeld door de komst van nieuwe medicijnen.

Ze duwt de logge metalen deur open en loopt de trap af. Ze steekt de sleutel in het slot en opent de deur. Het is donker en ze blijft staan, om haar ogen te laten wennen. Ze kijkt naar het bed. Het is leeg. Griffin is er niet.

Ze fronst, ongerust. Hij kan niet weg zijn. Zij heeft zijn sleutels, zijn auto. Ze doet een stap naar voren, maar haar voet stoot tegen iets op de vloer. Ze kijkt naar beneden. Voor haar ligt een bult, iets in het donker.

Met stokkende adem tast ze naar het lichtknopje. Het felle licht verblindt haar, maar ze weet al waar ze tegenaan stootte.

Ze valt op haar knieën naast hem, schreeuwt zijn naam.

Griffin ligt op zijn zij, met zijn hoofd in een vreemde hoek. Het lijkt of hij bij de deur probeerde te komen. Ze schudt hem door elkaar om hem wakker te krijgen, maar hij beweegt niet. In paniek graaft ze in haar geheugen naar de regels van EHBO. Ze schudt hem nog een keer door elkaar, rolt hem dan op zijn rug. Ze brengt haar oor naar zijn mond. Zijn ademhaling gaat moeizaam, zijn hartslag is laag, maar hij leeft nog.

Ze grist de telefoon van tafel en belt het alarmnummer.

‘Ambulance,’ brengt ze hijgend uit. Ze wordt doorverbonden, een stem vraagt haar naam, waar ze is. Ze geeft het adres, maar stopt dan. Haar naam. Als ze hun vertelt wie ze is, wordt ze gearresteerd. Ze heeft gebeld om een ambulance te laten komen, ze zou nu moeten maken dat ze wegkomt. Maar ze kan Griffin niet alleen achterlaten. Dat kan ze niet.

‘Jessica Ambrose,’ zegt ze. ‘Kom alstublieft snel.’

De centralist vraagt haar naar de patiënt.

‘Nate Griffin. Hij is bewusteloos, ademt amper nog.’

Jess hurkt naast hem. Dan pas ziet ze het. In het stof naast zijn hand zijn zo te zien letters geschreven. Ze tuurt door haar wimpers. Ze zijn beverig geschreven, maar ze kan er een paar ontcijferen. S H I. Ze draait haar hoofd, om ze recht van voren te kunnen lezen. P M.

Ze hapt naar lucht. Ze weet het. Ze weet wat Griffin haar probeerde te vertellen.

‘Diamorfine,’ schreeuwt ze in de telefoon. ‘Hij heeft een overdosis diamorfine gekregen.’

‘Blijf aan de lijn,’ zegt de centralist. ‘De ambulance is onderweg.’

Jess laat zich naast Griffin op de vloer zakken, de telefoon in een trillende hand geklemd, zijn hand in de andere.

‘Shipman,’ fluistert ze in zichzelf. ‘Harold Shipman.’

Deel 3

Hoofdstuk 63

De ambulancebroeders arriveren, drommen door de open deur binnen, en Jess gaat achteruit om hun de ruimte te geven. Meteen heerst er hectiek rond Griffin, waarin ze informatie aan elkaar doorgeven, een masker op zijn gezicht zetten en lucht in zijn longen persen.

Het schokt Jess om Griffin zo te zien: bewusteloos, op het randje van de dood. Een geüniformeerde agent duikt naast haar op. Ze is voorbereid op de arrestatie, maar hij weet kennelijk nergens van en stelt haar vragen over wat er is gebeurd.

‘Mijn vriend Nav zou langskomen,’ brabbelt ze. ‘Ik weet niet of hij langs is geweest.’

‘Volledige naam?’ vraagt de agent, pen en aantekenboekje in de aanslag.

‘Dokter Navin Sharma, hij werkt op de afdeling Oncologie in het General. Misschien heeft hij nog dienst.’

Hij maakt een aantekening, kijkt dan op naar een vrouw die binnenkomt. Haar gezicht staat streng en ze kijkt Jess strak aan. Ze herkent haar: het is de rechercheur uit het ziekenhuis.

De vrouw stapt naar voren om haar de weg te versperren.

‘Jessica Ambrose.’ De rechercheur komt meteen ter zake. ‘Ik arresteer u op verdenking van de moord op Patrick Ambrose op maandag 25 januari.’ De geüniformeerde agent deinst verward achteruit. De rechercheur rukt Jess’ handen naar voren en slaat haar in de boeien. ‘U hebt het recht om te zwijgen. Indien u geen gebruik maakt van dit recht, kan alles wat u zegt tegen u worden gebruikt tijdens een rechtszaak.’

Ze trekt haar mee, de deur uit en de metalen trap op, weg van Griffin, maar Jess verzet zich.

‘Alstublieft,’ smeekt ze. ‘Vertel me alleen dat Nate in orde is.’

Een van de ambulancebroeders probeert zich langs hen te wurmen op de trap, en de rechercheur spreekt hem aan.

‘Hoe is hij eraan toe?’ vraagt ze.

Hij blijft staan. ‘We hebben hem een intramusculaire dosis naloxon gegeven. Daar heeft hij goed op gereageerd, dus we hoefden hem niet te intuberen,’ zegt hij. ‘We nemen hem zo mee. In het ziekenhuis zullen ze hem waarschijnlijk aan het infuus leggen.’

‘Dus hij gaat het halen?’ vraagt Jess.

De ambulancebroeder knikt. ‘Daar ziet het wel naar uit.’ Hij kijkt naar de rechercheur. ‘Hij vertoont niet de kenmerken van de doorsnee spuiter, hoewel we wel een prikgaatje in zijn onderarm vonden.’

‘Dat is hij niet,’ flapt Jess eruit. ‘Hij heeft dit niet zelf gedaan. De vloer…’ stamelt ze, in een wanhopige poging hen te laten luisteren. ‘Hij wist…’

De man werpt een vermoeide blik op haar en loopt dan door om iets uit de ambulance te halen.

De rechercheur trekt aan Jess’ handen, waarna ze verder lopen naar boven, het parkeerterrein op, waar een politieauto staat te wachten. Onderweg denkt Jess terug aan de plek waar Griffin had gelegen. De letters op de vloer waren uitgewist, weggeveegd door de schoenen van de ambulancebroeders.

Hoofdstuk 64

Wanneer Noah in de deuropening van haar kantoor verschijnt, ziet ze aan zijn gezicht dat het foute boel is. Maar Nate? Ze kan nauwelijks geloven dat haar sterke rouwdouwer van een broer opnieuw is aangevallen.

‘Volgens het ziekenhuis komt het goed,’ voegt hij er snel aan toe. ‘Maar ik zal je auto halen, dan gaan we nu meteen naar hem toe.’

Cara grist haar jas mee, en ze stormen het bureau uit. Maar voor ze wegrijden, houdt Cara hem tegen. Ze legt een hand op zijn arm, en Deakin kijkt opzij.

‘Noah,’ zegt ze. Ze dwingt zichzelf om langzaam te praten. Haar hele lijf staat in de paniekstand. ‘Je moet iets voor me doen. Iets wat ik alleen jou toevertrouw.’

Hij ziet haar uitdrukking en kijkt ongerust. ‘Zeg het maar.’

‘Je neemt me in de maling. We kunnen niet zomaar opstappen!’

Cara staat tegenover haar man in het restaurant, terwijl Deakin zich op de achtergrond houdt.

‘Roo, luister naar me. Iemand probeerde Griffin te vermoorden. Ik ben bang dat jij of de kinderen gevaar lopen.’

Roo gebaart naar de keuken. ‘Ik moet een lunchdienst draaien, ik moet –’

‘De pot op met de lunchdienst!’ schreeuwt ze. ‘Het is geen vraag! Je moet nu in de auto stappen en met Noah meegaan. Haal de kinderen van school en ga naar het buitenhuisje. Daar zijn jullie veilig.’

‘Hoelang?’ vraagt hij, verbouwereerd.

‘Tot dit voorbij is.’

‘Tot…’ Zijn stem sterft weg. ‘Dit is absurd,’ foetert hij, maar Cara weet dat hij zal doen wat ze vraagt. ‘Ik zal Lauren bellen. Dan kan zij de spullen van de kinderen inpakken.’

Cara schudt haar hoofd. ‘Nee. Niet met Lauren,’ zegt ze zachtjes.

Roo staart haar aan.

‘Ik weet het, Roo,’ zegt ze. Ze hoort dat haar stem trilt; ze kan nu niet instorten. ‘Ik weet wat jullie uitvoeren. Samen.’

Hij verstrakt. Ze ziet zijn wangen licht verkleuren. ‘Ik heb niet…’ begint hij, maar ze hoort aan zijn stem dat ze gelijk heeft. ‘Maar we, eh… kunnen haar hier niet achterlaten,’ brengt hij stotterend uit. ‘Als wij gevaar lopen, dan loopt zij ook gevaar.’

‘Ze gaat niet met jullie mee.’ Cara wendt zich af.

‘Maar Cara…’ sputtert Roo tegen.

‘Geen gezeik nu!’ Ze staat te trillen, zo kwaad is ze. ‘Mijn broer ligt in het ziekenhuis, er loopt een krankzinnige seriemoordenaar rond, en jij wilt je scharrel meenemen naar ons vakantiehuisje, na voor mijn neus een verhouding te hebben gehad gedurende god weet hoelang?’ Ze is aan het schreeuwen, weet dat ze bedenkelijke blikken oogst van de andere koks in de keuken, maar het boeit haar niet. ‘Roo, pak je spullen en ga met Noah mee. Nu!’

Ze loopt door de achterdeur naar buiten, waar ze naast de auto van haar man blijft staan. Inmiddels huilt ze, dikke, snotterige tranen, die ze nijdig wegveegt met haar mouw.

Deakin verschijnt naast haar. Ze kijkt opzij, en hij geeft haar een tissue aan.

‘Sorry, Noah, dit is niet eerlijk tegenover jou.’

‘Het geeft niet. Echt niet. Ik breng ze naar het buitenhuisje en kom zo snel mogelijk terug. Hoor eens, Cara?’ Noah lijkt opgelaten, heeft zijn handen in zijn zakken gepropt.

‘Ja?’

Hij staat op het punt iets te zeggen, maar ziet dan Roo op hen afkomen.

‘Laat maar zitten,’ mompelt hij.

Ze stappen allebei in de auto, en haar man draait het raampje naar beneden.

‘Bel me wanneer je de kinderen hebt opgehaald,’ zegt ze, en Roo knikt.

Zodra de auto om de hoek uit het zicht verdwijnt, voelt ze zich op slag beter. Haar gezin is straks veilig, dat is het enige wat nu telt. Het gesodemieter tussen Roo en Lauren bespreken ze later wel.

Een ober komt de keuken uit gestormd, met een mobiel in zijn hand. ‘Chef!’ roept hij door de verlaten straat. Maar het is te laat. ‘Hij is zijn telefoon vergeten,’ zegt de man.

‘Die neem ik wel mee,’ reageert Cara, waarop hij hem overhandigt. Die geeft ze hem later wel terug. In het buitenhuisje is toch geen ontvangst.

Op het moment dat ze in haar eigen auto stapt en Roos telefoon op de passagiersstoel mikt, schiet Deakin haar te binnen en vraagt ze zich af wat hij wilde zeggen. Ze schudt haar hoofd. Zo belangrijk kan het niet zijn geweest.

Het kan wachten, zegt ze tegen zichzelf, het zal moeten wachten.

Ze moet naar het ziekenhuis, naar haar broer, en met eigen ogen zien dat hij in orde is.

Daarna moet ze een seriemoordenaar opsporen.

Hoofdstuk 65

De rechercheur zegt geen woord tijdens de rit in de politieauto. Als ze aankomen bij het bureau, wordt Jess naar het cellencomplex geleid. Ze doet de handboeien af. Jess knikt op de juiste momenten, tekent de papieren wanneer dat haar wordt opgedragen. Ze schudt haar hoofd wanneer haar wordt gevraagd of ze een advocaat wil.

Ze wordt naar een cel gebracht. Ze gaat op het met blauw plastic overtrokken matras zitten. De deur gaat met een metaalachtige dreun dicht.

Er klinkt gedempt geschreeuw uit de cel ernaast. Ze is zich bewust van het komen en gaan op de gang, maar ze verroert zich niet.

Nu ze hier is, nu ze gearresteerd is voor de moord op haar echtgenoot, voelt ze zich verdoofd. De angst die ze verwachtte blijft uit. Plotseling is ze meegesleurd door een vloedgolf van onvermijdelijkheden, waarbij alle beslissingen voor haar worden genomen. Ze denkt aan Griffin, in de ambulance op weg naar het ziekenhuis. Ze denkt aan Alice.

Ze gaat liggen op het gerimpelde plastic bed. Ze legt de deken onder haar hoofd en sluit haar ogen, in de hoop dat ze nu in elk geval haar dochter mag zien.

Jess wordt wakker van het geluid van de opengaande deur. Een man roept haar naam en gebaart dat ze hem moet volgen.

‘Het is tijd,’ zegt hij, waarna hij haar door een gang naar een verhoorkamer begeleidt. Daar wacht de rechercheur; ze wijst naar de stoel tegenover haar. Jess gaat zitten.

De vrouwelijke rechercheur stelt zich voor en leest dan de cautie nogmaals voor. Rechercheur Taylor, herinnert Jess zich nu.

‘En u ziet af van het recht op gratis onafhankelijke juridische bijstand?’ vraagt Taylor.

‘Ja,’ antwoordt Jess. Ze weet dat het niet verstandig is om een advocaat af te slaan, maar haar neiging tot zelfdestructie heeft de kop weer opgestoken. Beschuldig me maar van moord, denkt ze, doe iets om me te straffen voor wat de mensen van wie ik hou overkomt. Ze raken gewond of gaan dood. Eerst Patrick en Alice, nu Griffin. ‘Mag ik mijn dochter zien?’ vraagt ze.

‘Alles op zijn tijd.’ Taylor neemt haar aantekeningen door. ‘Vertel me wat ik moet weten en misschien kunnen we dan iets regelen. Goed, vertel me stap voor stap wat zich heeft afgespeeld op de avond van maandag 25 januari, toen uw huis in brand vloog.’

Jess opent haar mond om van wal te steken, maar een klopje op de deur onderbreekt hen.

‘Verhoor geschorst, zeventien zesenveertig,’ verzucht Taylor, voor ze opstaat om de deur te openen.

Er staat een vrouw op de gang. Ze is lang, donkerharig, gekleed in een net overhemd en zwarte jeans. Jess weet precies wie dit is. Griffins zus, Cara Elliott. Het is een vreemde gewaarwording om zo dicht bij haar te zijn, alsof ze een beroemdheid in levenden lijve ziet. Elliott zegt iets tegen Taylor, en Jess hoort haar vloeken.

‘Hoe bedoel je, “ik heb haar nodig”?’ hoort Jess Taylor zeggen.

Elliott zegt nog iets. Taylor kijkt woedend, maar mompelt: ‘Ja, chef.’

Cara staart naar Jess, gebaart dan met haar hoofd richting de uitgang. ‘Kom maar met mij mee.’

Met een nors gezicht ziet Taylor Jess vertrekken. Jess loopt zwijgend door de gang, naar een andere verhoorkamer. De inspecteur doet de deur achter hen dicht, maar maakt geen aanstalten om te gaan zitten.

‘Jessica, ik ben inspecteur Elliott,’ zegt ze.

‘Hoe is het met Griffin?’ vraagt Jess. ‘Alsjeblieft?’

Inspecteur Elliott glimlacht. ‘Goed hoor, hij is bij kennis en praat al weer. Bedankt dat je een ambulance hebt gebeld,’ zegt ze. ‘Je hebt zijn leven gered.’

‘Hij heeft míjn leven gered,’ reageert Jess. ‘Mag ik naar hem toe?’

‘Nee, het spijt me.’ Nu kijkt ze weer serieus. ‘Ik heb jouw hulp nodig. We hebben dokter Sharma aangehouden.’

‘Nav? Waarom?’ stamelt Jess.

‘We hebben hem gearresteerd wegens poging tot moord.’

‘Wat?’ Jess kan haar oren niet geloven. Waarom zou Nav Griffin willen vermoorden? ‘Je moet de verkeerde hebben. Hij is arts, hij redt levens.’

Elliott fronst. ‘We waren in het ziekenhuis om hem te horen, en hij bekende meteen. Zegt dat hij bereid is een volledige verklaring af te leggen.’

‘Waarover? Wat beweert hij te hebben gedaan?’

‘Hij haalde Griffin over zich te laten injecteren met een pijnstiller en diende vervolgens een mogelijk fatale hoeveelheid diamorfine toe. Maar hij wil jou eerst spreken. Alleen.’

Jess’ benen voelen slap. Ze leunt tegen de muur.

‘Wat wil hij tegen me zeggen?’ fluistert ze.

‘Dat willen wij ook graag weten. Het druist tegen het protocol in, maar wij denken dat hij iets weet. Iets wat ons kan helpen de Echoman te vinden.’

Jess’ hoofd komt met een ruk omhoog. ‘Daar heeft hij niets mee te maken.’

‘O nee, Jessica?’ zegt Elliott. ‘Deze vent probeert mijn broer te vermoorden op precies dezelfde manier als de seriemoordenaar met de meeste slachtoffers in Groot-Brittannië, en jij denkt dat er geen verband is?’

Jess blijft haar hoofd maar schudden. ‘Hij is het niet. Dat bestaat niet.’ Niet hij. Niet Nav.

Inspecteur Elliott opent de deur. Jess ziet de vastberaden trek op haar gezicht. Die doet haar aan Griffin denken.

‘Laten we maar eens kijken, goed?’ zegt ze.

Hoofdstuk 66

Jess kijkt door het raampje in de deur. Ze kan Nav net ineengedoken aan de tafel zien zitten. Hij draagt een grijs trainingspak en er is een lichtblauwe deken om zijn schouders geslagen. Zijn handen zijn geboeid, zijn hoofd is gebogen.

Ze kijkt inspecteur Elliott aan, die naast haar staat.

‘Wat moet ik doen?’ vraagt ze.

‘Laat hem het woord doen. Hij heeft naar jou gevraagd, er moet iets zijn wat hij kwijt wil. Maar ik laat je daar onder geen beding binnen zonder mee te mogen luisteren naar jullie gesprek – elke beweging, elk woord wordt opgenomen. Begrepen?’

Jess knikt. Elliott opent de deur, en Nav kijkt op, wil opstaan wanneer hij Jess ziet.

‘Blijf zitten,’ zegt inspecteur Elliott streng. ‘U hebt tien minuten.’ En dan doet ze de deur achter hen dicht.

‘Jess, het spijt me zo, het spijt me zo.’ Nav zakt weer achterover op de stoel. Hij slaat zijn handen voor zijn gezicht en begint te huilen, met schokkende schouders. Jess buigt over de tafel en pakt zijn hand.

Hij kijkt op. Hij ziet er vreselijk uit. Zijn ogen zijn rood en bloeddoorlopen, zijn gezicht ziet er uitgeput uit. Ze pakt zijn handen stevig beet, ze zijn klam en heet.

‘Nav,’ zegt ze zachtjes. ‘Wat is er gebeurd? Ze zeggen dat je Griffin probeerde te vermoorden, maar dat klopt toch niet?’

Het kost haar moeite om haar emoties in bedwang te houden. Ze wil tegen hem tekeergaan, tegen hem schreeuwen dat hij niet zo idioot moet doen, maar ze moet kalm blijven. Ze moet hem helpen.

Hij schudt zijn hoofd. ‘Het spijt me zo. Het moest van hem.’

Jess voelt een koude rilling door haar lichaam gaan. ‘Van wie, Nav?’

Nav kijkt op, zijn blik gefixeerd op de zwarte bol in de hoek van de kamer. ‘Nemen ze ons op?’

‘Ja.’

Hij buigt naar haar toe, zijn stem dempend tot een bijna onverstaanbaar gemurmel. ‘Ze mogen het niet weten, Jess. Zei hij.’

‘Wie?’

‘Dat weet ik niet. Er lag een briefje in mijn locker. Daarin stond dat hij binnenkort weer contact zou opnemen. Er zat een geheugenstick bij.’ Hij kijkt naar zijn handen, weer in tranen. ‘Die stak ik in mijn computer. Het was een videobestand. Van jou, Jess. Met een man.’

Ze krijgt amper lucht. Het is om te stikken in de kamer. ‘Welke man?’ fluistert ze.

‘Weet ik niet, ik herkende hem niet. Het leek of jullie in een toiletruimte waren. Jullie…’ Hij valt stil en ademt hortend in en uit. ‘Jullie hadden seks. Volgens de tijdsaanduiding was het een week geleden.’

Jess is als door de bliksem getroffen. Toiletruimte. Een of andere gast. Iemand had haar gefilmd, op de dag van de brand. Ze voelt haar huid prikken, haar gezicht gloeien.

‘Wanneer heb je dit gekregen?’ weet ze uit te brengen.

‘Vandaag. En zodra ik het had gezien, kreeg ik een bericht. Daarin stond dat als ik…’ Onder het praten snuift hij snot en tranen op, zijn stem is niet meer dan een fluistering. ‘…als ik Griffin niet vermoordde, hij dit aan de politie zou geven. Hij was heel specifiek – hij had het over diamorfine. Toen belde jij, en had ik het excuus dat ik nodig had. Ik kon niet riskeren dat de politie de video kreeg. Daaruit bleek dat je een motief had, Jess.’

‘Ik heb Patrick niet vermoord,’ mompelt ze, verbijsterd over wat hij allemaal zegt.

‘Weet ik. Maar dat was niet alles. Er waren… Er waren foto’s. Van… van vrouwen.’ Hij knijpt zijn ogen stijf dicht. ‘Dode vrouwen. Vermoord. Hij zei dat hij hetzelfde met jou zou doen. Dat hij jou en Alice zou vermoorden. Dat hij je zou laten lijden. Je zou martelen, verkrachten…’

‘Waarom belde je de politie dan niet? Die zou me hebben beschermd.’

Hij kijkt haar aan. ‘De lui die je zo haat? De lui voor wie je wegliep in het ziekenhuis, waarbij je je dochter achterliet, zodat ze je niet zouden arresteren? En hij zei dat het niets uitmaakte. Hij zou je toch wel te pakken krijgen. Ik –’

‘Maar iemand vermoorden, Nav? Griffin vermoorden!?’ roept ze uit.

Nav kan haar niet aankijken, maar hij knijpt haar hand bijna fijn tussen de zijne. ‘Ik hou van je, Jess. Ik heb altijd van je gehouden. Ik zou alles voor je doen.’

‘Ik…’ Daar heeft ze niets op te zeggen. Diep vanbinnen wist ze het, wat hij voor haar voelde, maar door haar geruïneerde gevoel van eigenwaarde durfde ze het nooit te geloven. Niet echt. Iemand als Nav die viel voor iemand als zij? Maar nu… dit? Dit is krankzinnig.

‘Waar is de geheugenstick nu?’ fluistert ze, met een blik op de deur.

‘Op mijn werk, in mijn locker. Hoezo…’ Dan dringt het tot hem door. ‘Je kunt hem echt niet gaan ophalen. Jess, het is te gevaarlijk, deze man… Beloof het, alsjeblieft?’

‘Dat beloof ik. Maar Nav, je moet het aan de politie vertellen. Alles. Anders leggen ze je poging tot moord ten laste. Dan ga je naar de gevangenis.’

De deur zwaait open en inspecteur Elliott komt weer binnen.

‘Heeft u alles gezegd wat u wilde zeggen, dokter Sharma?’ vraagt ze met kille stem.

Nav knikt. Zijn gezicht vertrekt en hij barst weer in snikken uit, met zijn hoofd in zijn handen en zijn vingers begraven in zijn haar.

Jess wil hem omhelzen, maar inspecteur Elliott trekt haar de gang op. Ze reikt Jess een tissue aan, en Jess beseft dat ze zelf ook staat te huilen.

‘Wat zei hij?’

‘Zeg het zelf maar. Je luisterde mee.’ Maar Jess realiseert zich dat ze te zacht moeten hebben gesproken en dat Elliott nog in het duister tast.

‘Speel geen spelletje met me, Jessica. Wat heeft hij je verteld?’

‘Precies wat jij al zei,’ antwoordt ze. ‘Dat hij Griffin diamorfine heeft toegediend.’

‘Verder niets?’

‘En dat hij van me houdt.’

Elliott trekt een wenkbrauw op. ‘Dat begint een beetje een probleem te worden hier,’ moppert ze binnensmonds.

Elliott brengt haar terug naar haar cel. De deur knalt dicht, en Jess staart ernaar terwijl Navs woorden door haar hoofd spoken. Hoewel ze het hem heeft beloofd, is er geen denken aan dat ze dat bewijsmateriaal daar laat liggen. Het bewijs dat Nav werd gechanteerd om een moordaanslag op Griffin te plegen.

En een motief voor de moord op haar echtgenoot. Iets wat rechercheur Taylor zal verdraaien en opkloppen tot ze levenslang wordt nu ze zit opgesloten, dat weet ze zeker.

Ze moet in het ziekenhuis zien te komen om die geheugenstick te pakken te krijgen. Maar hoe moet ze dat doen, nu ze zit opgesloten in deze cel?

Hoofdstuk 67

De weg gaat over in een grindpad. Hij dooft de koplampen zodra hij de auto heeft stilgezet, en stapt uit. Het duurt even voor zijn ogen gewend zijn aan het donker terwijl hij op de open plek staat, met zijn handen op zijn heupen, en omhoogkijkt naar de lucht. Een flard maanlicht breekt door de wolken; hij weet dat het zo gaat regenen.

Hij gaat terug naar de auto en opent de kofferbak. Ze kijkt naar hem op, haar grote blauwe ogen opengesperd van angst. Haar handen zijn voor haar vastgebonden, haar voeten geboeid, en ze ademt zwaar door haar neus, waarbij de tape om haar mond gejaagd op en neer beweegt. Hij grijpt haar handen beet en trekt haar overeind. Haar naakte huid voelt koud aan en ze rilt, maar dat kan hem nu niet schelen.

Hij draagt haar naar het midden van de open plek, waar hij haar in de modder laat vallen. Ze kijkt op en ziet het touw bungelen in de boom boven hen. Haar ogen puilen uit, ze slaakt een gedempte gil en probeert te bewegen, maar ze is te strak vastgebonden, heeft te veel pijn. Geamuseerd kijkt hij toe. Haar pit bevalt hem wel. Wie weet houdt ze het wel langer uit dan hij denkt als hij eenmaal aan de gang gaat. Hij rolt haar op haar buik en geeft een snelle trap in haar ribben. Ze kreunt en blijft dan doodstil liggen, met een verkrampte borst door haar paniekerige ademhaling.

Maar deze vrouw is slechts het voorafje. Zijn voorgerecht, het hapje waaraan je je tegoed doet vóór het hoofdgerecht. Het lekkerste bewaart hij voor het laatst – Jessica Ambrose. Mooi, uitzonderlijk, uniek. Zijn engel. Toen hij haar die dag in de supermarkt zag, had hij haar herkend van al die jaren geleden. De vrouw die ze was geworden verschilde niet zoveel van het kind dat ze was geweest in het kindertehuis, en alle stukjes waren op hun plek gevallen. Hij had de bewonderende blik in de ogen van haar vriend herkend, de zorgverlenerspas om zijn nek, en onmiddellijk geweten hoe het in zijn werk zou gaan.

Hij weet dat ze nu op het politiebureau is, maar daar zit hij niet mee. Er is geen plek waar hij geen toegang toe kan krijgen, geen obstakel dat hij niet kan overwinnen.

De dokter was van pas gekomen. Shipman had het voor iedereen verpest; tegenwoordig was het moeilijk om aan geregistreerde geneesmiddelen te komen. Deze vent kon aan diamorfine komen, hij wist hoeveel en waar je het moest injecteren. En dokter Sharma was de gedroomde kandidaat: integer, oprecht, verliefd, alles wat hij haatte. Hij wil alles wat mooi is op deze wereld kapotmaken.

Hij loopt naar de auto om zijn tas eruit te halen. Daarmee knielt hij naast de vrouw, waarna hij het gereedschap er een voor een uit haalt en zo neerlegt dat ze het kan zien. De messen: een groot jachtmes, een lang dun fileermes, een paar scalpels, allemaal schoon en scherp. En zijn nieuwe speeltje, blinkend en ongebruikt: een chirurgische ribbenschaar, speciaal voor vandaag gekocht. Daar verheugt hij zich in het bijzonder op.

Tijd om te beginnen.

Met het grootste mes in zijn hand staat hij op. Ze heeft liggen staren, zoals hij al hoopte, en nu stoot ze een dierlijk geluid uit, wild met haar hoofd schuddend: nee nee nee. Maar hij zet zijn knie op haar onderrug en leunt voorover, met zijn linkerhand om haar nek, om haar met zijn volle gewicht stil te laten liggen.

Hij geniet van het moment, nu hij het gewicht van het mes in zijn hand voelt. Dan brengt hij het naar beneden, haar nek stevig beethoudend terwijl hij het lemmet in de huid op haar rug zet. Het gaat er soepel doorheen, en hij begint te snijden, door spieren, kraakbeen, slagaderen en bloedvaten.

Haar vingers strekken zich uit; haar spieren verkrampen; haar voeten schokken van de pijn. Ze gilt, voor zover ze kan, haar ademhaling gierend, haar gezicht in de modder gedrukt.

Maar daar maalt hij niet om. Hij werkt door, inmiddels zwetend van de inspanning, tot hij merkt dat ze er roerloos bij ligt. Dan stopt hij even. Haar ogen zijn dicht, en hij legt twee vingers tegen haar hals. Er is nog een hartslag, nauwelijks voelbaar. Het laatste restje leven dat dapper standhoudt.

Hij onderbreekt waar hij mee bezig is en verplaatst zich naar haar gezicht. Hij pakt een scalpel op. Het is niet meer dan juist, denkt hij. Wanneer ze bijkomt, zal ze dit willen zien.

Ze mag er niets van missen.

Hoofdstuk 68

‘Dit is een grap.’ Rechercheur Taylor staat tegenover Cara, met haar handen op haar heupen en een gezicht als een donderwolk.

‘Nee. Dit is géén grap.’ Cara spelt het woord voor woord uit. ‘Je moet haar laten gaan.’

‘Dan slaat ze weer op de vlucht.’

‘Dat hoop ik dus. Dokter Sharma heeft haar meer verteld dan dat hij van haar houdt. Ze is iets van plan. Ik wil haar volgen.’

Taylor gooit met een geërgerde kreet haar handen in de lucht, en beent dan weg. Cara weet dat er voor Taylor niets anders op zit dan te doen wat haar gezegd wordt; zij is haar meerdere en heeft toestemming van hoofdinspecteur Marsh, maar stiekem vindt ze het toch leuk om haar te stangen.

‘Taylor?’ roept ze door de gang naar de rug van de rechercheur. ‘Laat me weten wanneer ze wordt vrijgelaten!’ Daarop krijgt ze een nijdig opgestoken hand als antwoord.

Cara keert terug naar de afdeling, waar het team in spanning zit te wachten. Ze gaat vooraan staan.

‘Goed. We weten dat Jessica Ambrose een vluchtgevaar vormt, dus geen geblunder alsjeblieft. We moeten weten waar ze naartoe gaat. Zoals de meesten van jullie geloof ik niet dat dokter Sharma de Echoman is – Warmington, trek alibi’s na in het ziekenhuis –, maar je maakt mij niet wijs dat hij dit uit vrije wil deed.’

Ze geeft het team opdrachten, om te zorgen dat Jessica Ambrose geen stap ongezien kan zetten, terwijl andere rechercheurs speurwerk blijven doen op het bureau. Ze is nerveus. Dit moet en zal lukken.

Haar telefoon zoemt in haar zak, en ze haalt hem tevoorschijn.

Wordt nu op vrije voeten gesteld, luidt het bericht van Taylor. Heb een taxi voor haar gebeld.

Cara verlaat de afdeling en gaat de trap af naar de receptie, waar Jess zit te wachten. Door de glasplaat in de deur neemt ze haar op.

Het was interessant om Jessica Ambrose van dichtbij te zien. Tuurlijk, ze heeft foto’s gezien, maar Cara is gefascineerd nu ze hier in levenden lijve is. De vrouw voor wie Griffin zijn baan op het spel zet door haar te verbergen in zijn woning.

En ze ziet er niet uit. Ze heeft geen make-up op, haar haar, dat weleens geborsteld zou mogen worden, zit in een slordige staart. Ze draagt slobberige kleren, inclusief een trui waarvan Cara weet dat hij van Mia is geweest. Ze schrikt bij het zien van die trui. Griffins vrouw was hem heilig, en Cara beseft hoeveel hij om Jess moet geven. Net als dokter Sharma. En ze vraagt zich af waarom.

Zo bijzonder lijkt Jessica Ambrose nou ook weer niet. Ze is knap, ja, maar niet bloedmooi. Ze lacht niet. Ze is eerder nukkig dan innemend.

Maar dan staat Jess op. Cara’s gemijmer zal moeten wachten. De taxi is er.

Het spel is op de wagen.

Hoofdstuk 69

Vrijgelaten hangende het onderzoek. Jess weet niet wat dat betekent, alleen dat ze blij is geen seconde meer in die cel te hoeven doorbrengen. Ze is vrij en zit in een taxi, op weg naar het ziekenhuis.

Bij aankomst gebruikt ze Griffins pas om te betalen. Ze is hier al een paar keer met Nav geweest, dus ze weet waar ze moet zijn. Zijn locker zal vast in de herenkleedkamer zijn, en daar stevent ze dan ook op af.

Ze weet dat Griffin ergens in dit ziekenhuis ligt en ze wil hem dolgraag zien. Ze kan niet zonder hem; ze voelt een aantrekkingskracht die ze al een tijd niet bij iemand heeft gevoeld. Bij haar man was het overheersende gevoel teleurstelling. Dat ze hem tegenviel als mens. Griffin accepteert haar zoals ze is, zonder een poging te doen haar te veranderen.

Maar ze kan nu niet naar hem toe. Die geheugenstick en de foto’s vinden is belangrijker. Alleen daarmee kan bewezen worden dat Nav werd gechanteerd. Ze zal het aan de politie geven, en dan weten zij genoeg.

Bij de herenkleedkamer aangekomen kijkt ze om zich heen, en duwt dan aarzelend de deur open. Tot haar opluchting is er niemand binnen, en ze loopt naar Navs locker. Ze kent hem goed en voert zijn oude kamernummer in op het cijferslot, waarna het openklikt.

In de locker vindt ze zijn laptoptas, die ze eruit haalt en op een van de banken legt, waarna ze in de vakken grabbelt. Er zitten twee geheugensticks in, een met de initialen NS erop gekrabbeld met pen, de andere zwart en onbeschreven.

En dan de foto’s. Een stapeltje van vijf in een blanco witte envelop. Ouderwets, witte randen om het plastic, de beelden onscherp en wazig. Maar Jess weet maar al te goed wat het zijn. Vrouwen: ogen opengesperd, monden gillend, benen wijd. Bebloede vingers voor hun gezichten, in een wanhopige poging zichzelf te beschermen.

Haar hand gaat naar haar mond. Geen wonder dat Nav zich gedwongen voelde Griffin te injecteren. Wetende wie deze man al had vermoord, na dit te hebben gezien als bewijs van waartoe hij in staat was. Wat hij haar kon aandoen.

Koude rillingen lopen over haar rug, gezien het gevaar dat ze loopt door hier te zijn. Maar eerst moet ze het met eigen ogen zien. Ze had het inspecteur Elliott gewoon kunnen vertellen zodra ze de verhoorkamer verliet, maar ze vindt het meer dan vernederend dat ze is gefilmd met die kerel. Ze wil het zien, zien wat Nav heeft gezien. Om voor haarzelf bevestigd te krijgen hoe verwerpelijk ze is.

Ze graait alles bij elkaar en snelt de kleedkamer uit, de gang door, op zoek naar een lege ruimte, ergens waar ze niet wordt gestoord.

Eindelijk ziet ze een bezemkast, waar ze naar binnen glipt. Ze doet de deur dicht en het licht aan, waarna ze op de vloer gaat zitten tussen de emmers en zwabbers, met de laptop op haar knieën. Ze zet hem aan, logt in als gastgebruiker en wacht dan ongeduldig tot hij is opgestart.

Uiteindelijk verschijnt het startscherm, en steekt ze de zwarte geheugenstick erin. De computer zoemt, dan komt het pictogram voor de drive in beeld. Ze klikt erop, met trillende handen van de zenuwen. Er staat één bestand op.

De video is korrelig en zwart-wit, maar Jess herkent het toilet waar ze een week geleden was duidelijk. De camera lijk ergens aan het plafond te hangen, aangezien de wasbak en de deur te zien zijn. Er is niemand in de ruimte.

De deur gaat open en Jess ziet zichzelf het toilet binnenkomen. De man komt vlak achter haar binnen en begint haar nek te zoenen, waarna zij zich omdraait en ze echt beginnen te zoenen. Jess voelt haar gezicht rood worden en haar rug is zweterig. Hoe kon ze zoiets doen? Destijds wist ze al dat het fout was, dat het roekeloos was, maar het leek hand in hand te gaan met haar beschadigde geest, haar gehavende lijf, maar nu, nu ze er hier naar kijkt? Het is verschrikkelijk. Dat ze zich door de eerste de beste kerel laat nemen is afschuwelijk, ze is walgelijk, een waardeloos mens. Ze heeft het gevoel dat ze stikt. Ze begint te huilen als ze beseft dat nog geen vierentwintig uur later haar man werd vermoord.

Ze wendt haar blik af van de video. Ze kan er niet meer naar kijken. Maar vlak voordat ze dat doet wordt haar aandacht ergens door getrokken. Door iets schokkends. Nog schokkender dan de hele ellendige wip op zich. Ze droogt haar ogen met haar mouw en kijkt nog eens naar het scherm. Op de video is ze op haar rug te zien, gebogen over de wasbak, met haar rok om haar middel en de man achter haar, dus wat was het?

Ze zet de video op pauze, en spoelt hem dan een stukje terug. Ze drukt weer op afspelen.

Dan ziet ze het. Ze pauzeert de video weer. In die paar seconden is ze verlamd, haar adem gestokt in haar keel.

De man staat er nog, is haar nog aan het neuken, maar een fractie van een seconde kijkt hij op. Hij kijkt recht in de camera.

En zijn uitdrukking? Pure haat.

Hoofdstuk 70

Wanneer Griffin bijkomt, doet zijn hele rug zeer. Heel even weet hij niet waar hij is. Hij hoort de piepjes van de monitoren, het geluid van stemmen op de gang, ziet het blauwe gordijn om zijn bed.

Herinneringen aan iets meer dan een jaar geleden dringen zich op. Bijkomen in het ziekenhuis, bonkend hoofd, amper in staat om zijn gezwollen ogen te openen, zijn armen in het gips. Niet in staat zich te bewegen toen hem werd verteld dat Mia dood was.

Hij knijpt zijn ogen weer dicht. Hij herinnert zich dat Jess wegging. Daarna het klopje op de deur en Nav die er stond. Meteen al leek er iets niet pluis met de dokter. Zijn schouders hingen, zijn handen trilden toen hij zijn tas op de grond zette. Hij keek hem niet recht aan, maar Griffin had zo’n pijn dat het hem niets uitmaakte.

‘Heb je de pillen?’ had hij gevraagd, weer op het bed stortend.

Nav had geknikt. ‘Maar eerst heb je iets anders nodig. Je ontwenningsverschijnselen zijn ernstiger dan ik verwachtte.’

Griffin had instemmend gegromd. Hij had de dokter zijn mouw laten oprollen, zijn arm laten afbinden. Hij voelde de koude veeg van het ontsmettingsdoekje, gevolgd door de prik van de naald die in zijn ader ging.

Daarna de opluchting. De gelukzalige roes toen het opiaat zich verspreidde door zijn bloedbaan. Hij had Navs blik gevoeld en zijn ogen geopend, en het had hem verbaasd de dokter te zien huilen, met de spuit nog in zijn hand.

Hij had zijn hoofd geschud. ‘Het spijt me,’ had hij al achteruitdeinzend gezegd, waarna hij er als een haas vandoor was gegaan.

Griffin wist dat er iets mis was. Hij wist wat deze pijnstillers deden, hij had er het afgelopen jaar genoeg van in zijn lijf gehad, maar dit was te veel van het goede. Hij had geprobeerd op te staan, maar zijn brein was daas. Wankelend was hij overeind gekomen. Hij wist dat hij zijn telefoon moest zoeken, iemand moest bellen, maar toen kantelde alles om hem heen. De vloer kwam op hem af; hij voelde de klap tegen zijn hoofd toen hij de grond raakte.

Shipman, had hij gedacht. Hoe had hij zo blind kunnen zijn? Om Sharma binnen te laten. Om zich door hem vol te laten pompen met drugs terwijl er een seriemoordenaar rondliep die moordenaars uit het verleden kopieerde.

Met zijn gezicht tegen de vloer gedrukt had hij een hand opgetild en een trillende vinger door het stof gehaald. Hij had vijf letters neer weten te krabbelen voordat hij buiten westen raakte.

Eerst was hij met een schok bijgekomen, nog in zijn woning. Onbekende gezichten die op hem neerkeken, met medische apparatuur in hun handen. Hij had met zijn ogen geknipperd, tot zijn blik langzaam helderder werd. Toen opnieuw: van de wereld.

In de ambulance, iets langer wakker. Hij had naar Jess gevraagd.

‘Je vriendin?’ had de broeder gezegd. ‘Sorry, man. Ze is gearresteerd.’

Hartgrondig vloekend had hij geprobeerd te gaan zitten. De broeder had hem met zachte hand teruggeduwd.

‘Je bent nog niet uit de gevarenzone, man. Je hebt een flinke dosis van een opiaat gehad. Als het effect van de naloxon die we je geven uitgewerkt raakt, zijn we terug bij af. Rustig aan…’

De gast had gelijk gehad. Hij was niet lang bij kennis geweest.

En nu ligt hij hier. Nog in leven. Een infuus in zijn arm, slangetjes die naar een doorzichtige zak aan een standaard lopen. Zuurstofslang onder zijn neus, piepende monitoren naast hem. Vaag herinnert hij zich dat Cara bij hem was. Geruststellende woorden dat het goed kwam, dat ze degene die hem dit had aangedaan zou pakken.

En dan denkt hij aan Jess. Gearresteerd. Waarschijnlijk nu in de verhoorkamer met die aanfluiting van een rechercheur, Taylor.

‘Shit!’ brult hij. Dan zakt hij terug op het kussen. ‘Shit,’ foetert hij weer, nu iets zachter. Maar ze is in elk geval veilig, denkt hij. Ze is bij Cara. Dan kan haar niets gebeuren.

Ze is in elk geval veilig.

Hoofdstuk 71

Jess is verstijfd. De video wordt nog afgespeeld op het scherm, maar ze kan zich niet concentreren. Ze kan niet denken.

Hij wist het. Op een of andere manier wist die kerel wie ze was. Hij wist wat ze gingen doen.

Ze pijnigt haar hersens, om terug te halen wat er die ochtend gebeurde. Deed zij hem een oneerbaar voorstel? Hij sprak haar eerst aan, dat herinnert ze zich nu. Hij zei iets over het weer, iets onschuldigs, maar wat deed hij daarna? Glimlachte hij? Maakte hij langs zijn neus weg een schunnige opmerking? Waarom gingen ze samen naar die toiletten?

Ze sluit haar ogen, probeert rustig te ademen. Zij deed het voorstel, maar hij kwam met de toiletten. Het is duidelijk. Dit was van begin tot eind gepland.

Dit is hem.

Ze heeft zijn gezicht op beeld. De kerel met wie ze een nummertje maakte. De man die haar huis in brand stak. Die Patrick vermoordde. Die Griffins vrouw vermoordde. En al die andere mensen.

Haar maag draait zich om en ze buigt voorover, de karige inhoud van haar maag plotseling uitbrakend in een emmer. Zo blijft ze even hangen, kokhalzend, nahijgend, naar lucht happend.

Ze weet wat haar te doen staat. Ze moet dit naar de politie brengen.

Ze klapt de laptop dicht, trekt de geheugenstick eruit en staat dan op. Ze opent de deur en stuift de gang door. Maar onderweg ziet ze een munttelefoon op de hoek. Ze houdt een man aan. Die kijkt haar raar aan, maar gaat in op haar verzoek door haar een munt van een pond te geven, die ze in de telefoon gooit.

Ze toetst een nummer in dat ze uit haar hoofd kent, en na een tijdje neemt iemand op.

‘Basisschool St. Mary’s?’ zegt de zangerige stem.

‘Ja, hallo. Ik hoop dat u me kunt helpen. Mijn dochter is thuisgekomen met een Transformer-figuur, die volgens haar van Hayden is,’ kakelt Jess. Ze zegt het eerste wat in haar opkomt. ‘Zijn vader heet Evan… of Ethan. Zoiets. Kunt u me hun volledige naam geven, zodat ik hun een bericht op Facebook kan sturen? Ik ben bang dat het een favoriet speeltje is en Hayden boos wordt.’

‘Eh.’ De stem aan de andere kant klinkt aarzelend. ‘Welke klas noemde u?’

‘O. De Eik. Geloof ik.’

Jess hoort getik aan de andere kant van de lijn. Dan een stilte.

‘Ik vrees dat ik u niet kan helpen.’

Jess slikt. ‘Ik snap het, in verband met privacybescherming. Sorry. Maar als u me alleen de juiste voornaam kunt geven, dan zoek ik het wel op.’

‘Dat is het niet,’ zegt de vrouw. ‘Nou ja, eigenlijk wel. Ik mag dat soort informatie niet geven. Maar zelfs als ik het had mogen zeggen, had ik dat niet gekund.’

‘Hoe bedoelt u?’ stamelt Jess.

‘Er zit niemand in de Eik die Hayden heet. Niemand in dat jaar, overigens.’

Jess mompelt een bedankje en hangt op.

Nu weet ze het zeker. Het was allemaal in scène gezet.

Hoe kon ze zo stom zijn? Hij had het op haar gemunt, net als bij zijn andere slachtoffers. En nu ligt Griffin in het ziekenhuis en is Nav gearresteerd.

Plotseling schiet haar een gedachte te binnen, en ze begint te rennen. Hij wist wie haar dochter was. Hij wist waar ze op school zat.

Ze sprint de gang door, met de laptop stevig in haar hand geklemd. De noodsituatie maakt haar wee vanbinnen. Ze moet Alice beschermen.

Ze duwt de deuren van het ziekenhuis open en die knallen tegen de muur. Ze weet dat er naar haar wordt gekeken, maar dat kan haar niets schelen. Ze moet naar haar dochter toe, en ze kijkt paniekerig in de rondte.

Maar ze ziet de taxistandplaats nergens. Het is uitgestorven. Ze rent bij het ziekenhuis vandaan, waarbij ze een glimp opvangt van een bord met een pijl die haar nog verder weg stuurt.

De weg is donker en stil. Er is geen mens te bekennen, niets te zien op een oude auto na, geparkeerd op de dubbele gele streep.

Ze blijft staan, verwilderd om zich heen kijkend in het donker, en dan wordt ze op de schouder getikt.

‘Neem me niet kwalijk?’ klinkt een mannenstem.

Vluchtig kijkt ze opzij. Hij heeft een honkbalpetje op en zijn arm zit in een mitella. De kraag van zijn jas is opgezet over de onderste helft van zijn gezicht.

‘Kunt u me helpen deze naar mijn auto te dragen?’

Hij wijst naar een stapel boeken bij zijn voeten, daarna naar zijn auto. Het is een bruine Volkswagen Kever, een oud model, en de eigenaardigheid van de situatie dringt vaag tot haar door.

Maar haar paniek is te groot.

‘Sorry, ik heb haast,’ zegt ze, en hij trekt nogmaals aan haar arm.

Ze draait zich om. Ze ziet zijn gezicht. Haar mond valt open.

Het is te laat.

Ze voelt dat iets haar hoofd raakt, en haar benen begeven het. Haar lichaam stort tegen het beton.

Alles wordt zwart.

Hoofdstuk 72

‘Hoe bedoel je, “we zijn haar kwijtgeraakt”? Hoe dan?’

Cara is zich ervan bewust dat ze staat te schreeuwen tegen de rechercheur naast haar, maar ze kan er niets aan doen.

‘Ik… We weten het niet. We zagen haar nog bij de munttelefoon in de zuidelijke gang. En toen… was ze ineens weg.’

Ze vloekt hartgrondig, brult dan in haar portofoon naar wie er ook maar luistert. De meldingen luiden allemaal hetzelfde. De verdachte is verdwenen.

Inmiddels heeft ze het op een rennen gezet, naar de receptie. Ze duwt mensen in de rij opzij en laat haar penning zien aan de man achter de balie.

‘Waar zit jullie beveiliging?’ schreeuwt ze. ‘De bewakingsbeelden?’

Hij wijst naar een deur aan de rechterkant en Cara stormt erheen, rukt de deur open en spreekt de man achter de rij schermen aan.

‘Zuidelijke gang,’ zegt ze tegen hem, waarop hij door de band scrolt. Maar hij is traag, tergend traag, en Cara staat zich te verbijten.

‘Daar! Daar!’ Ze wijst naar het scherm, en ze volgen de figuur van Jess die het ziekenhuis uit rent. De beveiliger schakelt over naar een andere camera, maar ze zijn haar kwijt.

‘Waar gaat ze in godsnaam naartoe?’ mompelt ze. ‘Taxistandplaats. Zoek de taxistandplaats,’ zegt ze, en dan zien ze Jess inderdaad weer in beeld komen, aan de rand van het scherm. Ze staat van de ene op de andere voet te hippen, starend naar de lege plek waar de auto’s horen te staan. Ze draait zich om, pratend tegen iemand buiten beeld.

‘Kun je zien wie dat is?’ vraagt ze, maar de beveiliger schudt zijn hoofd.

‘Geen camera’s aan die kant, helaas.’

Jess zegt nog iets tegen de persoon, en dan ziet Cara haar vallen. Nu zijn alleen haar voeten nog in beeld, en Cara ziet dat ze worden weggesleept.

‘Shit! Shit! Verdachte aangevallen,’ roept ze in haar portofoon. ‘Herhaal: verdachte is uitgeschakeld.’

Ze kijkt naar de beveiliger, die door andere schermen scrolt, maar ze zien niets meer. Ze is verdwenen.

Cara kan niet geloven dat dit gebeurt. Jessica Ambrose is zoek.

Naast haar hoort Cara de rechercheur meldingen doorgeven aan de centrale. Zelf belt ze Shenton.

‘Zoek bewakings- en ANPR-camera’s, iets,’ zegt ze. ‘We moeten haar vinden.’

Ze weet dat dit geen toeval is. De Echoman heeft haar te pakken gekregen.

Als verdoofd loopt ze weg, de trap op, gehoor gevend aan haar plotselinge behoefte om bij iemand te zijn van wie ze houdt, bij familie. De agent die de wacht houdt, knikt haar toe, en ze duwt de deur open.

Griffin kijkt op wanneer ze binnenkomt. Hij lijkt niet op haar broer, gehuld in het zo niet mannelijke ziekenhuishemd, omgeven door slangetjes en apparatuur, zijn gezicht grauw, zonder de eeuwige sigaret in zijn hand. Eerst glimlacht hij, dan fronst hij bezorgd bij het zien van de uitdrukking op haar gezicht.

‘Wat is er aan de hand?’ vraagt hij terwijl hij rechtop gaat zitten.

‘Het is Jess.’ Cara kan het amper opbrengen om het te zeggen. ‘We volgden haar hierheen. Maar ze is verdwenen.’

‘Hij heeft haar meegenomen,’ constateert Griffin.

‘Ik vind het heel erg.’

Hij begint de wirwar van slangetjes los te trekken, ineenkrimpend wanneer hij de naald uit zijn arm haalt.

‘Nate, niet doen,’ zegt ze. ‘Je kunt niet weg.’

‘Geen denken aan dat ik hier blijf zitten terwijl Jess in handen is van een seriemoordenaar. Dit kan ik niet…’ Hij valt stil, en Cara weet wat hij wilde zeggen. Dit kan ik niet nog een keer laten gebeuren. Ze weet dat hij bijna gek werd doordat hij de moord op Mia niet had kunnen voorkomen. Ze weet dat ze hem met geen tien paarden kan tegenhouden.

‘En je rug dan?’ vraagt ze, hem zijn kleren uit de kast aanreikend.

‘Ik sta stijf van de dope, dat komt wel goed.’

Ze wendt zich af terwijl hij zijn kleren aantrekt. Hij staat te grimassen, heeft duidelijk pijn, en ze helpt hem met zijn schoenen.

‘Wat weten we?’ vraagt hij.

‘Shenton zit erbovenop; het team speurt camerabeelden af. Ze kwam hierheen, verdween toen buiten bij de taxistandplaats.’

‘Hierheen?’ vraagt hij. ‘Wat deed ze hier?’

Ze steekt een arm uit, die hij even vastgrijpt om op te staan. Hij staat licht te wankelen. ‘Ze is niet bij jou geweest?’

‘Nee.’

Ze ziet dat hij de controle dreigt te verliezen. Zijn frons, de impuls om in actie te komen. Om niet te denken, maar te doen.

‘Nate.’

Door haar serieuze toon houdt Griffin halt, en ze pakt zijn arm om hem naar het bed te loodsen. Hij ploft erop neer. Ze gaat op de stoel tegenover hem zitten, met haar armen op haar knieën.

Ze pakt zijn handen; ze voelt dat hij beeft. Hij is bang. Haar stoere geen-gezeik-broer is bang, en dat vindt ze angstaanjagender dan wat dan ook.

‘Ik heb jou nodig om dit op een rijtje te krijgen,’ zegt ze, haar stem bewust afgemeten. Haar hoofd zit overvol; er is te veel om over na te denken, alles raast rond en caramboleert in haar schedel. ‘Help me, alsjeblieft?’

Hij knikt langzaam. Hij staart een ogenblik naar de vloer om zich te herpakken en kijkt haar dan aan. ‘Vertel wat we hebben,’ zegt hij uiteindelijk.

Ze schudt haar hoofd. ‘Heel weinig. Hij heeft vrijwel niets achtergelaten. Een schoenafdruk van All Stars. Een Tinder-bericht dat is verzonden vanuit het politiebureau. Een plukje zeldzaam gras dat in veenmoeras voorkomt van de Sutcliffe-moorden, en een bericht in geheimschrift dat we niet kunnen ontcijferen.’

‘Iets gehoord van jeugdzorg?’

‘Het is een doodlopend spoor. Te lang geleden, niet genoeg om op af te gaan. Ze kunnen het dossier van dat jongetje niet vinden.’

‘En we weten dat hij verzot is op seriemoordenaars,’ vult Griffin aan. ‘Maar welke? Welke nu?’

‘Bel Shenton,’ zeggen ze in koor.

Cara belt zijn mobiel, en Shenton neemt meteen op. Ze zet hem op luidspreker.

‘Toby, met Elliott. Welke bekende seriemoordenaars zijn er nog over? Wie heeft hij nog niet gehad?’

‘Eh…’ Shenton denkt even na. ‘Nou, je hebt Bundy, Son of Sam, Boston Strangler, Gein.’ Er valt een stilte nadat Shenton zijn naam heeft genoemd. ‘U weet wat hij deed, hè. Hij…’

‘…maakte een kostuum van vrouwenhuid, ja, dank je, Shenton.’ Ze zoekt Griffins ogen, kijkt dan weg. ‘Breng ze terug naar moorden die vlak bij veengebied of op het platteland plaatsvonden.’

‘De veenmoorden… Brady en Hindley?’

‘Nee, dat waren kinderen. Het gaat om een vrouwelijk slachtoffer.’

‘Eh… Robert Pickton? Hij woonde op een boerderij. Voerde lijken aan de varkens. Ridgway? Nee, dat was een rivier.’ Shenton is hardop aan het denken. Cara ziet de irritatie op Griffins gezicht. ‘Hansen?’

‘Hoe zit het met Hansen?’

‘Hij joeg op vrouwen in de wildernis met een geweer en een mes.’

‘Waar?’

‘Alaska.’

‘Fuck!’ vloekt Griffin naast haar, waarop Cara de telefoon bij hem weghoudt.

‘Shenton,’ zegt ze. ‘Zijn de resultaten binnen van de ESDA-test van het briefje?’

‘Ogenblikje… Ja. Vanochtend. Ze hebben wat krabbels gevonden. Kan weer een code zijn.’

‘Wat staat er?’

‘Alleen een paar cijfers. Negen tot vier. Tien tot twaalf. Ik kan maar één woord onderscheiden. Zat.’

Cara fronst. ‘Stuur het door. Nog iets van de bewakingscamera’s?’

‘Nee, sorry. Maar het lab heeft de notitieboekjes onderzocht.’

Cara en Griffin schuiven beiden naar voren. ‘En?’

‘Vingerafdrukken en wat DNA. Maar geen match.’

‘Vergelijk het eerst met alle politieprofielen,’ blaft ze.

‘Hebben we gedaan. Nop. We zijn nu bezig met de nationale database.’

Ze kan het niet geloven. De teleurstelling snijdt haar door de ziel. Ze was er zeker van dat het een insider was. ‘Bel me zodra er iets opduikt,’ zegt ze, en ze staat op het punt op te hangen wanneer Toby haar onderbreekt.

‘Maar baas, ik bedacht iets.’

Voor Griffins kamer beginnen twee verpleegkundigen op luide toon te praten. Geïrriteerd schroeft Cara het volume van de luidspreker op.

‘Vertel.’

‘Hij weet dat jullie hem op de hielen zitten,’ zegt Shenton. ‘Hij weet dat jullie op zoek zijn. Dus zal hij haar ergens mee naartoe hebben genomen waar hij zich veilig voelt.’

‘Wat bedoel je?’

‘Hij zal naar een vertrouwde plek gaan. Zijn huis. Een werkplek. Ergens waar hij de omgeving kan controleren.’

Cara voelt de angst weer bovenkomen. ‘Maar hoe weten we wáár, als we geen idee hebben wie hij is?’ schreeuwt ze met schelle stem.

Ze kijkt naar Griffin. Ze ziet haar machteloosheid, haar angst, weerspiegeld in zijn ogen.

De Echoman heeft Jess meegenomen, naar god mag weten waar, om god mag weten wat te doen. Het is allemaal haar schuld. En ze heeft geen idee wat ze moet doen.

Hoofdstuk 73

Hij is bijna zover. Hij kan het voelen.

Hij kijkt opzij naar haar, ineengezakt op de passagiersstoel, terwijl ze verder hobbelen in die rammelbak van een VW van hem. Er loopt een straaltje bloed over haar voorhoofd op de plek waar hij haar heeft geraakt, maar afgezien daarvan is ze ongedeerd. Dat blijft niet lang zo.

Hij is blij dat het einde in zicht is. Hij is moe, is al deze shit zo zat.

Hij heeft het gevoel dat hij twee mensen is. De ene bij Cara. De gerespecteerde professional. En de andere: degene die heeft gemoord. In hem huizen twee zielen die een machtsstrijd voeren. Bundy wist het. Gein, Dahmer, Brady. Allemaal hadden ze geworsteld met de zwarte kant, terwijl ze hun gewone leventje leidden. Een bus pakten, hun werk deden, hun gezinnen liefhadden.

Zelfs liefde? Ja, zelfs dat. Het was iets waarvan hij nooit had durven dromen, maar moest je hem nu eens zien.

Hij laadt zich op voor wat hem te doen staat. Innerlijk hult hij zich in de vermomming; hij wordt iemand anders. Hij is alleen echt zichzelf wanneer hij bij haar is, en die gedachte snijdt hem door de ziel, wetende dat dat er nooit meer van zal komen.

Maar hij mag nu niet aan haar denken.

Dit is niet hoe hij zich zijn leven had voorgesteld. Maar het is niet meer dan hij verdient, niet meer dan hij verwachtte, opgroeiend in dat oord. Hij was alleen in het begin, hij zal alleen zijn aan het einde.

En al gauw. Gauw zal het voorbij zijn.

Hoofdstuk 74

Ze lopen het ziekenhuis uit en Griffin volgt Cara naar de auto. Ze moeten ergens naartoe, maakt niet uit waar. Al is het terug naar het bureau, om maar het gevoel te hebben dat ze iets dóén.

Hij voelt zich niet top. Hij is licht in het hoofd, staat wankel op zijn benen. En hij heeft pijn. Maar dit is belangrijker. Hij moet dóór.

Hij moet Jess vinden. Zijn lijf is gespannen als een snaar, staat op het punt te knappen. Ze hebben geen idee waar deze psychopaat haar mee naartoe heeft genomen. Of wat hij gaat doen.

Cara bliept de auto van het slot en opent de deur aan de passagierskant voor hem. Dit kleine gebaar irriteert hem, daardoor voelt hij zich een kneus, maar hij ploft op de stoel, waarbij hij ergens op gaat zitten.

Hij graait onder zijn kont en haalt een telefoon tevoorschijn. Het scherm licht op met een spoedmelding. Andrew! Je hebt een nieuwe match! staat er schreeuwerig. Hij herkent het logo. Het rode vlammetje met een t. Wat moet Roo op Tinder? En waarom ligt zijn telefoon hier? Hij voelt een steek van verontwaardiging namens zijn zus en stopt de telefoon in het handschoenenvakje om hem te verbergen.

Het is koud buiten na het warm gestookte ziekenhuis, en Griffin slaat zijn armen om zijn bovenlijf. Hij draagt alleen een shirt en jeans, de kleren waarin hij naar het ziekenhuis werd gebracht. Hij voelt zich viezig. Snakt naar een sigaret.

Hij ziet een jack achter in Cara’s auto liggen, dat hij pakt en probeert aan te trekken.

De stortvloed van emoties raast als een lawine over hem heen. Hij voelt zijn handen beven, de adrenaline door zijn lijf gieren.

Hij kijkt naar het jack. Het past hem niet, het is te klein, opzichtig rood en blauw. Hij herinnert zich dat Mia het uitzocht, dat ze het een keer met de kerst aan Roo gaven. En de geur… Hij houdt het tegen zijn neus en de schok van herkenning brandt dwars door hem heen, maakt hem duizelig.

Hij is terug op zijn oude slaapkamervloer. Polsen rauw van het koord, spieren gespannen door zijn pogingen om weg te komen. Hij is geblinddoekt, gekneveld, maar hij hoort haar gillen. Dreunen en afranselingen. Geschreeuw van Mia: wanhopige, haast dierlijke kreten. Hij woelt en draait, rukt weer aan zijn polsen, machteloos tekeergaand tegen zijn boeien.

Mia schreeuwt het nogmaals uit, dan wordt het stil, en de stilte is erger, veel erger. Dan voelt hij iemand naast zich. Een lichaam, ranzig en verhit. Zweet, koffie, ongewassen huid.

Griffin ruikt die man nu, en het komt van het jack.

Cara opent haar deur, en hij duikt opzij om de sleutels uit haar hand te grissen, waarna hij haar achteruitduwt. Hij doet de deuren op slot en ziet haar geschokte gezicht door het raampje terwijl hij naar de bestuurdersstoel klautert en de motor start.

Griffin weet nu wie het is. Hij weet wie het is en waar ze naartoe zijn.

Maar Cara mag het niet weten. Daar zou ze aan onderdoor gaan.

Hij zet de auto in de eerste versnelling en scheurt met gierende banden weg van het ziekenhuis.

Hoofdstuk 75

Cara smakt tegen het wegdek. Gefrustreerd schreeuwt ze Griffins naam naar de wegrijdende auto, keer op keer.

Hij heeft iets ingezien. Iets wat hij niet met haar wilde delen. Ze vervloekt hem, ze kan niet geloven dat hij dit echt heeft gedaan.

Ze belt naar het bureau, draagt de meldkamer op een blauwe Audi A3 op te sporen, herhaalt haar kenteken. Ze weet dat hij geflitst zal worden, dat interesseert hem geen bal. Ze vraagt zich alleen af of het te laat zal zijn.

Ze staat op het punt weer naar de afdeling te bellen, maar ziet dan dat ze een e-mail van Shenton heeft gekregen. Het is een afbeelding van de ESDA-afdrukken en er is iets mee wat een belletje doet rinkelen.

Zittend op de grond tikt ze op het beeld en vergroot de krabbels. Shenton had gelijk: het zijn cijfers, vaag maar onmiskenbaar. Ze doen haar aan iets denken, en dan beseft ze het.

9 - 4. 10 - 12. Zat.

Het is haar handschrift. Het zijn de openingstijden van het plaatselijke zwembad, haastig neergekrabbeld tijdens hun laatste vakantie. Tijdens hun laatste bezoek aan het buitenhuisje.

Het briefje voor de Zodiac-moorden, voor Libby’s moord, was geschreven op een blocnote uit hun buitenhuisje. In de rimboe, op veengrond.

Waar de moordenaar Jess mee naartoe moet hebben genomen. Waar Griffin naar op weg is.

Maar hoe… Maar wie…?

Het wil er bij haar niet in, al weet ze dat het waar moet zijn.

Ze pleegt een spoedtelefoontje waarin ze om een politieauto vraagt. Ze moet erheen. Voor er iemand omkomt van wie ze houdt.

Hoofdstuk 76

De kou is onverwacht en schokkend. Jess hapt naar lucht, water loopt over haar gezicht.

‘Wakker worden.’

Er staat een man voor haar. Hij heeft een emmer in zijn hand, die hij naast zich op de grond zet. Ze herkent hem onmiddellijk.

Ze probeert te bewegen, maar ze is vastgebonden aan een stoel, haar handen en voeten zijn vastgesnoerd met plastic kabelbinders. Haar armen zijn gestrekt en ze probeert ze los te rukken, maar de zware houten stoel geeft niet mee. Met moeite weet ze hem aan het wiebelen te krijgen.

‘Voorzichtig, ik wil niet dat je achteroverkiepert,’ zegt hij. Hij steekt een hand uit en strijkt een lok nat haar uit haar gezicht. ‘Hoe is het met je, Jessica?’

‘Laat me gaan,’ snauwt ze. Ze is drijfnat, en het is koud in de kamer. Haar blik schiet alle kanten op. Het is een houten hut, mooie foto’s aan de muren, dekens over een plofbank. ‘Waar ben ik?’ schreeuwt ze. ‘Waar heb je me naartoe gebracht?’

‘Ergens waar we niet worden gestoord.’ Hij trekt een stoel bij en gaat tegenover haar zitten. Ze ziet dat hij een pennenmesje in zijn hand heeft.

Ze probeert haar armen nog eens los te rukken, waarbij de binders in haar huid snijden. Ze moet kalmeren, beseft ze. Nadenken. Maar dan vangt ze een glimp op van een lichaam, van iemand die op de vloer ligt, met de rug naar haar toe. Een man.

‘Wie is dat?’ stamelt ze.

Hij kijkt achterom, zijn halfgesloten ogen slaan nauwelijks acht op de uitgestrekte figuur.

‘Niemand om wie jij je druk hoeft te maken. Hij probeerde ze te beschermen, weet je. Die kinderen. Wat een fucking held.’ Het laatste zinnetje spreekt hij verbitterd uit, en er klinkt rancune door in zijn stem.

Jess’ adem stokt in haar keel. Hij ziet de ontzetting op haar gezicht. ‘Rustig maar,’ zegt hij. ‘Ze zijn oké. Gedrogeerd en diep in slaap in de slaapkamer. Ik hou van Tilly en Joshua. Zij waren nooit onderdeel van mijn plan. Maar ik moest terug voor jou. Zodat we konden praten.’

‘Waar wil je over praten?’ vraagt ze. Ze probeert hem af te leiden. Ze hoopt dat iemand haar zal vinden. Maar hoe, zegt het stemmetje in haar achterhoofd, hoe? Hoe moet iemand in vredesnaam weten dat je hier bent?

‘Je herkent me niet, hè?’ zegt hij.

‘Natuurlijk wel. Van vorige week. Van –’

Hij onderbreekt haar. ‘Nee. Niet van onze ontmoeting in de toiletten. Van vroeger.’

‘Vroeger?’ Jess is in verwarring. Ze neemt zijn gezicht op. ‘Ik zou niet…’

Maar dan gaat haar een licht op. Ze kent hem wel degelijk. Ze ziet vriendelijke ogen van jaren geleden. Zijn lachje – waarmee hij haar zenuwachtig het laatste stukje geroosterd brood aangeeft. Haar een pop geeft om mee te spelen. Sporen van het jongetje dat hij ooit was.

‘Het kindertehuis,’ fluistert ze. ‘Daar was jij ook.’

Hij glimlacht treurig. ‘Je kent me nog wel! Ik moet bekennen, toen je me vorige week niet herkende, was ik gepikeerd. Want ik kende jou nog wel, Jess.’ Hij kijkt naar het mes, waarna hij een van de lemmeten uitklapt. Licht schijnt op het zilver, dansend over de scherpe snijkant.

‘M-Maar dat was meer dan twintig jaar geleden,’ stottert ze.

‘Jij was vijf. Ik was twaalf,’ zegt hij. ‘Jij was zo bang en onzeker. Ik hoorde ze over jou praten. Ze zeiden dat ze jou bij je ouders weg moesten halen. Dat je moeder huilde toen ze met jou wegreden.’

‘Dat kan ik me niet herinneren.’

Ze staart naar hem. Voor het eerst beseft ze dat zijn manier van doen vreemd is; hij is rustig, gereserveerd, zijn schouders opgetrokken. Dit is niet de houding die ze verwachtte. De man die Griffin had beschreven aan de hand van hun daderprofiel was een maniakale, sadistische moordenaar, erop uit om te doden. Deze man lijkt verslagen. Even radeloos als zij zich voelt, ook al is zij degene die is vastgebonden aan een stoel.

‘Je zat er maar een maand,’ vervolgt hij zachtjes. ‘Maar ik wist dat je bijzonder was. Je liet het me zien.’

‘Wat deed ik dan?’ fluistert ze.

‘Je hield je hand boven een vlam. Ik zag je huid blakeren en rimpelen. Ik zag de blaren erop komen. Maar je knipperde niet eens met je ogen. Je keek ernaar en je lachte.’ Hij houdt zijn hand naar haar op. Op zijn handpalm zit een litteken, de huid strak en rood. ‘Je zei dat ik het moest proberen. Ik hield het zo lang mogelijk vol. Het was een marteling. Maar uiteindelijk kon ik niet meer tegen de pijn. En jij lachte me uit.’

Jess schudt haar hoofd. ‘Dat spijt me. Destijds begreep ik het nog niet. Ik wist niet dat ik beschadigd was.’

Hij zet grote ogen op. ‘Beschadigd? Jij bent niet beschadigd.’ Hij fronst, zijn voorhoofd gerimpeld, kaken op elkaar geklemd. ‘Jij hebt iets wat niemand heeft,’ zegt hij, en zijn stem wordt nu luider. ‘Iets beters. Dat wist ik toen al. Zeker toen je ouders je kwamen ophalen.’ Ineens begint hij te lachen, licht hysterisch. ‘Ze kwamen jou ophalen, Jess! Niemand werd door zijn ouders opgehaald uit dat oord! Niemand!’

‘Nee. Nee. Het is gewoon een medische aandoening. Het is niets bijzonders.’

Ze ziet zijn gezicht betrekken. Met een snelle beweging grijpt hij haar hand, die hij omdraait met haar vingers plat uitgespreid, waarna hij uithaalt met het pennenmes. Hij ramt het lemmet in het midden van haar handpalm.

Jess voelt het door het vlees gaan, op bot stuiten, pezen doorsnijden. Het priemt in het hout van de armleuning van de stoel, en ze ziet warm bloed stromen. In paniek schreeuwt ze het uit.

‘Jij bent bijzonder, Jess,’ zegt hij. ‘Ontken het maar niet.’

‘Je bent gestoord,’ roept ze uit. Ze probeert haar hand los te trekken, maar het pennenmes zit vast. Bloed druipt van de stoel in een plasje op de vloer. Inmiddels zit ze te beven. Van de kou, de angst, de schok.

De man glimlacht, maar het doet geforceerd aan, als niet meer dan een grimas. ‘Misschien,’ zegt hij. ‘Misschien wel. Want het enige wat ik altijd wilde, was gezien worden. Ik wilde voor vol worden aangezien.’ Al pratend lijkt hij sterker te worden. De vermoeidheid van zojuist is weggetrokken; hij zit rechterop, zijn lichaam is strakgespannen. ‘Ik deed er niet toe. Iedereen vergat me. Mijn moeder. Pleegouders. Jij.’

Hij staat voor haar, vanonder gefronste wenkbrauwen naar haar kijkend. Ze durft geen vin te verroeren. Het lijkt alsof hij met iets worstelt, een innerlijke strijd tussen woede en acceptatie. Haar ogen scannen de kamer nog een keer. Door het raam ziet ze bomen. Het regent, het is donker.

Dan draait hij zich om, loopt naar de tafel achter hem om een groot mes te pakken. Het is gigantisch, het lemmet is gekarteld aan de ene kant, recht en scherp aan de andere, en ze kan haar ogen er niet van afhouden.

‘Je zult in elk geval niet lijden,’ zegt hij, bijna in zichzelf. Hij hurkt voor haar, met het mes in zijn hand, de punt op haar lichaam gericht. ‘De ondraaglijke pijn van de anderen voel jij toch niet. Ik hoor hun gegil nog steeds, weet je.’ Hij kijkt op, en ze ziet een sprankje menselijkheid in zijn ogen opflitsen. ‘Hun smeekbedes, hun jammerkreten. Maar ik kon er niets aan doen.’

Jess staart hem aan. Ze gaat er niet naar vragen, dat vertikt ze. Maar haar brein laat zich niet tegenhouden en begint beelden te produceren van wat hij van plan is, wat hij haar zou kunnen aandoen. Ze voelt haar hart bonken, de paniek toeslaan.

‘En die andere meid, wat die onderging voor ze stierf…’ Hij knijpt zijn ogen stijf dicht, traag met zijn hoofd schuddend.

‘Welke andere meid?’ brengt Jess ontzet uit, maar hij antwoordt niet. ‘Wat wil je van me?’ jammert ze. Snot en tranen lopen over haar gezicht. ‘Ik doe alles wat je wilt. Alsjeblieft, laat me gaan.’

‘Dat gaat niet. Sorry, Jess, dat gaat gewoon niet. Jij hebt hierin een rol te vervullen. Anders komt er nooit een einde aan. Is het nooit een keer voorbij.’

En dan komt zijn hoofd met een ruk omhoog, alsof hij zich ineens herinnert wat hij hier komt doen. Hij staat op, gaat terug naar de tafel om iets te pakken. Het is een vuurwapen, klein en zwart, en hij legt het mes even neer zodat hij de haan over kan halen. Die wordt met een metalige klik gespannen.

‘Het is tijd,’ zegt hij.

Ze merkt dat zijn stem is veranderd. Nu klinkt hij resoluut, beslist. Het effect is ijzingwekkend.

‘Laat me alsjeblieft gaan,’ fluistert ze.

Hij geeft geen sjoege. Met het wapen op haar hoofd gericht trekt hij het pennenmes uit de armleuning, uit haar hand, en vervolgens gebruikt hij het om de kabelbinders om haar enkels door te snijden. Ze kijkt naar het jachtmes, dat nog op tafel ligt. Ze kijkt naar de deur aan de andere kant van de kamer.

Hij volgt haar blik terwijl hij het pennenmes dichtklapt en in zijn zak stopt. ‘Waag het,’ zegt hij. ‘En ik schiet je door je knieschijven. Of je nu pijn voelt of niet, jij gaat nergens heen.’

Ze verroert zich niet.

‘Begrepen?’ vraagt hij.

Ze beseft dat ze gehoorzaam moet overkomen. Als ze naar buiten gaan, zet ze het daar op een rennen. Het is haar beste kans. Het is haar enige kans. Hij wacht op haar reactie, en ze staart hem ijskoud aan. Ze knikt.

Hij graait achter zich naar het jachtmes, waarmee hij de binders om haar polsen doorsnijdt. Hij trekt haar overeind en gaat dan achter haar staan, met het wapen in haar rug en het mes tegen haar hals. Ze voelt het harde staal in haar huid drukken.

‘Lopen,’ zegt hij, en hij geeft haar een zet met het wapen, waarop ze op wankele benen naar de deur strompelt. ‘Maak hem open.’

Ze ondersteunt haar gewonde hand. Die bloedt nu hevig uit de gapende wond. Ze hannest met de grendels, die ze uiteindelijk opzij weet te schuiven.

Zodra ze naar buiten stappen, slaat de wind haar vol in het gezicht. Het stortregent. Ze schuifelen bij het huis vandaan, en ze tuurt in het donker. Ze hoort geen enkel teken van de bewoonde wereld; ze ziet geen enkel licht. Ze heeft geen idee welke kant ze op moet.

Nog steeds voelt ze het mes tegen haar hals, het wapen in haar rug. Maar de druk is minder. Het is een risico, maar wat moet ze anders? Er is hier niemand, er komt ook niemand. Met een onverwachte draai rukt ze zich los, waarbij ze met de ene hand zijn rechterarm wegduwt en met haar andere arm haar elleboog naar achteren beukt. Ze raakt hem, maar ze kijkt niet achterom.

Ze hoort een woedende brul achter haar, die het bloed in haar aderen doet stollen.

En ze zet het op een rennen.

Hoofdstuk 77

Het is pikdonker, ze kan amper een halve meter voor zich zien, maar ze rent. Haar longen branden, maar ze rent, zo hard ze kan. Ze struikelt over een boomwortel, krabbelt op en baant zich een weg door takken en struiken.

Jess weet niet hoe ver hij achter haar zit. Ze voelt bramenstruiken aan haar kleren trekken, iets in haar gezicht krassen. Ze stuit op een oneffen stuk grond, waarbij ze door haar enkel gaat, maar ze hijst zichzelf weer overeind, blijft rennen, alsmaar rennen.

Waar zijn ze? Er zijn geen wegen, geen tekenen van leven. Ze klauwt door bosjes, buiten adem, buiten zichzelf. Ze hoort de knal van een schot en checkt zichzelf snel. Hij moet hebben gemist, denkt ze. Hoeveel kogels heeft hij? Ze denkt aan het mes, ze denkt aan zijn dreigement, en ze rent.

Maar dan hoort ze nog een knal, en slaat iets haar opzij. Ze voelt de energie uit haar lichaam sijpelen, maar ze sleept zich voort. Hij mag haar niet te pakken krijgen. Van zijn leven niet.

Ze kijkt of hij achter haar is, maar dan is er plotseling niets meer. Haar voet zweeft in het luchtledige en ze voelt dat ze valt, tuimelend over stenen en door modder. Haar handen graaien in het rond in een poging haar val te breken.

Ze hoort het krakken wanneer haar linkerbeen tegen de voet van de heuvel slaat. Ze voelt het bot breken. Ze komt tot stilstand. Ze proeft bloed in haar mond, modder knarst tussen haar tanden. Ze probeert te bewegen, maar haar been doet niets meer, en ze kijkt ernaar in het schemerdonker. Wit bot, een deel van haar scheenbeen, steekt uit bloederig vlees, haar broek is gescheurd, haar been staat in een rare hoek.

Ze grijpt een boom naast haar beet om zichzelf overeind te trekken, waarbij ze al haar gewicht op haar goede been laat rusten. Ze probeert te hinken, maar ze voelt bot tegen bot knarsen, loshangende huid rond de wond flapperen. Met een kreet slaat ze weer tegen de grond.

Ze vervloekt haar gehavende lijf. Weliswaar kan ze de pijn niet voelen, maar daarmee komt ze maar zo ver. Met een gebroken been, het bot verbrijzeld, kan ze met geen mogelijkheid aan hem ontsnappen.

Ze blijft doodstil liggen. Ze probeert haar gierende ademhaling te kalmeren. Hij weet niet waar ze is, houdt ze zichzelf voor. Misschien kan hij haar niet vinden. Misschien is de politie al op zoek. Misschien. Misschien.

Ze wacht tien, vijftien minuten. Haar ogen schieten heen en weer, verwoed speurend. Ze spitst haar oren. Ze hoort alleen de wind en de regen. Misschien is hij weg. Misschien.

Ze moet in beweging komen. Ze kan hier niet de hele nacht blijven. In het donker kan ze zien dat ze zich aan de rand van een open plek bevindt. Ze verbeeldt zich een pad, een onverharde weg, iets wat naar hulp kan leiden. Ze sleept zich op haar ellebogen en haar goede knie naar voren, haar vingers klauwend in de modder om verder te schuiven.

Dat is het moment waarop ze het ziet.

Aanvankelijk is het onherkenbaar. Haar brein kan de vormen niet thuisbrengen. Het hangt boven haar, bleek en wit, in het nevelige maanlicht. Het draait traag rond, druipend, flapperend. Het geknerp van het touw. De zwarte holtes, het donkerrood, de vegen en vlekken.

En dan realiseert ze zich wat het is.

En begint ze te gillen.

Hoofdstuk 78

Ze kan niet wegkijken. Alles in haar wil haar ogen sluiten, wil verdwijnen, wil haar blik afwenden van het weerzinwekkende tafereel, maar ze is gebiologeerd. In de ban van het lichaam.

Het is een vrouw. Dat beseft Jess nu. Ze hangt boven haar, een dik touw om haar nek, haar hoofd naar de grond gebogen, Jess recht aanstarend met die onnatuurlijk grote, open ogen. Haar tong ligt zwart en opgezwollen in haar mond, haar lange blonde haar hangt los en futloos om haar schouders, bijna artistiek over haar blote borsten gedrapeerd. Een vlekkenpatroon van bloeduitstortingen bedekt haar bleke lichaam, gemarmerd paars.

Haar benen zitten onder de rode en bruine strepen. Haar tenen wijzen naar beneden; modder, regen, bloed, een ondefinieerbare substantie druipen op de grond.

De vrouw beweegt lichtjes. Draait traag rond aan het touw. En wanneer het lichaam half is gedraaid, weet Jess hoe ze gaat sterven.

De huid op de rug van de vrouw is verwijderd. Afgestroopt, de randen los fladderend, het overgrote deel verdwenen. Uit de wond ziet Jess vlees hangen: longen, ingewanden, organen, naar ze aanneemt, nog aan het lichaam verbonden. Maar het allerergst zijn de ribben. Open, naar buiten gebogen, als spierwitte vleugels.

Jess’ hele lijf is zo slap als een vaatdoek, verlamd door de aanblik. Ze kan zich niet voorstellen dat iemand een ander zoiets kan aandoen. Zo iemand is niet menselijk. Die kan niet… Die kan niet…

‘Ze is een engel.’

Ze schrikt op bij het horen van zijn stem naast haar, krabbelt dan achteruit in de modder. Hij wandelt langzaam de open plek op. Hij is doorweekt; zijn T-shirt plakt aan zijn borst, zijn kleren zitten onder de modderspetters.

‘Ik zei dat je niet moest wegrennen. Ik zei het nog zo,’ zegt hij. Zijn stem is monotoon, vlak en gevoelloos. Hij richt het wapen op haar benen, maar houdt zich in wanneer hij het bot en het opwellende bloed uit het gat in haar jeans ziet.

‘Alsjeblieft, alsjeblieft…’ snikt Jess. ‘Alsjeblieft… Wat heb je gedaan?’

Hij kijkt even op naar de vrouw, richt zijn blik dan weer op Jess. Zijn ogen zijn zwarte gaten, koud.

‘Ze hield het niet lang vol,’ zegt hij zachtjes. ‘Raakte buiten westen, van de pijn. Kon het niet aan toen hij in haar rug sneed. Toen hij haar ribben brak, haar longen eruit trok, ademend en wel.’

Jess’ handen klemmen zich om haar mond. Ze kan het niet bevatten. Wat deze vrouw moet hebben doorstaan, de pijn die ze moet hebben geleden. Ze is misselijk, en brandend maagzuur komt omhoog in haar keel.

‘Sneed haar oogleden eraf,’ zegt hij, naar achteren wijzend. ‘Ze moest toekijken, zien wat hij met haar deed.’

‘Wie?’ schreeuwt Jess tegen hem. Ze kijkt de open plek rond. ‘Wij zijn de enigen hier, zieke klootzak die je bent!’

Hij lacht schril, waarna hij meermaals met de muis van zijn hand hard tegen zijn schedel slaat, zijn hoofd gebogen, zijn ogen dichtgeknepen. Vol afschuw kijkt ze toe. ‘Hij is overal,’ schreeuwt hij. ‘Een deel van mij. Altijd op de loer. Altijd aanwezig. En nu gaat hij hetzelfde met jou doen.’ Hij kijkt haar weer aan en wijst met het jachtmes naar haar.

Plotseling krijgt ze geen lucht meer. Haar ogen schieten van het scherpe lemmet naar de vrouw boven haar.

‘Een fucking engelenkoor.’

Maar dan stopt hij ineens. Hij houdt zijn hoofd schuin en luistert. Dan heft hij het wapen op, glanzend, nat en zwart in de stromende regen, de loop gericht op haar gezicht.

‘Griffin,’ brult hij. De bravoure is terug in zijn stem. ‘Nate Griffin.’

Jess is in de war, maar draait zich om wanneer ze geritsel hoort tussen de bomen rechts van haar.

De man brult nogmaals: ‘Kom tevoorschijn, nu, of ik schiet je vriendinnetje door het hoofd.’

Dan ziet ze hem. Hij stapt uit het struikgewas. Langzaam steekt hij zijn handen omhoog.

‘Laat haar met rust,’ zegt Griffin.

Hoofdstuk 79

Griffin was vaker in het buitenhuisje geweest. In gelukkiger tijden, met Mia. Het was hun toevluchtsoord, een beetje rust en ruimte. Waar niemand je kan horen gillen, had ze gegrapt.

Griffin weet wie het is. De Echoman. Hij was op Libby’s herdenkingsbijeenkomst geweest. Hij was vlak daarvoor op het politiebureau geweest, hij kon dat Tinder-bericht hebben verzonden, die ene fout hebben gemaakt. En hij kon goed met messen overweg. Hij was goddomme chef-kok.

Maar de hele rit naar het huisje had hij moeite het te bevatten. De vader van zijn neefje en nichtje. Cara’s echtgenoot. Hoe kon ze het niet door hebben gehad? Hoe kon deze man al die mensen hebben vermoord? Mia hebben vermoord, hém hebben geprobeerd te vermoorden?

Maar het bewijs was er. Het moest wel waar zijn.

Hij had plankgas door de stromende regen gereden, in het besef dat met elke seconde die wegtikte, Jess in handen van een moordenaar was. Op een flink eind van het huisje had hij geparkeerd, zodat niemand hem kon horen aankomen.

Behoedzaam keek hij door het raam, maar het huisje was verlaten. In het midden van de kamer stond een stoel met, naar Griffin aannam, bloed op een van de armleuningen. De deur stond open, klapperde in de wind.

Hij draaide zich om en tuurde naar het donkere bos. Hij wist dat ze daar waren. Maar waar? En toen hoorde hij haar gillen.

Griffin rende door de bomen op het geluid af. Regen stroomde over zijn gezicht, doordrenkte zijn kleren, maar hij merkte het amper. Stoppen, luisteren, dan weer verder rennen, dwars door het bos, voortgedreven door adrenaline.

Maar toen zag hij de open plek in de diepte, en stopte op het nippertje. Langzaam klauterde hij eromheen, voorzichtig afdalend langs de modderige wanden.

Tot hij het zag. De – Wat wás dat? Een vrouw, bebloed en toegetakeld, bungelend in het donker. Geschokt deinsde hij terug, bloed suizend in zijn oren. Is het – O god. Zijn eerste gedachte was dat het Jess was, waardoor zijn benen het bijna begaven en alle lucht in een diepe kreun uit zijn longen werd geperst. Maar toen zag hij het blonde haar, en volgden zijn ogen de stemmen daar beneden.

Daar was Jess, liggend op haar rug, haar been gebogen in een rare hoek. Maar zijn opluchting was van korte duur: voor haar stond een man, met een mes in de ene hand en een vuurwapen in de andere. En het was niet wie hij verwachtte te zullen zien.

Hij kon zijn ogen niet geloven. Maar de vingerafdrukken dan, het DNA op het notitieboekje? Hij kon het niet zijn.

En toen had hij zijn naam gehoord.

‘Griffin,’ hoort hij. ‘Nate Griffin. Kom tevoorschijn, nu, of ik schiet je vriendinnetje door het hoofd.’

Griffin sluit zijn ogen. Hij weet wat deze kerel heeft gedaan. Hij weet dat hij een ijskoude, sadistische moordenaar is. Hij heeft geen keus. Hij kan hem Jess niet laten doodschieten.

Hij stapt tussen de bomen vandaan en steekt zijn handen omhoog. Hij kijkt naar de man. De man met wie hij heeft samengewerkt. Een man die hij niet mag, maar die hij vertrouwde. Omdat hij een politieagent is. Een rechercheur.

‘Laat haar met rust,’ zegt Griffin. ‘Laat haar met rust, Deakin.’

Hoofdstuk 80

‘Leuk dat je ons komt vergezellen, Nate,’ zegt Noah. Het wapen zwaait opzij, wordt nu gericht op Griffins eigen hoofd.

Griffin ziet Jess naar hem kijken, dan weer naar Deakin.

‘Je kent hem,’ fluistert ze. Zelfs in het schemerlicht kan Griffin zien dat ze er niet best aan toe is. Ze ziet bleek, ze rilt.

Griffin grimlacht. ‘Hij is een smeris, Jess. Ben je oké?’

‘Nee, ze is niet oké,’ schreeuwt Deakin. ‘Ze heeft een gebroken been, en ik heb haar neergeschoten!’

Verbaasd kijkt Jess naar beneden. Griffin ziet dat ze haar hand op haar zij legt, haar shirt omhoogtrekt, naar het bloed staart. Glanzend rood in het maanlicht.

‘Vind je ons engeltje niet mooi?’

Griffin kijkt op naar de vrouw, staart dan vanonder gefronste wenkbrauwen naar Deakin. ‘Wat heb je gedaan, Noah?’

‘Het eindspel, Griffin! Er moest hoe dan ook een eindspel komen.’ Deakin lacht. Hoog en kil. ‘Dit ging nooit om maar één of twee moorden, het is een compleet fucking meesterwerk. Een hommage, zo je wilt, aan de grootste geweldenaars. En dit! Kijk dan! Het is een fucking kunstwerk! Het moest beter, spectaculairder dan alles wat hiervoor was gedaan.’

‘Je bent ziek, Noah. Geef je nou maar over. De politie is onderweg.’

‘Ach welnee. Ik ken jou. Jij bent in je eentje gekomen. Fucking lone wolf. Waarom deed je dat, Griffin? Had je weer je eigen plan getrokken?’

Tandenknarsend schudt Griffin zijn hoofd.

‘Was je van plan me te doden, was dat het? Om wraak te nemen vanwege Mia?’ Deakin zwaait als een bezetene met het wapen, richt het dan weer op hem. ‘Hoe gaat dat nu uitpakken, Nate?’

Griffins ogen schieten vuur in het donker, hij voelt zijn woede oplaaien.

‘Hoe snel denk je dat je bent? Denk je dat je me het wapen afhandig kunt maken voordat ik je overhoopschiet? Je daar bloedend laat liggen, om toe te kijken hoe ik dat doe…’ Hij wijst naar de vrouw, dan naar Jess. ‘…met haar.’

Wanhopig kijkt Griffin naar Jess, die begint te huilen, dikke tranen die in de modder vallen.

‘Ik ga je dwingen om toe te kijken, Nate,’ sist Deakin. ‘Terwijl ik haar opensnij, haar botten en ingewanden eruit trek. Haar ophang aan de boom. Jullie allebei voor dood achterlaat. Want dat is wat er gaat gebeuren.’

Griffin weifelt. Kan hij Deakin overmeesteren voordat hij schiet? Kan hij de consequenties aan als hij het risico neemt en faalt? Zoals de vorige keer? Zoals met Mia?

Maar dan hoort hij het. Een stem, luid en duidelijk boven de wind en regen uit.

‘Noah, alsjeblieft. Leg het wapen neer. Het is over.’

Griffin voelt zijn hart als een gek tekeergaan. Nee, alsjeblieft. Niet zij ook nog.

Cara stapt tussen de bomen vandaan. Griffin ziet dat ze huilt, maar achter de tranen staat haar gezicht vastberaden. Zodra Deakin haar ziet, slaat zijn gezichtsuitdrukking om.

‘Nee!’ schreeuwt hij. ‘Jij mag er niet bij zijn. Je moet hier weg!’

‘Alsjeblieft, Noah,’ zegt Cara nogmaals. ‘Er is een gewapende eenheid onderweg. Dit is niet wat je wilt. Dit ben jij niet.’

Griffin merkt de omslag in Noah op. Cara’s komst heeft iets in hem veranderd. De zelfverzekerdheid is verdwenen; hij lijkt instabieler, emotioneler, alsof het masker is afgevallen.

‘Wat weet jij nou van me?’ Zijn stem is paniekerig, en hij kijkt achterom naar de bomen. ‘Niks! Ik heb al die mensen vermoord! Kijk wat ik haar heb aangedaan! Ik ben een stuk stront. Niks waard. Ik verdien het te sterven.’

Deakin wijst naar de vrouw, en nu pas beseft Griffin wie het is. Het is Lauren. En Cara weet het ook.

Griffin ziet haar worstelen. Ze knijpt haar ogen dicht en zet haar handen op haar knieën om haar ineenzakkende lichaam overeind te houden. Hij ziet haar slikken, diep inademen en haar ogen dan weer opendoen. Maar ze kijkt niet op. Ze wendt zich af van het verminkte lichaam van haar dode nanny en kijkt Deakin aan.

‘Dat geloof ik niet,’ weet Cara met bevende stem uit te brengen. ‘Ik heb de afgelopen drie jaar elke werkdag met jou doorgebracht. Jij bent mijn partner, Noah. Mijn beste vriend.’

‘Hou je kop!’ schreeuwt Deakin tegen haar. Zijn mondhoeken hangen. Het lijkt of hij op het punt staat in tranen uit te barsten. ‘Alsjeblieft. Je moet hier weg.’

‘Ik laat Griffin niet alleen,’ zegt Cara. ‘En jou ook niet, Noah.’

‘Je moet, je moet,’ jammert Deakin keer op keer. ‘Alsjeblieft.’

En dan klinkt er een harde knal. Die echoot rondom hen, doet Griffins oren suizen.

Hij hoort gegil. Hij ziet grijze rook opstijgen in het donker, omhoog kringelend uit de zwarte loop in Deakins hand.

Hij voelt de kracht uit zijn lichaam wegvloeien. Hij ziet Jess naar hem kijken, doodsbang, op het moment dat hij door zijn knieën zakt. Zijn benen begeven het. Hij valt op zijn rug in de modder.

Hij is zich bewust van de pijn. Maar die is anders dan voorheen – anders dan de voortdurende pijnscheuten in zijn wervelkolom, anders dan de blinde razernij waarmee hij werd afgetuigd. Hij voelt het in slow motion. Hij is kalm. Berustend.

In het donker, in de nattigheid, ligt Griffin te kijken naar zilverachtige regendruppels die tegen de zwarte hemel afsteken.

En hij denkt: dit is het dan.

Ik ga dood.

Hoofdstuk 81

Cara hoort zichzelf gillen, maar het lijkt of het geluid van iemand anders komt. Ze rent naar Griffin en laat zich op haar knieën vallen.

‘Cara.’

Ze kijkt op, in Deakins ogen. Hij staat nu te huilen, maar heeft het wapen nog steeds in zijn hand, gericht op Griffin.

‘Ga weg, nu, of ik schiet hem door zijn hoofd.’

‘Waarom doe je dit?’ praat Cara op hem in. ‘Alsjeblieft, Noah. Alsjeblieft. Geef mij dat wapen.’

Ze steekt haar hand naar hem uit, maar haar hele lijf voelt zwak. Kiezen op elkaar, spreekt ze zichzelf toe, nog even. Versterking is onderweg. Niet naar Lauren kijken. Niet denken aan wat hij heeft gedaan. Nog heel even.

‘Dat gaat niet,’ jammert hij. ‘Het moet voltooid worden. Maar alsjeblieft. Je mag hier niet blijven. Anders gebeurt het jou ook. Dan word je een van hen.’

Hij kijkt omhoog, en Cara’s hand vliegt naar haar mond. Het dringt tot haar door wat hij zegt. Blijf en ik vermoord je. Blijf en ik doet met je wat ik met Lauren heb gedaan. Maar nog altijd gelooft ze hem niet. Dit onmens kan hij niet zijn. Niet Noah. Ze houdt van hem. Hij is familie. Hij zou haar nooit kwaad doen – neemt ze aan.

Ze kijkt naar haar broer. Zijn ogen zijn dicht. Ze kan niet zien of hij dood is of nog leeft, en ze wordt misselijk.

Langzaam komt ze overeind uit de modder. Hij heft het wapen op en richt het op haar. Het doet haar het bloed in de aderen stollen.

‘Ga weg,’ zegt hij. Zijn stem klinkt wanhopig, hij smeekt het haar.

‘Nee.’

‘Hier moet een einde aan komen. Deze seriemoordenaars, deze mannen, zij zijn de besten in hun vak.’ Hij zwijgt even om zijn gezicht af te vegen met zijn onderarm. ‘En ik heb ze allemaal verslagen. Mijn leven lang is me verteld dat ik niks voorstelde. Dat niemand van me hield, dat ik nergens voor deugde.’

‘Ik hou van je, Noah,’ fluistert Cara.

‘Niet waar!’ schreeuwt hij door zijn tranen heen. Ze ziet dat hij over zijn hele lijf beeft. ‘Je houdt van Roo, en je kinderen, en Griffin. Je houdt niet van mij, niet op die manier. Ik moet dit doen. Ik kan niet anders. Hier moet vanavond een einde aan komen.’ Noahs woorden eindigen in een snik; snot, regen, tranen en zweet lopen over zijn gezicht. ‘Ga weg. Alsjeblieft,’ smeekt hij.

‘Noah…’ Plotseling wordt het haar allemaal te veel. Ze huilt, haar zicht wordt wazig. Ze weet dat als de gewapende eenheid arriveert voordat ze hem het wapen heeft afgenomen, ze hem zullen neerschieten. Hij zal omkomen. Opnieuw steekt ze haar hand uit. Ze kan amper iets zien door haar tranen. ‘Alsjeblieft,’ brengt ze snikkend uit.

Hij richt het wapen op haar hoofd en spant zijn vinger om de trekker.

‘Nee, Cara, nee…’ fluistert hij.

Nu staat ze naast hem. Het wapen drukt tegen haar schedel; als het afgaat, kan niemand nog iets doen. Maar ze negeert het en steekt langzaam haar handen uit om ze op zijn schouders te leggen. Ze kijkt hem recht in de ogen, en ze ziet hem. Haar Noah.

‘Je bent mijn beste vriend, Noah. Ik hou van je,’ herhaalt ze. Zijn gezicht vertrekt, het wapen valt, en dan weet ze dat het voorbij is.

Ze hoort sirenes in de verte; de voertuigen van de gewapende eenheid zijn eindelijk in aantocht.

Hij huilt nu harder, en zonder erbij na te denken trekt ze hem in haar armen. Het is haar natuurlijke reactie, maar terwijl ze daar zo staat, haar partner omhelzend, dwaalt haar blik omhoog naar Lauren. Naar haar starre ogen. Ze denkt aan de pijn die ze moet hebben doorstaan. Ondraaglijke, helse pijnen.

En ze kijkt naar haar broer en naar Jess. Jess heeft zichzelf door de modder gesleept naar waar Griffin ligt, roerloos, met gesloten ogen. Jess wiegt zijn hoofd zachtjes heen en weer, is tegen hem aan het praten, zegt dat hij moet volhouden, houdt hem in leven.

Cara voelt de walging, de woede. Ze realiseert zich wat ze doet en laat los, waardoor Deakin op de grond zakt, nog steeds snikkend. Ze doet een stap achteruit op het moment dat de gewapende eenheid de open plek op stormt. Ze aarzelen, starend naar het tafereel met van afschuw vertrokken gezichten.

Ze kijkt naar Noah. Die doet geen poging in beweging te komen, zijn gezicht is een smurrie van tranen en regen en modder. Hij heeft het duidelijk opgegeven. Huilend herhaalt hij telkens dezelfde woorden, maar ze luistert niet meer.

‘Hij,’ zegt ze. ‘Hij was het.’

Mannen in het zwart met zware wapens sluiten Deakin in, waarna ze zijn armen hardhandig op zijn rug draaien en hem overeind trekken.

‘Mijn kinderen…’ zegt ze tegen een van de agenten. Ze kan het niet opbrengen om de zin af te maken. ‘Mijn man…’

‘Ze zijn in orde,’ antwoordt de agent. ‘Worden nu naar het ziekenhuis gebracht. Er komen meer ambulances vlak achter ons aan.’

Ze verwacht opluchting te voelen, maar die blijft uit. Ze is totaal verdoofd, en beseft vaag dat ze in shock moet verkeren. Ze denkt aan de dode vrouwen, de afgeslachte mannen. De verkrachtingen, de martelingen. Aan Libby, aan Mia, aan Lauren.

Haar benen begeven het en ze zakt op haar knieën in de modder. Ze kijkt achterom naar Noah. Die jammert nog steeds hetzelfde riedeltje terwijl hij wordt afgevoerd, zijn stem klinkt wanhopig, gaat bijna verloren in het lawaai van de politie en de wind en de regen.

Maar ze kan horen wat hij zegt.

‘Het spijt me,’ zegt hij keer op keer. ‘Het spijt me, het spijt me, het spijt me.’

DAG 10

WOENSDAG

Twee dagen later

Hoofdstuk 82

Alice ligt naast Jess op het ziekenhuisbed, met haar tengere lijfje tegen dat van haar moeder genesteld. Ze kwebbelt er ongedwongen op los, over school, over wat ze bij opa en oma heeft gedaan, en Jess glimlacht toegeeflijk naar haar dochter. Ze is rustiger dan anders, verdrietig over het verlies van haar vader nu Jess het haar heeft verteld, maar ze heeft geen benul van wat er allemaal is gebeurd. De seriemoordenaar. De rechercheur die al die mensen heeft vermoord. Op een dag, wanneer Alice ouder is, zal Jess haar de waarheid vertellen, maar voorlopig blijft ze onwetend van de gebeurtenissen van de afgelopen tien dagen. Van hoe haar vader precies is omgekomen.

Jess kijkt naar het traag druppelende infuus naast haar. Haar been zit strak in het gips. Ze is geopereerd, haar schotwond is gehecht, haar botten zijn gezet, en ze mag beslist niet bewegen. Haar hand zit in het verband. Ze hebben gedaan wat ze kunnen, zeggen de artsen, maar de kans bestaat dat ze sommige vingers waarvan het mes de pezen heeft doorgesneden niet meer zal kunnen bewegen. Maar ja, denkt ze, zo erg is dat niet. Ze heeft tenslotte geen pijn.

Jess’ vader en moeder zitten naast het bed te luisteren, blij dat ze hun dochter terughebben. Haar hele familie is hier. Ze hoort gelukkig te zijn. Maar de enige aan wie ze kan denken, is Griffin.

In het bos, in het donker en de regen, had ze naast Griffin gelegen. Ze had geluisterd naar de sirenes in de verte, hopend dat ze op tijd zouden zijn, want ze zag de pijn op zijn gezicht wegebben. Ze had zijn naam gefluisterd, keer op keer, in de hoop dat hij haar hoorde.

Ze had stemmen gehoord, geschreeuw. Er waren mensen naar hen toe gerend, en ze had hulpeloos toegekeken hoe ze Griffin probeerden te redden. Hij was haar te hulp gekomen, en nu lag hij op sterven. Ze had gezien dat ze hem wegvoerden, de ambulancebroeder die haar verbrijzelde been probeerde te spalken negerend. In de ambulance had ze telkens weer gevraagd: ‘Leeft hij nog?’ Tot er eindelijk een dokter bij haar kwam.

‘Jess,’ had hij gezegd. Zijn gezicht stond ernstig, en ze was in tranen uitgebarsten. ‘Nate heeft veel bloed verloren, zijn hart stopte en we moesten hem reanimeren. Maar hij is oké, Jess.’

‘Hij is oké?’ had ze herhaald.

De dokter had glimlachend geknikt. ‘Hij is oké.’

En hij is hier, ergens. Ze weet dat hij bij kennis is. Ze wil hem dolgraag zien, maar ze weet niet goed wat ze dan moet zeggen.

Hoe zal het nu gaan tussen haar en Griffin? Ze weet niet wat hij voor haar voelt. Maar ze weet wel dat ze van hem houdt. Dat is het enige wat ze zeker weet.

Ze hoort een klopje en ze kijken allemaal op. Inspecteur Elliott staat in de deuropening.

‘Mag ik binnenkomen?’ vraagt ze, en Jess knikt.

Jess kijkt naar haar familie. ‘Kunnen jullie ons even geven?’ vraagt ze, waarop ze Jess en Elliott alleen laten.

De inspecteur gaat naast het bed zitten. ‘Ik ben blij dat je in orde bent, Jess.’

‘Ik ben blij dat jouw gezin ook in orde is, rechercheur.’

‘Zeg maar Cara, hoor,’ zegt ze met een glimlach. ‘Ik hoor dat je gaat verhuizen?’

Het was haar moeders idee. De pers gonsde als een zwerm muskieten om hen heen. Die rook de vette koppen al: De mooie weduwe die geen pijn kon voelen.

‘Laten we opnieuw beginnen,’ had haar moeder geopperd. ‘Ergens waar niemand ons kent. Dat verdient Alice op zijn minst.’

En Jess was het ermee eens. Alice heeft recht op een leven waarin er niet achter haar rug over haar wordt gefluisterd.

‘Mag dat?’ vraagt ze Cara, en die knikt.

‘We hebben alle aanklachten tegen jou ingetrokken. We weten dat jij Patrick niet hebt vermoord. Het spijt me echt heel erg.’

‘Spijt?’

De rechercheur kijkt terneergeslagen en Jess vraagt zich af of ze gaat huilen. ‘Dat dit jou allemaal is overkomen. Dat wij het niet zagen. Het was er een van ons. We hadden moeten…’

‘Jullie konden het niet weten,’ zegt Jess. Dan stelt ze de vraag die ze amper durft uit te spreken. ‘Hoe zit het met Nav?’

‘Hij heeft bekend schuldig te zijn aan poging tot moord. Maar gezien het dreigement tegen jou en Alice weten we dat hij ertoe werd gedwongen.’

‘Gaat hij de gevangenis in?’

Cara knikt. ‘Waarschijnlijk wel, ja. Maar we zullen alles voor hem doen wat we kunnen doen, Jess, dat beloof ik.’

Jess slikt moeizaam. Alles in dit ziekenhuis doet haar aan Nav denken. Elke lange, donkere arts, elke mannenstem op de gang. Hij zal nooit meer als arts werken. Het schuldgevoel dat ze daardoor voelt hakt er dieper in dan wat ook. Alles waarvoor hij heeft gewerkt – in een oogwenk verloren. Vanwege haar.

‘En Griffin gaat het voor hem opnemen tijdens de hoorzitting, Jess,’ vervolgt Cara. ‘Dat helpt gegarandeerd.’ Ze kijkt Jess aan. ‘Ben je al bij Nate geweest?’ vraagt ze, waarop Jess haar hoofd schudt. ‘Hij heeft naar je gevraagd.’

‘Ik ga nog wel,’ mompelt ze.

‘Luister,’ zegt Cara met een ernstig gezicht. ‘Ik ken mijn broertje. Ik weet dat hij lastig is, en humeurig, en bloedirritant. Maar dat komt doordat hij in wezen vindt dat hij de moeite niet waard is.’ Ze zwijgt even. ‘Maar wij weten allebei wel beter, hè?’ besluit ze zachtjes.

Omdat ze haar stem niet vertrouwt, knikt Jess opnieuw.

Cara geeft een klopje op haar hand. ‘Rust wat uit. Maar ga alsjeblieft bij hem langs. Burrell-afdeling. Kamer zes.’

De rechercheur laat haar alleen. In de lege kamer begint Jess te huilen. Haar leven lang voelt ze zich al beschadigd. Kapot, niet goed genoeg.

Griffin begreep het. Hij begreep het omdat hij zich ook zo voelde. Hij gedroeg zich als een vechtersbaas, een en al agressie en dreigende blikken. Maar dat was hij niet. Hij had van zijn vrouw gehouden, hij hield van Cara, zijn neefje en nichtje. Misschien hield hij ook van haar.

Ze droogt haar tranen met haar mouw en gaat rechtop zitten. Ze voelt haar hechtingen trekken; ze voelt botten tegen elkaar knarsen in het gips. Eigenlijk moet ze wachten, om een rolstoel vragen, maar ze weet dat als ze het nu niet doet, ze straks niet meer durft.

Ze trekt het infuus uit het buisje in haar hand, hijst zichzelf daarna overeind om eerst haar badjas te pakken en vervolgens de krukken, die daar zijn neergezet voor het moment waarop ze ze mag gebruiken. Maar ze heeft al vaker met dit bijltje gehakt en al gauw hinkt ze vliegensvlug door de gang, speurend naar borden die naar zijn afdeling leiden.

De tegelvloer voelt koud aan onder haar blote voeten; er wordt naar haar gekeken door verpleegkundigen die ze passeert, maar ze laten haar gaan.

Eindelijk ziet ze het juiste bord en dan blijft ze staan. De deur van de kamer staat open, en ze kan Griffin zien zitten in het bed. Zijn ogen zijn dicht, en ze blijft even naar hem staan kijken.

Het lijkt totaal verkeerd, deze dappere, onverschrokken man onder een lichtblauw dekentje, omringd door piepende monitoren.

Ze denkt aan haar plannen om weg te gaan, maar dat kan ze niet over haar hart verkrijgen.

Hij opent zijn ogen en kijkt naar de deuropening. Hij ziet haar – en glimlacht.

Ik kan niet bij jou weggaan, denkt ze.

‘Hé,’ zegt hij, en ze gaat naar binnen.

Zeg dat ik moet blijven, denkt ze, dan doe ik dat.

Hoofdstuk 83

‘Je ziet er niet uit,’ zegt ze.

‘Van hetzelfde.’ Maar Griffin krijgt de glimlach niet van zijn gezicht af. Ze draagt een blauw-wit gestreepte pyjama, waarvan een van de pijpen gekreukeld boven de rand van een wit gipsbeen zit, en een donkerblauwe badjas over het jasje. Zij is degene – de enige – die hij dolgraag wilde zien.

Ze gaat naast het bed zitten.

‘Hoe voel je je?’ vraagt ze.

‘Alles doet pijn. Ik snak naar een sigaret, maar dat mag niet.’

‘Stop er toch mee. Die dingen worden je dood, weet je.’

Hij lacht, krimpt dan ineen van de pijn die dat teweegbrengt. ‘Misschien. Hoe is het met jou?’

Ze haalt haar schouders op. ‘Ik kom er wel weer bovenop.’

‘Jess,’ zegt hij. ‘Die avond dat ik de deur uitging, ging ik…’ Hij stopt. Maar hij moet het haar vertellen. ‘Ging ik drugs kopen. Iets tegen de pijn halen. Het spijt me, ik had je niet alleen moeten laten –’

Ze onderbreekt hem. ‘Weet ik. Het doet er niet meer toe. Hoe ging het met Cara?’ vraagt ze.

‘Hm,’ is het enige wat hij daarop kan zeggen.

Toen hij bijkwam, zat zijn zus aan zijn bed. Hij was verdoofd, groggy, en het had even geduurd voor hij zich alles herinnerde. Maar toen wist hij het weer. Lauren, dood en opgehangen aan de boom. Noah Deakin, met het wapen in zijn hand. De partner van zijn zus. Degene met wie Cara vrijwel de godganse dag had opgetrokken, degene van wie hij zich dikwijls had afgevraagd of hij meer was dan zomaar een collega. Hij was de moordenaar. De moordenaar van zijn vrouw.

Cara had naar hem opgekeken met roodomrande ogen. ‘O, Nate,’ had ze gezegd, waarna ze begon te huilen. ‘Ik wist het niet, ik wist het niet…’

Hij had een slappe, trillende hand op haar schouder gelegd. ‘Ik had het ook niet door,’ had hij gezegd, waarmee hij lucht gaf aan de schaamte en de vernedering die hij had gevoeld toen hij Noah in het bos had gezien. Hij had Deakin nooit gemogen. Maar een seriemoordenaar? Daar had hij hem nooit voor aangezien.

‘Neem je het mij kwalijk?’ Meer had Cara niet hoeven zeggen. Hij begreep wat ze vroeg. Is het mijn schuld dat Mia dood is?

‘Nee,’ had hij geantwoord.

Maar nadat ze was vertrokken en hij alleen was, met slechts de piepjes van de monitoren als afleiding, had hij zich gerealiseerd dat hij had gelogen. Ja. Ja, hij nam het haar wél kwalijk. Zij was rechercheur. De onderzoeksleider. Een inspecteur. Ze had het moeten weten. Het schuldgevoel en zelfverwijt waarmee hij had gezeten sinds Mia’s dood, deelde hij nu met Cara.

Maar ze was zijn zus. Zo ongeveer de enige familie die hij had. Hij zou haar moeten vergeven, dat weet hij. Maar niet vandaag.

Hij en Jess zitten een ogenblik zwijgend bij elkaar. Er is zoveel wat hij tegen haar wil zeggen, maar net als met Cara weet hij niet waar hij moet beginnen.

Dan: ‘Ik ga weg.’ Jess flapt het eruit. ‘Ik bedoel, we gaan verhuizen. Het lijkt mijn vader en moeder het beste. Voor Alice.’

‘O.’ Stilte. ‘En wat vind jij?’

‘Ze hebben waarschijnlijk gelijk.’

‘O,’ zegt hij weer. Dit zag hij niet aankomen. Hij dacht… Hij weet niet wat hij dacht. Dat ze samen verder zouden gaan? Waar? In dat armzalige souterrain van hem? Bespottelijk. Ze heeft haar leven terug. Haar dochter, haar familie. Ze moet een begrafenis voor haar man regelen, tijd nemen om te rouwen.

De afgelopen week in zijn woning was niet de realiteit. Ze zat daar vast, vast met hem. Meer was het niet. Het was onvermijdelijk dat ze zou vertrekken zodra dit achter de rug was.

Griffin kijkt naar haar gezicht, dat beeldschone gezicht, en neemt haar op omdat hij weet dat het de laatste keer zal zijn.

‘Nate…’ begint ze, en hij kijkt haar in de ogen. Een deel van hem staat hem toe hoop te koesteren.

‘Dank je wel,’ zegt ze.

Hij schraapt zijn keel. ‘Geen probleem,’ reageert hij bruusk.

Het is goed. Het is goed zo, houdt hij zichzelf voor. Hij heeft hier toch geen tijd voor. Cara zegt dat hij weer aan het werk mag zodra hij beter is. En hij weet dat het recherchewerk altijd voorgaat. Daar klaagde Mia weleens over. Politie op de eerste plaats, zij op de tweede. Alleen klopte dat niet, toch? Hij had haar nooit gezegd hoeveel ze werkelijk voor hem betekende. Misschien moet hij…

Maar intussen staat Jess op. Ze aarzelt even, buigt dan onhandig voorover om hem een kus op zijn wang te geven. Hij steekt een hand omhoog, die hij in haar haar begraaft, en dan kussen ze elkaar, ditmaal echt.

Maar dan maakt ze zich los. Zonder een woord te zeggen draait ze zich om en zwaait zijn ziekenhuiskamer uit, haar krukken tikkend op de vloer. Hij hoort haar sniffen; hij heeft het idee dat ze huilt.

Hij wil achter haar aan gaan, maar dat gaat niet. Hij zit hier vast: pijn en buisjes en slangetjes houden hem aan het bed gekluisterd.

‘Jess,’ roept hij haar na.

Hij wacht, met zijn blik op de deur gericht. Op de gang hoort hij mensen praten, het geroezemoes van een druk ziekenhuis.

Maar zijn deuropening blijft leeg. Hij slikt.

Ze is weg.

Hij schudt zijn hoofd. Ze was niet voorbestemd om te blijven, prent hij zichzelf in. Dat zijn ze nooit.

Hij leunt achterover in de kussens en staart naar het plafond. Klemt zijn kaken op elkaar om het lege gevoel vanbinnen van zich af te zetten. Er klinkt gepiep van schoenen op de gang, de kordate pas van een verpleegkundige die zijn kamer binnenkomt.

Ze is druk in de weer naast hem, met het checken van monitors, het maken van aantekeningen, voor ze zich tot hem richt.

‘Hoe voel je je?’ vraagt ze.

Hij kijkt haar niet aan. Klote. Eenzaam. Afgedankt.

‘Gaat wel,’ antwoordt hij.

De verpleegkundige steekt een hand uit. ‘Die vrouw, je vriendin, zij vroeg me dit aan je te geven.’

Met een ruk kijkt Griffin op. ‘Wie? Wanneer?’

‘Nu net, op de gang.’

Ze legt iets op het bed. Hij pakt het op; een vodje papier, tweemaal dubbelgevouwen. Hij vouwt het open. Eén woord, gekrabbeld in zwarte hanenpoten.

Schuldbekentenis.

‘Ze zei dat jij wel zou begrijpen wat het betekent,’ verklaart de verpleegkundige.

Zorgvuldig vouwt Griffin het weer op tot het kleine vierkantje, en hij houdt het stevig in zijn hand geklemd en glimlacht.

Hoofdstuk 84

Cara blijft staan op de ziekenhuisgang. Haar lijf wil niet meer verder, en ze leunt tegen de muur, met haar hoofd in haar handen. Ze heeft zich twee dagen grootgehouden voor iedereen – het team op het bureau, de kinderen, Roo, Griffin – maar nu is haar tank leeg.

Haar brein knettert en vonkt onophoudelijk, is niet in staat stil te staan bij één emotie voor de volgende zich al weer aandient. Het schuldgevoel, het keiharde verraad, de withete woede. Ze slaapt niet, hij waart rond in haar dromen, waardoor ze wakker schrikt, lakens drijfnat van het zweet, hart bonkend in haar ribbenkast.

Met Tilly en Joshua gaat het goed. Ze werden wakker in het ziekenhuis, versuft en verdwaasd, zonder zich te kunnen herinneren wat er was gebeurd. Roo heeft knallende hoofdpijn, waarvan hij nog dagen uit zijn hum zal zijn, maar fysiek is hij in orde. Het is de psychische kant waar Cara zich zorgen om maakt.

De afgelopen dagen cirkelden ze thuis om elkaar heen. Waakzame katten, die stilzwijgend hun territorium verdedigden met hun klauwen in de aanslag. En de confrontatie, toen gisteren de bom barstte, was spectaculair.

Zij was aangekleed en klaar om naar haar werk te gaan. Hij was in joggingbroek en T-shirt; hij had zich ziek gemeld en paste op de kinderen.

‘Je gaat toch zeker niet naar je werk?’ had hij gesnauwd.

‘Ik moet –’

‘Waarom? Zodat je hem kan zien? Die zieke klootzak? Hij verdient het niet te leven –’

‘Hou op, Roo…’

‘Hij moet worden opgehangen en gevierendeeld, net zoals hij deed met…’ Het was Cara opgevallen dat hij het niet kon opbrengen haar naam te zeggen. ‘Gemarteld en achtergelaten om weg te rotten –’

‘Roo, hou op, alsjeblieft…’

‘De bak is te goed voor hem,’ had hij er verbeten uit gegooid. ‘Die perverse, verknipte –’

‘Roo! Kappen nou!’ Haar man was geschokt dichtgeklapt toen haar mok aan gruzelementen sloeg tegen de tegelvloer. Daar stond ze, haar handen tot vuisten gebald, koffiespetters op haar broek. ‘Hou je kop!’ had ze geschreeuwd. ‘Ik moet dit afronden. Ik moet dit tot een goed einde brengen.’

‘Je gezin is hier. Je kinderen – de kinderen die jij in gevaar bracht! – hebben je nodig!’

Dat was onder de gordel, en ze voelde haar maag verstrakken van schuldgevoel. ‘Heel fijn dat je daar nu aan denkt, Roo. Je gezin was lang niet zo belangrijk voor je toen je met de nanny lag te krikken.’

Het was stil geworden in de kamer. Cara had zich omgedraaid en was vertrokken, het huis uit, weg van haar man. Hij had haar verteld over de vrouwen op Tinder. Seksdates met wildvreemden. Niet meer dan een beetje spanning en sensatie.

Maar ze heeft hem nog steeds niet naar Lauren gevraagd. Was het een vrijblijvend avontuurtje? Was het liefde? Zou hij Cara hebben verlaten? De vragen die voor altijd onbeantwoord zullen blijven.

Die ochtend had Cara Laurens arme ouders naar het mortuarium begeleid. Ze had hen zien huilen bij het gehavende stoffelijk overschot van hun dochter, haar gezicht was zo zwaar toegetakeld dat het onmogelijk was haar op die manier te identificeren. Ze hadden niet naar nadere details gevraagd, en Cara hoopt dat ze dat nooit zullen doen.

Geen enkele ouder hoeft te weten dat hun dochter zo werd mishandeld dat haar kaak gebroken was en haar jukbeenderen waren verbrijzeld. Ze had een schedelbreuk, enorme inwendige bloedingen. Meermaals verkracht, ernstige schade aan haar vagina en anus. Cara weet dat ze nog leefde toen ze werd gemarteld: haar ribben gebroken, haar romp opengereten, opgehangen aan een boom, langzaam stikkend, longen buiten haar lichaam. Allemaal omwille van een of andere zieke fantasie.

Ze zal het Roo vergeven. Dat weet ze. Ze moet wel. Hij is geen moordenaar. Een waardeloze, vreemdgaande echtgenoot, ja, maar geen seriemoordenaar.

De kinderen hebben nu behoefte aan stabiliteit. En zij heeft dat ook. Bovenal snakt ze naar geborgenheid, naar bevestiging dat de wereld niet is veranderd, ondanks het gevoel dat ze aan de rand van de afgrond staat en er elk moment vanaf geblazen kan worden.

Ondanks de wetenschap dat haar beste maatje een seriemoordenaar is.

Wat ze heeft gezien kan ze nog steeds niet rijmen met de man met wie ze de afgelopen drie jaar zo ongeveer elke dag heeft doorgebracht. Zodra ze probeert erover na te denken, slaat haar hoofd op tilt. Ze wil geloven dat hij het niet heeft gedaan; haar brein zwalkt in en uit de ontkenningsfase. Niet Deakin. Niet Noah.

Elke keer dat ze aan hem denkt, krijgt ze het gevoel dat ze stikt. Inmiddels is hij door artsen onderzocht en zit hij geboeid in een cel op haar eigen politiebureau, maar ze kan niet naar hem toe. Het is een complete afgang; ze is er met open ogen in getuind. Ze had geen enkel signaal opgevangen.

Marsh was mild geweest, de pers minder. ‘Niemand had het door,’ had Marsh gemompeld, maar ze is zich bewust van de praatjes. Zij was de inspecteur. De onderzoeksleider. Hij was háár partner.

Ze hadden zijn huis doorzocht. Rapporten kwamen binnen: het was er smerig, vuile vaat opgestapeld in de gootsteen, schimmel, modder, Joost mocht weten wat nog meer. Vol ongeloof had ze de foto’s bekeken; geschokt had ze zich gerealiseerd dat ze er al ruim een jaar niet was geweest. Ze had hem vrijwel dagelijks opgepikt en afgezet, maar ze was niet binnen geweest. Ze had het te druk gehad. Met haar eigen kopzorgen. Haar gezin. Ze was te egocentrisch.

Ondanks al hun speurwerk hadden ze geen munitie, geen vuurwapens gevonden. Geen souvenirs van de moorden, geen messen – en geen spoor van een kuil waarin de dode vrouw was vastgehouden. Geen bloedspoor te bekennen: zelfs de honden waren binnen geweest. Hij moest nog een huis hebben, hadden ze gezegd. Zoals flat 214. Ze zouden het vinden.

Ze hadden het vakantiehuisje uitgekamd. Hadden bewijs gevonden dat aangaf dat iemand daar de afgelopen paar maanden had gebivakkeerd. Ze hadden Deakins vingerafdrukken en DNA gevonden, niet zo raar aangezien hij er diverse keren was geweest. Soms met haar en het gezin. Soms in zijn eentje, omdat hij er een weekend tussenuit wilde, met een vrouw, had ze altijd aangenomen. Nu vraagt ze zich af wat daar nog meer gebeurde. Hoeveel pijn en leed is toegebracht binnen die vier muren.

Ze zal er nooit meer komen, weet ze. Ze zullen het verkopen. Of de hele horrorhut in de as leggen. Het kan haar geen fuck schelen.

Ze loopt het ziekenhuis uit, terug naar haar auto. Ze zit achter het stuur, maar kan het niet opbrengen om de auto te starten. Op het politiebureau is het nog erger. Overal kijkt ze onbewust of ze hem ziet. Luistert ze of ze zijn stem hoort. Nog steeds wil ze hem om zijn mening vragen, met hem overleggen, zijn donkere ogen op haar gericht voelen. Ze was er altijd van overtuigd geweest dat ze een klik hadden. Ze had gedacht dat het misschien wel meer was dan dat. Maar alles wat hij ondertussen uitvoerde, ontkracht wat ze samen hadden. Wat was toneelspel, en wat was echt? En wat was er werkelijk door zijn hoofd gegaan, al die jaren?

Ze gaat nog steeds naar haar werk, ondanks Roos misprijzen. Ze moet een team leiden, een zaak afronden. Maar ze weet niet hoelang ze het nog volhoudt. Telkens wanneer ze nu het bureau binnenloopt, voelt ze de twijfel toenemen. Een onzekerheid, een angst: dat haar opnieuw ontgaat wat voor de hand ligt.

Cara weet dat haar broer het haar kwalijk neemt. En terecht, denkt ze. Ze pijnigt haar hersens, terugdenkend aan haar gesprekken met Noah. De man van wie ze ooit dacht dat hij haar beter begreep dan wie dan ook. Ze graaft in haar geheugen naar een moment, een vingerwijzing van de moordenaar die ze over het hoofd heeft gezien. Maar er is niets.

Hierna neem ik een tijdje vrij, besluit ze. Dan zoek ik professionele hulp, wat counseling. Arme ziel, denkt ze, en ze barst in ongepast hysterisch gegiechel uit. Ze heeft te doen met de therapeut die haar ellende moet aanhoren.

Haar telefoon gaat over, en ze schrikt op. Op de automatische piloot neemt ze op.

‘Inspecteur Elliott? Met professor Barnet.’

Het duurt even voor ze de naam kan thuisbrengen. De expert in geheimschriften, de man die de code had.

‘Bent u er? Het geval wil: we hebben hem gekraakt.’

Zijn stem is ademloos en geestdriftig. Hij heeft het nieuws niet gezien. Iemand is vergeten hem op de hoogte te brengen. Maar ze weet niet wat ze moet zeggen. In de stilte gaat hij verder.

‘We hebben dus gedaan wat we zeiden. We zochten naar dubbele letters, naar woorden die hij volgens ons weleens zou kunnen gebruiken. We hadden een paar valse starts.’ Hij grinnikt. ‘Maar het geluk stond aan onze kant toen we naar uw namen begonnen te zoeken.’

Zijn luchthartigheid is tenenkrommend. Het liefst wil Cara zeggen dat hij moet oprotten, maar haar nieuwsgierigheid wint het van haar irritatie. Het is tenslotte niet zijn schuld. ‘Hoe bedoelt u?’ vraagt ze uiteindelijk.

‘We zochten naar de dubbele l en dubbele t in uw naam, en de dubbele f in die van rechercheur Griffin. En die komen allebei voor. Daaruit konden we de woorden “fuck” en “killen” afleiden, en vervolgens konden we het hele bericht ontcijferen.’

Hij laat een stilte vallen, kennelijk in afwachting van een applaus dat Cara niet gaat geven. ‘Zal ik de uitwerking e-mailen?’ vervolgt hij, ingetogener nu Cara geen sjoege geeft.

‘Lees het maar voor.’

Ze hoort hem diep inademen. ‘Eh,’ stamelt hij. ‘Het bevat een hoop schuttingtaal.’

Cara verbijt zich. ‘Ik zal er geen aanstoot aan nemen.’

De professor schraapt zijn keel. ‘Fuck you, Elliott. Fuck you, Griffin,’ leest hij voor. ‘Je denkt mij te kennen. Met je profielen en je rapporten. Maar je weet geen moer. Ik ken jou.’ Hij zwijgt. Slikt. Vervolgt: ‘Je bent precies zoals die andere wijven. Ik ga je aftuigen. Ik ga je killen. Ik ga je opensnijden tot Andrew zijn pik nergens meer in kan steken om je te neuken. Fuck you, Elliott. Fuck you, Griffin.’

De professor stopt.

‘Dat is het?’ vraagt ze.

‘Eh, ja.’ Het klinkt alsof Barnet spijt als haren op zijn hoofd heeft dat hij het geheimschrift heeft ontcijferd. Ze heeft met hem te doen; hij is niet van deze wereld. De arme man had niet blootgesteld horen te worden aan dergelijk kwaad.

‘Dank u, professor,’ zegt ze. ‘Voor uw tijd en moeite.’

Ze heeft nog niet opgehangen of ze hoort een ping, ten teken dat hij het heeft gemaild. Ze leest het nogmaals. Ze fronst. Er deugt iets niet aan de tekst, denkt ze, maar dan schudt ze haar hoofd. Deze hele toestand deugt niet. Het is allemaal zo’n zootje dat ze betwijfelt of ze ooit nog in staat zal zijn onderscheid te maken tussen wat wel en wat niet deugt.

Ze moet hem zien. Noah in de ogen kijken en hem horen bekennen. Maar ze is doodsbang. Ze heeft geen idee hoe ze zal reageren wanneer ze oog in oog staat met de man die ze meende te kennen. Zal ze in tranen uitbarsten? Gillen, schreeuwen? Of misschien zal juist dit haar het laatste zetje over de rand geven, waardoor ze in een afgrond terechtkomt waar ze nooit meer uit komt.

Ze slaat haar blik neer en ziet twee dingen die zijn achtergebleven in de bekerhouders tussen de stoelen. Een pakje sigaretten en een rolletje Polo’s. Ze pakt de pepermuntjes eruit, en het is alsof iemand een graai in haar lichaam heeft gedaan, haar hart eruit rukt en vertrapt op de grond. Ze weet wie hij is, wat hij heeft gedaan, maar ze hield van hem. En ze mist hem. Ze mist haar maatje.

Ze legt beide handen op het stuur, haar hoofd op haar armen, en ze huilt. Van opluchting, van uitputting, van pure ellende. De pepermuntjes vallen uit haar hand en rollen onder de stoel.

Maar het is voorbij.

De zaak is gesloten.

De Echoman is gevonden.

DAG 11

DONDERDAG

Epiloog

Deakin kijkt kwaad over de tafel. Hij is moe, uitgehongerd. Verkleumd. Hij heeft dagenlang opgesloten gezeten in die cel, wachtend tot ze hun zaak op orde hadden.

En nu is het zover. Hij zit al uren in de verhoorkamer. Te praten. Tegenover hem het grauwe gezicht van Cara. Hij weet niet wat zij hier doet. Elke andere rechercheur op het bureau had zijn verklaring kunnen opnemen, zijn beschrijving van de moorden kunnen aanhoren, systematisch, een voor een. Inclusief details over de ontvoeringen, de schoten, de messteken. Hoe hij zijn slachtoffers uitkoos, hoe hij ze vermoordde, stap voor weerzinwekkende stap. En toch is ze hier.

Hij heeft geen advocaat. Die hoeft hij niet. Wat heeft het voor zin? Hij gaat schuld bekennen. Hij zal levenslang opgesloten worden, geen kans op voorwaardelijke vrijlating. En dan is het allemaal voorbij.

Cara zwijgt even. Ze kijkt naar de papieren in het dossier voor haar, dan naar Shenton, die naast haar zit.

‘Noah,’ zegt ze zachtjes. Haar handen klemmen zich om de rand van de tafel, haar knokkels zien wit. ‘Ik kan me geen voorstelling maken van wat je als kind hebt meegemaakt. Ik weet dat je in een kindertehuis bent opgegroeid. Ik hoor wat je zegt, over wat je hebt gedaan, maar toch klopt er iets niet.’

Hij staart haar aan. ‘Wat lul je nou, Cara? Ik heb het gedaan. Ik heb die mensen vermoord.’

‘Dat bedoel ik dus.’ Ze gaat rechtop zitten. ‘Jij noemt me Cara. Dat heb je altijd al gedaan, zelfs op je eerste werkdag. Nooit inspecteur of dat soort flauwekul. Maar in het gecodeerde bericht noem je me Elliott. Je noemt mijn echtgenoot Andrew. Je hebt hem je leven lang nog nooit bij zijn echte naam genoemd.’

‘Wat zou dat –’ begint hij, maar ze onderbreekt hem.

‘We hebben jouw persoonsgegevens in onze database, Noah. Jouw handschrift komt niet overeen met dat in de notitieboekjes van de Echoman. En je vingerafdrukken en DNA komen ook niet overeen. En we vonden andere sporen in het vakantiehuisje. Dezelfde.’ Ze buigt naar voren. ‘Dus van wie zijn die?’

Hij antwoordt niet.

‘Van wie?’ vraagt ze nogmaals.

‘Ik heb het gedaan,’ herhaalt hij. ‘Alles.’

‘In het bos,’ vervolgt ze. ‘Daar zei je dat het je speet.’ Ze kijkt hem strak aan, werpt dan een blik op Shenton. ‘Ik heb ook het een en ander over seriemoordenaars gelezen. En één ding dat ik overal tegenkwam, is dat een seksuele sadist zelden berouw toont.’

‘Misschien vond ik het erg dat ik was betrapt,’ grauwt hij.

Ze bijt op haar lip. Dat heeft hij haar zo vaak zien doen, om te voorkomen dat ze gaat huilen. ‘Alsjeblieft,’ zegt ze zacht. ‘Ik ken je. Je was mijn vriend. Ik kan je helpen. Er zijn mensen die je kunnen helpen.’

Ze kijkt hem nog steeds aan. Hij vindt haar ogen prachtig. Lichtbruin, serieus. De manier waarop ze naar hem kijkt, heeft hij altijd prettig gevonden, en zelfs vandaag ziet hij een sprankje empathie door het verdriet schemeren. Maar dit is niet de afspraak. Hij moet zich aan de afspraak houden.

‘Je kent me niet, inspectéúr Elliott,’ sneert hij. ‘We zijn nooit vrienden geweest. Jij en je man hingen het gelukkige gezinnetje uit in mijn bijzijn. Een beetje dik doen, terwijl je wist dat ik niks had.’ Hij ziet haar gezicht betrekken. Ze probeert het te verbergen, maar hij weet dat zijn opmerkingen zijn aangekomen. ‘Jij doet alsof de daden van de Echoman onmenselijk zijn, dat we ons niet kunnen voorstellen zoiets zelf te doen, terwijl we het vanbinnen allemaal weten. We weten wie we dood wensen. We weten wie we zouden vermoorden en wie we zouden sparen.’

Cara wendt zich af. Ze denkt terug aan het gesprek in de auto. Bij de universiteit. Hij weet hoe zwartgallig rechercheurs kunnen zijn.

‘Jij behandelde me net zo wreed als die lui in het kindertehuis, Cara. Ik ben altijd alleen geweest. En wat deed jij? Mij de ogen uitsteken met je gezinnetje. Je vernederde me, net als zij vroeger deden. Je verbeeldt je graag dat we vrienden zijn, maar jij betekent niets voor me. Nooit gedaan ook.’

Hij kijkt toe terwijl haar gezicht vertrekt en ze de verhoorkamer uit rent. Hij ademt diep in en kijkt dan naar Shenton.

Toby fronst. ‘Verhoor beëindigd om vijftien zevenenveertig,’ zegt hij, en hij stopt de opname van de camera.

Maar hij blijft tegenover hem zitten. Hij trommelt met zijn vingers op tafel en zucht.

‘Zo hoorde het niet te gaan, Noah.’

Noah kijkt chagrijnig. ‘Rot op,’ foetert hij.

Shenton schudt zijn hoofd. ‘Ze gelooft je niet. Ze kan niet accepteren dat haar geliefde Noah Deakin een sadistische seriemoordenaar is. Wat gaan we daaraan doen?’

Kwaad kijkt Noah hem over de tafel heen aan. ‘Ik heb bekend. Ik heb alles gedaan wat je vroeg. Ik hield mijn mond terwijl jij je uitleefde. Ik heb zelfs de eerste moord gepleegd, Robbie.’

Shentons gezicht wordt rood. ‘Noem me niet zo! Niemand noemt me meer zo!’ Hij staat op, schreeuwend tegen Noah, hijgend, zijn ogen uitpuilend. ‘En dat heb je niet gedaan! Je kon het niet eens aan om dat wijf te verkrachten. En je verklootte het zo erg dat je een vingerafdruk achterliet en ik je uit de brand moest helpen, het karwei moest afmaken.’ Langzaam laat hij zich op zijn stoel zakken, nu weer het toonbeeld van zelfbeheersing. ‘Je hebt de smaak nooit te pakken gekregen, Noah,’ gaat hij verder. ‘Je bent een slappeling, een kneus. Je stelt helemaal niks voor. En toch ga jij hier met de eer strijken. Eer die míj toekomt.’

‘Beken dan zelf, verdomme. Je was erbij, in het bos. Je had op elk moment tevoorschijn kunnen komen, om je te wentelen in je succés.’ Noah wijst naar de deur, des duivels. ‘Toe dan, sadistische klootzak. Vertel jíj haar dan wat er is gebeurd.’

Shenton schudt zijn hoofd. ‘Nee, nee,’ zegt hij kalm, zijn gebruikelijke façade weer opgetrokken. Hij heeft een lachje op zijn gezicht. ‘Zo gaan we het dus níét aanpakken.’

Ze leerden elkaar twintig jaar geleden kennen. Een uit nood geboren kameraadschap, in dat ellendige kindertehuis. Waar ze beiden Jessica Ambrose van kennen. En toen vertrok Noah, denkend dat hij hem nooit zou terugzien. Tot hij opdook in het politiekorps.

En alles fout liep.

Deakin had aanleg voor undercoverwerk. Een aangeboren gave om zich aan te passen, om zich uit te geven voor wie hij maar moest zijn. Hij kon liegen of het gedrukt stond. Hij maakte geen vrienden; hij werd niet verliefd. Hij wist dat het leven dat anderen hadden niet voor hem was weggelegd.

Hij was een buitenstaander. Hij dronk, hij snoof en slikte alles wat hij te pakken kon krijgen. Hij werkte met een aantal van de grootste drugsbazen van het land: hij vocht, hij werd in elkaar geslagen, neergestoken. Maar toch, ondanks zijn verwoede pogingen, overleefde hij het.

En toen probeerde hij zich van kant te maken.

Shenton hield hem tegen. Hij moest hem het bos in zijn gevolgd; hij sneed hem los uit de boom, happend naar lucht.

‘Ik ben een nobody,’ had Noah hijgend uitgebracht. ‘Ik zal altijd een nobody zijn.’

Toby had hem aangekeken. ‘Je bent mijn vriend, Noah,’ had hij gezegd. ‘Ik neem je onder mijn hoede.’ En met die paar woorden was Deakin verkocht.

Hij was gefascineerd door de act die Toby opvoerde op het werk, timide en schlemielig.

‘Ik heb negen jaar lang geleerd hoe ik me zwak moet voordoen,’ zei Shenton dan. ‘Het is niet moeilijk om het nu weer te doen.’

’s Avonds reden ze rond in Shentons auto, achter vrouwen aan, ze beglurend door verlichte ramen, terwijl ze nietsvermoedend hun gang gingen. Hij keek tegen Shenton op. Hun vrije tijd brachten ze samen door, soms bij Noah thuis, soms in Shentons gore ouderlijk huis, soms in het vakantiehuisje. Dan nam Toby hoeren mee, die hij eerst zelf neukte en dan doorgaf aan Noah, waarbij hij hem opdroeg wat hij moest doen. Terwijl hij zich aftrok, terwijl hij toekeek. Toby kickte erop om zijn wil op te leggen aan anderen, psychologische spelletjes met hen te spelen. Hij had het gedaan ook, net als met de Echoman-moorden: Mia’s oorbel bij de brand om Griffin op te fokken, Libby’s vingerafdrukken op het bierglas in flat 214.

Toby had de regie, de leiding. Altijd. Noah voelde zich gevleid door zijn aandacht; voor het eerst toonde iemand interesse in hem. Noah zou alles doen wat hij vroeg. Onenigheid leidde tot stompen in zijn maag, blauwe ogen. En één keer, toen Noah het had gewaagd een prostituee te bedanken, duwde Toby hem op zijn knieën voor hem. Bewijs dat het je spijt, zeikwijf dat je bent, had hij gezegd, zijn gulp openritsend. Bied je excuses aan, anders maak ik haar ter plekke af.

Hij had geweten dat Toby het meende. En hij had gedaan wat hem werd opgedragen.

Noah nam nieuwe biologische monsters voor Toby en verwisselde zijn gegevens in het systeem voor die van een onbekende. Hij had klakkeloos gehoorzaamd, ook al besefte hij dat Shenton iets specifieks voor ogen had.

Van het gluren naar die vrouwen in hun huizen was Toby opgewonden geworden, stuiterend in zijn stoel, maar Noah had nooit ergens naar gevraagd, tot Toby op een dag naar een jonge vrouw wees die van de universiteit naar huis liep.

‘Dat is haar,’ zei hij. ‘Dat is je eerste.’

Ongelovig had hij Toby aangekeken. ‘Ik ben geen maagd meer,’ had hij gezegd. ‘Dat weet je best.’ Toby had gelachen om zijn naïviteit.

‘Je eerste slachtoffer, lul,’ had hij gereageerd.

Ze hadden het juiste moment afgewacht, daarna het tegenspartelende meisje in de auto getrokken. Grijnzend had Shenton haar lens geslagen en snel vastgebonden, waarna hij de stad uit was gereden. Ze waren gestopt op een afgelegen plek, waar Noah had toegekeken, tegen het autoportier gedrukt, met de bittere smaak van gal in zijn keel, terwijl Shenton haar de kleren van het lijf had gerukt en vervolgens had verkracht, met zijn witte reet hard in haar tengere lijf stotend. Toby toonde geen aarzeling, ondanks het gegil van het meisje. Geen gewetenswroeging. Alleen diezelfde krankzinnige grijns, blosjes van opwinding op zijn wangen. Bloed aan zijn handen, op zijn gezicht.

En toen hij klaar met haar was, had hij zich afgewend van het mishandelde lichaam van de vrouw en tegen Noah gezegd: ‘Jouw beurt.’

Noah kon alleen maar nee schudden, waarop Toby smalend zijn lippen had gekruld. Daarna had hij uitgehaald en Noah hard in zijn gezicht geslagen. ‘Stel me niet teleur, mietje. Vermoord dat smerige kutwijf op zijn minst.’

Dus had hij het gedaan. Uit angst voor Toby’s afwijzing had hij haar met een van schaamte brandend gezicht gewurgd, door het koord strak te trekken totdat het meisje blauw was geworden en niet meer bewoog. Daarna had hij overgegeven in de beenruimte van de auto.

Toby had hem niet meer meegenomen.

Deakin was overgestapt naar de recherche. Hij had geprobeerd zich los te maken. Maar hij wist dat de moorden nog steeds plaatsvonden. Hij werd geplaagd door schuldgevoel over het leed dat hun werd aangedaan. Hij was voortdurend misselijk. Hij kon niet slapen, en als hij wel indommelde, kwamen de nachtmerries.

En hij leerde Cara kennen.

Zij was alles voor hem. Ze was zijn baas, maar meer nog zijn maatje, degene die hij vertrouwde. Hij was welkom bij haar thuis, en voor het eerst in zijn leven had hij familie. Hij kon Shenton bijna vergeten. Tot hij op een avond voor de deur stond.

‘Kom mee,’ had Toby gezegd. Het vuurwapen in zijn hand had geglansd in het maanlicht, en er klonk iets in zijn stem door waardoor Noah niet tegen in had durven gaan.

Ze waren naar een huis gereden en voor de deur gestopt. Het was ver na middernacht; de straten waren verlaten. Ze waren naar een zijraam geslopen, dat Shenton had geforceerd, en zo een badkamer in geklommen.

‘Wacht hier,’ had Shenton gefluisterd, waarna hij een skimasker over zijn gezicht had getrokken.

En toen had hij de kreten gehoord. Een mannenstem: brullend, kwaad. Een vrouw, smekend en panisch. Hij had zijn handen over zijn oren geslagen, om zich ervoor af te sluiten, tevergeefs. Aan de ene kant wilde hij ervandoor, aan de andere kant wist hij dat hij hoorde in te grijpen. Dat hij Shenton moest tegenhouden, iets moest doen. Hij was goddomme agent. Politieman. Maar de oude angst van die eerste moord hield hem aan de grond genageld. Hij wilde niet zien wat Shenton aan het doen was.

Na wat voor zijn gevoel uren had geduurd, was de badkamerdeur opengegaan en was Noah opgeschrokken. Daar stond Shenton rustig een broodje te eten. In de andere hand hield hij een goedkope plastic polaroidcamera.

‘Ik heb een cadeautje voor je,’ had hij laconiek gezegd alsof ze in de kroeg een biertje zaten te drinken. Hij had nog een hap van zijn broodje genomen. Al kauwend had hij Noah aangekeken, ervan genietend om hem te laten wachten. Hij had zijn hap doorgeslikt. ‘Kom maar mee.’

Het was inmiddels doodstil in het huis; met bonzend hart was Noah achter hem aan door de gang gelopen, door een open deur de woonkamer in.

De verlichting was schemerig. De tv stond aan, het geluid uit, een handdoek eroverheen gegooid, zodat slechts een doffe gloed de kamer verlichtte. En het was een bende. Meubels waren omvergegooid, papieren rondgestrooid, glasscherven van een kapotte kast lagen verspreid over de vloer. Het tapijt was bezaaid met stukjes van iets bruins, en Deakin raapte er gedachteloos eentje op, dat hij door zijn hand rolde. Schors.

In het midden hiervan lag een vrouw op haar buik, halfnaakt, handen vastgebonden op haar rug, haren over haar gezicht hangend.

‘Ik ga niet…’ was Noah begonnen, maar het kwam er schril en zwak uit. Shenton drukte slechts een vinger tegen zijn lippen om hem het zwijgen op te leggen.

Hij had Noah bij de vrouw vandaan geloodst, naar de slaapkamer. Toen had hij de deur geopend en naar de man op de vloer gewezen.

Hij was vastgebonden, ademde zwaar door zijn neus, met een prop in zijn mond en een blinddoek voor zijn ogen. De man had de deur horen opengaan en zich omgedraaid, voor zover hij kon, vruchteloos worstelend met het koord.

Noah had geschokt ingeademd, waarop Shenton hem had weggetrokken.

‘Wat heb je gedaan?’ had Noah gesist, buiten de kamer. ‘Dat is Nate Griffin. Ben je gek geworden?’ Over zijn toeren had hij achteromgekeken naar de dichte deur, daarna naar de vrouw op de vloer in de woonkamer. ‘Is dat… Is dat Mia?’

‘Was,’ had Shenton gegniffeld.

‘Je bent gestoord,’ had Noah uitgebracht, voor hij de pijn in zijn maag voelde. Hij was dubbelgeklapt, naar adem snakkend door de stomp. Geschokt keek hij op. Shentons houding was compleet omgeslagen. Zijn gezicht was vertrokken van woede, zijn handen hingen tot vuisten gebald langs zijn zij.

‘Denk je dat ik het niet in de gaten heb?’ had Shenton geschamperd. ‘Dat je een oogje hebt op je eigen inspecteur Elliott? Ik zie je achter haar aan lopen, kwijlend als een straalverliefde bakvis. Ik word er kotsmisselijk van, zoals ze jou behandelen.’

Noah had zijn longen volgezogen, zijn ogen nog tranend van de stomp.

‘Ik hoor ze je achter je rug uitlachen, Elliott en Griffin. Je een sukkel noemen, zeggen dat je niks toevoegt aan.’ Zwijgend had Noah zijn hoofd geschud. ‘Geloof me, Noah. Ze vinden je een nobody. Een nobody!’ Shenton was op hem blijven inpraten, om zijn geest te vergiftigen. Dezelfde woorden die hij zijn leven lang al hoorde. Onbeduidend. Waardeloos. Een vent van niks. Vergeten. En hij had de woede voelen oplaaien. Gespannen spieren, bloed dat in zijn oren suisde. Zinloze, redeloze woede.

Tot Shenton het stuk hout in zijn hand had gelegd en hem de kamer weer in had geduwd. En hij zesendertig jaar aan machteloosheid en woede en eenzaamheid had afgereageerd op Nate Griffin. Hij voelde het warme bloed in zijn gezicht spatten, hoorde de botten breken, totdat de man uiteindelijk bewusteloos op de vloer lag, en Noah niet meer kon stoppen met snikken, waarbij het houtblok uit zijn handen viel.

Hij had Shenton achter hem de kamer binnen horen komen. Hij had gezien hoe hij Griffins levenloze lichaam een onverschillige por met zijn voet had gegeven.

‘Nu zal ze nooit van je houden,’ had Shenton gezegd met een theatrale zucht, en Noah had ontzetting, afgrijzen gevoeld door wat hij had gedaan. Toby had gelijk. Het sprankje hoop dat hij had gekoesterd voor Cara? Het was vervlogen.

Op dat moment had hij geweten dat zijn leven voorbij was. En hij haatte Toby Shenton.

Shenton trommelt met zijn vingers op tafel in de verhoorkamer. Deakins ogen schieten vuur; hij houdt het bijna niet uit om met hem in één ruimte te zitten.

‘Ik heb bekend,’ sist Noah. ‘Dat was de afspraak.’

‘En het is nog een goede bekentenis ook. Geloofwaardig – het enige wat zo’n lulletje rozenwater als jij wil, is de geschiedenis ingaan als iemand die iets geniaals tot stand heeft gebracht. Dát verhaal. Maar we hebben het niet afgemaakt, hè? Het was mijn dag.’ Noah ziet de woede oplaaien achter zijn ogen, de tekenen die verraden dat Shenton zijn zelfbeheersing aan het verliezen is. ‘Mijn moeder liet me achter toen ik drie was,’ bijt hij hem toe. ‘1 februari 1990.’ Met elk woord priemt hij een lange, dunne vinger in Noahs gezicht. ‘Ze liet me achter bij die schoften,’ gaat Shenton verder, met een rood hoofd. ‘En dit had mijn meesterstuk moeten zijn, Noah. Ter ere van het loeder. Eén vrouw! Eén? Ik wilde er meer, wilde die andere daar samen met haar ophangen.’

Deakin heeft altijd gegist naar een of ander vreemd motief achter Shentons plan. Zijn gehamer op die ene datum. ‘Je bent zo’n clichémannetje,’ grauwt hij. ‘Je zieke geest wijten aan je afwezige moeder. Kom er ten minste voor uit. Neem ten minste de verantwoordelijkheid voor wat je hebt gedaan. Je geniet ervan, smeerlap. Dáárom martel je. Dáárom verkracht je.’

Shenton lacht schamper om zijn woorden, trekt zijn lip vol walging op. ‘Niemand wordt kwaadaardig geboren, Noah. Dat zou jij moeten weten. Mijn invloed was nodig om jou te laten moorden. Om jou zover te krijgen dat je Jessica Ambrose neukte in de toiletten.’ Shenton glimlacht, komt weer tot zichzelf. ‘Jij mag er dan een vluggertje uit hebben gehaald, maar ik wilde haar zelf onder handen nemen.’ Zijn gezicht wordt rood van opwinding bij de gedachte. ‘Ik wed dat ze een toppertje zou zijn geweest ook. Ik wed dat ze zou hebben gevochten.’

Noah herinnert zich het holle gevoel in zijn maag waarmee hij een oneerbaar voorstel deed aan die vrouw op het schoolplein, te midden van al die kinderen. ‘Ik wilde haar niet naaien,’ mompelt hij terug.

‘Maar je deed het wel, Noah. Je deed het wel.’ Hij buigt voorover om Deakin zachtjes op zijn wang te kloppen, neerbuigend. ‘En seks met wederzijdse instemming is nooit mijn ding geweest. We hadden een pressiemiddel nodig, iets om haar en dat charmante doktersvriendje van haar mee op te fokken. Niet dat dreigen met een akelige, gewelddadige dood niet genoeg was.’ Hij lacht. ‘En bovendien had ik tijd nodig om me voor te bereiden. Drukke avond voor de boeg. Een huis in brand steken, mensen afmaken.’ Hij zegt dit koel, en Noah herinnert zich de afgehakte hoofden op de Kemper-pd, de vermoorde vrouw, de baby in haar buik.

Hij had gedaan wat Shenton vroeg: zijn auto achtergelaten in Cranbourne Woods op die maandagavond, daarna ruim vijftien kilometer naar huis gelopen. Hij haatte zichzelf erom, maar was bang voor de gevolgen als hij weigerde. Hetzelfde op vrijdag: afwezig toen Cara flat 214 ontdekte met Griffin.

‘Ik wilde zien hoelang ze zou blijven leven,’ vervolgt Shenton, zijn stem nu vaster. ‘Het doden rekken, eens echt uit mijn dak gaan. Kijken hoeveel ik kon afhakken voor ze het loodje legde. En dan vindt Elliott ons.’ Toby slaakt een teleurgestelde zucht. ‘Je had er de ballen niet voor, weekdier dat je d’r bent. Het had grandioos kunnen zijn.’

Shenton leunt naar voren, zodat zijn gezicht vlak bij dat van Noah is. Deakin kan de ranzige geur van oude koffie ruiken. ‘Ze gelooft je niet.’

‘En? Wat kan ik daaraan doen?’ snauwt Deakin.

Toby grijnst triomfantelijk. ‘Maak af waarmee je was begonnen,’ gaat hij zachtjes verder. ‘Maak jezelf van kant.’

De woorden hangen in de lucht, giftig en etterend.

‘Dan zetten ze er een punt achter,’ vervolgt Shenton. ‘Dan sluiten ze de zaak. Met een bekentenis en een dode moordenaar gaan ze niet meer op zoek naar een ander.’

Maar Noah is niet dezelfde man als destijds. De afgelopen jaren hebben hun tol geëist, maar hij ziet niet op tegen de gevangenis. Ook al is hij een agent, het zal een vakantiekamp zijn vergeleken bij deze hel. Hij heeft met Shenton te maken gehad. Niemand achter de tralies kan erger zijn.

Shenton ziet Noahs onwil en leunt achterover in zijn stoel, met over elkaar geslagen armen. ‘Ik meende wat ik zei, maanden geleden. Of denk je dat ik het niet zal doen?’

Noah voelt het bloed uit zijn gezicht trekken. De enige onderhandelingstroef die Shenton had, zet hij in nu hij zijn greep op Noah voelt verslappen.

Cara.

‘Dan vermoord ik haar.’

‘Laat haar met rust.’

Deakin is misselijk. De aanblik van het meisje dat aan een touw bungelde in het bos staat op zijn netvlies gebrand, en hij had de vertoning maar net in stand weten te houden toen hij zich realiseerde wat Shenton had gedaan. En toen Cara was opgedoken? Hij wist wat Toby zou doen. Hij wist dat hij haar zou vermoorden.

Noah heeft er alles voor over om haar te beschermen.

Shenton glimlacht. ‘Het is bijna aandoenlijk, jouw zwak voor die slet.’ Hij lacht. ‘Je hebt bekend meer dan dertig moorden te hebben gepleegd zodat ik haar maar geen haar zal krenken. Maar hoe kom je erbij dat ik me aan de afspraak zal houden? Zeker als ze blijft denken dat jij onschuldig bent.’ Hij stopt, staart met samengeknepen ogen naar Noah.

‘Je bent gewoon een zieke klootzak, niet dan?’ grauwt Deakin.

Shenton lacht. ‘Het zal best. Maar kan ik er wat aan doen? Niet iedereen heeft zo’n idyllische jeugd gehad als jij, met een afwezige vader en overdosis-moeder, Noah. Ja, ik had een vader en een oom, maar zodra ze klaar waren mij als hun persoonlijke speeltje te gebruiken, sloegen ze me verrot, en ze lachten als ik huilde. Is het een wonder dat ik op een andere manier aan mijn trekken kom?’ Hij ziet Noahs blik, en zijn gezicht weerspiegelt zijn walging. ‘Doe maar niet alsof jij anders bent, Deakin.’

‘Dat ben ik wel,’ gromt hij. ‘Wat jij Lauren hebt aangedaan, zou ik nooit kunnen. Ik zou Mia niet kunnen verkrachten. Of die andere vrouwen.’

‘Maar je sloeg Griffin helemaal verrot! Ik zag je, Noah! Ik zag dat je hem keer op keer sloeg met dat stuk hout. Ga me nou niet vertellen dat je daar niet van genoot, niet een piepklein beetje?’

Noah schudt zijn hoofd, starend naar de tafel. Hij weet dat het fout was. Maar wat hij had gedaan – dat meisje wurgen, Griffin in elkaar slaan – was niets vergeleken bij Shenton. Hij kan Toby niet vrijuit laten gaan, dat mag niet gebeuren.

‘Je weet waartoe ik in staat ben, Noah. Je weet wat ik Cara zou aandoen. Maak jezelf van kant, dan wordt de zaak gesloten. Jij krijgt jouw einde, ik het mijne.’

Deakin voelt paniek opkomen, zijn hart begint sneller te kloppen. Hij voelt de muren op zich afkomen.

‘Ik weet zelfs al hoe ik het zou doen.’ Shenton leunt achterover. Nonchalant pulkt hij aan zijn nagels. ‘Doet Cromwell Street 25 een belletje rinkelen?’

Noahs hoofd schiet omhoog.

‘Weet je wat Fred West met Lynda Gough deed, Déáks?’ vraagt Shenton spottend.

‘Hou je kop,’ fluistert Noah.

‘Hij bond haar vast. Hing haar op aan de gaten die hij in het plafond van zijn kelder had geboord.’

‘Hou je kop, Shenton –’

‘Tapete bijna haar hele kaak vast zodat ze niet kon gillen –’

‘Kop dicht.’ Noah sluit zijn ogen, drukt zijn handen tegen zijn oren. Onwillekeurig ziet hij Cara voor zich. Hij ziet haar ogen, haar lichaam, haar bloed.

Shenton leunt voorover, brengt zijn gezicht vlak bij dat van Noah. ‘Sneed haar vingers en tenen af terwijl ze nog leefde. Verkrachtte haar, tuigde haar af, wurgde haar…’

‘Hou je kop hou je kop hou je kop,’ schreeuwt Noah terwijl hij Shenton kwaad wegduwt.

Toby lacht. ‘En ik weet wat je denkt,’ zegt hij.

Woest kijkt Noah hem aan. ‘Wat?’

‘Dat je een boekje over me kunt opendoen tegen je geliefde Cara. Dat ze me zal arresteren, en dat alles dan toch nog goed komt. Maar dat gaat niet werken, Noah.’ Hij zwijgt even, achterovergeleund in zijn stoel. ‘Je weet hoe makkelijk ik vríénden maak. En er zal geen gebrek aan nieuwe vrienden zijn in de gevangenis.’ Verveeld trommelt hij met zijn vingers op tafel. ‘Misschien laat ik het niet bij Cara. Misschien laat ik een van mijn nieuwe gabbers zich vergrijpen aan die bloedjes van kinderen van haar. Niet mijn ding, maar het is de natte droom van sommige mannen om kinderen te neuken.’

Noah is kotsmisselijk. Hij weet dat Shenton gelijk heeft. Hij voelt het koude zweet over zijn rug sijpelen.

‘Hoe?’ zegt Noah zachtjes.

‘Hang jezelf op met je beddenlakens, zoals Shipman, maak iemand zo pissig dat hij je neersteekt, zoals Dahmer. Kies zelf maar. Het maakt mij niet uit, Noah. Maar doe het. En doe het snel. Ik hou je in de gaten.’ Shenton staat op. ‘Ik heb je in mijn zak, zielig stuk stront dat je bent. Knoop dat goed in je oren.’

Shenton vertrekt, de deur achter zich dichttrekkend.

Noah begint over zijn hele lijf te trillen. Zijn maag draait zich om en hij geeft over op de vloer van de verhoorkamer.

Hij weet hoe gevaarlijk Shenton is. Hij heeft de gemartelde vrouw gezien, geëlektrocuteerd op de bodem van de kuil. Lauren, hangend aan die boom. Hij heeft Libby dood gezien. Hij hoorde Toby Mia verkrachten, die om hulp riep. En hij deed niets.

Maar dat laat hij Cara niet overkomen.

Shenton had gelijk; de macht ligt bij hem. Sinds die dag in het bos, sinds de eerste moord. Zijn leven lag in Shentons handen. Zijn lot is bezegeld.

Hij staat op om op de deur van de verhoorkamer te bonzen. Net zolang tot zijn vuisten beurs zijn.

‘Haal me hieruit,’ schreeuwt hij. ‘Breng me terug naar mijn cel. Breng me terug.’

Huilend zakt hij in een hoek van de verhoorkamer in elkaar, met zijn knieën opgetrokken tegen zijn borst, zijn vuisten gebald en zijn armen voor zijn gezicht. Shenton komt weer binnen, met Cara aarzelend achter hem.

Shenton kijkt op hem neer en hurkt dan naast hem.

‘Rustig maar,’ zegt agent Toby Shenton met een glimlach. Hij legt een hand op Noahs schouder en knijpt er stevig in. ‘Straks is het voorbij, Deakin. Straks is het allemaal voorbij.’

Dankwoord

Dit boek is opgedragen aan Ed Wilson – een agent uit duizenden. Ed geloofde van meet af aan in dit concept en moedigde me aan om meer te schrijven – en duisterder. Of hiermee de verantwoordelijkheid wordt opgedragen of afgeschoven, weet ik niet, maar zonder hem zou het niet het boek zijn dat het is geworden. Dank ook aan Hélène Butler en de rest van het team van Johnson and Alcock, en aan Genevieve Lowles, voor haar werk aan het manuscript.

Duizendmaal dank aan mijn redacteur Kathryn Cheshire van HarperCollins, die het aandurfde met dit krankzinnige boek en even dol was op Griffin, Deakin en Elliott als ik. Dank aan Charlotte Webb voor haar haviksblik tijdens het persklaar maken, en aan de rest van het HarperCollins-team.

Zoals altijd dank aan dokter Matt Evans. Zijn inzet om ervoor te zorgen dat ik mensen op de ‘juiste’ manier vermoord is onmisbaar, en aan dit boek had hij de handen vol.

Dank aan agent Dan Roberts, mijn favoriete politieman. Degene die in zijn eentje verantwoordelijk is voor mijn escalerende grove taalgebruik en engelengeduld opbracht voor mijn eindeloze reeks vragen.

Aan reallife forensisch bloedspetteranalist Stephanie Fox: dank je wel.

Aan de overige briljante experts – Charlie Roberts, Laura Stevenson, Susan Scarr, Meenal Gandhi, Jas Sohal, AR, GC, Sue B, doctor SB en KG – dank jullie wel. Alle fouten, al dan niet opzettelijk, zijn geheel en al voor mijn rekening.

Namen zijn gestolen van de onovertroffen Charlotte Griffin, Tom Deakin, Anne Roberts en Toby Spanton. Gezien de aard van het boek, de gruwelijke daden en laatste rustplaatsen van sommigen van jullie naamgenoten, bedankt dat jullie akkoord zijn gegaan met mijn diefstal.

Last but not least, aan Chris en Ben: dank jullie wel, uit de grond van mijn hart.

Volg HarperCollins op Facebook en Instagram

www.facebook.com/harpercollinsholland

www.instagram.com/harpercollins_holland

Colofon

Voor het papieren boek is papier gebruikt dat onafhankelijk is gecertificeerd door FSC®

om verantwoord bosbeheer te waarborgen.

Kijk voor meer informatie op www.harpercollins.co.uk/green.

HarperCollins is een imprint van Uitgeverij HarperCollins Holland, Amsterdam.

Copyright © 2022 Sam Holland

Oorspronkelijke titel: The Echoman

Copyright Nederlandse vertaling: © 2022 HarperCollins Holland

Vertaling: Ingrid Zweedijk

Omslagontwerp: HarperCollins UK

Bewerking: Pinta Grafische Producties

Omslagbeeld: © Magdalena Russocka / Trevillion Images

Foto auteur: © James Robinson

Zetwerk: Mat-Zet B.V., Huizen

Druk: ScandBook UAB, Lithuania, met gebruik van 100% groene stroom

ISBN 978 94 027 0951 3

ISBN 978 94 027 6441 3 (e-book)

NUR 305

Eerste druk mei 2022

Sam Holland asserts the moral right to be identified as the author of this work

Originele uitgave verschenen bij HarperCollins Publishers Ltd, London, Great Britain.

HarperCollins Holland is een divisie van Harlequin Enterprises ULC.

® en ™ zijn handelsmerken die eigendom zijn van en gebruikt worden door de eigenaar van het handelsmerk en/of de licentienemer. Handelsmerken met ® zijn geregistreerd bij het United States Patent & Trademark Office en/of in andere landen.

www.harpercollins.nl

Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. Het e-book is beveiligd met zichtbare en onzichtbare watermerken en mag niet worden gekopieerd en/of verspreid.

Alle in dit verhaal voorkomende personen zijn ontleend aan de fantasie van de schrijver. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

Deze ebook licentie is jouw eigendom en kan gelezen worden op een Mac, pc of laptop, e-reader, tablet en/of mobiele telefoon.

(Door)verkopen, verspreiden (sub)licenseren, verhuren, leasen of op een andere manier overdragen van enig recht in of op deze licentie of dit eBook, danwel reproduceren, uitgeven, uitzenden of op enige andere manier beschikbaar stellen van dit digitale bestand aan een 3de partij is ten strengste verboden.

Dit bestand is voorzien van een watermerk met informatie die jou aanmerkt als de eigenaar van de licentie om misbruik voorkomen.

Veel leesplezier!

d425a63a91b86ffea357dafe217fe845be69f983cc8794348bd12eded3a76